₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪

*Άνθρωποι και κυβερνήσεις ποτέ δεν διδάχτηκαν τίποτα από την Ιστορία, ούτε ποτέ καθόρισαν την δράση τους επάνω σε αλήθειες και αρχές στηριγμένες σ' αυτήν *
(Χέγκελ)
*Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.*
(Μιγκέλ Ντε Θερβάντες)
*Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.*
(Ιπποκράτης)
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Βιογραφία του Καρακάλλα

Ο Καρακάλλας (λατινικά: Marcus Aurelius Severus Antoninus Augustus, 4 Απριλίου 188 - 8 Απριλίου 217) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 198 έως το 217.

O Καρακάλλας γεννήθηκε στο Λούγδουνο (σημερινή Λυών) της επαρχίας της Γαλατίας το 188. Ήταν γιος του Σεπτίμιου Σεβήρου και της Ιουλίας Δόμνας. Το πατρογονικό του όνομα ήταν Μάρκος Αυρήλιος Αντωνίνος, αλλά υιοθέτησε το όνομα Καρακάλλας εξαιτίας του μανδύα με κουκούλα που φορoύσαν οι συμπατριώτες του.



Άνοδος στην εξουσία

Ο Σεβήρος, που ανέλαβε τον αυτοκρατορικό θρόνο το 193, πέθανε τo 211 κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής του στο Eboracum (Υόρκη) και ο Καρακάλλας ανακηρύχθηκε συναυτοκράτωρ με τον αδελφό του Γέτα. Ο Καρακάλλας δολοφόνησε τον Γέτα και προσπάθησε να εξοντώσει τους υποστηρικτές του, προκειμένου να ενδυναμώσει την εξουσία του. Όταν οι κάτοικοι της Αλεξάνδρειας άκουσαν τους ισχυρισμούς του Καρακάλλα ότι σκότωσε τον Γέτα σε αυτοάμυνα, σατίρισαν τον ισχυρισμό του, όπως και άλλες ιδιαιτερότητές του. Η απάντηση του Καρακάλλα σε αυτή την προσβολή ήταν άγρια. Το 215 κατέσφαξε την αντιπροσωπεία της πόλης που συγκεντρώθηκε ανυποψίαστη μπροστά στην πόλη να τον προϋπαντήσει. Κατόπιν προχώρησε σε λεηλασία της Αλεξάνδρειας και σύμφωνα με τον ιστορικό Δίωνα Κάσσιο, σφαγιάστηκαν πάνω από 20.000 άνθρωποι.

Διακυβέρνηση

Επί βασιλείας Καρακάλλα ο μισθός των λεγεωναρίων ανέβηκε στα 675 δηνάρια, και στον στρατό γενικότερα δόθηκαν σημαντικές παροχές. Σε αυτό βέβαια λέγεται πως έπαιξε σημαντικό ρόλο η συμβουλή του Σεπτίμιου Σεβήρου προς τον γιο του να νοιάζεται πάντα για τους στρατιώτες του και να αγνοεί οποιονδήποτε άλλον.

Ο Βρετανός ιστορικός Τζέφρεϊ του Μονμάουθ (Geoffrey of Monmouth) αναφέρει τον Καρακάλλα ως Βασσιανό (Bassianus) στο Historia Regum Britanniae, (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας) ως έναν από τους βασιλείς της Βρετανίας, επόμενο στη γραμμή διαδοχής μετά το θάνατο του Γέτη. Κάτι τέτοιο είναι πιθανό, καθώς ο Γέτης ήταν αγαπητός στη Δύση όταν πέθανε και ο Καρακάλλας πιθανώς άσκησε πιεστική εξουσία στους Βρετόνους. Στην αφήγηση του Τζέφρεϊ ο Καρακάλλας θεωρείται ετεροθαλής αδελφός του Γέτη από Βρετόνη μητέρα, αλλά τούτος ο ισχυρισμός αμφισβητείται έντονα από τους σύγχρονους ιστορικούς ερευνητές. Το κείμενο συνεχίζει αναφέροντας κάποιον στρατηγό Καρώσιο, ο οποίος χρησιμοποίησε τα πλοία που του δόθηκαν για την υπεράσπιση των βρετανικών ακτογραμμών προκειμένου να εξεγερθεί και να νικήσει τον Καρακάλλα. Δεν αναφέρει το γεγονός ότι ο Καρακάλλας σκοτώθηκε σε αυτή τη μάχη, αλλά αναφέρει τη φυγή μετά την ήττα του. Η αλήθεια είναι πως μετά την εξέγερση ο ρωμαϊκός έλεγχος στα βρετανικά νησιά εξασθένισε, έως ότου αποκαταστάθηκε πλήρως από τον καίσαρα Κωνστάντιο Χλωρό.

Από την περίοδο διακυβέρνησης του Καρακάλλα ξεχωρίζουν τρία πράγματα. Καταρχήν το διάταγμα του 212 (Constitutio Antoniniana) που παρείχε την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη στους ελεύθερους πολίτες όλης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας προκειμένου να αυξηθούν δια της φορολογίας τα κρατικά έσοδα. Συνέπεια αυτού του γεγονότος ήταν να ονομάζονται Ρωμαίοι όλοι οι ελεύθεροι κάτοικοι της αυτοκρατορίας μεταξύ των οποίων και οι Έλληνες . Η ονομασία αυτή διατηρήθηκε και στο Ανατολικό Ρωμαϊκό (Βυζαντινό) Κράτος μέχρι την κατάλυσή του από τους Τούρκους και έφθασε ως τις μέρες μας με τη μορφή "Ρωμιός", που πλέον είναι συνώνυμο του "Έλληνας". Κατόπιν, η υποτίμηση του ρωμαϊκού νομίσματος με την ελάττωση κατά 25% του χρησιμοποιούμενου αργύρου στο κράμα του νομίσματος, προκειμένου να πληρωθούν οι ρωμαϊκές λεγεώνες τους οφειλόμενους μισθούς. Τέλος, η κατασκευή μεγάλων Θερμών έξω από τη Ρώμη, γνωστών ως "Θέρμαι" ή Λουτρά του Καρακάλλα, ερείπια των οποίων διασώζονται ακόμη και σήμερα.
Το τέλος

Ο Καρακάλλας υπήρξε αποτελεσματικός ως στρατιωτικός δικτάτωρ και συνεπώς ήταν δημοφιλής μόνον στους στρατιώτες του. Ταξιδεύοντας από την Έδεσσα προς την Παρθία, δολοφονήθηκε από τον Ιούλιο Μαρτιάλη, έναν από τους ακολούθους του σε έναν δρόμο κοντά στη Χαρράν (την ώρα που ουρούσε) στις 8 Απριλίου του 217. Ο Μαρτιάλης σκοτώθηκε επί τόπου από έναν τοξότη της φρουράς. Τον Καρακάλλα διαδέχθηκε στην εξουσία ο επικεφαλής της φρουράς των πραιτωριανών Μακρίνος (Macrinus).

ΠΗΓΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Η χώρα που κλέβει Ήρωες και Ιστορία…

