₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪

*Άνθρωποι και κυβερνήσεις ποτέ δεν διδάχτηκαν τίποτα από την Ιστορία, ούτε ποτέ καθόρισαν την δράση τους επάνω σε αλήθειες και αρχές στηριγμένες σ' αυτήν *
(Χέγκελ)
*Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.*
(Μιγκέλ Ντε Θερβάντες)
*Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.*
(Ιπποκράτης)
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Η τεχνική του Πραξικοπήματος ...

Πως θα καταλάβεις τι συμβαίνει σε ένα πραξικόπημα ;;;

Το βιβλίο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε το 1931 και είναι το έργο που πρόσφερε στον Κούρτσιο Μαλαπάρτε μια φήμη ευρωπαϊκών διαστάσεων, αν και την εποχή εκείνη, έβλαψε την ξεχωριστή θέση που κατείχε ο συγγραφέας στους κόλπους του φασιστικού καθεστώτος. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί και μια ωμή ακτινογραφία της επαναστατικής και αντεπαναστατικής Ευρώπης του Μεσοπολέμου, καθώς επιχειρείται μια λεπτομερής και ψυχρή ανατομία σημαντικών στιγμών του 20ού αιώνα (Οκτωβριανή Επανάσταση, η άνοδος του ναζισμού και η κατάληψη της εξουσίας από το Μουσολίνι).

Γραμμένη με το ιδιαίτερο ύφος του Μαλαπάρτε, το οποίο κινείται μεταξύ δημοσιογραφίας, μυθιστορήματος, ιστορικής έρευνας, λίβελου και δοκιμίου «Η τεχνική του πραξικοπήματος» μας μεταφέρει στην καρδιά των γεγονότων, σκιαγραφεί αποστασιοποιημένα τα πορτρέτα των μεγάλων πρωταγωνιστών του 20ού αιώνα (Μουσολίνι, Χίτλερ, Στάλιν, Τρότσκι, Λένιν), πολλούς από τους οποίους ο Ιταλός συγγραφέας γνώρισε και αποτελεί μια μοναδική και ανεκτίμητη ιστορική πηγή για το πρώτο μισό του αιώνα. Πάνω απ’ όλα όμως μέσα από τις σελίδες της προβάλλει μια ιδιαίτερη θεωρία πάνω στη βίαιη κατάληψη της εξουσίας (με τη μορφή του κινήματος, του πραξικοπήματος ή της εξέγερσης), η οποία και σήμερα παραμένει πλούσια σε διδάγματα και εξαιρετικά επίκαιρη. Για το Μαλαπάρτε, η κατάληψη της εξουσίας δεν πρέπει να λαμβάνει υπόψη τη γενικότερη πολιτική και οικονομική κατάσταση που επικρατεί σε μια χώρα, αρκεί μια θαρραλέα, αποφασισμένη και πιστή δράκα ανθρώπων. Από την άλλη αυτή είναι και η τακτική που θα πρέπει να ακολουθήσει και το επίσημο κράτος για να προστατευτεί.

Η παρούσα ελληνική έκδοση, συμπληρωμένη από νέο πρόλογο του Κούρτσιο Μαλαπάρτε, είναι η δεύτερη και κυκλοφόρησε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1948. Είναι εμπλουτισμένη με επίμετρο του δημοσιογράφου Μιχάλη Ν. Κατσίγερα και με ευρετήριο προσώπων.


Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

Γιατί δεν πέτυχε το πραξικόπημα στην Τουρκία!


