₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪

*Άνθρωποι και κυβερνήσεις ποτέ δεν διδάχτηκαν τίποτα από την Ιστορία, ούτε ποτέ καθόρισαν την δράση τους επάνω σε αλήθειες και αρχές στηριγμένες σ' αυτήν *
(Χέγκελ)
*Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.*
(Μιγκέλ Ντε Θερβάντες)
*Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.*
(Ιπποκράτης)
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Η "επανάσταση" του Ίλιντεν και τα σχέδια ερημοποίησης της Μακεδονίας



Το αυστριακό σχέδιο ειρήνευσης της 21ης Φεβρουαρίου 1903 στην Μακεδονία δεν επέφερε κανένα θετικό αποτέλεσμα. Ταυτοχρόνως άρχισαν παρασκηνιακές διπλωματικές κινήσεις προς συνομολόγηση νέων συμφωνιών για την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων. Η Βουλγαρία, που απέβλεπε να δημιουργήσει στην Μακεδονία εντυπωσιακές ενέργειες και συμφέρουσα για αυτήν ατμόσφαιρα,προ της λήψης αποφάσεων από τις Μεγάλες δυνάμεις σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις στέλνει τον Απρίλιο του 1903 νέα στίφη κομιτατζήδων, άριστα οργανωμένα και εξοπλισμένα. Η ψευδοεπανάσταση εγκαινιάζεται τα μέσα Απριλίου στην Θεσσαλονίκη με αναρχικές, δυναμιτιστικές ενέργειες που διεπράχθησαν από τους εισελθόντες εκ Βουλγαρίας κομιτατζήδες. Την 17/4/1903 ανατινάσσεται στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης το γαλλικό ατμόπλοιο «Γκουανταλκιβίρ», την επομένη ανατινάσσεται η Οθωμανική Τράπεζα, η οποία τότε ήταν υπό γαλλική διοίκηση, όπως επίσης ανατινάσσεται και η Γερμανική λέσχη. Βόμβες εξερράγησαν στον Ορθόδοξο Μητροπολιτικό Ναό, στο Ταχυδρομείο, στο Ελληνικό Θέατρο, στο Ελληνικό Ζυθοπωλείο και σε πολλές ελληνικές οικίες.
Θύματα υπήρξαν ως επί το πλείστον Έλληνες, γυναικόπαιδα. Τούρκος σχεδόν κανένας.
Η απόπειρα ανατινάξεως αμαξοστοιχείας από την Κωνσταντινούπολη με 300 γυναικόπαιδα ευτυχώς απέτυχε, διότι η βόμβα εξερράγη 200 μέτρα προ της αφίξεως της αμαξοστοιχείας. Ανατινάσσεται επίσης και η σιδηροδρομική σήραγγα της Δράμας. Σε όλη την Μακεδονία οι βουλγαρικές συμμορίες περιτρέχουν την ύπαιθρο και σκορπούν τον όλεθρο και την καταστροφή. Η Γερμανική «Εφημερίδα της Κολωνίας» δημοσιεύει συνέντευξη στελέχους του Κομιτάτου τον Απρίλιο του 1903 που δηλώνει τα εξής ασύλληπτα:
«Το πρόγραμμα μας είναι να ανατινάξουμε τις πόλεις της Μακεδονίας, να πυρπολήσουμε τα χωριά, να καταστρέψουμε τις σοδειές, να αχρηστεύσουμε τις τηλεγραφικές και σιδηροδρομικές γραμμές, να μεταβάλλουμε την Μακεδονία σε έρημο. Έχουμε στη διάθεση μας μεγάλη ποσότητα δυναμίτιδας και άλλων εκρηκτικών υλών, πυρομαχικά και 20 φυαλίδια με βακτηρίδια πανώλους».
Τα εγκλήματα αυτά οι Βούλγαροι διεσάλπισαν ως Εθνική Επανάσταση και ως προαναγγελία της μεγάλης Εθνικής Επανάστασης της «Βουλγαρικής Μακεδονίας».
Οι απόπειρες των Βουλγάρων προξένησαν αγανάκτηση στην Ευρώπη,η σλαβική προπαγάνδα όμως εγκαίρως κατόρθωσε να διασκεδάσει τις πρώτες κακές εντυπώσεις και να παρουσιάσει τους δράστες ως ήρωες.
Έτσι, λίγες μόνο μέρες μετά τα γεγονότα, ο Γάλλος δημοσιογράφος Πρεσσανσέ γράφει στον Παρισινό «Χρόνο»:
«Οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν πρέπει να επιτρέψουν να καταστραφεί αυτή η άξια ενδιαφέροντος φυλή (η βουλγαρική), της οποίας το επεισόδιο στην Θεσσαλονίκη πρέπει να θεωρηθεί ασύνετο και όχι εγκληματικό».
Έπειτα από λίγες ημέρες στον Παρισινό «Χρόνο» γράφεται:
«...ότι οι δυναμιστές της Θεσσαλονίκης είναι άξιοι δια το παράσημο του Οσμανιέ».
Όμως, ο εκβουλγαρισμένος Σλαβόφωνος Μάρκος Στόγιαν,ένας εκ των «επαναστατών» που αυθορμήτως παρουσιάστηκε στις τουρκικές αρχές, δήλωσε στην κατάθεση του θέσεις που δεν συναύδουν με τον Παρισινό «Χρόνο»:
«Οι αρχηγοί της Βουλγαρομακεδονικής κινήσεως είναι άθλιοι απατεώνες. Μας έπεισαν ότι μετά την απόπειρα η Ευρώπη και η Ρωσία θα στείλουν πολεμικά, θα αποβιβάσουν αγήματα και θα καταλάβουν την πόλη...
Μπορούσα να δραπετεύσω ,προτίμησα όμως να παραδοθώ για να μπορώ να διασαλπίσω σε όλο τον κόσμο ότι οι Βούλγαροι αρχηγοί είναι άθλιοι απατεώνες και με το ψεύδος κατάφεραν να εξαπατήσουν τον αγροτικό πληθυσμό. Μας έλεγαν ότι μία ημέρα αφού κατακτήσουμε την Μακεδονία θα γίνεται εσείς κύριοι της γης και θα έχετε δεκαπλάσια γη απ’ ότι έχετε σήμερα...
