₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪

*Άνθρωποι και κυβερνήσεις ποτέ δεν διδάχτηκαν τίποτα από την Ιστορία, ούτε ποτέ καθόρισαν την δράση τους επάνω σε αλήθειες και αρχές στηριγμένες σ' αυτήν *
(Χέγκελ)
*Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.*
(Μιγκέλ Ντε Θερβάντες)
*Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.*
(Ιπποκράτης)
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Κατεβάστε δωρεάν 129 παλιά σχολικά βιβλία (pdf) Έτσι για να μην ξεχνάμε ...


129 Νεοελληνικά Αναγνώσματα, 3.390 έργα 480 συγγραφέων, τα οποία συγκροτούν το διασωσμένο και προσωπικό, πλήρες κατά το δυνατόν, Αρχείο της Δρ. Χρυσάνθης Κουμπάρου-Χανιώτη.


Πρόκειται για τα σχολικά εγχειρίδια που διδάσκονταν στην Ελλάδα για το μάθημα των "Νέων Ελληνικών" (Λογοτεχνίας) από το 1884 έως το 1977 στους κύκλους εκπαίδευσης που αντιστοιχούν στη σημερινή Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

















Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Αριστοτέλης Γκούμας: Πέθανε μιλώντας ελληνικά !


6. ΓΚΟΥΜΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ.JPG
Ο Αριστοτέλης Γκούµας γεννήθηκε  το 1973 στη Χειµάρρα και μεγάλωσε εκεί.  Στα 17 του χρόνια έφυγε αναζητώντας δουλειά στην Αθήνα, όπου και έμενε τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια μέχρι το 2009.
Το καλοκαίρι του 2009 ήρθε στη Χειµάρρα για να δουλέψει σε µια καντίνα.  Το μοιραίο βράδυ είχε συναντήσει κάποιους φίλους του. Το βράδυ της 12ης Αυγούστου του 2010ο Χειμαρριώτης Αριστοτέλης Γκούμας έπινε τον καφέ του με τους φίλους του στο καφενείο της παλιάς Χειμάρρας  πρωτού  πιάσει δουλειά στην καντίνα όπου εργαζόταν.
Έκανε το µοιραίο λάθος,  όµως,  να µιλάει στα ελληνικά. Μόλις βγήκε από το µαγαζί, άγνωστοι τον πλησίασαν και του ζήτησαν τον λόγο για τη γλώσσα που χρησιµοποιούσε.
Εκείνος απάντησε πως µιλά στη µητρική του γλώσσα.
Με αφορµή την καταγωγή του, τα πνεύµατα  σύντοµα οξύνθηκαν. Ανέβηκε στη µηχανή του και έφυγε. Οι άγνωστοι τον ακολούθησαν µε το αυτοκίνητό τους και λίγο αργότερα ο 37χρονος Αριστοτέλης βρέθηκε νεκρός στο οδόστρωµα, λίγα µέτρα µακριά από το σπίτι του.
Ο Αριστοτέλης δολοφονήθηκε στο Καμπί, στην περιοχή της Χειμάρρας από Αλβανούς εθνικιστές, οι οποίοι σύμφωνα με πληροφορίες ήταν μέλη της οργάνωσης «Mjaft, ανάλογης με αυτήν των «γκρίζων λύκων» της Τουρκίας.
Έτσι  του «την έστησαν» εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι ήταν  άοπλος,  τον δολοφόνησαν εν ψυχρώ. Αφού τον καταδίωξαν και εμβόλισαν την μηχανή, τον έριξαν κάτω και πέρασαν πολλές φορές από πάνω του με το αυτοκίνητο μέχρι που τον έλιωσαν. Ο Αριστοτέλης Γκούμας απέδειξε με το θάρρος και την παλικαριά του το αδούλωτο πνεύμα των Νέων Βορειοηπειρωτών  που ζουν στις πατρογονικές εστίες ότι αυτή η γη ήταν , είναι και θα είναι Ελληνική.
                                                             Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ !
Την τιμητική Πλακέτα εκ μέρους όλων των Βορειοηπειρωτών απένειμε η ΕΛΕΝΗ ΔΗΜΟΥ Πρόεδρος της Νεολαίας Βορειοηπειρωτών στην εκπρόσωπο της οικογένειας Περσεφόνη Μπούρμπου





Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

Η μάχη στην «Ταράτσα» της Γκιώνας (22/23 Ιουνίου 1943) Οι άγνωστες λεπτομέρειες της δεύτερης επίθεσης του ΕΛΑΣ εναντίον του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων του Συνταγματάρχη Δ. Ψαρρού.

Tο περίγραμμα των γεγονότων μέχρι την μάχη στην Γκιώνα.

Ο Συνταγματάρχης Δημ. Ψαρρός
Το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων ήταν ο ένοπλος βραχίονας της οργάνωσης ΕΚΚΑ (Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωσις) και άρχισε να συγκροτείται την Άνοιξη του 1943 (με σημαντική, και μοιραία όπως αποδείχθηκε, καθυστέρηση) από τον Συνταγματάρχη Δημήτριο Ψαρρό, γνωστό Βενιζελικό αξιωματικό με μεγάλη πολεμική εμπειρία (συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στο Μακεδονικό Μέτωπο, στην Εκστρατεία στη Μεσημβρινή Ρωσία και στο Μικρασιατικό Μέτωπο), απότακτο του κινήματος του 1935.
Ο Δημ. Ψαρρός, γεννημένος στο Χρισσό της Παρνασσίδας και μεγαλωμένος στην Άμφισσα, ήταν στρατιωτικός με μεγάλο κύρος και ακτινοβολία στην περιοχή της Φωκίδας, ενώ έχαιρε εκτίμησης και σεβασμού στο Σώμα των ανώτερων και κατώτερων αξιωματικών του Ελληνικού Στρατού. Στις 20 Απριλίου του 1943 έγινε η ορκωμοσία του πρώτου σχηματισμού του Συντάγματος, στη θέση «Λυκοχορός» της Βουνιχώρας, στην ορεινή Δωρίδα. Για την συγκεκριμένη ανταρτική οργάνωση, είχε σκόπιμα υιοθετηθεί η ονομασία του προπολεμικού Συντάγματος Ευζώνων Λαμίας (5/42 ΣΕ), το οποίο είχε ήδη περάσει στη σφαίρα του θρύλου με την πολεμική του δράση στη Μικρά Ασία υπό τον Συνταγματάρχη Νικόλαο Πλαστήρα, ενώ είχε και πιο νωπές πολεμικές δάφνες από το Βορειοηπειρωτικό Μέτωπο του ’40, στον τομέα ευθύνης της VIII Mεραρχίας. Την ορκωμοσία, ακολούθησε λίγες ημέρες μετά (13/14 Μαϊου 1943) η πρώτη διάλυση του Συντάγματος, στο σταθμό Διοικήσεως του, στη Στρώμη της Δωρίδας, με τρόπο παράδοξο αλλά απολύτως ενδεικτικό της αγαθότητας του Διοικητή του. Ο Άρης Βελουχιώτης, εμφανίστηκε με ισχυρή δύναμη ανταρτών του ΕΛΑΣ στο γειτονικό Μαυρολιθάρι, επισκέφθηκε τον Σ/χη Ψαρρό σε μία - κατ' επίφαση - κίνηση αβροφροσύνης και του ζήτησε τα συνθηματικά των φυλακίων ασφαλείας του Συντάγματος, με πρόσχημα την διέλευση ενός δικού του τμήματος ανταρτών. Την επομένη ημέρα συνέλαβε  κοιμώμενο - κυριολεκτικά και μεταφορικά – στη Στρώμη τον Συνταγματάρχη Ψαρρό και κάποιους αξιωματικούς του. Υπό καθεστώς περικυκλώσεως και με την απειλή της αιματοχυσίας, οι αντάρτες του 5/42 – πλην ολίγων – αφοπλίστηκαν, και το Σύνταγμα διαλύθηκε άδοξα. Με την παρέμβαση των αξιωματικών της συμμαχικής αποστολής (Eddie Myers), ο Ψαρρός αφέθηκε ελεύθερος λίγες ημέρες μετά, όπως και όλοι οι συλληφθέντες αξιωματικοί του 5/42. Kατέφυγε αρχικά στο χωριό Λευκαδίτι με τον Υπολοχαγό Γ. Καϊμάρα και μετά στη Γκιώνα (Ταράτσα) μαζί με τον Αντισυνταγματάρχη Λαγγουράνη.