Δραματικές οι εξελίξεις στην γείτονα χώρα όπου στρατιωτικοί προσπάθησαν να πάρουν την εξουσία καταπατώντας το Τουρκικό σύνταγμα. Μέχρι στιγμής οι φήμες μας παρουσιάζουν 265 νεκρούς και 1400 τραυματίες, ίσως να υπάρχουν και περισσότεροι βεβαίως. Τα γεγονότα τρέχουν με απίστευτες ταχύτητες. Αρχικά είχαμε την τρομοκρατική επίθεση στην Γαλλία και αμέσως μετά το πραξικόπημα στην Τουρκία.  Ο στρατός έχει ανατρέψει την κυβέρνηση στην Τουρκία τουλάχιστον τρεις φορές από το 1960. Το «Συμβούλιο για την Ειρήνη στην Πατρίδα», όπως ονομάζεται η στρατιωτική οργάνωση που έκανε το πραξικόπημα, ανακοίνωσε αυτή τη φορά ότι ανέλαβε τη διοίκηση της χώρας για να αποκαταστήσει τη συνταγματική τάξη, τα δικαιώματα, τις ελευθερίες, το κράτος δικαίου και την ασφάλεια των πολιτών.

Και ενώ οι πληροφορίες τρέχουν και αυτές με απίστευτη ταχύτητα, ουδείς γνωρίζει τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο. Η προπαγάνδα σε αυτές τις στιγμές είναι ένα πραγματικά φοβερό όπλο. Οι δυο αντικρουόμενες δυνάμεις προσπαθούν να κάμψουν το ηθικό του αντιπάλου ώστε να φτάσουν στον αντικειμενικό σκοπό τους. Μέχρι στιγμής δεν γνωρίζουμε τι είναι πραγματικό και τι όχι.
Ο χρόνος και η διαδικασία επαναφοράς της τάξης θα αποδείξει τι ακριβώς έχει συμβεί.

Γιατί όμως ένα τέτοιο πραξικόπημα δεν πέτυχε; Ερώτημα που θα ταλανίζει τις υπόλοιπες μέρες όλους τους δημοσιογράφους και τους διπλωμάτες.