ellinikidiadilosimonastiri Η χώρα που κλέβει Ήρωες και Ιστορία...
Του Δημήτρη Γαρούφα, Δικηγόρου – πρώην προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης
Ο παππoύς μου ήταν Bλάχος και είχε ελληνικό επίθετο… Το 1912 το Μονα­στήρι το πήραν οι Σέρβοι κι έτσι ανα­γκασθήκαμε να κάνουμε το επίθετο να λήγει σε «ιβιτς». Το 1941 που ήρθαν οι Βούλγαροι το κά­νανε να λήγει σε “εφ” και το 1944, που έκανε ο Τίτο κράτος με το όνομα “Μακεδονία”, το κάνανε να λήγει οε “εφσκι”… Έτσι, η οικογένεια μου άλλαξε επίθετο τρεις φοpές σε έναν αιώνα…».
Αυτή ήταν η -με δόση χιούμορ- απάντηση βλαχόφωνου και ελληνοφώνου δικηγόρου από το Μονα­στήρι όταν τον ρώτησα για τη ρίζα του επωνύμου του πριν από μερικές ημέρες που βρέθηκα στο Μοναστήρι συνοδεύοντας. ως δικηγόρος. πετυχημένο έλληνα επιχειρηματία που ξένη πολυεθνική του ανέθεσε την αντιπρο­σωπεία προϊόντων της στην FYR0M…
Το Μοναστήρι, με 110.000 περίπου κατοί­κους έχει 5% Αλβανούς, βλαχόφωνους που διαπρέπουν στα επιστημονικά επαγγέλματα (σε ποσοστό 15% οι δικηγόροι της πόλης είναι βλαχόφωνοι, εκ των οποίων οι περισσότεροι και ελ­ληνόφωνοι…) και διατηρεί τα κτίρια που ανήκαν σε Έλλπνες πριν από το 1912… Εχει και τρία φροντιστήρια ελληνικής γλώσσας γιατί υπάρχει  ενδιαφέρον για την εκμάθηση τnς από νέους, με την προοπτική να προσληφθούν σε επιχειρήσεις Ελλήνων που δραστηριοποιούνται εκεί
Έχω ξαναπάει στο Μοναστήρι, όπως και σε άλλες πόλεις τnς FYROM, ενώ είχα την τύχη, ως πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου θεσσαλο­νίκης την περίοδο 2005-2008, να δημιουργήσω φιλικές σχέσεις με τον επιστημονικό κόσμο, να αποκτήσω ειπαφή με πληθυσμούς ελληνικής καταγωγής (Σαρακατσάνους, Βλαχόφωνούς, κλπ.), να μιλήσω σε συνέδρια και να συνα­ντήσω τον Κίρο Γκλιγκόροφ όταν τον Μάιο του 2005 μί­λησα οτη γιορτή για τα 50 χρόνια της ίδρυσnς του Δι­κηγορικού τους Συλλόγου, σε αίθουσα του Κοι­νοβουλίου τους, όπου επίσημα στην ομιλία τους ανέφερα ως FYROM, κάτι που φυσικά δεν τους άρεσε.
Υπάρχει εμφανή οικονομική κρίση και τερά­στια ανεργία με τον μέσο μισθό στα 300 ευρώ, αλλά με επάρκεια προϊόντων και επενδυτικό εν­διαφέρον… Υπάρχουν μετριοπαθείς άνθρωποι, με γνώση τnς lστoρίας. που γελούν με τα φλη­ναφήματα περί μακεδονικής καταγωγής και αι­σθάνονται άσχημα με τα αγάλματα του Αλεξάν­δρου και του Φιλίππου που γέμισαν τις πλατείες…
Αλλά αυτοί αποτελούν μειοψηφία και όπως μου έλεγε φίλος που διαπρέπει στον επι­στημονικό τομέα, η ηγεσία των Σκοπίων δεν τοποθετεί αγάλματα για να τα αποσύρει στο πλαί­σιο κάποιας συμφωνίας.
Τοποθετεί τα αγαλματα για τρεις λόγους: α) γιατί ανησυχεί για τη νέα γενιά και θέλει οι σημερινοί νέοι να μεγαλώ­σουν με αυτά και να τα θεωρούν τμήμα της ιστορίας τους, εντείνοντας έτσι τη «μακεδονοποίηση», β) για να ανακόψει την προσπάθεια εκβουλγαρισμού που επιτυχώς αναπτύσσει η Βουλγαρία τα τελευταία χρόνια και γ) για να δημιουργήσει αίσθημα περηφάνιας στouς πολίτες mς FYROM, έστω και με κλεμμένους ήρωες…
Μου ανέφεραν στοιχεία για την προσπάθεια εκβουλγαρισμού που γίνεται από τη Βουλγαρία (ειδικά στις ανατολικές περιοχές). η οποία έχει δώσει βουλγαρική υπηκοότητα σε 80.000 Σλάβους περίπου, με στόχο σε βάθος χρόνου να δημιουργήσει βουλγαρική συνείδηση σε τμήμα του πληθυσμού.  Μου ανέφεραν για τον αλβα­νικό πληθυσμό, και όλοι τους μετριοπαθείς και εθνικιστές. συμφωνούν μόνο στην αντιπάθεια πpoς τους Αλβανούς…
Τι κάνει η Ελλάδα;
Το ερώτημα είναι τι κάνει η Ελλάδα… Η απάντη­ση είναι λίγα πράγμαια, σχεδόν τίποτα (εκτός α­πό κάποια σωματεία που στηρίζουν φροντιστή­ρια ελληνικής γλώσσας)… Δεν έχει νόημα να ε­ξειδικεύσω αυτό το τίποτα, ούτε να αναφέρω αυ­τά που θα έπρεπε να γίνουν και δεν γίνονται (σε ανύποπτο χρόνο τα έχω αναφέρει σε κυβερνητικούς παράγοντες, αλλά xωρίς αποτέλεσμα). Πι­θανόν κάποιοι επαναπαύονται -ανοήτως- πιστεύοντας ότι ο χρόvoς και τρίτοι παράγοντες θα δώσουν τη λύση και ότι οι προσπάθειες των Βουλγάρων θα τους στρέψουν πρoς την Ελλά­δα…
Ας μην πούμε περισσότερα τώρα, παρά μό­νο ότι θα έπρεπε να υπάρχει μακρόχρονη εθνι­κή στρατηγική, που δυστυχώς δεν υπάρχει. Γι’ αυτό και οι εξελίξεις διαδραματίζονται ερήμην μας… Οι νέοι τnς FYROM σήμερα μάλλον θα α­ποδέχονταν μια ονομασία γεωγραφικού προσ­διορισμού για να προχωρήσει γρηγορότερα η έ­νταξη στην EE και να γίνει πιο απτή η ευρωπαϊκή προοπτική… Η «μακεδονοποίηση» με τα αγάλ­ματα που προανέφερα, θέλει να ανακόψει αυτήν την τάση. να σκεπάσει τις βουλγαρικές ρίζες και να δώσει περηφάνια στους πολίτες τnς FY­ROM… έστω και με κλεμμένη Ιστορία.
Στα Σκόπια δεν αλλάζουν μόνο τα επώνυμα δύο και τρείς φορές σε έναν αιώνα, δυστυχώς δημιουργείται και Ιστορία (όπως την οραματιζό­ταν το 1903 ο Μισίρκοφ) με στοιχεία και ήρωες κλεμμένους από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία, και αυτό είναι έγκλημα κατά της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Πηγή: Tο Παρόν

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Η Μάχη της Αράχωβας, τα κεφάλια τρόπαια και το βάρβαρο μνημείο.