Επαναλαμβάνω ότι εξαπατηθήκαμε. Οι Αρχηγοί μας είναι ελεεινοί ανθρωπίσκοι, οι οποίοι εξαπατούν όλο τον κόσμο και εκμεταλλεύονται την βλακεία και ευπιστία των φτωχών χριστιανών χωρικών για να επιτύχουν πολιτικους σκοπούς. Δια τούτο αποφάσισα να παραδοθώ και να ομολογήσω».
Την εποχή εκείνη,θέλοντας το Κομιτάτο να κερδίσει την εύνοια της ευρωπαϊκής γνώμης, σοφίστηκε να καλέσει τον γνωστό φιλελεύθερο αγωνιστή Ιταλό στρατηγό Ριτσιώτη Γαριβάλδη για να συμμετάσχει στον «απελευθερωτικό» αγώνα. Ο Ιταλός στρατηγός όμως απάντησε αρνητικώς:
«Το Μακεδονικό Κίνημα δεν είναι ευπρόσδεκτο από τον λαό, αλλά επιβεβλημένο σ’αυτόν υπό επικρατείας η οποία σ’ έναν και μόνον σκοπό αποβλέπει, στο να εγκατασταθεί με ό,ποιον τρόπο στις ακτές της Μεσογείου».
Από τα πρώτα αποτελέσματα του ψευδοκινήματος τα βουλγαρικά Κομιτάτα δεν έμεινα ευχαριστημένα. Οι επιδιωκόμενοι σκοποί δεν είχαν επιτευχθεί. Δεν φάνηκε επουδενί η δημιουργία επαναστάσεως του Βουλγαρικού λαού.Δια τούτο οργανώνονται νέες «επαναστάσεις» στην πεδιάδα Μοναστηρίου – Περλεπέ.
Διαδίδουν στους χωρικούς ότι ο στρατός του Τσάρου καταφθάνει.Προσπαθούν να φανατίσουν τους αγρότες,τους εξαναγκάζουν, είτε με πειθώ είτε δια της βίας, να κάψουν τα σιτηρά και τους οίκους των τσιφλικούχων. Ο άοπλος όχλος παρασύρεται και την νύχτα της 19ης προς 20ης Ιουλίου 1903 ξημερώνοντας της εορτής του Αγίου Ηλίου καίει τα πάντα στον κάμπο βορείως του Μοναστηρίου. Οι αγρότες πιστεύουν ότι τους ακολουθεί ο Τσάρος της Ρωσίας και ο Βασιλιάς των Ρωμιών, όπως διέδιδε το Κομιτάτο για να παρασύρει τους Έλληνες. Διέδωσαν επίσης ότι ο Ελληνικός Στρατός κατέλαβε τα Γιάννενα και βαδίζει προς Φλώρινα!
Αμέσως όμως φάνηκε το ψεύδος. Ο τουρκικός στρατός εμφανίστηκε αυθημερόν από το Μοναστήρι και σάρωσε τα πάντα.
Η πλέον τραγική μοίρα επεφυλάχθη για το Κρούσοβο (20 χλμ. Δυτικώς του Περλεπέ), το οποίο κατοικείται από 8.000 βλαχόφωνους Έλληνες με ακμαίο ελληνικό φρόνημα και 2.000 Σλαβόφωνους, εκ των οποίων το μεγαλύτερο μέρος είχε παρασυρθεί στον Βουλγαρισμό.
Την νύκτα της 20ης Ιουλίου, ο Βούλγαρος Ιβάνωφ επικεφαλής 350 περίπου κομιτατζήδων κύκλωσε το Κρόυσοβο. Η εκ 50 ανδρών τουρκική φρουρά της πόλης κατάφερε να διαφύγει. Οι Βούλγαροι, εισέλθοντες στην πόλη αμαχητί φόνευσαν 10 γυναικόπαιδα Τούρκων και 5 Έλληνες προύχοντες. Δεν προέβησαν στους συνήθεις εμπρησμούς και σε λεηλασίες. Υποχρέωσαν τους κατοίκους να εργαστούν για την κατασκευή χαρακωμάτων, επιστράτευσαν βιαίως πολλούς νέους και διέδιδαν ότι η επανάσταση κατά των Τούρκων απλώνεται σε ολόκληρη την Μακεδονία, η οποία βρίσκεται ήδη υπό τον έλεγχο του κομιτάτου.
Για την δημιουργία εντυπώσεων σχημάτισαν στο Κρόσοβο την πρώτη κυβέρνηση του Κομιτάτου από τους ιδίους Βούλγαρους Κομιτατζήδες, η οποία διατυμπανίζεται μέχρι και σήμερα από τους Βούλγαρους, Σκοπιανούς, Ρώσους,Σέρβους ως «η πρώτη στην ιστορία «Μακεδονική» κυβέρνηση»!!!
Μέτα 10 ημέρες όμως, 3.000 Τούρκοι υπό τον Μπαχτιάρ Πασά με 18 πυροβόλα συγκεντρώθηκαν έξω από το Κρούσοβο. Ο Μπαχτιάρ Πασάς διέταξε τους Κομιτατζήδες να παραδοθούν. Οι Βούλγαροι στην αρχή προέβαλαν ελαφριά αντίσταση. Από την στιγμή όμως που δολοφονήθηκε ο Ιβάνωφ, οι Βούλγαροι περισυνέλεξαν από τους κατοίκους του Κροσόβου, κυρίως από Έλληνες, 100 λίρες τις οποίες απέστειλαν στον Μπαχτιάρ Πασά με την συμφωνία να αφήσει τους Κομιτατζήδες να απέλθουν του Κρουσόβου και να μην λεηλατήσει την Βουλγαρική (Σλαβόφωνη) συνοικία της πόλεως. Πράγματι οι Κομιτατζήδες αφέθησαν ελεύθεροι, ενώ ο τουρκικός στρατός ορμώντας στην πόλη κατέστρεψε τα πάντα εκτός της Βουλγαρικής συνοικίας. Ο απολογισμός της καταστροφής:
- 300 ελληνικές κατοικίες λεηλατήθηκαν,
- 203 ελληνικά καταστήματα κάηκαν,
- όλες οι ελληνικές εκκλησίες κατεστράφησαν.
- 46 Έλληνες εσφάγησαν όπως και 3 Βουλγαρίζοντες (οι τελευταίοι προφανώς τυχαίως).
Η καταστροφή του Κρουσόβου ήταν και το τέλος της επαναστάσεως της 20ης Ιουλίου 1903, η οποία μέχρι και σήμερα διατυμπανίζεται υπό των Βουλγάρων και Σλάβων ως η επανάσταστη του Ίλιντεν (Ηλίου -ημέρα) και εθνική εξέγερση των Βουλγάρων της Μακεδονίας!