  • Αρχικά, πρέπει να καταλάβουμε ότι η Τουρκία είναι πλέον ένα ισχυρά οικονομικό κράτος. Η Τουρκία είναι η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη της Μ. Ανατολής, με το ΑΕΠ της για το έτος 2015 να ανέρχεται στα 752 δισ. δολ., αφήνοντας πίσω της Σ. Αραβία, της οποίας το ΑΕΠ υπολογίζεται στα 649 δισ. δολ. για το ίδιο έτος. Το ερώτημα εδώ είναι, για ποιο λόγο, ο τουρκικός λαός να στηρίξει ένα πραξικόπημα από την στιγμή που το υπάρχον πολιτικό σύστημα, του έχει επιφέρει την άυξηση του βιοτικού του επιπέδου. 
  • To πραξικόπημα εκδηλώθηκε στις 23:00 περίπου. Ένα σοβαρό λάθος απο τους στασιαστές αφού τους έφερε αντιμέτωπους με τους πολίτες, που διαφορετικά εκείνη την ώρα θα κοιμόντουσαν. Όχι μόνο βέβαια τους πολίτες αλλά το ίδιο ισχύει και για την αστυνομία και την στρατοχωροφυλακή, τα στελέχη μέχρι να επιστρέψουν στα τμήματα τους από τις οικίες τους και να αναλάβουν τον οπλισμό τους και τα καθήκοντα τους θα υπήρχε το χρονικό περιθώριο για περισσότερες δράσεις και ενέργειες από τους στασιαστές. Συνήθως τα πραξικοπήματα εκδηλώνονται τις πρώτες πρωϊνές ώρες.
  • Τέτοιου είδους πραξικοπήματα δεν μπορούν πλέον να πετύχουν σε χώρες με μεγάλο αστικό περιβάλλον. Είναι πιο έυκολο να πετύχει ένα πραξικόπημα σε χώρες χωρίς υποδομές. Χώρες όπως οι ευρωπαϊκες δεν ανταποκρίνονται σε τέτοιες ενέργειες.  Ο λαός παίζει βασικό ρόλο στην επιτυχία του πραξικοπήματος. Οι στόχοι που εχουν να καλύψουν οι στασιαστές είναι πάρα πολλοί. Για παράδειγμα, πρέπει αρχικά να καταληφθούν ή και να καταστραφούν οι τηλεπικοινωνίες. Δεύτερον, να πιαστούν στο ύπνο και αιφνιδιαστικά οι πολιτικοί και στρατιωτικοί αντίπαλοι. Το κοινοβούλιο της Τουρκίας έχει 550 βουλευτές, ο στόχος αυτός δεν μπορεί να καλυφθεί εύκολα. 
  • Να δολοφονηθεί ή να αιχμαλωτιστεί ο Ερντογάν κάτι που δεν έγινε χάνοντας έτσι την ευκαιρία να ''κοκαλώσει'' ο λαός από αυτήν την εξέλιξη και όλες οι σημαντικές υπηρεσίες που θα έπαιζαν εκείνη την στιγμή τον ρόλο της μαζικής αντίδρασης στο πραξικόπημα. Αρχικά ενώ οι στασιαστές μπορούσαν και ήλεγχαν μέρος της αεροπορίας, κανένα αεροσκάφος δεν επιτέθηκε στο προεδρικό αεροπλάνο που μετέφερε τον Ερντογάν.
  • Σημαντικό επίσης, είναι να υπάρχει μεγάλο τμήμα της αστυνομίας και της στρατοχωροφυλακής το οποίο να πρόσκειται υπέρ των στασιαστών. Για παράδειγμα στο Ελληνικό πραξικόπημα των συνταγματαρχών του 67, η αστυνομία πόλεως και η χωροφυλακή πρόσκεινταν υπέρ των στασιαστών και ο λαός ήταν φιλικά προσκείμενος στον στρατό. Γι αυτό και στην χούντα των συνταγματαρχών δεν υπήρχαν θύματα. (Υπήρχαν, αλλά ήταν μόνο δυο, ο Παναγιώτης Έλης και η Μαρία Καυλαρά) Οπότε καταλαβαίνετε δεν θα υπήρχε καμία αντίδραση. Ο λαός τότε θα αποδέχονταν ούτως ή άλλως την νέα τάξη πραγμάτων.
  • Δεν έπεσε το ίντερνετ και τα social media που μπορούν να οργανώσουν την λαϊκή αντίδραση.
  • Όσοι στρατιώτες πήραν μέρος στο πραξικόπημα επρέπε να είναι έτοιμοι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν. Στην Τουρκία μεγάλο μέρος των στρατιωτών δεν γνώριζε ότι έπαιρνε μέρος σε πραξικόπημα, θεωρήθηκε ότι ήταν μια νυκτερινή άσκηση. Αυτός ήταν και ο λόγος που παραδίδονταν πολύ εύκολα. Επίσης ο αριθμός των στασιαστών ήταν πολύ μικρός.
  • Δεν κόπηκε η ρευματοδότηση στα σημεία που θα επιχειρούσαν οι στασιαστές. Η τουρκική ΔΕΗ έπρεπε να καταληφθεί ή και να καταστραφεί. Η νύχτα θα προξενούσε τον φόβο στο λαό και στους ''εχθρούς'' των στασιαστών. Οι βασικές υπηρεσίες δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αφού δεν θα υπήρχε ηλεκτροδότηση και τηλεπικοινωνίες.
  • Πολλοί πολιτικοί και στρατιωτικοί αρνήθηκαν κάθε εμπλοκή και καταδίκασαν την πραξικοπηματική ενέργεια. 
Τελικά όπως φαίνεται η Τουρκία ίσως να βαδίζει σε ένα στενό και δύσκολο μονοπάτι. Το μονοπάτι του εμφύλιου σπαραγμού. Ίσως όμως να βαδίζει στο μονοπάτι του ''στρατιωτικού νόμου'' από την πλευρά των Νικητών, αυτή του Ερντογάν ο οποίος θα αναγκαστεί να πάρει μέτρα κατάς της δημοκρατίας για να υπερασπιστεί την δημοκρατική νομιμότητα.
Αυτό το τελευταίο πως σας φάνηκε; Κατά περίεργο τρόπο από όλες τις πλευρές και να το δεις, αφού κατάφερε να κερδίσει την μάχη του πραξικοπήματος, έχει το λαϊκό έρεισμα να κάνει και ότι θέλει. Ψηφίζοντας μέτρα που θα τον κάνουν ''θεό'' στην Τουρκία.