Πριν τη Μάχη
Ο Καραϊσκάκης, μετά το διορισμό του ως Αρχιστρατήγου της Ρούμελης, αφού ενίσχυσε το  εκστρατευτικό του σώμα με έμπειρους οπλαρχηγούς, αναχωρεί στις 25 Οκτωβρίου 1826 από την Αθήνα προς τη Ρούμελη, δίνοντας μάχες σε διάφορα μέρη και προσβάλλοντας τοπικές  εχθρικές φρουρές.
    Έφθασε στη Δομβραίνα στις 27 Οκτώβρη 1826, όπου πολιόρκησε τους 300 Τούρκους που είχε αφήσει φρουρά ο Μουστάμπεης, πηγαίνοντας στην Αταλάντη για να προφυλάξει τις αποθήκες εφοδιασμού του Κιουταχή.
   Η πολιορκία της Δομβραίνας συνεχιζόταν, όταν ο Καραϊσκάκης πληροφορήθηκε ότι ο Μουστάμπεης, αφού διέλυσε τα Ελληνικά στρατεύματα που προσπάθησαν να χτυπήσουν τις αποθήκες εφοδιασμού  του Κιουταχή, κατευθυνόταν στη Λιβαδειά, την οποία έλεγχαν ισχυρές Οθωμανικές δυνάμεις. 
Χωρίς να χάσει χρόνο, ο Καραϊσκάκης στις 14 Νοεμβρίου 1826, ξεκινάει από το Κακόσι (Θίσβη)  και την ίδια ημέρα διανυκτερεύει στο χωριό Πρόδρομος Βοιωτίας (Χώστια), όπου συναντάει τα στρατεύματα των Σουλιωτών, προκειμένου να δράσουν όλοι μαζί, εμποδίζοντας  τα στρατεύματα του Μουστάμπεη.
   Την επόμενη ημέρα (15 Νοεμβρίου 2009), το απόγευμα ο Καραϊσκάκης φθάνει στο μοναστήρι του Αγίου Σεραφείμ  στο Δομπό (περιοχή Λιβαδειάς) ενώ την άλλη μέρα προωθούνται στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά, όπου και διανυκτερεύουν,  αφήνοντας 60 αγωνιστές για την προστασία του, ώσπου στις 17 Νοεμβρίου 1826 βρίσκονται  στο Δίστομο όπου και στρατοπεδεύουν, πριν δύσει ο ήλιος.
Στο μεταξύ, το εκστρατευτικό σώμα του Μουστάμπεη στρατοπέδευσε στην περιοχή της Δαύλειας,  στις 17 Νοεμβρίου 1826, όπου οι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι διανυκτέρευσαν στη Μονή Αγίας Ιερουσαλήμ, δυτικά της Δαύλειας. Ο Κιουταχής είχε ενισχύσει  το Μουστάμπεη στέλνοντας  τον Κεχαγιάμπεη (υπαρχηγό της Στρατιάς του) και σημαντική βοήθεια που ανερχόταν συνολικά στους  2000 άνδρες από τους οποίους οι 300 ήταν ιππείς.
   Σκοπός του Μουστάμπεη ήταν αρχικά να λύσει την πολιορκία του Κάστρου της Άμφισσας, το οποίο πολιορκούσαν οι οπλαρχηγοί Δυοβουνιώτης και Πανουργιάς, προελαύνοντας δια μέσου  της Αράχωβας, καθώς και να χτυπήσει το εκστρατευτικό σώμα του Γαρδικιώτη Γρίβα που  βρισκόταν στρατοπεδευμένο στο Δίστομο. 
Η κατάληψη της Αράχωβας, από το Μουστάμπεη, ήταν το πρώτιστο μέλημα ώστε να εξασφαλιστεί  ο έλεγχος της στρατηγικής σημασίας, περιοχής της Αράχωβας και άρχισε να τίθεται σε εφαρμογή από τις 18 Νοεμβρίου 1826.
Τα γεγονότα
   Η στρατιωτική ιδιοφυία του Καραϊσκάκη είχε προδιαγράψει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για την περίσταση σχέδιο. Τις βραδινές ώρες στις 17 Νοεμβρίου 1826, στο Στρατηγείο του Καραϊσκάκη στο Δίστομο, παρουσιάστηκε ο απεσταλμένος του ηγούμενου της Μονής Ιερουσαλήμ Δαύλειας, ήταν ο Αραχωβίτης Μοναχός Παφνούτιος Χαρίτος, ο οποίος αποκάλυψε το σχέδιο του Μουστάμπεη για την κατάληψη της Αράχωβας.
  Το εκστρατευτικό σώμα 2500 Τουρκαλβανών, ως γνωστό, βρισκόταν στη Δαύλεια, ενώ διανυκτέρευσαν στο Μοναστήρι της Ιερουσαλήμ ο Mουστάμπεης με τον Κεχαγιάμπεη και οι υπόλοιποι υψηλοί αξιωματούχοι.
 Όταν έμαθε ότι ο εχθρός θα κινούσε προς την Αράχωβα, δεν έστειλε το στρατό του, να πιάσει τα στενά να την προστατεύσει, αντίθετα έστελνε μια μικρή μόνο δύναμη και παρήγγειλε στους οπλαρχηγούς του να κυκλώσουν την Αράχωβα δυτικά κι ανατολικά. Ο ίδιος θα κινούταν από Ζεμενό προς Αράχωβα, αφότου περνούσε η κύρια δύναμη των Τούρκων του Μουστάμπεη.
   Οι οπλαρχηγοί Γαρδικιώτης και Βάγιας έφτασαν στην Αράχωβα στις 18 Νοεμβρίου 1826, με 500 στρατιώτες, ενώ την επόμενη ημέρα, φάνηκαν οι Αρβανίτες του Μουστάμπεη, να κατεβαίνουν από τον Παρνασσό (θέση «Μάνα»). Μόλις είδαν το χωριό αποκλεισμένο, άρχισαν να πυροβολούν και ο πόλεμος να γενικεύεται. Ταυτόχρονα ο οπλαρχηγός Χατζηπέτρου, με 400 άνδρες κατηφόριζε από την αντικρυνή πλαγιά του Παρνασσού.
   Η μάχη εξακολουθούσε να είναι ζωηρή γύρω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και στα γύρω σπίτια, όταν το μεγάλο σώμα των Τουρκαλβανών με τους αρχηγούς τους Κεχαγιάμπεη και Μουστάμπεη, έφτασαν στην Αράχωβα από το Ζεμενό και η επίθεση τους γενικεύτηκε.
   Τα Τουρκικά στρατεύματα είχαν αρχίσει να καταλαμβάνουν τα ανατολικά σπίτια της Αράχωβας, ενώ οι Τούρκοι προχωρούσαν προς το κέντρο του χωριού, εγκατεστημένοι στα υψώματα πάνω από την εκκλησία του Άι- Γιώργη και στο λόφο «Λυκότρουπο» ΒΑ της Αράχωβας.
   Την κρίσιμη τούτη ώρα φάνηκε να έρχεται ο Καραϊσκάκης με 800 παλικάρια από το Ζεμενό, κυνηγώντας την κύρια δύναμη των Τούρκων που είχε έρθει νωρίτερα στην Αράχωβα. Τούρκοι και Αρβανίτες διασκορπίζονται προς τους Δελφούς, ενώ χτυπιούνται από το σώμα των οπλαρχηγών Δυοβουνιώτη και Πανουργιά που ανέβαιναν από την Άμφισσα στην Αράχωβα προς βοήθεια του Καραϊσκάκη.
    Οι Τούρκοι ζητάνε συνθήκη με όρους η οποία δε γίνεται δεκτή από τους Έλληνες οπλαρχηγούς Περραιβό και Ρούκη τους οποίους είχε στείλει ο Καραϊσκάκης.
H τακτική της περικύκλωσης και ο αυστηρός αποκλεισμός εφαρμόζονταν από εδώ και εξής. Στις 22 Νοεμβρίου 1826, σκοτώνεται ο Μουστάμπεης και ζητούν δεύτερη συνθήκη η οποία απορρίπτεται από τους Έλληνες.
   Στις 24 Νοεμβρίου 1826, άρχισε φοβερή χιονοθύελλα. Ο δυνατός βόρειος παγωμένος αέρας με το πυκνό χιόνι που έπεφτε, έφερε σε δυσμενή θέση τους Τουρκαλβανούς οι οποίοι, μην έχοντας άλλη επιλογή, επιχείρησαν να διασπάσουν τον κλοιό με κατεύθυνση ΒΑ προς τα υψώματα της «Μάνας».
   Σε αυτή την απέλπιδα προσπάθεια διαφυγής των Τουρκαλβανών, οι Έλληνες, με τη συνδρομή του Αγίου Γεωργίου, εξορμούν εναντίον τους, καταδιώκοντας τους προς τα υψώματα του Παρνασσού. Η καταδίωξη συνεχίστηκε καθ΄όλη τη νύχτα προς τα υψώματα του Παρνασσού και όσοι Τουρκαλβανοί κατόρθωσαν να φθάσουν στη Δαύλεια, πέθαναν από τις κακουχίες και το δριμύ ψύχος.
Στις 25 Νοεμβρίου 1826, ο Αρχιστράτηγος Καραϊσκάκης περιήλθε την περιοχή της Μάχης και διαπίστωσε το μέγεθος της καταστροφής της εχθρικής δύναμης. 1300 νεκροί Τουρκαλβανοί και 200 αιχμάλωτοι ενώ πολλά λάφυρα είχαν περιέλθει στους Έλληνες.
Στη συνέχεια πήγε στην εκκλησία του Άι-Γιώργη όπου προσευχήθηκε με ευλάβεια και ευχαρίστησε τον προστάτη Άγιο για τη βοήθεια του, στη νικηφόρα έκβαση της Μάχης.
Τα Eπινίκια
    Την επόμενη ημέρα της Μάχης (25 Νοεμβρίου 1826), οι περισσότεροι Έλληνες, πήραν το δρόμο στο πεδίο της Μάχης για να βρουν λάφυρα και Τουρκικά κεφάλια.    Έφεραν και παρέδωσαν στον Καραϊσκάκη περί τα 300 κεφάλια, για τα οποία εκείνος τους φιλοδώρησε.    Με τα κεφάλια που μαζεύτηκαν, ο Αρχιστράτηγος διέταξε και έκτισαν στη θέση «Πλόβαρμα» (Πλατάνια), τρόπαιο, πύργο κωνικό, λείψανο της βαρβαρότητας των ηθών, στην κορυφή του οποίου τοποθέτησαν τα κεφάλια των αρχηγών Μουστάμπεη και Κεχαγιάμπεη, με την επιγραφή: 
   «ΤΡΟΠΑΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ ΑΝΕΓΕΡΘΕΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 1826 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 24 ΕΝ ΑΡΑΧΩΒΑ»
Ιστορικό πλαίσιο
Μετά την ηρωϊκή έξοδο και την πτώση του Μεσολογγίου στα 1826, ο αγώνας των Ελλήνων περιορίστηκε στο Παλαμήδι της Πελοποννήσου και στην Ακρόπολη των Αθηνών. Τα τουρκικά στρατεύματα φάνηκε ότι επικράτησαν στη Στερεά Ελλάδα. Η επανάσταση «έπνεε τα λοίσθια». Ο Κιουταχής κηρύσσει αμνηστεία και οι ΄Ελληνες τη δέχονται, εξαιτίας των δυσμενών συνθηκών που είχαν διαμορφωθεί, προκειμένου να ξεκουραστούν ώστε να προετοιμαστούν για τον κατοπινό αγώνα.
Η Ελληνική κυβέρνηση, τον Ιούλιο του 1826, προσκαλεί στο Ναύπλιο το Γ. Καραϊσκάκη και αποφασίζει το διορισμό του ως αρχιστράτηγου της Ρούμελης. ώστε να ξεσηκώσει και πάλι τους Έλληνες. Κρίσιμη η στιγμή για τους τυραννισμένους Ρωμιούς, η επιστολή του πρωθυπουργού Ανδρέα Ζαϊμη προς το Γεώργιο Καραϊσκάκη, είναι αποκαλυπτική: «Η Ελλάς προσκυνεί και πάσχισον δια την κοινήν σωτηρίαν».
Στην τελευταία συνεδρίαση, ο Πρωθυπουργός, συγκινημένος, απευθύνεται προς τον αρχιστράτηγο Καραϊσκάκη: 
« Στρατηγέ, η Διοίκηση σας απονέμει τον βαθμό του Αρχιστρατήγου της Ρούμελης και σας αναθέτει την εκστρατείαν δια την σωτηρίαν της χώρας. Σεις γνωρίζετε τι θα πράξετε. Να δείξετε και αύθις την πολεμικήν αρετήν σας, να παραστήσετε τον κίνδυνο του έθνους εις τους λοιπούς στρατηγούς και να εκστρατεύσετε όσον τάχος εις την Ανατολικήν Ελλάδα δια να συνδράμετε τους κινδυνεύοντας αδελφούς. Η Κυβέρνησις θα σας εφοδιάσει με πυροβόλα και τροφάς. Ο Θεός μαζί σας».
O Καραϊσκάκης, αφού συγκεντρώσει έμπειρους οπλαρχηγούς, θα ξαναζωντανέψει τη σπίθα της Επαναστάσεως στη Στερεά Ελλάδα και θα συντρίψει τους Τουρκαλβανούς στη Μάχη της Αράχωβας στις 24 Νοεμβρίου 1826.
Η σημασία της νίκης της Αράχωβας, υπήρξε μεγάλη καθόσον αναπτέρωσε το ηθικό των μαχομένων μετά την πτώση του Μεσολογγίου και τους έδωσε ελπίδα να συνεχίσουν τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας, μέχρι την τελική δικαίωση.