Πηγή: «Η εναντίον της Μακεδονίας βουλγαροκομμουνιστική επιβουλή»
Συγγραφέας: Γ.Α.Λ

ΠΗΓΗ

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Ο καταδιωκόμενος Ελληνισμός της Συρίας

Η παρουσία του Ελληνισμού στην περιοχή της Συρίας και της εγγύς και μέσης ανατολής (Παλαιστίνη, Μεσοποταμία κλπ.) απαντάτε είδη από τον 4ο π.Χ. αιώνα, μετά την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου, γιγαντώθηκε όμως από τον ιδρυτή της δυναστείας των Σελευκιδών, Σέλευκου Α΄, υιού του Αντίοχου – στρατηγού του Φίλιππου Β΄ – και διαδόχου του Μ. Αλεξάνδρου. Όμως, ο σοφιστής Λιβάνιος, αναφέρει ότι η πόλη Ιώνη, ευρισκόμενη κοντά στην Αντιόχεια, ήταν ελληνική αποικία, την οποία ανάγει στην εποχή της Αυτοκρατορίας των Ασσυρίων (7ος π.Χ. αιών) και μας λέγει ότι την σεβάστηκαν ανέκαθεν πλην αυτών και οι Πέρσες ((Λιβανίου Λόγοι, έκδοση Reiske, tom. 1, σελ. 291). Η Ιώνη ήταν κτισμένη από Αργείους  (όπως και η Ταρσός), κατόπιν δε εγκαταστάθηκαν εκεί Κρήτες και Κύπριοι. Κοιτίδα λοιπόν του Ελληνισμού της Συρίας υπήρξε η πόλη της Ιώνης.
 