Ένα άλλο θέμα είναι, ποια είναι τα διπλωματικά μέτρα και τι θα κερδίσει από αυτή την απόπειρα η ελληνική κυβέρνηση ώς μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής ένωσης. Αν σκεφτεί κάποιος προσεκτικά αυτήν την στιγμή η Ελλάδα μπορεί να κερδίσει πολλά...(?)

Μαθαίνουμε Ελληνική Ιστορία

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

ΑΤΜΟΠΛΟΙΟ «ΟΡΙΑ». Ο «ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ» ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ



του Γιάννη Ράγκου


Το βράδυ της 12ης Φεβρουαρίου 1944 το νορβηγικών συμφερόντων αλλά επιταγμένο από τον γερμανικό στρατό ατμόπλοιο «Όρια» προσέκρουσε στη νησίδα Πάτροκλος (Γαϊδουρονήσι), κοντά στο ακρωτήριο του Σουνίου, και βυθίστηκε σε ελάχιστα λεπτά προκαλώντας τον θάνατο περισσότερων από 4.000 Ιταλών αιχμαλώτων πολέμου που ήταν κλεισμένοι στα αμπάρια του. Η βύθισή του ήταν μία από τις χειρότερες τραγωδίες στα παγκόσμια ναυτικά χρονικά, πολλαπλασίως μεγαλύτερη από αυτήν του θρυλικού «Τιτανικού» το 1912, ενώ ο αριθμός των θυμάτων το τοποθετεί στην κορυφή των πλέον πολύνεκρων ναυαγίων στη Μεσόγειο. Ωστόσο, παρά το γεγονός αυτό, το ναυάγιο του «Όρια» παρέμενε ως πρόσφατα σχεδόν άγνωστο…