arahova.net
http://exomatiakaivlepo.blogspot.com/2012/11/blog-post_24.html

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Γλαύκος Κληρίδης, η βιογραφία ενός Κύπριου Ηγέτη


Ο Γλαύκος Κληρίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1919. Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τον οποίο διακρίθηκε για τις υπηρεσίες στην Πολεμική Αεροπορία, σπούδασε στην Αγγλία, από όπου έλαβε πτυχίο νομικής. Ασκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην Κύπρο από το 1951 μέχρι το 1960.
Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα στην Κύπρο (1955 - 1959) υπηρέτησε στην ΕΟΚΑ και προετοίμασε φάκελο με περιπτώσεις παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους Αγγλους, τις οποίες παρουσίασε η Ελλάδα στο Συμβούλιο της Ευρώπης.
Στη μεταβατική περίοδο της αποικιακής διακυβέρνησης έως την ανεξαρτησία της Κύπρου (1959 - 1960) διατελεί υπουργός Δικαιοσύνης, καθώς και αρχηγός της ελληνοκυπριακής αντιπροσωπείας στη Μικτή Επιτροπή για το Σύνταγμα.
Μετά την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας γίνεται μέλος και κατόπιν πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, έως το 1976. Την περίοδο αυτή, ιδρύει το Ενιαίο Κόμμα (1969) και το Δημοκρατικό Συναγερμό (1976). Επίσης, διατελεί πρόεδρος του Κυπριακού Ερυθρού Σταυρού από το 1961 έως το 1963.
Πριν εκλεγεί πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας το Φεβρουάριο του 1993 και ξανά το 1998, είχε αναλάβει κατά διαστήματα το προεδρικό αξίωμα, αντικαθιστώντας κατά το Σύνταγμα (ως επικεφαλής της Βουλής των Αντιπροσώπων) τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο όσο αυτός απουσίαζε.
Τραγικότερη από αυτές τις στιγμές είναι το 1974, τρεις μέρες μετά την τουρκική εισβολή, όταν ο Νίκος Σαμψών του παραδίδει την προεδρία, απόντος του Μακαρίου, που είχε εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει τη θέση του λόγω του πραξικοπήματος.
Πολύπειρος στις διαπραγματεύσεις, ο Γλαύκος Κληρίδης πριν αναδειχθεί πρόεδρος έλαβε μέρος στη Διάσκεψη του Λονδίνου το 1959, υπήρξε εκπρόσωπος της ελληνοκυπριακής πλευράς στις διακοινοτικές συνομιλίες την περίοδο 1968 - 1976, και πολλές φορές συμμετείχε στις συζητήσεις που διεξήχθησαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό.
Επί της προεδρίας του εκδηλώθηκε η πρωτοβουλία του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Κόφι Ανάν για επίλυση του Κυπριακού. Εντούτοις οι συνομιλίες Κληρίδη - Ντενκτάς δεν οδήγησαν σε ουσιαστική πρόοδο και, με ευθύνη του Τουρκοκύπριου ηγέτη, ναυάγησαν το Μάρτιο του 2003 στη Χάγη. 
Στο μεταξύ στις προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2003 ο Τάσσος Παπαδόπουλος είχε νικήσει με ποσοστό 51,51% και διαδέχτηκε τον κ. Κληρίδη στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα. Ο Γλαύκος Κληρίδης παρέμεινε σύμβουλος του νέου προέδρου.
Ο κ. Κληρίδης έχει λάβει πολλές διακρίσεις, ανάμεσα στις οποίες είναι αυτή του ισοβίου μέλους του Κυπριακού Ερυθρού Σταυρού, το Χρυσό Μετάλλιο της Τάξης του Αγίου Τάφου και τα Διάσημα του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Σωτήρος.
Το κυριότερο γραπτό του έργο είναι τα απομνημονεύματα της πολύχρονης πολιτικής του καριέρας με τίτλο «Η Κατάθεσή Μου», που εκτείνεται σε τέσσερις τόμους.

ΠΗΓΗ

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Λέρος : Η ελευθερία είναι θεραπευτική - Ντοκιμαντέρ

Η Λέρος τον 15 αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως αποικία λεπρών και ήταν υπό Ιταλική κατοχή έως το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου. Είναι ένα ντοκιμαντέρ το οποίο μιλά για το παρελθόν και το παρόν του ψυχιατρείου της Λέρου μέσα από συγκλονιστικές αφηγήσεις πρώην και νυν εργαζομένων αλλά και ασθενών


002067_0812201346 από tvxorissinora

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Η δολοφονία του Πάνου Κολοκοτρώνη – Μία a posteriori*ιατροδικαστική εκτίμηση


 



Ο Πάνος Κολοκοτρώνης, πρωτότοκος γιος του Γέρου, γεννήθηκε στα 1798 και ήταν από τους πιο μορφωμένους Μωραΐτες στα χρόνια του μεγάλου ξεσηκωμού.** Μάλιστα ο Φωτάκος τον κατατάσσει δεύτερο μετά το Γεώργιο Σέκε­ρη. Είχε σπουδάσει στην Ακαδημία της Κέρκυρας (με συμμαθητή τον Γ. Τερτσέτη), ήταν άριστος μαθηματικός και γνώριζε καλά την αρχαία ελληνική και ιταλική γλώσσα και λίγα γαλλικά.
Σκοτώθηκε την εποχή του εμφυλίου, στις 13 Νοεμβρίου 1824, ημέρα Τρίτη και ώρα 4 μ.μ. λίγο έξω από το χωριό Παλλάντιο (Μπεσίρι) της Αρκαδίας, καθ’ οδόν προς Συλίμνα. Την επομένη το πτώμα του μεταφέρθηκε στη Συλίμνα και τάφηκε έξω από την εκκλησία του χωριού. Για τη δολοφονία του γράφτηκαν πολλά. Στις συνθήκες του θανάτου του αναφέρονται κυρίως ο αυτόπτης Θεόδωρος Ρηγόπουλος και ο Φωτά­κος.***
Συνέκδημος Ιατροδικαστική, 1870.
Για τη δολοφονία του Πάνου εντοπίσαμε μια a posteriori ιατροδικαστική εκτίμηση, που έγινε πολύ αργότερα και με βάση το κρανίο του, από τον γιατρό Ιωάννη Π. Πύρλα και δημοσιεύθηκε στον πρώτο τόμο του βιβλίου του «Συνέκδημος Ιατροδικαστική» (Εν Αθήναις 1870, σσ. 101-103).
Ο Πύρλας υπήρξε πραγματικός ιατροφιλόσοφος με σημαντικό συγγραφικό έργο, μια πολύπλευρη προσωπικότητα, που άφησε ανεξίτηλα ίχνη στην εποχή του. Γεννήθηκε στα 1818 στην Τρίπολη και πέθανε στα 1901 στην Αθήνα. Η «Συνέκδημος Ιατροδικαστική» εκδόθηκε σε τρεις τόμους (1870-1874) και υπήρξε το τρίτο, και πλήρες, σύγγραμμα ιατροδικαστικής, που εκδόθηκε στην ελεύθερη Ελλάδα.****
Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν την ιατροδικαστική του εκτίμηση:

«Τα επί του κρανίου τοιαύτα τραύματα εν γένει εισί θανατηφόρα, οσάκις η σφαίρα εισέλθη εις τον εγκέφαλον. Ο θάνατος είναι τόσον ταχύτε­ρος, όσον το τραύμα κείται εγγύτερα τη βάσει του εγκεφάλου. Τοιούτον τραύμα τάχιστα θανατηφόρον υπέστη ο Πάνος Θ. Κολοκοτρώνης το 1824.
Γνωστόν εστίν ότι ο πρωτότοκος ούτος υιός του Θ. Κολοκοτρώνου, όστις διεκρίνετο τω καιρώ εκείνω επί παιδεία και ικανότητα, εφονεύθη παρά την Τρίπολιν μετά την λήξιν εμφυλίου μάχης, συναφθείσης παρά τω χωρίω Θάνα, καθ’ ην ηττηθείς μετέβαινεν εις το χωρίον Σιλίμνα, ένθα ήτο στρατοπεδευμένος ο πατήρ αυτού· εν ω εβάδιζεν έφιππος επί της αγούσης εκ χωρίου Μπεσρίου εις Σιλίμναν, συνοδευόμενος παρ’ ο­λίγων σωματοφυλάκων˙ άνδρες εξ τον αριθμόν ευρισκόμενοι μετά την μάχην επί της θέσεως Κλεισούρα καλούμενης όπισθεν πετρών, πολύ απέχουσαν αυτού, πυροβολούσι κατά των οπι­σθίων αυτού μάλλον προς ύβριν παρά προς βλάβην, διότι μόλις η σφαίρα τουφεκίου έφθανεν, ότε μία μόνον σφαίρα τουφεκίου επιμήκους κρητικού, αφιχθείσα έτυχεν κακή μοίρα εξαιρε­τικώς μόνον τον Πάνον ήτις προσκρούσασα με­τά κρότου επί του κρανίου διήλθεν αυτό εκ των οπισθίων προς τα εμπρός και δεξιόθεν προς τ’ αριστερά πλαγίως, και επέφερεν αμέσως τον θά­νατον, καταπεσόντος του φονευθέντος εκ του ίππου και εγκαταλειφθέντος εκεί παρά των εριήρων εταίρων του, οίτινες ώχοντο φεύγοντες.
Το κρανίον του ατυχούς τούτου αρχηγού, το οποίον διατηρούμεν παρ’ ημίν, παρέχει λίαν περιέργους τας επ’ αυτού λυγράς οπάς της διελθούσης σφαίρας. Η μεν της εισόδου κείται επί της οπί­σθιας χώρας του δεξιού βρεγματικού οστού, 20 χιλιοστόμετρα απέχουσα της κορυφής του ινίου είνε κυκλική, και έχει διάμετρον κατά την εξω­τερική πλάκα του κρανίου 19 χιλιοστόμετρα, ά­γει δε ευρυνομένη εκ των εκτός προς την εσωτερικήν πλάκα, εν η η διάμετρος της οπής είνε 24 χιλιοστ. Η δε της εξόδου κείται επί του μετωπικού οστού προς τα όπισθεν και υπέρ άνω της αριστεράς ζυγωματικής αποφύσεως, (επί του μηνιγκίου), απέχουσα της οφθαλμικής κόγχης 25 χιλιοστομ. Η οπή αύτη έχει σχήμα ωοειδές ως κομβοδόχης πλατείας εκ των άνω προς τα κάτω, ευρυνόμενον δε εκ της εντός προς την εκτός πλάκα του κρανίου· και η μεν οπή της ε­ντός πλακός έχει την μικροτέραν διάμετρον 7 χιλιοστ. την δε μείζονα 17 χιλιοστόμετ. η δε της έξω πλακός έχει την μικροτέραν διάμετρον 22 χιλιοστομ. και την μείζονα 30 · ώστε η επί της έξω πλακός οπή, διατηρούσα το όμοιον σχή­μα της εντός, υπάρχει πολύ ευρύτερα.
Εκ της τοιαύτης διαθέσεως των οπών τούτων έπεται εκ των προρρηθέντων ότι η σφαίρα προσέκρουσεν καθέτως κατά του κρανίου εκ των οπισθίων, διόπερ και κυκλική εγένετο η οπή ότε διατρυπήσασα τας μήνιγκας του εγκεφάλου και αυτόν διαμπερές, καθ’ α απώλεσε μέρος της δυ­νάμεως αυτής, προσέκρουσεν αύθις πλαγίως επί της πλαγίας αριστεράς χώρας του μετωπικού ο­στού τούτων ένεκεν παρήχθη το τε επίμηκες ως κομβοδόχης σχήμα, η ευρύτης της όλης οπής, και το ευρύτερος της έξωθι πλακός. Εν συνόλω ειπείν αμφότεροι αι οπαί αύται της τε εισόδου, και της εξόδου διαφέρουσι πολύ προσαλλήλας˙ η της εισόδου είνε κανονική, και μείζονος διαμέ­τρου της εξόδου ως προς την μικροτέραν ταύτης διάμετρον. Ο δε θάνατος επήλθε τάχιστα ου μό­νον διότι η σφαίρα διήλθε διαμπερές και διαγω­νίως τον εγκέφαλον˙ αλλά και διότι διήλθε παρά την βάσιν αυτού.»

Υποσημειώσεις
 




* Σημείωση Βιβλιοθήκης: Α posteriori, η γνώση που προέρχεται από την εμπειρία. Ο όρος «a posteriori» (Λατινικά: «εκ των υστέρων»), χρησιμοποιείται στην Φιλοσοφία μαζί με τον όρο «a priori» (Λατινικά: «εκ των προτέρων») για να προσδιορίσει έναν ειδικό τύπο σχολαστικής γνώσης. Ο ακριβής ορισμός του είναι ζωτικής σημασίας στην επιστημολογία, δηλαδή την μελέτη της γνώσης. Η φιλοσοφική εξέλιξη του όρου καθώς και η διενέξεις αναφορικά με τον ορισμό του και την χρήση του καθιστούν δύσκολη την επεξήγησή του. Δεινά υπεραπλουστευμένος ορισμός θα ήταν ο εξής: η a posteriori γνώση είναι γνώση που αποκτάται εμπειρικά και εξαρτάται από αυτήν την εμπειρία.
** Για τον Πάνο Κολοκοτρώνη βλέπε Χρίστου Στασινό­πουλου, «Λεξικό της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821», Αθήνα χ.χ., Εκδόσεις Δεδεμάδη, τόμος Β’, σσ. 467- 470.
*** Θεόδωρου Ρηγόπουλου, «Απομνημονεύματα από των αρχών της επαναστάσεως μέχρι του έτους 1881», Αθήναι 1979, σσ. 44-48, και Φωτίου Χρυσανθόπουλου ή Φωτάκου, «Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως», Εκδόσεις Χαρ. Μπούρα, τόμος 1ος, σσ. 542-546.
**** Γεωργίου Κατσά, «Η Ιατροδικαστική και τοξικολογία εν Ελλάδι από Τουρκοκρατίας μέχρι σήμερον», περιοδικό «Ιατρική Πρόοδος», Μάιος 1937, σσ. 148-149.

Κώστας Δανούσης
Δελτίο Ιστορικών Μελετών Ναυπλίου, τεύχος 33, Μηνιαία Έκδοση του Δήμου Ναυπλιέων, Φεβρουάριος 1991.