Ο Μ. Αλέξανδρος εις ανάμνηση της μεγαλειώδους νίκης του επί του Ισσού ποταμού, ίδρυσε την Νικόπολη, όπως και την Αλεξάνδρεια την κατ΄ Ισσόν, στον μυχό του Ισσικού κόλπου. Μερικά έτη μετά τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου, ο εκ των διαδόχων του Αντίγονος, οικοδομεί στην Άνω Συρία την Αντιγόνεια, την οποία οίκησε με Αθηναίους και άλλους έλληνες. Εν συνεχεία ο Σέλευκος, όπως πολύ χαρακτηριστικά μας κληροδοτεί ο εξ Αντιοχείας καταγόμενος σοφιστής Λιβάνιος, «…Παραλαβών δε Βαβυλώνα πόλεσιν (ελληνικαίς) πανταχόθεν εγκατέσπειρε και την Περσίδα και όλως ουδένα τόπον επιτήδειον δέξασθαι πόλιν αφήκε γυμνόν, αλλ΄ ελληνίζων  διετέλεσεν την βάρβαρον» (Λιβανίου Λόγοι, έκδοση Reiske, tom. 1, σελ. 304-305), για να σημειώσει επιπλέον ότι ο αριθμός των ελληνικών πόλεων που οικοδόμησε ήταν μεγαλύτερος από όσες έκτισαν η Αθήνα και η Μίλητος μαζί, κατά τον πρώτο Ελληνικό αποικισμό. 
 
Σύμφωνα δε με παράδοση του Μαλαλά (Μαλαλά Χρονογραφία, έκδοση Βόννης, σελ. 203) και του Παυσανία του Χρονογράφου, ανέγειρε ακόμη 75 πόλεις στην Μεσοποταμία και την Περσία. Η περιοχή λοιπόν της Συρίας αποικίσθηκε και δημιουργήθηκαν πάμπολλες ελληνικές πόλεις, κέντρα ελληνικού πολιτισμού και βίου. Η περί τον ποταμό Ορόντη οικοδομηθείσα Αντιόχεια, το 300 π.Χ., αποικίστηκε από Αθηναίους, Κρήτες, Μακεδόνες και Κύπριους, και απετέλεσε λαμπρή εστία του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού στην περιοχή. 
 
Η Αντιόχεια με το πέρασμα του χρόνου κατέστη «τετράπολις», ονομαστή και περίφημη, κέντρο των τεχνών, της Φιλοσοφίας, της Ρητορικής και του ελληνικού πολιτισμού. Η Απαμεία ήτο μια ακόμη ελληνική πόλη κτισθείσα υπό των Μακεδόνων, ονομάζονταν δε και Πέλλα, έχοντας το όνομα της συζύγου του Σέλευκου, της Απαμείας. Δίπλα της υπήρχαν μικρότερες πόλεις όπως τα Μέγαρα, η Λάρισα και η Απολλωνία (Στράβωνας ις΄, 752).
 
Η παραλιακή Λαοδίκεια, έλαβε το όνομα της μητέρας του Σέλευκου, ήταν επιφανής πόλη, όπως και η Σελεύκεια η εν Πιερία, μια εμπορική πόλη στις εκβολές του Οράντη ποταμού. Ονομαστές ελληνικές πόλεις της Άνω Συρίας πλην όσων αναφέρθηκαν ανωτέρω είναι και οι ακόλουθες : η Αρέθουσα – κτίσμα του Σέλευκου του Νικάτορα, η Επιφάνεια επί του Ορόντη ποταμού – κτίσμα του Αντίοχου του επιφανούς, η Επιφάνεια η προς τον Ευφράτη, η Βαμβύκη ή Ιεράπολις, η Βέροια, η Ηράκλεια, η Ποσείδιον, το Ηράκλειον (παραθαλάσσιες και οι δύο) και το χωρίον Νυμφαίο. Βόρεια της Αντιόχεις απαντούνταν οι ακόλουθες πόλεις : η Αντιόχεια προς Ταύρο, η Γερμανικεία, η Δολίχη, η Νικόπολις, η Κυρηστινή και η Σελευκόβηλος. Ακολούθως η Δαμασκός, «ο οφθαλμός της Ανατολής», μετά την νίκη του Μ. Αλεξάνδρου στον Ισσό ποταμό, κατέστη ελληνική πόλη και αποικίστηκε υπό ελλήνων. Από τις διασωθείσες δε επιγραφές πληροφορούμαστε ότι στην Δαμασκό λάμβαναν χώρα και Ολυμπιακοί Αγώνες. Η πόλη Χαλκίς η επί Βήλω (ποταμός) ήταν μια ακόμη ονομαστή Ελληνική αποικία στη Συρία, κτίσμα του Σέλευκου Νικάτορος, η οποία ήτο και πατρίδα του φιλοσόφου Ιάμβλιχου του θείου. Υπήρχε και άλλη Χαλκίδα, κοντά στη Βέροια, που ονομάστηκε Κινναστρίν. Η Έμεσα – σημερινή Χομς – ήταν πατρίδα του περίφημου φιλοσόφου Ποσειδώνιου του Στωϊκού. Η πόλη της Παλμύρας, βορειοανατολικά της Δαμασκού, η αποκαλούμενη και «νύμφη της ερήμου», βρίθει ελληνικών επιγραφών.
 