Το «Όρια» (SS Oria) κατασκευάστηκε το 1920 στο Σάντερλαντ της Βρετανίας από την Osbourne, Graham & Co με αριθμό ναυπήγησης 222 και η συνολική χωρητικότητά του ήταν 2.127 τόνοι. Αποτελούσε ιδιοκτησία της νορβηγικής εταιρείας Fearnley & Eger με έδρα το Όσλο και με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι Γερμανοί το χρησιμοποίησαν για τη μεταφορά στρατευμάτων τους στη Νορβηγία, ενώ κατόπιν εντάχθηκε στις γερμανικές νηοπομπές με προορισμό τη Βόρεια Αφρική. Το 1941 και ενώ βρισκόταν στο λιμάνι της Καζαμπλάνκα, επιτάχθηκε από τη φιλογερμανική γαλλική «κυβέρνηση του Βισύ», μετονομάστηκε σε «Sainte Julienne» και με έδρα το λιμάνι της Μασσαλίας χρησιμοποιήθηκε στη Μεσόγειο. Στις 25 Νοεμβρίου 1942 επιστράφηκε στον νόμιμο ιδιοκτήτη του και πήρε εκ νέου το αρχικό του όνομα, ενώ λίγο καιρό αργότερα δόθηκε στη γερμανική εταιρεία Mittelmeer Reederei GmbH και απέπλευσε για την Ιταλία.
Τον Σεπτέμβριο του 1943, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας με τους Συμμάχους και την κατάληψη των Δωδεκανήσων από τις γερμανικές δυνάμεις, το «Όρια» βρέθηκε στη Ρόδο, συμμετέχοντας σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των γερμανικών στρατευμάτων στην περιοχή. Στις 10.25 το πρωί της 11ης Φεβρουαρίου 1944 (κατ’ άλλες πηγές το απόγευμα της ίδιας ημέρας) απέπλευσε από το λιμάνι του νησιού με κατεύθυνση τον Πειραιά. Στα αμπάρια του μετέφερε περισσότερους από 4.000 Ιταλούς αιχμαλώτους από τις φρουρές της Ρόδου και της Λέρου, μεταξύ των οποίων βρίσκονταν 43 αξιωματικοί και 118 υπαξιωματικοί όλων των όπλων. Σημειώνεται ότι ο ακριβής αριθμός των Ιταλών αιχμαλώτων παραμένει αδιευκρίνιστος, καθώς σε διαφορετικές πηγές αναφέρεται πως ήταν από 4.046 ως 4.233. Εκτός από τους αιχμαλώτους, στο πλοίο επέβαιναν ακόμα 90 Γερμανοί στρατιώτες (οι 30 ως φρουρά), ενώ το πλήρωμα αποτελείτο από πέντε ναυτικούς, μεταξύ των οποίων ένας Έλληνας μηχανικός, και τον Νορβηγό καπετάνιο Μπιάρνε Ρασμούσεν.
Κατά το ταξίδι του προς τον Πειραιά το «Όρια» συνοδευόταν από τα ιταλικά ελαφρά αντιτορπιλικά ΤΑ16, ΤΑ17 και ΤΑ19, τα οποία είχαν καταληφθεί από τους Γερμανούς. Λίγες ώρες μετά τον απόπλου από τη Ρόδο, ανοιχτά της Κω, η νηοπομπή δέχτηκε επίθεση από βρετανικά πλοία, ενώ σύμφωνα με άλλες πληροφορίες κοντά στην Αστυπάλαια επίθεση και από υποβρύχιο, που εκτόξευσε ανεπιτυχώς τρεις τορπίλες εναντίον του.