Η σύλληψη του Ψαρρού και των αξιωματικών του και ο αφοπλισμός των ανταρτών του στη Στρώμη, προκάλεσε αντιδράσεις. Από πλευράς ΕΛΑΣ, αποδόθηκε σε «πρωτοβουλία» του Βελουχιώτη ο οποίος έδρασε σύμφωνα με όσα του μετέφερε ο «καπετάν Ορέστης» του ΕΛΑΣ Αττικής (Ανδρέας Μούντριχας, ο οποίος πολύ αργότερα βρέθηκε στη χορεία των «χαφιέδων», των «υπόπτων», των «προβοκατόρων», φαινόμενο όχι ιδιαίτερα ασυνήθιστο στην ιστορική πορεία της Αριστεράς, ιδιαίτερα μετά από κάποια ήττα), σε «παρεξήγηση» του καπετάν Ορέστη σε σχέση με την επίσημη γραμμή και άλλες παρόμοιες εύσχημες υπεκφυγές, κατάλληλες μόνο για όποιον είναι διατεθειμένος να τις δεχθεί εκ των προτέρων.
 
συνέχεια εδώ

Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015

Οι Ελληνες στο πλευρό του Ναπολέοντα .

 Οι Ελληνες του Ναπολέοντα  
200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΒΑΤΕΡΛΟ
Η συμπλήρωση 200 χρόνων από τη μάχη του Βατερλό δίνει την ευκαιρία για νέες ματιές σ' ένα κορυφαίο γεγονός που σφράγισε τον 19ο αιώνα.

Η συμβολή των Ελλήνων μισθοφόρων και εθελοντών στη ναπολεόντεια εκστρατεία κατά της Αιγύπτου υπήρξε σημαντική. Εκεί αναδείχτηκε το στρατιωτικό άστρο του Παπάζογλου (στον πίνακα ο Βοναπάρτης αποκρούει
Η συμβολή των Ελλήνων μισθοφόρων και εθελοντών στη ναπολεόντεια εκστρατεία κατά της Αιγύπτου υπήρξε σημαντική. Εκεί αναδείχτηκε το στρατιωτικό άστρο του Παπάζογλου (στον πίνακα ο Βοναπάρτης αποκρούει την απόβαση στο Αμπουκίρ τον Ιούλιο του 1799).
Ακόμη και στην Αγγλία, όπου η κυρίαρχη αφήγηση ήταν και παραμένει ότι πρόκειται για μια βρετανική νίκη και δόξα, μπαίνει στο μικροσκόπιο επαγγελματιών ιστορικών, αλλά κι άλλων μελετητών. Στα καθ' ημάς ένα από τα θέματα που έχουν απασχολήσει λίγο κατά το παρελθόν είναι η συμμετοχή Ελλήνων στους ναπολεόντειους πολέμους. Είτε με την πλευρά των Γάλλων είτε των άλλων δυνάμεων που βρέθηκαν αντιμέτωπες με τα γαλλικά στρατεύματα.
Παλιότεροι ιστορικοί (Τρικούπης, Παπαρρηγόπουλος κ.ά.) που έχουν ασχοληθεί με την πτυχή αυτή, κάνουν λόγο για στρατιωτικά «προπαιδευτήρια» της Επανάστασης του 1821. Το συμπέρασμα του Κ. Ράδου, ο οποίος μελέτησε πρώτος κάπως συστηματικά το θέμα, ήταν πως «ο πόλεμος του 1821-1829 δεν διεξήχθη δι΄ αυτοσχεδίων στρατιωτών και ιδίως αρχηγών μη τυχόντων σπουδαίας στρατιωτικάς προπονήσεις».
Πέραν του συγκεκριμένου χαρακτηρισμού είναι γενικώς αποδεκτό, σε παλιότερους και σύγχρονους ιστοριογράφους, ότι τα μισθοφορικά ένοπλα ελληνικά σώματα, πριν από το 1821, συγκαταλέγονται στους στρατιωτικούς - κι όχι μόνο - παράγοντες της Επανάστασης.
Ο Πρεβεζάνος οπλαρχηγός Χρηστάκης Καλόγερος, αρχηγός για ένα διάστημα των ελληνοαλβανικών Ελαφρών Λόχων, με παραδοσιακή ενδυμασία.
Ο Πρεβεζάνος οπλαρχηγός Χρηστάκης Καλόγερος, αρχηγός για ένα διάστημα των ελληνοαλβανικών Ελαφρών Λόχων, με παραδοσιακή ενδυμασία.
Σε μια από τις πιο πρόσφατες σχετικές αναφορές τίθεται ως εξής το ζήτημα: «Αν η κλεφτουριά και η αρματολική εμπειρία αποτέλεσε, όπως υπογραμμίζει ο Ι. Φιλήμων, ''το πρότυπον στρατιωτικόν σχολείον της μελλούσης μεταβολής'', λιγότερο γνωστή παραμένει η περίοδος εκείνη που έφερε τους Ελληνες των αρμάτων σε επαφή με τις τελευταίες εξελίξεις της διεθνούς στρατιωτικής τέχνης, μέσα από την οργάνωση και τη δράση τους σε τακτικά - λίγο ως πολύ - σώματα υπό ευρωπαϊκή διοίκηση κατά τη δεκαπενταετία που προηγήθηκε της Ελληνικής Επανάστασης. Πράγματι, από το 1798 μέχρι το 1821, παρουσιάζεται μια έντονη κινητικότητα των Ελλήνων πολεμιστών σε όλη την ανατολική Μεσόγειο, αρκετές εκατοντάδες από τους οποίους ''κρέμασαν φούντα για ξένον στο σπαθί τους'', θέτοντάς το στην υπηρεσία Ρώσων, Βρετανών, Γάλλων κ.ά., στην Αίγυπτο, τα Επτάνησα, την Ιταλία, τη Δαλματία και το Αιγαίο...» (Λ. Καλλιβρετάκης: Ιστορία του Νέου Ελληνισμού).
Κατά τη συγκεκριμένη περίοδο, αν προστεθούν και ορισμένες άλλες κατηγορίες Ελλήνων ενόπλων (π.χ. στην υπηρεσία παραδουνάβιων ηγεμόνων κ.ά.), αναδείχτηκαν ηγετικές προσωπικότητες του ελληνικού επαναστατικού αγώνα. Αν και μερικές από τις στρατιωτικές φυσιογνωμίες έφυγαν από τη ζωή πριν από την έκρηξη του 1821 (Γκόγκας Δαγκλής, Κατσαντώνης, Φώτος Τζαβέλας, Κίτσος Μπότσαρης, Νικόλαος Παπάζογλου κ.ά.), πολλοί ήταν αυτοί που πρωτοστάτησαν στον Αγώνα. Ανάμεσά τους και μια δεκάδα ονομαστοί στρατηγοί (Κολοκοτρώνης, Πλαπούτας, Γιώτης Δαγκλής, Κοντογιάννης, Γούσης, Μάρκος και Νότης Μπότσαρης, Αναγνωσταράς, Περραιβός, Βλαχόπουλος κ.ά.).
Η υπογραφή του θρυλικού Παπάζογλου.
Η υπογραφή του θρυλικού Παπάζογλου.
Τα κίνητρα της συμμετοχής σε μισθοφορικά σώματα δεν περιορίζονται και δεν ήταν αποκλειστικά η επιβίωση και τα χρήματα. Ειδικά στο μεταίχμιο των δυο αιώνων όλο και συχνότερα εμφανίζονται, μαζί με τις κοινωνικο-οικονομικές αιτίες, κίνητρα εθνοτικά και επαναστατικά.