 Μερικοί ονομαστοί Έλληνες οι οποίοι γεννήθηκαν,  έδρασαν και μεγαλούργησαν στην περιοχή αυτή είναι οι ακόλουθοι : Ο Ιστοριογράφος Απολλόδωρος ο Αρτεμίτης, ο Ιατροφιλόσοφος Απολλώνιος εξ Αντιοχείας, ο στωϊκός Φιλόσοφος Απολλοφάνης εξ Αντιοχείας, ο υιός του Ιάμβλιχου Αρίστων, ο Ποιητής Αρχίας εξ Αντιοχείας, ο Ρητοροδιδάσκαλος Δημήτριος ο Σύρος, ο στωϊκός Φιλόσοφος Διογένης εκ Σελευκείας, ο Μίθρης ο εκ Συρίας, ο Ιστορικός Σέλευκος ο Εμεσηνός κ.α. Η ελληνικότατη πόλη της Αντιόχειας είναι αυτή που έδωσε στην νέα διδασκαλία που ξεκίνησε από τα Ιεροσόλυμα το όνομα χριστιανοί. Η γλώσσα της Εκκλησίας της Αντιόχειας ήτο η Ελληνική. Ο ιδρυτής της ο Απόστολος Παύλος δίδασκε στην Αντιόχεια στην Ελληνική γλώσσα, έγραψε εκεί επιστολές του στα Ελληνικά. Και ο συνοδός του, ο Λουκάς ο Ευαγγελιστής κατήγετο από την Αντιόχεια. Η Εκκλησία της Αντιόχειας διατήρησε στο πέρασμα των αιώνων τον Ελληνικό της χαρακτήρα και την Ελληνική της γλώσσα και εξ αυτής ήλκουν τη καταγωγή τους οι Ελληνορθόδοξοι της Συρίας αλλά και οι ουνίτες Ελληνοκαθολικοί στους οποίους θα αναφερθούμε παρακάτω.  Ενδεικτικά αναφέρουμε και ορισμένους εκκλησιαστικούς συγγραφείς : ο Ιγνάτιος επίσκοπος Αντιοχείας, 1oς μ.Χ. αιών (οι επιστολές του υπάρχουν στον 4ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του Migne), ο Θεόφιλος επίσκοπος Αντιοχείας, (Ελληνική Πατρολογία Migne – τόμος 6), ο Σεραπίων Αντιοχείας, ο Μαλχίων ο Πρεσβύτερος, ο Απολλινάριος εκ Λαοδίκειας, ο Μέγας Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Παύλος Σαμοσατεύς, ο Αναστάσιος ο Σιναΐτης, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Αββάς Ζωσιμάς, ο Ιωάννης Μόσχος συγγραφεύς του Λειμωνάριου, ο νομομαθής Θεόδωρος Βαλσαμών Πατριάρχης Αντιοχείας, ο Ευάγριος ο σχολαστικός συγγραφεύς Εκκλησιαστικής Ιστορίας,  κ.α. 
 
Αυτοί οι έξοχοι άνδρες και τα συγγράμματα τους δεικνύουν ότι ως την εποχή της μωαμεθανικής κατάκτησης στα μέσα του 7ου αιώνα μ.Χ., αλλά και μετά από αυτήν, η Ελληνική γλώσσας ήταν η εθνική γλώσσα των ορθοδόξων της περιοχής, η γλώσσα της παιδείας, η γλώσσα λατρείας του Θεού. Ως διαφάνηκε η Αντιόχεια ήταν η πόλη εκείνη της Ανατολής όπου και προ της εμφανίσεως του Χριστιανισμού δέσποζε η Ελληνική θύραθεν παιδεία, η Φιλοσοφία και η Ρητορική, τα Ελληνικά γράμματα, αλλά και μετά την εμφάνιση του Χριστιανισμού δέσποζε ο Ελληνοχριστιανικός της χαρακτήρας και ήτο κέντρο φιλοσοφικών αναζητήσεων και καλλιέργειας όχι μόνον της ελληνικής γλώσσας αλλά κυρίως του Χριστιανικού πνεύματος.
 
 
 Είναι δε η πόλις της Αντιόχειας ο τόπος όπου εμφανίζονται για πρώτη φορά σαφώς διαχωρισμένοι οι τρεις βαθμοί της Ιερωσύνης στην Εκκλησία. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, οι Έλληνες Πατριάρχες της Αντιόχειας αγωνίζονταν εναντίον της λατινικής προπαγάνδας, η οποία δεν είχε πετύχει μεγάλες προόδους στην περιοχή, παρά μόνον στους Ιακωβίτες και τους Μαρωνίτες. Αντίθετα, αρκετοί Ορθόδοξοι είχαν ασπαστεί τον Μουσουλμανισμό, συνεπεία του γεγονότος ότι η περιοχή πέρασε στα χέρια των Τούρκων.
 