Δείτε εδώ την βιογραφία του  

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Η τελευταία θανατική καταδίκη που συγκλόνισε την Ελλάδα το 1972 και ο φαντάρος που δεν πάτησε τη σκανδάλη!!

Η θανατική ποινή στη χώρα μας


Ο Βασίλης Λυμπέρης, υπήρξε ο τελευταίος Έλληνας πολίτης ο οποίος εκτελέστηκε μετά από σε βάρος του καταδίκη για ποινικό αδίκημα. Η εκτέλεσή του (Ηράκλειο, 25 Αυγούστου 1972) ήταν η τελευταία που έλαβε χώρα εντός του ελληνικού εδάφους, καθώς η θανατική ποινή από το 1974 και μετά δεν εφαρμόστηκε ποτέ μέχρι την κατάργησή της με νόμο το 1994 και συνταγματικά το 2001.
Ο 27χρονος Λυμπέρης καταδικάστηκε σε θανατική ποινή, καθώς κρίθηκε από το Κακουργιοδικείο της Αθήνας ένοχος με την κατηγορία ότι έκαψε ζωντανούς:
Την εν διαστάσει σύζυγό του Βασιλική Λυμπέρη, 24 ετών
Την πεθερά του Αντιγόνη Μάρκου, 55 ετών
Την κόρη του Παναγιώτα Λυμπέρη, 2 ετών
Τον γιο του Γιώργο Λυμπέρη, ενός έτους
Το περιστατικό συνέβη τις πρώτες πρωινές ώρες της 5ης Ιανουαρίου 1972 στο σπίτι των θυμάτων στο Χαλάνδρι, ενώ ο δράστης είχε και τρεις φίλους του συνεργούς στο έγκλημα. Τα τρία από τα θύματά του ξεψύχησαν ακαριαία, ενώ η σύζυγός του μερικές ώρες αργότερα. Η υπόθεση είχε απασχολήσει έντονα την κοινή γνώμη την εποχή εκείνη.

Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας (6 Μαΐου 1972) ο Λυμπέρης καταδικάστηκε τετράκις σε θάνατο (για καθένα από τα θύματα ξεχωριστά), όπως και ο ένας εκ των συνεργών του (ο 18χρονος Παύλος Αγγελόπουλος), ενώ οι υπόλοιποι δύο καταδικάστηκαν σε μικρότερες ποινές.
Η εκτέλεση του Λυμπέρη έγινε τα ξημερώματα της 25ης Αυγούστου 1972 στην περιοχή Δύο Αοράκια του Ηρακλείου (πεδίο βολής της ΣΕΑΠ) από 12μελές εκτελεστικό απόσπασμα (μόνο τα 6 όπλα περιείχαν αληθινά πυρά),
κι ενώ ως τότε ήταν κρατούμενος στις φυλακές Αλικαρνασσού. Στον μελλοθάνατο λίγη ώρα πριν την εκτέλεση είχε επιτραπεί να συντάξει επιστολή προς την μητέρα του. Νωρίτερα είχε κατατεθεί αίτηση από τους συνηγόρους του προς το Συμβούλιο Χαρίτων ώστε να του αποδοθεί χάρη, ωστόσο η αίτηση απορρίφθηκε παμψηφεί.

Το περιστατικό της δολοφονίας μεταφέρθηκε την ίδια χρονιά και στον κινηματογράφο, καθώς γυρίστηκε ταινία με τον τίτλο «Οι σατανάδες της νύχτας» σε σκηνοθεσία Μάριου Ρετσίλα και παραγωγή Τζέιμς Πάρις. Τον ρόλο του Βασίλη Λυμπέρη υποδύθηκε ο Γιάννης Κατράνης.

Ο φαντάρος που δεν πάτησε τη σκανδάλη
Στο εκτελεστικό απόσπασμα βρέθηκε και ένας φαντάρος αυτός, που είχε διηγηθεί στην εκπομπή «Μηχανή του Χρόνου» το πιο μαύρο μέρος της ζωής του. «Πέρασε ένας αξιωματικός και μας έβαλε από μια σφαίρα στο Μ1 (τουφέκι) και στηθήκαμε απέναντι από τους μελλοθανάτους. 

Μας είχαν πει, ότι αν δε σκοτωθεί και ρίξουμε όλες τις σφαίρες έξω, θα πάμε στρατοδικείο και μετά σε απόσπασμα. Είναι αδύνατο να αστοχήσεις μ ένα όπλο που βρίσκει στόχο στα χίλια μέτρα, πόσο μάλλον στα έξι βήματα. Ο αξιωματικός μας, ήταν αυτός που έπρεπε να ρίξει τη χαριστική βολή, αλλά επειδή δεν ήθελε, είχε αποφασίσει εξ αρχής, ότι θα δώσουν τη βολή, οι δυο ακραίοι από κάθε απόσπασμα. Ο ένας δεν μπόρεσε να πυροβολήσει και αναγκάστηκε να το κάνει ο άλλος. Αυτός που πυροβόλησε ήταν φίλος μου, Πειραιώτης. Έπαθε σοκ μόλις έβαλε το όπλο στο κεφάλι του νεκρού. Τα θυμάμαι όλα. Ίσως ξεχνάω μερικές λεπτομέρειες, αλλά το συναίσθημα, η ανατριχίλα, το δέος είναι ίδια κάθε φορά που τα θυμάμαι και δεν θα τα ξεχάσω ποτέ».


Πηγή: iefimerida.gr

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

12 Ιουνίου 1917(*): Η "μάχη της σημαίας" και η βίαιη κατάληψη της Θεσσαλίας από τον Γαλλικό στρατό

Ιωάννης Φιλίστωρ

ο υποσ/γος Αθ. Φράγκου επιθεωρεί το Α΄ Σ. Στρατού στο Μικρασιατικό μέτωπο 
Στις 27 Μαΐου 1917 συναντήθηκαν στο Λονδίνο ο Γάλλος πρωθυπουργός Ριμπώ, ο υπουργός στρατιωτικών Παινλεβέ, ο Γάλλος στρατάρχης Foch και ο Γάλλος ναύαρχος Λεμπόν με τους Άγγλους ομολόγους τους. Η συνάντηση των κορυφαίων ηγετών της Αντάντ είχε ως μοναδικό θέμα την επίλυση του "Ελληνικού ζητήματος". Η Γαλλική αποστολή είχε ως σκοπό να εξασφαλίσει την Αγγλική συγκατάθεση για ελευθερία κινήσεων στην Ελλάδα. Στην συνάντηση αποφασίστηκε να σταλεί ω ύπατος αρμοστής της Αντάντ στην Ελλάδα ο Γάλλος γερουσιαστής Sarl Zonnart με εν λευκώ εξουσιοδότηση για να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια θα χρειαζόταν ώστε να εκθρονιστεί ο ουδετερόφιλος Βασιλιάς Κωνσταντίνος και να ενοποιηθεί το Ελληνικό κράτος υπό την φιλοανταντική κυβέρνηση του Βενιζέλου.