Η άρνηση του Κολοκοτρώνη
Ετσι για παράδειγμα ένας Γάλλος πρόξενος, γύρω στο 1810, σε αναφορά του διαπιστώνει για την πλειονότητα των κατοίκων της Μάνης: «Δεν έχουν ιδιαίτερη προτίμηση για τους Γάλλους ή Αγγλους. Επιθυμούν μόνο να είναι ελεύθεροι και να μη φοβούνται τον τουρκικό ζυγό. Οποιοδήποτε έθνος αναλάβει να τους αφαιρέσει αυτόν τον φόβο, θα προτιμάται πάντα απ΄ αυτούς. Εν τω μεταξύ αναγκασμένοι από την ανάγκη υπηρετούν αυτούς που τους πληρώνουν».
Μέλη της Ελληνικής Λεγεώνας του Τσεσμελή- Παπάζογλου με γαλλικές στρατιωτικές στολές.
Μέλη της Ελληνικής Λεγεώνας του Τσεσμελή- Παπάζογλου με γαλλικές στρατιωτικές στολές.
Η διαπίστωση, προφανώς, δεν αφορά μόνο τους Μανιάτες. Εξηγεί εκτός των άλλων και τις διαφορετικές κατά καιρούς προτιμήσεις των μισθοφορικών τμημάτων. Ακόμη και τις μετακινήσεις τους από το ένα στρατόπεδο στο άλλο.
Σ' ένα άλλο επίπεδο υπάρχουν παραδείγματα, όπου τα κριτήρια για την προσφορά έμμισθων υπηρεσιών είναι ακόμη πιο ευρύτερα από τη «ζήτηση». Αρκετοί οπλαρχηγοί κατά την περίοδο δράσης των ελληνικών μισθοφορικών τμημάτων δεν συντάχθηκαν κάτω από «ξένη φούντα». Είναι χαρακτηριστική η άρνηση του Θ. Κολοκοτρώνη το 1805 να συνταχθεί με το ρωσικό στρατιωτικό τμήμα: «Τι έχω εγώ να κάνω με τον Μπονοπάρτε; Αν θέλετε όμως στρατιώτας να ελευθερώσωμεν την πατρίδα μας σας υπόσχομαι» απαντούσε (η κατοπινή στάση του μετά το 1815 είναι ένα άλλο θέμα).
Αντρες του Συντάγματος Αλβανιτών που έδρασε το 1808-1814.
Αντρες του Συντάγματος Αλβανιτών που έδρασε το 1808-1814.
Τα επαναστατικά και εθνοτικά κίνητρα είναι πιο εμφανή και σε μεγαλύτερη κλίμακα σε κείνα τα ένοπλα ελληνικά τμήματα που πολέμησαν με τη γαλλική πλευρά. Σε πολλές περιπτώσεις είναι δυσδιάκριτο αν κυριαρχούν τα οικονομικά ή τα ιδεολογικά και εθνικο-απελευθερωτικά. Αφήνοντας κατά μέρος ότι υπάρχει και η εθελοντική πτυχή της συμμετοχής με τη γαλλική πλευρά.
Από την άποψη αυτή τα σαλπίσματα του Κοραή, με την ανατολή του 19ου αιώνα, καθώς εξελίσσεται η εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο, με τη συμμετοχή και Ελλήνων ενόπλων, είναι εύγλωττα για τους ανέμους που πνέουν και φουσκώνουν τα εθνικοαπελευθερωτικά πανιά:
Γάλλος αξιωματικός εκπαιδεύει στην Κέρκυρα, κατά τη γαλλική κατοχή των Επτανήσων, Ελληνες εθελοντές στη χρήση πυροβόλων όπλων (λιθογραφία στο Μουσείο Μπενάκη).
Γάλλος αξιωματικός εκπαιδεύει στην Κέρκυρα, κατά τη γαλλική κατοχή των Επτανήσων, Ελληνες εθελοντές στη χρήση πυροβόλων όπλων (λιθογραφία στο Μουσείο Μπενάκη).
«Οσοι δε ευρίσκεσθε διασκορπισμένοι εις την Eλλάδα, μέρος μεν δράμετε με προθυμίαν και γρηγορότητα εις την Aίγυπτον, δια να αυξήσετε τον αριθμόν των αδελφών σας. Yπηρετήσατε τους Γάλλους με προθυμίαν... Tο δε λοιπόν μέρος μείνατε εις την Eλλάδα εξωπλισμένοι, και έτοιμοι να δεχθήτε τους ελευθερωτάς της Eλλάδος τους Γάλλους, και τους φίλους των Γάλλων και συμμάχους...».
1798-1814

Ο θρυλικός Παπάζογλου και οι άλλοι ονομαστοί καπεταναίοι
Παρακάμπτοντας τους Ελληνες που πολεμούν μαζί με τα στρατεύματα του Ναπολέοντα κατά την πρώτη γαλλική κατοχή των Επτανήσων (1797-1799), το πρώτο ένοπλο ελληνικό τμήμα το οποίο έγραψε ιστορία στο πλευρό των Γάλλων ήταν η Ελληνική Λεγεών. Επικεφαλής ήταν ο Νικόλαος Παπάζογλου ή Τσεσμελής (από τον Τσεσμέ της Μ. Ασίας). Βρέθηκε στην Αίγυπτο, υπηρετώντας τους Μαμελούκους, με στολίσκο από Ελληνες ναυτικούς στο Δέλτα του Νείλου. Πολέμησε αρχικώς τους Γάλλους, αλλά μετά τη μάχη των Πυραμίδων (1798) ενσωματώθηκε στο εκστρατευτικό σώμα του Ναπολέοντα, αναλαμβάνοντας δύσκολες αποστολές.
Αρχικώς με τρεις λόχους (περίπου 100 Ελληνες ο καθένας), οι οποίοι ενισχύθηκαν στην πορεία από αρκετούς άλλους Ελληνες ναύτες, που βρέθηκαν στην Αλεξάνδρεια, αλλά και ενθουσιώδεις εθελοντές, συγκρότησε τη Legion Grecque, όπως την ονόμασαν οι Γάλλοι. Μέχρι την αποχώρηση των Γάλλων (1801) πολέμησαν με γενναιότητα Μαμελούκους, Τούρκους και Αγγλους και πολλοί στρατιώτες της λεγεώνας διακρίθηκαν και παρασημοφορήθηκαν.
Περίπου 400 από τους Ελληνες της Ελληνικής Λεγεώνας ακολούθησαν τους Γάλλους στη Μασσαλία. Εκεί συγκρότησαν (1802), μαζί με Κόπτες, υπό τη διοίκηση του Παπάζογλου, το Σύνταγμα των Κυνηγών της Ανατολής (Chasseurs d' Orient). Το σώμα (εφτά λόχοι πεζικού κι ένας του πυροβολικού), ενταγμένο στον γαλλικό στρατό και ενισχυμένο από Ηπειρώτες, Αλβανούς και Σλάβους, έδρασε σε Δαλματία (1806), ενώ αργότερα στην Hπειρο και στα Επτάνησα.

Επιφανείς
Στη Δαλματία, μάλιστα, βρέθηκε αντιμέτωπο και με Ελληνες που πολεμούσαν στο πλευρό των Ρώσων. Εκεί διακρίθηκαν αρκετοί κι ανάμεσά τους τέσσερις Ελληνες αξιωματικοί του γαλλικού σώματος, ο ταγματάρχης Γαβριήλ Σιδέριος και οι λοχαγοί Ν. Κυριάκος, Ιωάννης Χαραγλής και Ματθαίος Σαμοθράκης (τιμήθηκαν με το παράσημο της Λεγεώνος της Τιμής). Το ίδιο θα συμβεί και στη Λευκάδα τον επόμενο χρόνο (1807) στο πλαίσιο του Ρωσοτουρκικού πολέμου και την περίοδο συμπόρευσης της Γαλλίας με τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Απέναντι από τους «Κυνηγούς» βρέθηκαν γνωστοί αργότερα Ελληνες καπεταναίοι αλλά και ο Καποδίστριας (πληρεξούσιος του τσάρου της Ρωσίας στα Ιόνια Νησιά).
Μετά τη γαλλορωσική ειρήνευση και την ανακατάληψη των Ιονίων από τους Γάλλους (1807) παραλλήλως με τους «Κυνηγούς» οργανώνεται το «Σύνταγμα των Αλβανιτών» (Regiment Albanais). Τα δύο σώματα ενώνονται σε έξι τάγματα με περίπου 3.000 άνδρες. Τίθενται υπό τις διαταγές σουλιώτικων οικογενειών. Ανάμεσα στους αξιωματικούς βρίσκονται ονόματα όπως του Φώτου Τζαβέλλα, Χρηστάκη Καλογήρου, Νότη και Μάρκου Μπότσαρη, Αναγνωσταρά, Περραιβού, Νικηταρά, Γιαννάκη Κολοκοτρώνη, Φωτομάρα, Δαγκλή κ.ά.
Η τελευταία σημαντική επιχείρηση των ένοπλων ελληνικών τμημάτων (εθελοντών ή μη) πραγματοποιείται το 1814 γύρω από τα τείχη της Πάργας. Εκεί βρέθηκαν για άλλη μία φορά οι κυριότεροι πρωταγωνιστές αυτής της περιόδου. Το κάστρο υπερασπιζόταν ελληνογαλλική φρουρά, υπό τις διαταγές του Παπάζογλου, ενώ ανάμεσα στους πολιορκητές βρισκόταν και ο Θ. Κολοκοτρώνης. Είναι γνωστές οι συνθήκες παράδοσης της Πάργας, όπου και γράφτηκε το τέλος των «Κυνηγών της Ανατολής», με τον Παπάζογλου να «προσθέτη νέας σελίδας δόξης».
Ο,τι απέμεινε από το σώμα θα απορροφηθεί στις ίλες των Μαμελούκων της Αυτοκρατορικής Φρουράς του Ναπολέοντα. Για την ιστορία, ο Παπάζογλου ακολούθησε τους Γάλλους μετά την εγκατάλειψη της Κέρκυρας (Ιούλιος 1814). Αποστρατεύτηκε, όπως και άλλοι αξιωματικοί του Ναπολέοντα, μετά την επάνοδο των Βουρβόνων. Πέθανε το 1819, αφού πρώτα συνταξιοδοτήθηκε από τον γαλλικό στρατό.