 Από τον 16ο αιώνα όμως και μετέπειτα, κατόπιν της εγκατάστασης Λατίνου επισκόπου στη Σιδώνα, υπήρξε διαρροή Ορθοδόξων προς τον Καθολικισμό, το δε 1837, η Ουνιτική Εκκλησία αναγνωρίστηκε από την Υψηλή Πύλη και καθήρπασε πολλούς Ορθοδόξους ναούς. Οι Προσπάθειες των Ορθοδόξων Πατριαρχών Ιερόθεου, Γεράσιμου και Σπυρίδωνα, ανάσχεσαν την Λατινική διείσδυση στην Συρία, όμως η φτώχεια, η έλλειψη συστηματικής διδασκαλίας και οι επιθέσεις των μουσουλμάνων, συνετέλεσαν στην εμφάνιση και νέων προπαγανδών στην περιοχή, όπως η Προτεσταντική. 
 
Η δράση όμως του Ρώσου Πορφύριου Ουσπένσκυ από του 1843 στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. με την ίδρυση και δράση της Παλαιστινής εταιρίας, προκειμένου να προωθηθούν τα ζωτικά συμφέροντα της Ρωσίας στην περιοχή, έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στο Ελληνικό Πατριαρχείο της Αντιόχειας, με την δημιουργία εθνοφυλετικού ζητήματος, του Αραβικού Ζητήματος, το λεγόμενο Αντιοχειανό ζήτημα. Εξεγείρανε τους αραβόφωνους πληθυσμούς εναντίον των Ελλήνων, θέτοντας τους την ιδέα ότι ήσαν Άραβες και όχι Έλληνες όπως καυχούνταν οι ίδιοι. 
 
Η σκανδαλώδης επέμβαση των Ρώσων στην Εκκλησία της Αντιόχειας επέφερε την δι’ εξαναγκασμού παραίτηση του Έλληνα Πατριάρχη Αντιοχείας στις 15 Απριλίου του 1897 και την εκλογή Άραβα Πατριάρχη μόνον από τους Αραβόφωνους, των Ελλήνων αποκλεισθέντων από την εκλογή. 
 
Στα τέλη του 19ου αιώνα στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας κατοικούσαν οι ακόλουθες εθνότητες : 1. Ανσαρί, 2. Άραβες = οι οποίοι θρησκευτικά ήταν Μωαμεθανοί, Ορθόδοξοι και Γρηγοριανοί, 3. Αρμένιοι = ήταν καθολικοί και διαμαρτυρόμενοι, 4. Βεδουίνοι, = οι οποίοι ήταν Αραβικό φύλο, νομάδες με διαφορετική γλώσσα, θρησκεία, ήθη και έθιμα από τους λοιπούς Άραβες, 5. Δρούζοι = ευρισκόμενοι στις πεδιάδες του Λιβάνου και στο όρος Ερμών, 6.  Έλληνες = οι οποίοι ήταν Ορθόδοξοι και Καθολικοί, 7. Ιακωβίτες = μονοφυσίτες που έλαβαν το όνομα εκ του αρχηγού τους επισκόπου Εδέσσης Ιακώβου, 8. Ισμαηλίτες = που ήταν Σιίτες από την Περσία, εγκαταστάθηκαν τον 11ο αιώνα μ.Χ. στη Συρία και αποκαλούνταν Αssassin από την εποχή των Σταυροφόρων, 9. Ισραηλίτες, 10. Κιρκάσιοι = προερχόμενοι από τον Καύκασο, 11. Κούρδοι = κατοικούσαν στο νομό των Αδάνων και του Χαλεπίου, 12 Λατίνοι. 13. Μαρωνίτες = ενωμένοι μετά των καθολικών αριθμούσαν περί τους 220 χιλιάδες. Πρόκειται για αιρετικούς μονοθελήτες, οι οποίοι κυνηγημένοι από τους Βυζαντινούς κατέφυγαν στη Συρία και ίδρυσαν την “εκκλησία” στην μονή του Πατριάρχου τους Μάρωνα, 14 Μελχίτες = αν και ονομάζονται grecs-unis, ούτε ελληνική καταγωγή έχουν ούτε ήταν ορθόδοξοι, επίσης ομιλούν την αραβική γλώσσα. Πρόκειται για Άραβες που εκχριστιανίστηκαν τον 4ο αιώνα. Μην επιθυμώντας να είναι υπό την πνευματική ηγεσία των Ελλήνων Πατριαρχών, δήλωσαν υποταγή στον Πάπα με τον όρο να αντικαταστήσουν την Ελληνική γλώσσα της λειτουργίας τους με την Αραβική,15. Σύροι = που ήταν Ορθόδοξοι και Καθολικοί, 16. Τούρκοι, 17. Τουρκομάνοι (ή Τουραμέν) = Τούρκοι προερχόμενοι εκ του Τουρκεστάν, 18. Χαλδαίοι = Ουνίτες. Επιπλέον, αναφέρονταν ως οικούντες στην περιοχή επιπλέον : Αθίγγανοι, Γιεζίτες, Κιζίλ- μπάσηδες, Μετουαλή, Κόπτες, Πέρσες, Φελλάχοι σε μικρά πληθυσμιακά ποσοστά. Μια πανσπερμία και μωσαϊκό φυλών, λαών και διαφορετικών θρησκευμάτων.
 