Η απόφαση αυτή είχε κυοφορηθεί στους κόλπους της Αντάντ επί ένα χρόνο τουλάχιστον, αλλά συνεχώς αναβαλλόταν καθώς η διφορούμενη συμπεριφορά του Βασιλιά έδινε ελπίδες ότι τελικώς θα συμβιβαζόταν. Σημαντικές όμως εξελίξεις επιτάχυναν τη τελική λήψη της. Πρώτο σημαντικό γεγονός ήταν η κατάρρευση του Τσάρου Νικόλαου, ο οποίος υπήρξε θερμός υπερασπιστής του Ελληνικού Θρόνου. Το δεύτερο γεγονός είχε να κάνει με την απόφαση των Βρετανών να μειώσουν τα στρατεύματα τους στο Μακεδονικό μέτωπο. Το Γαλλικό γενικό επιτελείο στρατού πίεζε ώστε τα αποχωρούντα Αγγλικά στρατεύματα να αναπληρωθούν με τα Ελληνικά. Επίσης σημαντικός παράγοντας στην απόφαση ήταν και η "μάχη της σοδειάς": Σε περίπτωση που
θεριζόταν η  σοδειά του κάμπου της Θεσσαλίας το κράτος των Αθηνών θα αποκτούσε τρόφιμα και θα μειώνονταν οι επιπτώσεις του ναυτικού συμμαχικού αποκλεισμού στον πληθυσμού. Τελευταίο γεγονός υπήρξε η αποτυχία της συμμαχικής επίθεσης στο Μακεδονικό μέτωπο στις 23 Μαΐου, η οποία έπεισε τους Γάλλους ότι όφειλαν να λύσουν το Ελληνικό ζήτημα, ώστε να βελτιωθεί η στρατιωτική κατάσταση στην περιοχή. Στην συνάντηση εκτός από την έγκριση για την αποστολή του Zonnart στην Αθήνα αποφασίστηκε η κατάληψη της Θεσσαλίας, του Ισθμού του Κορίνθου και ο εξαναγκασμός του Βασιλιά σε παραίτηση με σκληρότερο ναυτικό αποκλεισμό, αλλά και με τελική κατάληψη των Αθηνών από τον Γαλλικό στρατό. 
Ο Γάλλος στρατηγός Σαράιγ, διοικητής των Συμμαχικών στρατευμάτων στο Μακεδονικό μέτωπο, είχε ήδη προετοιμάσει τις δυνάμεις του στην Κατερίνη για την κατάληψη της Θεσσαλίας. Στις 7 Ιουνίου είχε ολοκληρωθεί η συγκέντρωση των στρατευμάτων που αποτελούνταν από δύο συντάγματα και τρία τάγματα πεζικού, τέσσερα συντάγματα Ιππικού (αποτελούνταν από Μαροκινούς Σπαχήδες), δύο μοίρες πυροβολικού και δύο σμήνη αεροπλάνων. Το σύνολο των δυνάμεων αυτών ήταν πάνω από 20.000 άνδρες και είχαν τεθεί υπό τις διαταγές του Γάλλου στρατηγού Βενέλ. Απέναντι στην στρατιά αυτή, οι Ελληνικές δυνάμεις περιορίζονταν σε 200 αξιωματικούς και 600 άνδρες της Ι μεραρχίας που βρισκόταν στην Λάρισα υπό τις διαταγές του Έλληνα στρατηγού Ανδρέα Μπαΐρα. όλη η υπόλοιπη στρατιωτική δύναμη των Ελλήνων βρισκόταν στην Πελοπόννησο, αφού η ελληνική κυβέρνηση είχε συμμορφωθεί στο σχετικό περιεχόμενο του τελευταίου συμμαχικού τελεσιγράφου.  Ο Μπαΐρας είχε πληροφορίες για τις Γαλλικές ετοιμασίες και είχε ζητήσει αγωνιωδώς οδηγίες από την Αθήνα για το αν όφειλε να αντιτάξει αντίσταση η όχι. Η Ελληνική κυβέρνηση ήδη βρισκόταν υπό την πίεση του Zonnart που είχε αφιχθή στην Αθήνα στις 9 Ιουνίου, ήλπιζε πως αν συμμορφωνόταν να κέρδιζε λίγο ακόμη χρόνο (άλλωστε δεν υπήρχε και κάποια άλλη ρεαλιστική εναλλακτική), έτσι έδωσε οδηγία στον Μπαΐρα να μην αντισταθεί. 
Η προέλαση της Γαλλικής στρατιάς ξεκίνησε το πρωινό της 10ης Ιουνίου χωρίς φυσικά να συναντήσει καμία αντίσταση. Στις 11 Ιουνίου οι Γάλλοι είχαν καταλάβει την Ελασσόνα και το πρωί της 12ης Ιουνίου ξεκίνησαν για την κατάληψη της Λάρισας. Ο στρατηγός Μπαΐρας μετέβη για να προϋπαντήσει τον Γάλλο στρατηγό Βενέλ τον οποίο συνάντησε στην είσοδο της πόλης. Στην συνάντηση τους ο Έλληνας στρατηγός γνωστοποίησε στον Γάλλο ομόλογο του τις διαταγές της κυβερνήσεως του και έθεσε τις δυνάμεις του στην διάθεση του. Ο Βενέλ όμως δεν φάνηκε να
Ανδρέας Μπαΐρας
συμμερίζεται την ιπποτική συμπεριφορά του Μπαΐρα. Του απάντησε ότι τον συλλαμβάνει αμέσως μαζί με τους αξιωματικούς του επιτελείου του, ενώ απείλησε ότι θα βομβάρδιζε την Λάρισα αν έπεφτε έστω ένας πυροβολισμός. Αργότερα ο Μπαΐρας εξορίστηκε από τον Zonnart στην Κορσική μαζί με τους υπόλοιπους πολιτικούς αντιπάλους του Βενιζέλου.
Την ίδια εχθρική διάθεση έδειξαν οι Γαλλικές μονάδες έναντι των Ελληνικών μονάδων, καθώς όπου έβρισκαν Έλληνες στρατιώτες τους αφόπλιζαν και τους συνελάμβαναν. Το σκηνικό άλλαξε όμως όταν Γαλλικά στρατεύματα έφτασαν στους κοιτώνες του 1/38 συντάγματος Ευζώνων που βρισκόταν υπό τις διαταγές του Αντισυνταγματάρχη Αθανασίου Φράγκου. Οι Γάλλοι ζήτησαν εκτός από τα όπλα των Ελλήνων, τα ξίφη των αξιωματικών. Τις αξιώσεις αυτές ο Φράγκου τις θεώρησε απαράδεκτες και αρνήθηκε να συμμορφωθεί, καθώς σύμφωνα με τα στρατιωτικά ήθη της εποχής οι αξιωματικοί σε αντίσοιχες περιπτώσεις διατηρούσαν τα ξίφη τους. Ακολούθησε αναταραχή στην περιοχή και όλοι οι άνδρες του συντάγματος ακολουθούμενοι από 100 ακόμη οπλίτες της υπολοίπου μεραρχίας προσπάθησαν να διαφύγουν ένοπλοι με την σημαία τους προς την Λαμία. ώστε να αποφύγουν τον εξευτελισμό.
Η φυγή τους έγινε αντιληπτή από τους Γάλλους, με τον Γάλλο στρατηγό να στέλνει το ιππικό των Μαροκινών Σπαχήδων προς καταδίωξη τους. Οι Έλληνες κυνηγήθηκαν για έξι χιλιόμετρα απηνώς, τελικώς κυκλώθηκαν και τους ζητήθηκε να παραδοθούν, αλλά αρνήθηκαν με πείσμα. Στην μάχη που ακολούθησε, ενεπλάκησαν ένα απόσπασμα της ίλης Drevon (1ης επιλαρχίας Κυνηγών) και ένα απόσπασμα της ίλης Ballet των Μαροκινών Σπαχήδων. Αυτά τα δύο αποσπάσματα, που συγκέντρωναν δύναμη 80 ιππέων, ρίχτηκαν με πολύ μεγάλο θάρρος εναντίον ενός λόχου Ευζώνων, οι οποίοι τα περίμεναν -ιστάμενοι ακλόνητοι στα πόδια τους- μέσα στα σπαρτά. Ο λοχαγός (ίλαρχος) Drevon τραυματίστηκε βαρύτατα, ενώ οι υπίλαρχοι Berton της 1ης Κυνηγών και Lantaires των Σπαχήδων σκοτώθηκαν βαλλόμενοι από πολύ κοντά. Ο λοχαγός (ίλαρχος) Drevon ανατράπηκε, πέφτοντας κάτω από το σκοτωμένο άλογο του, όπως έπεσαν και άλλοι 13 ιππείς, τόσο Κυνηγοί όσο
Μαροκινοί στρατιώτες στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο
και Σπαχήδες. Εξ αυτών οι 7 σκοτώθηκαν και οι 6 τραυματίστηκαν βαριά. Ο λόχος των Ευζώνων εκμεταλλεύτηκε τη σύγχυση και διέφυγε όμως λίγο μετά, εντοπίστηκε και πάλι. Οι δύο ίλες, ενισχυθείσες και από στοιχεία της ίλης Dupeyron της 4ης επιλαρχίας των Κυνηγών, περικύκλωσαν τον λόχο των Ευζώνων και ακολούθησε η σφαγή. Στην σύντομη μάχη των Ελλήνων πεζών εναντίον του Γαλλικού ιππικού σε ανοιχτό πεδίο οι Έλληνες είχαν 59 αξιωματικούς και στρατιώτες νεκρούς όλους με φοβερούς σπαθισμούς. Οι Γάλλοι είχαν 2 αξιωματικούς και 7 στρατιώτες τραυματίες. Επί τόπου συνελήφθησαν 49 Έλληνες αξιωματικοί και 269 Έλληνες στρατιώτες. Οι στρατιώτες χρησιμοποιήθηκαν από τους Γάλλους για αγγαρείες και έργα οδοποιίας στο Λιτόχωρο, ενώ οι αξιωματικοί οδηγήθηκαν και κρατήθηκαν σε παλαιούς Τουρκικούς στρατώνες στην Κατερίνη.