ΣΟΥΛΙΩΤΕΣ ΣΤΟΝ ΒΟΝΑΠΑΡΤΗ
Διάσπαρτες πληροφορίες υπάρχουν και για διάφορες ομάδες ή πρόσωπα που πολέμησαν μαζί με τα στρατεύματα του Ναπολέοντα σε διάφορες φάσεις και μάχες. Ετσι, για παράδειγμα, όταν αναδιοργανώνεται το Σύνταγμα των Αλβανιτών το 1812-13 στην Κέρκυρα από τους Γάλλους στρατηγούς Ντονζελό και Μινό (αρχηγός του Συντάγματος που φορούσε και φουστανέλα!) γίνεται λόγος για τη συγκρότηση αποσπάσματος 500 επιλέκτων της Αυτοκρατορικής Φρουράς. Την ίδια περίοδο τρεις Σουλιώτες αποστέλλονται ως σωματοφύλακες του Ναπολέοντα (τα ονόματά τους παραμένουν άγνωστα).Μερικοί από αυτούς θα γνωρίσουν διώξεις μετά τις πτώσεις του Ναπολέοντα και την παλινόρθωση των Βουρβόνων. Αλλοι θα υπηρετήσουν το νέο καθεστώς, ενώ μερικοί θα τιμηθούν πολύ αργότερα από τους διαδόχους του Ναπολέοντα. Οπως ο Σουλιώτης Λ. Γούσης, στον οποίο θα απονεμηθεί το παράσημο της Αγίας Ελένης για τις υπηρεσίες του τη μακρά περίοδο 1792-1815.
Εκτός από τα ένοπλα σώματα υπάρχει και μια σειρά άλλων πολύ και λιγότερο γνωστών Ελλήνων που πολέμησαν και αναδείχτηκαν ανώτεροι αξιωματικοί στον στρατό του Ναπολέοντα. Ξεχωρίζουν ο Κεφαλονίτης Νικόλαος Λοβέρδος και ο Διονύσιος Βούρβαχης που κατέλαβαν υψηλά στρατιωτικά αξιώματα. Αλλά και κατώτεροι αξιωματικοί, όπως ο Σταμάτης Βούλγαρης, που πολέμησαν μέχρι και το Βατερλό, όπως θα δούμε την ερχόμενη Κυριακή.
Τ. Κατσιμάρδος
katsimar@yahoo.gr

ΠΗΓΗ

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Χρονολόγιο του Μακεδονικού Αγώνα .


"Ορκίζομαι εις το όνομα της Αγίας Τριάδος ότι θα διαφυλάξω το μυστικό. Ότι θα εργάζομαι με όλην την ψυχήν μου και την καρδίαν μου προς εξόντωση των Βουλγάρων κακούργων και προς επιτυχίαν της ελευθερίας της Πατρίδος μου Μακεδονίας. Είς τους εχθρούς της πατρίδος μου δεν μαρτυρύσω το παραμικρόν ακόμη και αν μου βάλουν το μαχαίρι στον λαιμόν. Αν παραβώ τον όρκο μου ο θεός ας με τιμωρήσει και οι ελευθερωταί της πατρίδος μου ας με κομματιάσουν και η αμαρτία να είναι στον λαιμό".
Όρκος του Μακεδονομάχου

Αρχικώς ο Μακεδονικός αγώνας δεν ήταν ο μοναδικός που υπήρξε, ακόμη 2 φορές οι Έλληνες της Μακεδονίας προσπάθησαν να απελευθερώσουν τα εδάφη της, τα έτη 1878 και 1896 λίγο πριν τον ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Σκοπό τους είχαν να καταρήγσουν την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου  σύμφωνα με την οποία το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας θα προσαρτούνταν στη Βουλγαρία. Αργότερα στους Βαλκανικούς πολέμους η Μακεδονία ''εσώθη'' και ενώθηκε με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Το χρονικό του Αγώνα

 1900 Ενθρόνιση του επισκόπου Γερμανού Καραβαγγέλη στη Μητρόπολη Καστοριάς, όπου και δραστηριοποιείται στην περιοχή.

 19 Αυγούστου 1902 Μάχη στο Τριγωνικό της Κοζάνης.

 1902 Ο Ίων Δραγούμης τοποθετείται υποπρόξενος στο Μοναστήρι, όπου και προωθεί τα ελληνικά συμφέροντα στη περιοχή.

11 Ιουλίου 1903 Μάχη στο Πισοδέριο της Φλώρινας

1903 Οργανώνεται στην Αθήνα το Μακεδονικό Κομιτάτο υπό τον δημοσιογράφο Δημήτριο Καλαποθάκη κατόπιν εκκλήσεων του Μητροπολίτη Γερμανού. Κρητικοί εθελοντές στη Μακεδονία. Πρώτος νεκρός του Αγώνα ο κρητικός οπλαρχηγός Γεώργιος Σεϊμένης στο Λέχοβο που κατακρεουργείται αν και καθηλωμένος στο κρεβάτι από τους κομιτατζήδες.

19 Σεπτεμβρίου 1904, Μάχη στο Πολυπόταμο, το αντάρτικο άγημα έχει αρχηγό τον Μίκη Ζέζα ψευδώνυμο του Πάυλου Μελά.

1904 ο Λάμπρος Κορομηλάς τοποθετείται πρόξενος στη Θεσσαλονίκη με νέες προβολές των ελληνικών επιδιώξεων.

13 Οκτωβρίου 1904, Σκοτώνεται σε μάχη στη Στάτιστα (σημερινό όνομα "Μελάς") των Κορεστίων ο Παύλος Μελάς. Ελληνικό στρατιωτικό τμήμα διέρχεται τη μεθόριο. Οι ελληνικές αρχές της Θεσσαλονίκης ενισχύουν και εξοπλίζουν τα ελληνικά ανταρτικά σώματα.

 7 Νοεμβρίου 1904 Μάχη στο Σκλήθρο,

 2 Δεκεμβρίου Μάχη στο Ανταρτικό, 1905 τα ελληνικά σώματα αποκρούουν σθεναρά βουλγαρικές επιθέσεις ακολουθώντας την τακτική των κλεφτών.

19 Φεβρουαρίου 1905 Μάχη Μοριχόβου,

24 Φεβρουαρίου 1905 μάχη Λεχόβου,

 25 Μαρτίου 1905 μάχη στη Ζαγορίτσιανη,

 11 Απριλίου 1905 μάχη Σουμπανίστης,

 8 Μαϊου 1905 μάχη του Ζελόβου,

22 Αυγούστου 1905 μάχη στο Γυμνοτόπι,

5 Σεπτεμβρίου μάχη στο Στρυμονικό,

 1906 ο Κορομηλάς επιζητεί την επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας με αποστολή στρατού. Τέσσερα ελληνικά ανταρτικά σώματα σε σύγκρουση με τον οθωμανικό στρατό διαλύονται.

6 Αυγούστου 1906 μάχη στη Λίμνη Γιαννιτσών,

 7 Αυγούστου 1906 μάχη στο Καστανόφυτο,

 14 Σεπτεμβρίου 1906 μάχη στο Μορίχοβο,

23 Σεπτεμβρίου 1906 μάχη στο Μελισσότοπο

 21 Δεκεμβρίου 1906 μάχη στην Λίμνη Γιαννιτσών,

1907 η Αγγλία ασκεί πολιτική πίεση απαιτώντας την περιστολή των ελληνικών δράσεων στη περιοχή. Η Ελληνική Κυβέρνηση σε δίλημμα. Η Τουρκία απαιτεί την απομάκρυνση του Λ. Κορομηλά από το Προξενείο της Θεσσαλονίκης. Απομακρύνεται, αλλά το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών τον διορίζει Γενικό Επιθεωρητή των προξενείων της διευκολύνοντας με αυτό τον τρόπο ακόμα περισσότερο τη δράση του.