Μπορούμε να πούμε γενικά ότι ως προς την καταγωγή του διακρίνονταν σε : απογόνους των αρχαίων Ελλήνων, Σύρων (Αραμαίους), Αράβων, Τούρκων και Φράγκων. Ως προς την θρησκεία δε : Μωαμεθανοί (Σουνίτες και Σιίτες), Ορθόδοξοι Χριστιανοί, Καθολικοί, Προτεστάντες, Μονοφυσίτες και Ισραηλίτες. Τα νεώτερα χρόνια οι Ελληνόφωνοι πληθυσμοί του Πατριαρχείου της Αντιόχειας εντοπίζονταν στις περιοχές της Ταρσούς, στα Άδανα της Κιλικίας, στο Ερζερούμ και στο Διαρβακίρ ενώ ο συνολικός πληθυσμός του Πατριαρχείου στη Συρία,  τον Λίβανο, το Ιράκ και την Τουρκία ανέρχονταν – σύμφωνα με ανεπίσημες πληροφορίες του Πατριαρχείου (1963) – σε 500 χιλιάδες.
 
Κάπου εδώ τερματίζεται η σύντομη περιήγησή – αναφορά μας στον Ελληνισμό της περιοχής της Συρίας από της εμφανίσεώς του εκεί έως και τον εικοστό αιώνα. Αναμφίβολα συνεπεία της έλλειψης του χώρου παρελήφθησαν αρκετά γεγονότα, έγινε όμως θαρρώ κατανοητή αρκούντως η παρουσία και η πολιτιστική προσφορά του στην περιοχή αυτή από την αρχαιότητα έως τις ημέρες μας. Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στις μέρες μας στη Συρία,  στρέφουν την προσοχή και τον νου μας στους εναπομείναντες ξεχασμένους εκεί Ελληνικούς πληθυσμούς, το προκεχωρημένο θα έλεγε κανείς φυλάκιο του Ελληνισμού στην περιοχή της εγγύς και μέσης ανατολής, μιας περιοχής που όπως διεφάνη ήταν πάντα ένας χώρος ζωτικών συμφερόντων για τον Ελληνισμό, οι οποίοι υφίστανται πιέσεις και πρέπει να επιβιώσουν (Ενδεικτική Βιβλιογραφία : Μυστακίδου Α.Β., Οι ετερόδοξες κοινότητες εν Συρία, εν Κωνσταντινουπόλει 1897, Δελικανή Καλλίνικου, Υπόμνημα επί του Αντιοχικού Ζητήματος, εν Κωνσταντινουπόλει 1904, Καρολίδου Παύλου, Περί της Εθνικής καταγωγής των Ορθοδόξων Χριστιανών Συρίας και Παλαιστίνης, Αθήναι 1909, ΘΗΕ, τομ. 2, Αθήναι 1963). 
 
Ομογενειακή εφημερίδα της Νέας Υόρκης Hellas News (σελ. 32)  
 
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΗ ΚΟΡΕΑ

Mιλούν... μερικοί απ΄τους πιο γνωστούς παρασημοφορημένους αμερικανούς πεζοναύτες του πολέμου στην Κορέα. Αν και στη μάχη του "υψώματος Χάρι" το 1953 πήραν μέρος στρατιώτες διαφόρων εθνικοτήτων αυτοί επέλεξαν να μιλήσουν για την ανδρεία,τη γενναιότητα αλλά και την ...τρέλλα των Ελλήνων στρατιωτών.Τα όσα λένε είναι αποκαλυπτικά

Oι Mεγαλες Mαχες [History Channel] | Μάχη της Κρήτης

Από την σειρά ιστορικών ντοκιμαντέρ σ'ένα απολογισμό των πιο σημαντικών μαχών που σφράγισαν την ιστορία και την εξέλιξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αναλύεται η στρατηγική των Γερμανών αλλά και οι λάθος επιλογές των συμμάχων που είχαν σαν αποτέλεσμα την κατάληψη της Κρήτης! Αρνητικό χαρακτηριστικό ότι δεν αναφέρεται καθόλου η συνεισφορά στην άμυνα αλλά και στην αντίσταση που ακολούθησε, των άοπλων Κρητικών!

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2013

Η τελευταία ανεκπλήρωτη επιθυμία του Αρχηγού Σπύρου Σπυρομήλιου!