Ο αντισυνταγματάρχης Φράγκου με τον αντισυνταγματάρχη Γρίβα μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη με συνοδεία Σενεγαλέζων κυνηγών και Μαροκινών σπαχήδων. Στη συνοδεία ήταν και ο Γάλλος ανθυπίλαρχος τότε των σπαχήδων Verselíppe που στην έφοδο πήρε την ελληνική σημαία. Θεωρείται ο πλέον παρασημοφορημένος αξιωματικός του Γαλλικού Στρατού. Οι αιχμάλωτοι με τη συνοδεία έφτασαν στο γραφείο του στρατηγού Σαρράιγ και ο ανθυπίλαρχος του παρέδωσε ως τρόπαιο τη σημαία. Ο Σαρράιγ τότε του απένειμε την ανώτερη διάκριση: Το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Η σημαία παρέμεινε τρόπαιο στα χέρια του Στρατηγού Σαρράιγ και των απογόνων του. Οι πληροφορίες τη θέλουν οι απόγονοι να της επέστρεψαν στο Πρώτο Σύνταγμα των Σπαχήδων που ακόμα διατηρείται χωρίς τη λέξη «Μαροκινό» στην επωνυμία του, έχει μετατραπεί σε τεθωρακισμένο, μετείχε στον πόλεμο του Αφγανιστάν ,και εδρεύει στην πόλη Βαλάνς στη Ν. Γαλλία.
Η κατάληψη της Λάρισας ολοκληρώθηκε χωρίς άλλη αντίσταση, ενώ στις 13 Ιουνίου ολοκληρώθηκε η κατάληψη του Βόλου και των Τρικάλων. Το 5ο σύνταγμα πεζικού υπό των συνταγματάρχη Γιαννόπουλο που βρισκόταν στα Τρίκαλα, όταν έφτασαν τα νέα για την συμπεριφορά των Γάλλων στην Λάρισα οπισθοχώρησε προς Λαμία αποφεύγοντας κάθε επαφή με τους επελαύνοντες Γάλλους.
Η σημαία των Ευζώνων σε παρέλαση
Οι Γάλλοι όμως δεν περιορίστηκαν μόνο στην Θεσσαλία. Σε συνδυασμό με τις καταιγιστικές πολιτικές εξελίξεις στην Αθήνα και την τελική εκθρόνιση του Βασιλιά Κωνσταντίνου, μέχρι τις 26 Ιουνίου είχαν καταλάβει την Ιτέα, τον Μπράλο και την Λαμία. Η Γαλλική προέλαση συνδυάστηκε με δεκάδες συλλήψεις αντιβενιζελικών στην Τσαριτσάνη, στην Ελασσόνα και στην Λαμία. Οι συλλήψεις αυτές γίνονταν με την καθοδήγηση των κατά τόπους Βενιζελικών που έδιναν πληροφορίες στον Γαλλικό στρατό για την ταυτότητα των πολιτικών τους αντιπάλων. Όλοι οι συλληφθέντες μεταφέρθηκαν και φυλακίστηκαν στην τριόροφη Γερμανική σχολή Θεσσαλονίκης και κρατούνταν μαζί με φυλακισμένους του κοινού ποινικού δικαίου. Εκεί οι κρατούμενοι υποβάλλονταν σε καταναγκαστική εργασία σε έργα οδοποιίας, ενώ όσοι αρνούνταν να εργαστούν τους τιμωρούσαν αφήνοντας τους χωρίς στέγη, τροφή και νερό. Υπολογίζεται πως τουλάχιστον 200 πρόσωπα (κατά κανόνα βουλευτές, δημοτικοί άρχοντες, δικηγόροι η γιατροί) υπέφεραν από όλη αυτή την διαδικασία. Τελικώς εκτοπίστηκαν στην Λέσβο όπου παρέμειναν κρατούμενοι των Γάλλων! σε στρατόπεδο συγκέντρωσης επί τρία σχεδόν χρόνια υπό άθλιες συνθήκες μακριά από τους συγγενείς τους και τον τόπο τους. Στο εν λόγω  στρατόπεδο συγκέντρωσης εκτοπίστηκαν συνολικά 850 άτομα (ανάμεσα τους και 60 μοναχοί του Αγίου Όρους!) οι οποίοι ζούσαν σε σκηνές των 9 ατόμων ενώ περιμετρικά του στρατοπέδου υπήρχε μια διπλή σειρά συρματοπλεγμάτων την οποία φρουρούσαν Καμποτζιανοί και Σενεγαλέζοι στρατιώτες.  
Η επέλαση του Γαλλικού στρατού αποτέλεσε ένα όνειδος στην Γαλλική στρατιωτική Ιστορία. Παρά της δοθείσες διαταγές περί του αντιθέτου, οι Γάλλοι συμπεριφέρθηκαν σαν σε κατακτημένη χώρα. Σημειώθηκαν πολλά κρούσματα κλοπών, καταστροφών στις αγροτικές καλλιέργειες, ενώ η χειρότερη συμπεριφορά των Γάλλων στρατιωτών εκφράστηκε με την συνεχή παρενόχληση των γυναικών της περιοχής. Σε αντιπειθαρχικά κρούσματα υπέπεσαν κατά κύριο λόγω οι Μαροκινοί και τα αποικιακά στρατεύματα της Γαλλίας. Η καταπίεση εις βάρος των Ελλήνων δεν μειώθηκε καθ΄ όλη την διάρκεια της Γαλλικής κατοχής των Ελληνικών εδαφών και συνεχίστηκε εις βάρος των αντιβενιζελικών μετά την ενοποίηση του κράτους υπό τον Βενιζέλο.  

Ι. Β. Δ.

Σημειώσεις

(*) Οι ημερομηνίες στο άρθρο είναι όλες στο Γρηγοριανό ημερολόγιο
Πηγές
Γενικό Επιτελείο Στρατού, Η Ελλάς και ο πόλεμος εις τα Βαλκάνια 1914-1918, εκδόσεις Δ. Ι. Σ. (Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού)

Χρήστος Βήττος, Ο Εθνικός Διχασμός και η Γαλλική κατοχή (1915-1920), εκδόσεις Όλυμπος

Το... «ακατανόητον τρόπαιον» του 1917 (άρθρο του κ. Δημήτρη Βάλλα στην τοπική Λαρισαϊκή εφημερίδα "Ελευθερία")

Εκδήλωση μνήμης για την "μάχη της Σημαίας"
Μνημείο της "μάχης της Σημαίας" στην Λάρισα
Επίμετρον - Το μνημείο της "μάχης της Σημαίας" και η τύχη του

Το μνημείο της "μάχης της Σημαίας" είναι μια μαρμάρινη στήλη, έξω από το Κλειστό Γυμναστήριο της Νεάπολης στην οδό Καρδίτσης, που πάνω της φιγουράρουν ανάγλυφα σκαλισμένα μόνο τέσσερα ονόματα πεσόντων: Ενός ταγματάρχη, δύο λοχιών και ενός στρατιώτη και παρακάτω μία επιγραφή αναφέρει με κεφαλαία γράμματα: «ΕΙΣ ΕΝΔΕΙΞΙΝ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΑΣ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ Ο ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΙΣΑΣ ΕΣΤΗΣΕ ΤΟΔΕ», με ημερομηνία 30 Μαΐου 1917. Το μνημείο φιλοτεχνήθηκε και στήθηκε το 1930, χωρίς να αναγράφει τα ονόματα και των υπολοίπων πεσσόντων. πρόσφατα ο "σύλλογος φίλων Ιστορίας Νομού Καρδίτσας" και ο πρόεδρος του Κώστας Καρδαράς ξεκίνησαν μια προσπάθεια για να βρουν και τα υπόλοιπα ονόματα πεσσόντων. (Όποιος αναγνώστης μας έχει σχετικές πληροφορίες μπορεί να αποτανθεί στην ηλεκτρονική διεύθυνση kardaras55@gmail.com.)

Το μνημείο είχε πολλές περιπέτειες καθώς η παλιά του θέση ήταν απέναντι -σήμερα θα εντοπιζόταν πάνω στον δρόμο που διαπλατύνθηκε- με τα έργα η στήλη σχεδόν πετάχτηκε σε παρακείμενο χώρο όπου τώρα στεγάζεται ο συνεταιρισμός ραδιοταξί και διασώθηκε χάρη στην ευαισθησία ορισμένων Λαρισαίων που απευθύνθηκαν στον τότε αντιδήμαρχο κ. Κώστα Σαμουρέλη με παρέμβαση του οποίου το μνημείο τοποθετήθηκε στη σημερινή του θέση.
   
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...