 4 Γενάρη 1907 μάχη σε Άθυρα και Κουφάλια,

 27 Φεβρουαρίου 1907 μάχη της Νικόκλειας,

13 Μαρτίου 1907 μάχη της Πέτρας,

 8 Μαϊου 1907 μάχη στο Παλαιοχώρι Κορεστίων,

15 Ιουλίου 1907 Μάχη στο Καλογερικό,

10 Σεπτεμβρίου μάχη της Παπαδιάς,

 1908 Με την επανάσταση των Νεοτούρκων το Οθωμανικό κράτος παραχωρεί σύνταγμα και ίσα δικαιώματα σε όλους τους πολίτες. Ολοκληρώνεται ο Μακεδονικός Αγώνας με επιτυχία καταφέρνοντας να διατηρήσει τη συνοχή του Ελληνισμού της Μακεδονίας.

 18-19 Γενάρη 1908 μάχη στον Άγιο Ιωάννη Καστανιάς,

18 Μαρτίου 1908 μάχη στην Ζούζουλη, 26 Μαρτίου 1908 μάχη της Βίτσιανης,

10 Μαϊου 1908 μάχη στο Κωστενέτσι, 6 Ιουνίου μάχη στην Δόγιαννη.

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015

Οι Έλληνες εθελοντές στον εθνικό και θρησκευτικό Σερβοβοσνιακό πόλεμο. (Βίντεο)

Image result for μπιλ κλιντον15 Μαίου 1995
Το Ισλάμ μπορεί να είναι μια ισχυρή δύναμη στην υπηρεσία της ανεκτικότητας και της μετριοπάθειας του κόσμου, οι παραδοσιακές αξίες του Ισλάμ βρίσκονται σε αρμονία με τα ιδεώδη της Δύσης.

Μπίλ Κλίντον 

Και κάπως έτσι ξεκίνησε ο θρησκευτικός πόλεμος στην Σερβία.

Προσωπικές εμπειρίες από συνεντέυξεις στο Mega channel και στο τοπικό κανάλι της Καβάλας.



Image result for εθελοντική φρουρά σερβια

Η σφαγή της Σρεμπρένιτσα 

Η κρατούσα άποψη με λίγα λόγια, δηλαδή η Ευρωπαική και Νατοική άποψη είναι περίπου αυτή που καταγράφεται περιληπτικά στην στην βικιπαίδεια (βλέπε εδώ) Ο ίδιος, Κυριάκος Καθάριος μαχητής στον πόλεμο της Σερβίας ανατρέπει τα δεδομένα της σφαγής της Σρεμπρένιτσα σε ομιλια του, που πραγματοποιήθηκε στον πολυχώρο «Δεσμοί Ελλήνων» του πολιτιστικού συλλόγου «Ενδοχώρα» (Πασαλίδη 29, Κ. Τούμπα, Θεσσαλονίκη), το Σάββαto 17 Ιανουαρίου 2015.

Δείτε το παρακάτω βίντεο.
Αρχικώς ξεκινάει με την αντίθετη άποψη για την σφαγή της Σρεμπρένιτσα εώς τα 50:00  λεπτά. Στο 50:00 λεπτό έως το 55:00 αναφέρεται στην προπαγάνδα των Αμερικάνων και ''λοιπών'' στην Ελλάδα που χρηματοδοτούνται 15 χρόνια μετά. Από το 57:00 και τέλος της ομιλίας αναφέρεται στους διωγμούς από που έχουν υποστεί οι Σέρβοι μαχητές και οι συγγενείς τους

Οι Έλληνες στον Αμερικάνικο εμφύλιο στο πλευρό των Νοτίων.