Η πρόσκρουση και η βύθιση
Γύρω στις 6.30 το απόγευμα της επομένης, 12 Φεβρουαρίου, πλέοντας με ταχύτητα 9 κόμβων, το «Όρια» έφθασε στην περιοχή του Σουνίου, όπου επικρατούσε σφοδρή κακοκαιρία, με την ταχύτητα των ανέμων να φτάνει στα 10 μποφόρ! Ο δίαυλος μεταξύ της νησίδας Πάτροκλος (Γαϊδουρονήσι) και των αττικών ακτών είναι γεμάτος ξέρες και υφάλους και για τον λόγο αυτόν, σύμφωνα με τα ημερολόγια των συνοδών πλοίων και παρά την έλλειψη σε ενημερωμένους ναυτικούς χάρτες, είχε υποδειχθεί στον καπετάνιο του «Όρια» η πορεία που έπρεπε να ακολουθήσει στην περιοχή, ώστε να παραπλεύσει τον Πάτροκλο. Ωστόσο, καθώς το «Όρια» εξακολουθούσε την εσφαλμένη πορεία του «σπρωγμένο» από τους ισχυρούς δυτικούς ανέμους, το πλοίο συνοδείας ΤΑ19 με νέα του διαταγή και με την εκτόξευση ερυθρών φωτοβολίδων επιχείρησε να προειδοποιήσει τον Ρασμούσεν για τον επερχόμενο κίνδυνο. Παρά την απάντηση «Κατανοητό!» του καπετάνιου, στις 6.45 μ.μ. το «Όρια» κτύπησε με τη δεξιά του πλευρά στα βράχια. Ο Ρασμούσεν ανέφερε έντρομος στον ασύρματο «Προσαράξαμε», όμως η έντονη θαλασσοταραχή δεν επέτρεπε στα τρία ελαφρά αντιτορπιλικά να επέμβουν. Το «Όρια» πλημμύρισε αμέσως και σε ελάχιστα λεπτά ανατράπηκε, με την πλώρη του να εξέχει από το νερό, σε μια περιοχή που το βάθος των νερών κυμαίνεται από 5 ως 42 μέτρα. Παρά τις δυσμενείς συνθήκες, τα συνοδά πλοία κατάφεραν να φτάσουν στον Πειραιά και να ενημερώσουν τις εκεί κατοχικές αρχές.
Νωρίς το πρωί, με το πρώτο φως της ημέρας, ξεκίνησαν από τον Πειραιά πέντε ρυμουλκά πλοία με κατεύθυνση την περιοχή του ναυαγίου, λόγω όμως της θαλασσοταραχής το σημείο προσέγγισε τελικά μόνο το «Vulcan». Έκπληκτο, το πλήρωμά του διαπίστωσε ότι στην επιπλέουσα πλώρη του καραβιού βρίσκονταν παγιδευμένοι πέντε άνθρωποι. Η φορητή συσκευή οξυγόνου όμως, με την οποία προσπάθησαν να κόψουν τις λαμαρίνες του πλοίου ώστε να τους απεγκλωβίσουν, παρασύρθηκε από τα ορμητικά κύματα και έτσι την επομένη κατέπλευσε στο σημείο το ρυμουλκό «Τιτάν» με νέα συσκευή, με την οποία έγινε δυνατή η διάνοιξη ενός περάσματος, από το οποίο βγήκαν οι πέντε ναυαγοί, προτού το «Όρια» βυθιστεί εντελώς.
Σύμφωνα με τις καταθέσεις των επιζώντων, από το ναυάγιο του «Όρια» διασώθηκαν μόνο τα μέλη του πληρώματος, ο καπετάνιος, 45 Γερμανοί και 49 Ιταλοί στρατιώτες, οι οποίοι βγήκαν εξαντλημένοι ή τραυματισμένοι στην ακτή. Μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής αναφέρουν ότι για πολλές εβδομάδες τα κύματα ξέβραζαν στη ακτή Χάρακας και στην ευρύτερη περιοχή δεκάδες πτώματα, τα οποία οι Γερμανοί έθαβαν πρόχειρα στην άμμο. Αν και οι πηγές δεν συμφωνούν, το βέβαιο είναι ότι τελικά τα θύματα υπερέβησαν τα 4.000 –με πιθανότερο αριθμό τα 4.184–, τα περισσότερα από τα οποία πνίγηκαν εγκλωβισμένα στα αμπάρια του πλοίου, προκαλώντας τη χειρότερη απώλεια ζωών από ναυάγιο στη Μεσόγειο.
Επισημαίνεται ότι τις ημέρες του ναυαγίου αλλά και τα επόμενα χρόνια διατυπώθηκε η υπόνοια ότι, στην πραγματικότητα, το «Όρια» είχε τορπιλιστεί είτε από γερμανικό είτε από το ελληνικό υποβρύχιο «Παπανικολής». Το «σενάριο» αυτό στηρίχθηκε σε μαρτυρίες κατοίκων των Λεγραινών ότι άκουσαν έναν δυνατό κρότο λίγο πριν από τη βύθιση του πλοίου. Ωστόσο, η ύπαρξη γερμανικού υποβρυχίου στην περιοχή δεν επιβεβαιώνεται από καμία αξιόπιστη πηγή, ενώ σύμφωνα με τα αρχεία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, στις 12 Φεβρουαρίου 1944 το «Παπανικολής» κατευθυνόταν προς την Βηρυτό, ύστερα από περιπολίες που είχε διενεργήσει στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ της Κρήτης, της Μήλου και της νησίδας Φαλκονέρα.
To μνημείο για τους νεκρούς που πνίγηκαν στο δρόμο προς Λεγρενά Αττικής...

ΠΗΓΗ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...