Το 1861, οι Έλληνες που ζούσαν στη Νέα Ορλεάνη οργάνωσαν τον δικό τους εθελοντικό λόχο πολιτοφυλακής για να πολεμήσουν κάτω από την σημαία της Συνομοσπονδίας, στο πόλεμο για την ανεξαρτησία του Νότου, τον λεγόμενο «εμφύλιο».
Πρόσφατα σε αφιέρωμά του για την αρχαιότερη ελληνική κοινότητα στις ΗΠΑ (από το 1760!), το ΒΗΜΑgazino, έγραψε ότι οι Έλληνες της Νέας Ορλεάνης πολέμησαν στον λεγόμενο «Εμφύλιο» στο πλευρό των Νοτίων.
Στις 22 Ιουλίου του 1861 μεταξύ των 73 ανδρών που στρατεύτηκαν στο Camp Moore της Λουιζιάνας υπήρχαν και έξι που δήλωσαν ως χώρα γέννησης την Ελλάδα. Επίσης διασώζεται δημοσίευμα εκείνης της περιόδου που αναφέρεται στο «Greek Company» (Ελληνικός Λόχος) στο στρατό των Νοτίων. Εκτιμάται από τους ιστορικούς ότι σ’ αυτό υπηρετούσαν όχι μόνο Έλληνες, αλλά γενικά ορθόδοξοι πληθυσμοί της Λουιζιάνας.
Κυβερνητικά αρχεία δείχνουν ένα ανεπίσημο υπόμνημα που παραπέμπει σε «Ελληνικό Λόχο Α'», της πολιτοφυλακής της Λουιζιάνα το 1861. Ο λόχος περιελάμβανε έναν λοχαγό, τρείς υπολοχαγούς, οκτώ υπαξιωματικούς και είκοσι στρατιώτες. Παρόλο που ονομαζόταν «ελληνικός», ο κατάλογος περιλάμβανε  και άλλα άτομα ορθόδοξης πίστης που διέμεναν στη Νέα Ορλεάνη μετά το 1860.
Η εφημερίδα της Νέα Ορλεάνης ‘Daily True Delta’ έγραψε την 28η Μαΐου 1861:
«Οι Έλληνες συμπολίτες μας μιμούμενοι το κοινό πνεύμα των άλλων εθνικοτήτων, οργανώνουν έναν λόχο. Το αρχαίο αίμα στο οποίο βασίστηκε η καρδιά της ηρωικής Ελλάδας θα βρεθεί να είναι ακόμα ισχυρό στις φλέβες των παιδιών της που κατοικούν ανάμεσά μας».
Και παρακάτω:
«Ένα μέλος (από τον Λόχο) αντιτίθεται σθεναρά στην είσοδο στον Λόχο οποιουδήποτε, που δεν είναι καθαρός Έλληνας, ενώ ένας άλλος ευνοεί την εισαγωγή ανδρών όλων των εθνικοτήτων. Η αντιπαράθεση αυτή οδήγησε σε προσωπικές συγκρούσεις…Η οδός Chartres κοντά στο Madison, ήταν σήμερα το πρωί το σκηνικό της τελευταίας θερμής λογομαχίας μεταξύ των αντιπάλων. Τρεις ή τέσσερις στάλθηκαν στο νοσοκομείο και ένας ‘ξαπλώθηκε’ στο οπλοστάσιο του Λόχου… Λίγες μόλις ημέρες μετά το περιστατικό αυτό, ένα άλλο μέλος του ελληνικού συντάγματος, ο Αλέξανδρος Philipuso, «δέχθηκε επίθεση με μαχαίρια, από ορισμένα άτομα [...] που  από τη γλώσσα θα πρέπει να ήταν Σικελοί».. 
Στις 22 Ιουλίου του 1861, στο στρατόπεδο Moore στην Λουιζιάνα, στρατολογήθηκαν εβδομήντα τρεις άνδρες. Αποτελούσαν, μαζί με επτά αξιωματικούς, τον 1ο Λόχο του 10ου Συντάγματος Πεζικού της Λουιζιάνα. Μεταξύ στρατολογημένων ήταν έξι άνδρες που ανέφεραν την Ελλάδα ως χώρα γέννησής τους. Ήταν οι :
- Paoli Agius, (Άγιος;) 35 ετών, ναύτης
- Francisco Liappi, (Λιάπης;) 48 ετών, ναύτης
- John George Metalieno, (Μεταληνός;) 30 ετών, ναύτης
- Andre Nicole, (Νικολάου;) 33 ετών, ναύτης
- Christopholo Salonicho, (Σαλονικιός) 40 ετών, ναύτης
- Constantino Villisariez, (Βελίσσαρης;) 22 ετών, ένας ναυτικός
Τα ονόματά τους δεν μοιάζουν με παραδοσιακά ελληνικά ονόματα. Ωστόσο, αυτό δεν ήταν ασυνήθιστο. Για παράδειγμα, ο Απόστολος Βαλεριάνος, αν και γεννήθηκε στην Ελλάδα τον 16ο αιώνα, άλλαξε το όνομά του και ταξίδεψε στα καράβια υπό ισπανική σημαία για δεκαετίες με το όνομα, Juan de Fuco. Κάποιοι άλλαξαν το όνομα γιατί οι μη Έλληνες αντιμετώπιζαν δυσκολίες στην προφορά ή ακόμα και την ορθογραφία των ελληνικών ονομάτων. Για παράδειγμα, τα επίσημα στρατιωτικά αρχεία έχουν τον Paoli Agius, που αναφέρεται επίσης ως Paoli Aguis, Paoli Ageos, Paoli Agros, Paul Agus, Paul Agos, Paul Agous, Paul Argoz και Paul Ajios. Παρ’ όλα αυτά, οι άνδρες ανέφεραν την Ελλάδα ως τη χώρα που γεννήθηκαν. 
Στις 29 Ιουλίου 1861, το 10ο Σύνταγμα Πεζικού της Λουιζιάνα αναχώρησε από τη Νέα Ορλεάνη με το τρένο και έφτασε στο Richmond, πρωτεύουσα της Συνομοσπονδίας, στις 3 Αυγούστου 1861. Έστησαν το στρατόπεδο τους στις εκθεσιακές εγκαταστάσεις όπου έτυχαν θερμής υποδοχής από τις δημοτικές αρχές και από τους πολίτες. Στις 18 Αυγούστου 1861, το σύνταγμα έλαβε εντολές να ενισχύσει τους στρατιώτες του στρατηγού JB Magruder στο Mills Lee στον ποταμό Warwick.
Τον Απρίλιο του 1862 τα στρατεύματα της Ένωσης υπό τις διαταγές του στρατηγού George B. McClellan άρχισαν να αποβιβάζονται στο Φρούριο Monroe της Βιρτζίνια, μια κίνηση που σηματοδότησε την αρχή της Εκστρατείας της Χερσονήσου. Ο στόχος της ήταν η καταστροφή των δυνάμεων των Νοτίων και η κατάληψη του Ρίτσμοντ. Στις 16 Απριλίου του 1862, το 10ο Σύνταγμα Πεζικού της Λουιζιάνα, έδωσε την πρώτη του μεγάλη μάχη, όπου απώθησε τις δυνάμεις της Ένωσης από τον τομέα της αμυντικής γραμμής. Τα επίσημα αρχεία δείχνουν ότι το σύνολο των Ελλήνων του 1ου Λόχου συμμετείχαν σε αυτή τη δράση.
Ένα μήνα αργότερα, η εκστρατεία του στρατηγού McClellan άρχισε να καταρρέει σιγά-σιγά, καθώς οι δυνάμεις του υποχώρησαν προς το νότο. Επίσημα στοιχεία αναφέρουν ότι δύο από τους Έλληνες λιποτάκτησαν στις 15 Σεπτεμβρίου 1862.
Την 1 Ιουλίου του 1862, οι δύο αντίπαλες δυνάμεις συγκρούστηκαν στην μάχη στο Malvern Hill. Οι απώλειες και στις δύο πλευρές ήταν βαριές. Όλοι οι Έλληνες του Λόχου που συμμετείχαν στην μάχη πάντως, διασώθηκαν. 
Σε απάντηση στο πλήγμα στη γραμμή Yorktown-Warwick, ο στρατηγός McClellan αποφάσισε να ξεκινήσει επιχείρηση πολιορκίας. Ωστόσο, πριν φέρει βαριά όπλα πολιορκίας, το βράδυ της 3η Μαΐου του 1862, ο στρατηγός Magruder εκκένωσε τις θέσεις του και άρχισε να υποχωρεί για καλύτερη αμυντική θέση γύρω από το Ρίτσμοντ. Στο Williamsburg, το σύνταγμά του πολέμησε και ο Λόχος πήρε και πάλι, ενεργό μέρος σε αυτή την αψιμαχία. Σε αυτές τις επιχειρήσεις, οι δυνάμεις του στρατηγού Joseph E. Johnston ενώθηκαν με αυτές του Magruder.
Με την Εκστρατεία της Χερσονήσου να τελειώνει, ο στρατηγός Robert E. Lee άφησε φρουρά 20.000 στρατιωτών για την προστασία του Ρίτσμοντ, και έστειλε τον στρατηγό "Stonewall" Jackson βόρεια προς την Ουάσιγκτον για να παρατηρήσει τις κινήσεις των δυνάμεων της Ένωσης υπό την αρχηγία του στρατηγού Pope. Στο Cedar Run, στις 9 Αυγούστου 1862, ο Τζάκσον, με το 10ο σύνταγμα της Λουιζιάνα που ήταν τώρα υπό τις διαταγές του, πρόφθασε και χτύπησε το Σώμα του στρατηγού Banks της στρατιάς του Pope.
Σε αυτήν την δράση, ο John George Metalieno αναφέρεται ως "απών" στην επίσημη αναφορά του Λόχου, αλλά πολέμησε στην επόμενη μεγάλη μάχη, το Bull Run Νο 2.
Οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν στη μάχη του Bull Run Νο 2, 28-30 Αυγούστου 1862. Τα στρατεύματα της Ένωσης ηττήθηκαν και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Σε αυτή την εμπλοκή συνελήφθη ο Andrea Nicole
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1862, στη μάχη του Sharpsburg, σκοτώθηκε ο Christopholo Salonicho. Στην ίδια μάχη, ο Paoli Agius πυροβολήθηκε και τραυματίστηκε σοβαρά στον δεξί του ώμο και μεταφέρθηκε σε Νοσοκομείο στο Ρίτσμοντ.
Το παλαιότερο στρατολογημένο μέλος του Λόχου, ο 48χρονος Francisco Liappi ήταν παρών σε όλες τις μάχες του Malvern Hill, προσχώρησε στο Ιππικό τον Δεκέμβριο του 1862.
Ο John George Metalieno προήχθη σε δεκανέα στις 15 Φεβρουαρίου 1862. Στη μάχη του Γκέτισμπεργκ, στις 3 Ιουλίου του 1863, τραυματίστηκε. Η επίσημη αναφορά αναφέρει ότι συνελήφθη στην Spottsylvania, στις 11 Μαΐου 1864 και μεταφέρθηκε πρώτα στην φυλακή Old Capitol στην Ουάσιγκτον, και στη συνέχεια στο Fort Delaware στο Delaware στις 15 Ιουνίου 1864. Τελικά πέθανε από οξεία δυσεντερία στις 15 του Αυγούστου 1864. 
Στα διάφορα έγγραφα που σχετίζονται με τη πολιτοφυλακή της Λουιζιάνα γίνονται αναφορές στην ύπαρξη λόχων, όπως γερμανικού, ιταλικού κλπ. Είναι ενδιαφέρον, το ότι υπάρχει σωζόμενο έγγραφο που αναφέρει τους αξιωματικούς του «ελληνικού λόχου της πολιτοφυλακής της Λουιζιάνα», λοχαγό Nicolas Touloubief, και υπολοχαγούς Alex. Laxaredo, D. Gregori, Ν. Bragoreff και Constantino Coratosos." Επιπλέον, υπάρχει μια στρατιωτική διαταγή «προς τον ελληνικό λόχο» που εκδόθηκε από το Γραφείο του Γενικού Υπασπιστή της Νέας Ορλεάνης, με ημερομηνία 5 Ιούν 1861.
Τέλος, διασώζεται ένα τμήμα της αλληλογραφίας ορισμένων ευρωπαίων πρόξενων (και του πρώτου Έλληνα προξένου στις ΗΠΑ, Νικολάου Μπενάκη, από γνωστή οικογένεια της Χίου, που έφυγε μετά την καταστροφή του νησιού από τους Τούρκους το1822) με τον Στρατηγό Μπάτλερ, όπου του ζητούν να άρει τους περιορισμούς που είχαν επιβληθεί από τον κυβερνητικό στρατό στο λιμάνι της Νέας Ορλεάνης για να μπορούν να πραγματοποιούν τις εμπορικές τους συναλλαγές. Σε μία από τις επιστολές επικαλούνται μάλιστα την περίπτωση ενός έλληνα εμπόρου, του Κόβα, που είχε πληγεί στην εξαγωγή ζάχαρης. Έχει ενδιαφέρον όμως η απάντηση του Στρατηγού, στην οποία υπαινίσσεται ότι αυτή η δραστηριότητα του κ. Κόβα ήταν εργαλείο για τη χρηματοδότηση του οπλισμού της «ανταρσίας» των Νοτίων.
ΠΗΓΗ
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγές: εδώΒΗΜΑgazino (30 Μαίου 2015) κι εδώ

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

Σύνθημα, το προπαγανδιστικό περιοδικό των Γερμανών στην Ελλάδα.

Το Σύνθημα ήταν γερμανικό προπαγανδιστικό περιοδικό, εκδίδονταν ανά δεκαπενθήμερο και κυκλοφορούσε στις υπό γερμανική κατοχή χώρες μετεφρασμένο.

Το «Signal» ή «Σύνθημα» ήταν το κύριο περιοδικό προπαγάνδας των Ναζί την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.  Η σχεδίαση του ήταν εμπνευσμένη από το αμερικάνικο περιοδικό LIFE, αλλά και το γαλλικό περιοδικό MATCH από το οποίο δανείστηκε το σχήμα (27 x 36,5 εκ.). 
 
Πρωτοποριακό από τεχνικής άποψης για την εποχή του, ξεχώριζε για τις έγχρωμες φωτογραφίες του.
Το όνομα «Signal» κάθε άλλο παρά τυχαίο ήταν αφού η συγκεκριμένη λέξη είναι κατανοητή και εύκολα μεταφράσιμη σε πολλές γλώσσες. Είναι χαρακτηριστικό ότι γράφεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και τα ισπανικά.
Αρχικά, το «Signal», τυπωνόταν μόνο στο Βερολίνο, στο τυπογραφείο Deutsche Verlag AG, το οποίο το Ναζιστικό κράτος είχε κατάσχει από τον εβραίο ιδιοκτήτη του, από το 1937. Από τη γέννησή του, το περιοδικό ήταν διαθέσιμο σε τέσσερις γλώσσες: γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά και αγγλικά. Το τεύχος 1 εκδόθηκε στις 15 Απριλίου 1940 και κυκλοφόρησε σε 135.600 αντίτυπα, ήτοι 28.000 αγγλικά, 40.000 ιταλικά, 27.600 γαλλικά και 40.000 γερμανικά.  Το τελευταίο τεύχος κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1945, ενώ το Γ’ Ραιχ έπνεε τα λοίσθια. Στο μεσοδιάστημα, το «Signal» μεταφράστηκε σε 30 διαφορετικές γλώσσες  (25 εκδόσεις  και 5 δευτερεύουσες για τους λαούς της Ανατολικής Ευρώπης). Υπήρξαν σχέδια ακόμη και Ιαπωνικής και Ουκρανικής έκδοσης, τα οποία ωστόσο δεν υλοποιηθήκαν.
Όλες οι εθνικές εκδόσεις περιείχαν φωτογραφίες και θέματα από τη γερμανική (συνήθως και το εξώφυλλο ήταν κοινό) και θέματα που αφορούσαν ξεχωριστά κάθε χώρα.

Τα περισσότερα περιοδικά που έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα έχουν χαθεί ή βρίσκονται στα χέρια συλλεκτών.
Τεύχος 1ο Απρίλιος 1943
 Στο εξώφυλλο απεικονίζεται ο Επιλοχίας Πρίμοζιτς τιμηθείς με το Σταυρό των Ιπποτών για την ανδρεία που επέδειξε στο Σοβιετικό Μέτωπο. Το παρόν τεύχος μπορείτε να το ξεφυλλίσετε εδώ πατώντας πάνω στην φωτογραφία του.















Θεόδωρος Κολοκοτρώνης



Μια φορά εβαπτίστημεν με το λάδι, βαπτιζόμεθα και μία με το αίμα δια την ελευθερίαν της πατρίδος μας.

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Ο Πλούταρχος γράφει για τις «συμφορές του δανεισμού» (Kάτι που μοιάζει τόσο επίκαιρο.!)

Το έργο του «Περί του μη δανείζεσθαι» κυκλοφορεί σε νέα έκδοσηΟ Πλούταρχος γράφει για τις «συμφορές του δανεισμού»

Οικονομικά προβλήματα της αρχαιότητας -που μοιάζουν ωστόσο επίκαιρα- πραγματεύεται ο Πλούταρχος στο έργο του «Περί του μη δανίζεσθαι»

«Ο δανεισμός είναι πράξη υπέρτατης αφροσύνης και μαλθακότητας»! Το είπε ο Πλούταρχος τον 1ο μ.Χ. αιώνα και να που έφθασε η στιγμή να εκτιμηθούν οι λόγοι του. «Εχεις; Μη δανείζεσαι γιατί δεν σου λείπουν. Δεν έχεις; Μη δανείζεσαι γιατί δεν θα ξεπληρώσεις το χρέος σου», προβλέπει ο μεγάλος συγγραφέας της αρχαιότητας και ας βγει κάποιος να αντιπαραθέσει, ότι δεν έχει δίκιο...

Δυσάρεστα επίκαιρο είναι το έργο του «Περί του μη δειν δανείζεσθαι» (από τα Ηθικά), που κυκλοφορεί σε νέα έκδοση από τη «Νεφέλη» με τον τίτλο «Οι συμφορές του δανεισμού». Γιατί πράγματι, τις συμφορές που συσσωρεύονται στον άνθρωπο, ο οποίος καταφεύγει στο δανεισμό απαριθμεί με τρόπο καυστικό, αυστηρό και καίριο ο Πλούταρχος σ΄αυτό το μικρό κείμενο, που δεν μπορεί να διαβαστεί σήμερα απλώς «εγκυκλοπαιδικά», αφού οι παραλληλίες με τα σύγχρονα τεκταινόμενα παραφυλούν σε κάθε στίχο.

«Οι οφειλέτες είναι δούλοι όλων των δανειστών τους. Είναι δούλοι δούλων αναιδών και βάρβαρων και βάναυσων». Και οι δανειστές «Μετατρέπουν την αγορά σε κολαστήριο για τους δύσμοιρους οφειλέτες, σαν όρνεα τους κατακρεουργούν και τους κατασπαράζουν βυθίζοντας το ράμφος στα σωθικά τους»... λέει κατηγορηματικά ο χαιρωνίτης ρήτορας. Και επιχειρηματολογεί. Και φέρνει παραδείγματα από την ιστορία της εποχής του, από τους μύθους αλλά και από τα παθήματα των απλών ανθρώπων. Και χιούμορ επιστρατεύει ενίοτε μάλιστα μαύρο! Γιατί το κείμενο _μία ομιλία στην πραγματικότητα_ δεν γράφτηκε τυχαία. Η Αθήνα και οι άλλες ελληνικές πόλεις μαστίζονταν από τις συνέπειες της υπερχρέωσης, όταν ο Πλούταρχος περί το 92 μ. Χ αποφάσισε να μιλήσει μπροστά σε ακροατήριο για τις σοβαρές συνέπειες του δανεισμού.

Σε ποιούς ήταν χρεωμένοι τότε οι άνθρωποι; Σε δικούς τους αλλά κυρίως σε ξένους πιστωτές ως επί το πλείστον Ρωμαίους. «... κουβαλώντας μαζί τους σάκους και συμφωνητικά και συμβόλαια σαν δεσμά εναντίον της Ελλάδος, την οργώνουν από πόλη σε πόλη και σπέρνουν χρέη που πολλά βάσανα φέρνουν και πολλούς τόκους, και που δύσκολα ξεριζώνονται ενώ οι βλαστοί τους περικυκλώνουν τις πόλεις, τις εξασθενούν και τελικά τις πνίγουν», λέει παραστατικά ο Πλούταρχος. Και τι προτείνει;

«Φύγε να γλυτώσεις από τον εχθρό και τύραννό σου, τον δανειστή που θίγει την ελευθερία σου, βάζει πωλητήριο στην αξιοπρέπειά σου κι αν δεν του δίνεις, σε ενοχλεί· αν πουλήσεις, ρίχνει την τιμή· αν δεν πουλήσεις σε αναγκάζει· αν τον πας στο δικαστήριο προσπαθεί να επηρεάσει την έκβαση της δίκης· αν του ορκίζεσαι σε προστάζει· αν κρατάς την πόρτα κλειστή στήνεται στο κατώφλι και σου βροντά αδιάκοπα...».

Αλλά ο Πλούταρχος δεν κατακεραυνώνει μόνον τους πιστωτές. Και ας μη βιαστούν οι αναγνώστες του να βγάλουν εύκολα συμπεράσματα κάνοντας βολικούς συσχετισμούς. Δεν φταίει μόνον ο δανειστής. Ευθύνεται πρωστίστως ο δανειζόμενος με την άφρονα συμπεριφορά του και την επιθυμία του για πολυτέλεια και τριφυλή ζωή (μας θυμίζει κάτι αυτό;), φωνάζει ο συγγραφέας. «Διότι χρεωνόμαστε για να πληρώσουμε όχι το ψωμί και το κρασί μας, μα εξοχικές κατοικίες, δούλους, μουλάρια, ανάκλιντρα και τραπεζώματα... ». Κι αν ο Πλούταρχος κατακεραυνώνει έτσι τους συγχρόνους τους, τι θα έλεγε για... τα εορτοδάνεια και τα δάνεια για καλοκαιρινές διακοπές, που διαφημίζονταν από τις Τράπεζες μέχρι πρότινος βρίσκοντας φυσικά, πολλούς «αγοραστές». Και το αποτέλεσμα ποίο είναι; «Για να διατηρήσουμε την ελευθερία μας ενώ έχουμε συνάψει δάνεια κολακεύουμε ανθρώπους που καταστρέφουν σπιτικά, γινόμαστε σωματοφύλακες τους, τους καλούμε σε γεύματα, τους προσφέρουμε δώρα και τους πληρώνουμε φόρους».

Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος ιδιαίτερα χαμηλών τόνων, όπως θεωρείται ο Πλούταρχος από τους μελετητές του είναι τόσο αυστηρός σ΄ αυτό το έργο και δείχνει τόσο πάθος καταδικάζοντας το φαινόμενο του αλόγιστου δανεισμού αφ΄ ενός και της απληστίας και βαναυσότητας των δανειστών από την άλλη είχε οδηγήσει στον παρελθόν στην υπόθεση ότι το έγραψε σε νεαρή ηλικία. Πράγμα λανθασμένο, όπως απέδειξε η σύγχρονη έρευνα. Η αδυναμία των ανθρώπων να ξεφύγουν από τα δεινά του δανεισμού φαίνεται ότι απασχολούσε πολύ τον μεγάλο βιογράφο της αρχαιότητας. «Ανθρωπος που μπλέκει μια φορά, μένει χρεώστης για πάντα και σαν το άλογο που του έχουν φορέσει χαλινάρι, δέχεται στη ράχη του τον έναν αναβάτη μετά τον άλλον», γράφει.

Στην πρόσφατη έκδοση πάντως, σε μετάφραση και σχόλια της Πολυξένης Παπαπάνου παρατίθεται και το αρχαίο κείμενο για όσους επιθυμούν να πάρουν και την αρχαία γεύση του.
 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Απόσπασμα

Κανείς δεν δανείζει σε άνθρωπο που δεν έχει οικονομικούς πόρους,δανείζουν σε εκείνους που επιθυμούν ακόμα μεγαλύτερη άνεση και φέρνουν μάρτυρες και παρέχουν εγγυήσεις για το ότι είναι άξιοι δανεισμού επειδή έχουν περιουσία,ενώ ακριβώς για αυτόν τον λόγο θα έπρεπε να μην δανείζονται καθόλου.
Εμείς όμως ντρεπόμαστε για την ανεξαρτησία μας και υποδουλώνουμε τους εαυτούς μας με υποθήκες και συμβόλαια αντί να περιορίσουμε τις ανάγκες μας και να αρκεστούμε στα απαραίτητα,ώστε ,από τα άχρηστα και τα περιττά,απ' όσα πετάξαμε από την ζωή μας ή πουλήσαμε ,να χτίσουμε έναν ναό της Ελευθερίας για εμάς,τις γυναίκες και τα παιδιά μας.
Μετατρέπουν την αγορά σε κολαστήριο για τους δύσμοιρους οφειλέτες, σαν όρνεα τους κατακρεουργούν και τους κατασπαράζουν «βυθίζοντας το ράμφος τους στα σωθικά τους», και σαν άλλους Ταντάλους τους εμποδίζουν να γευτούν τους καρπούς του δικού τους τρύγου και θερισμού.

Γιατί ούτε τα χωράφια που κατάσχουν από τους οφειλέτες τα καλλιεργούν· ούτε τα σπίτια τους απ΄τα οποία τους έχουν πετάξει έξω, κατοικούν· ούτε στα τραπέζια τους τρώνε· ούτε τα ρούχα τους φορούν παρά, με το που θα καταστρέψουν έναν, ρίχνονται στο κυνήγι και δεύτερου, χρησιμοποιώντας τον πρώτο για δόλωμα. Και η άγρια αυτή πρακτική εξαπλώνεται σαν πυρκαγιά, που μεταδίδεται από τον ένα στον άλλον και φουντώνει από τον όλεθρο και τον αφανισμό όσων βρεθούν στο πέρασμά της.

Θέλω όμως να δείξω σ’ όσους σπεύδουν απερίσκεπτα να δανειστούν πόσην ντροπή φέρνει αυτό και πόση στέρηση της ελευθερίας, καθώς και ότι ο δανεισμός είναι πράξη υπέρτατης αφροσύνης και μαλθακότητας. Έχεις; Μη δανείζεσαι, γιατί δεν σου λείπουν. Δεν έχεις; Μη δανείζεσαι, γιατί δεν θα ξεπληρώσεις το χρέος σου. Ας τα δούμε αυτά τα δύο, το καθένα ξεχωριστά.

Πλούταρχος, Περί του μη δείν δανείζεσθαι

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Ποιος ήταν ο Τέλλος Άγρας ο Μακεδονομάχος ;

Ο Τέλλος ΆγραςΟ Καπετάν Άγρας, από μικρή ηλικία ήθελε να μπει στον στρατό, να γίνει αξιωματικός και να πάει στον πόλεμο. Ο πελοποννήσιος αντάρτης στην ηλικία των 21χρόνων κατατάχθηκε στο 7ο Τάγμα Αθηνών, στο Σύνταγμα. Αμέσως μεταφέρθηκε στη Μακεδονία, στον Βάλτο των Γιαννιτσών, με σκοπό να βοηθήσει πιο έμπρακτα στον Μακεδονικό Αγώνα. Στις 7 Ιουνίου του 1907, Βούλγαροι κομιτατζήδες κρέμασαν αυτόν και τον Τώνη Μίγγο ανάμεσα στα χωριά Τέχοβο και Βλάδοβο. Ο Τέλλος Άγρας ή Σαράντος Αγαπηνός όπως είναι το πραγματικό όνομα του , γεννήθηκε το 1880 στους Γαργαλιάνους της Μεσσηνίας, όπου υπηρετούσε ως εφέτης ο πατέρας του. Ο Σαράντος έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Ναύπλιο. Όμως, όταν ήταν 10 ετών, ο πατέρας του πέθανε και η οικογένειά του μετακόμισε σε συγγενείς στην Αθήνα. Σε ηλικία 15 ετών τελείωσε το Γυμνάσιο και μπήκε στη Σχολή Ευελπίδων και έξι χρόνια αργότερα, το 1901, μετά την αποφοίτηση του, τοποθετήθηκε στη φρουρά Αθηνών. Όμως, ο νεαρός πνιγόταν στην Αθήνα και ζήτησε τη μετάθεσή του στο μέτωπο του Μακεδονικού Αγώνα. Εξαιτίας της απειρίας του, το αίτημα απορρίφθηκε. Ο Αγαπηνός παράκουσε τις εντολές και ενώ το 1902 είχε μετατεθεί στον Τύρναβο, πήγε εθελοντικά στη Μακεδονία, με έδρα και ορμητήριο την Λίμνη των Γιαννιτσών...

 Διαβάστε όλο το άρθρο και δείτε τα βίντεο της Μηχανής του Χρόνου

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

To τελευταίο βιβλίο που διαβάσαμε και σας το συστήνουμε ανεπιφύλακτα.

Οι Γερμανοί Στρατηγοί μιλούν

Οι άγνωστες πτυχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου

Ο Άγγλος  Θεωρητηκός της στρατηγικής Liddell Hart συνομιλώντας μετά το τέλος του πολέμου με τους Γερμανούς Στρατάρχες για όλες τις μάχες, την εκπαίδευση, τις τακτικές και το παρασκήνιο στην ανώτατη Γερμανική διοίκηση.

Από τις εκδόσεις Λιναίος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...