Έρευνα Θεόδωρος Κ. Δράκος 

Στίς 19 Μαΐου τοῦ 1930 ὁ θρυλικός Σπυρομήλιος πέρασε στην ἀθανασία! Ὁ φλογερός αὐτός πατριώτης,ὁ « Ἀθάλης Μπούας» τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος, ὁ ἣρωας τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ, ὁ συνταγματάρχης Χωροφυλακῆς, ὁ βουλευτής, πέθανε στήν Ἀθήνα μακριά ἀπό τήν ἀγαπημένη του Χειμάρρα τήν ὁποία δέν μπόρεσε νά δεῖ ἐλεύθερη, Ἑλληνική! Τήν ἂλλη μέρα στήν κηδεία, ἡ ὁποία ἒγινε στόν Μητροπολιτικό Ναό, παρευρέθη σύσσωμη ἡ πολιτική ἡγεσία μέ ἐπικεφαλῆς τόν πρωθυπουργό Ἐλευθέριο Βενιζέλο καί πλῆθος κόσμου. Ἡ κυβέρνηση μέσω τοῦ ὑπουργοῦ Βύρωνος Καραπαναγιώτη ἀπέστειλε τηλεγραφικές ὁδηγίες στόν Ἓλληνα πρέσβη στα Τίρανα καί προέβη σε ἀνάλογο διάβημα στόν ἐν Ἀθῆναις Ἀλβανό ἐπιτετραμμένο, πρός ἐκπλήρωσιν τῆς τελευταίας ἐπιθυμίας τοῦ ἐκλιπόντος. Στήν διαθήκη πού ἂφησε ὁ Σπυρομήλιος στους οἰκείους του εἶχε ζητήσει νά ταφεῖ στην Χειμάρρα. Ἡ σωρός του θα μεταφερόταν μέ πλοῖο τοῦ πολεμικοῦ Ναυτικοῦ, ὃμως οἱ Ἀλβανοί φοβούμενοι καί νεκρόν τόν ἡρωϊκό ἀρχηγό ἀρνήθηκαν τόν ἐνταφιασμό στη γενέτειρά του. 
Σήμερα 80 καί πλέον χρόνια μετά εἶναι χρέος ὃλων μας καί κυρίως τῆς Ἐλληνικῆς πολιτείας, νά ἐκπληρώσουμε αὐτήν τήν ἐπιθυμία ὡς ἐλάχιστο δεῖγμα εὐγνωμοσύνης γιά τους ἐθνικούς του ἀγῶνες. Δέν πρέπει νά μείνουν ἂλλο μακριά ἀπό το χῶμα τῆς Χειμμάρας τά ὀστά τοῦ Ἀρχηγοῦ της. 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 

Ἀκολουθοῦν ἀποσπάσματα ἀπό ἐφημερίδες τῆς ἐποχῆς σχετικῶς μέ τήν κηδεία του καί το θέμα τῆς ταφῆς του στη Χειμάρρα. Δείτε εδώ

Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2013

Πρωτεσίλαος ο πρώτος νεκρός του Τρωικού Πολέμου

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πρωτεσίλαος είναι γνωστός ένας Θεσσαλός ήρωας, ο πρωτότοκος γιος του Ιφίκλου και της Αστυόχης, αδελφός του Ποδάρκη.


Ο μύθος

Ο Πρωτεσίλαος μνημονεύεται ως ένας από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης και ως τέτοιος έλαβε μέρος στην εκστρατεία κατά της Τροίας με 40 πλοία επικεφαλής των Θεσσαλών των πόλεων Φυλάκης, Ανδρώνας Πυράσου και Πτελεού. Υπήρξε ο πρώτος που σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο από την πλευρά των πολιορκητών. Λέγεται μάλιστα ότι είχε δοθεί χρησμός ότι ο πρώτος που θα έβγαινε από τα πλοία κατά την άφιξη του στόλου στην Τροία θα σκοτωνόταν και ο Πρωτεσίλαος δέχθηκε να βγει αυτός πρώτος γνωρίζοντας τον συγκεκριμένο χρησμό. Μάλιστα κατά τη μεταγενέστερη παράδοση το αρχικό του όνομα ήταν Ιόλαος και για την «ακραία» του αυτή προθυμία μετονομάσθηκε σε «Πρωτεσίλαο».

Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, είχε συμμετάσχει και στην πρώτη εκστρατεία των Ελλήνων, στη Μυσία. Πριν από την αναχώρησή του από την Ελλάδα, ο Πρωτεσίλαος είχε πάρει ως σύζυγό του τη Λαοδάμεια (στα «Κύπρια έπη» ως σύζυγός του μνημονεύεται η Πολυδώρα, κόρη του Μελεάγρου). Οι θεοί λυπήθηκαν τη Λαοδάμεια για τη χηρεία της και τον έφεραν πίσω από τον Άδη για να τον δει. Εκείνη χάρηκε πάρα πολύ, νομίζοντας ότι ο Πρωτεσίλαος είχε επιστρέψει από την Τροία, αλλά όταν οι θεοί τον πήγαν πάλι στον Κάτω Κόσμο, ήταν απαρηγόρητη. Παράγγειλε και της έφτιαξαν ένα μπρούτζινο άγαλμά του, και αφοσιώθηκε σε αυτό. Ο πατέρας της ανησύχησε με τη συμπεριφορά της και διέταξε την καταστροφή του αγάλματος, αλλά τότε η Λαοδάμεια έπεσε στη φωτιά και κάηκε μαζί με το άγαλμα. Ο Πρωτεσίλαος αναφέρεται σε δύο ραψωδίες της Ιλιάδας (Β 698 κ.ε., και Ν 681).

Λατρεία του Πρωτεσιλάου

Μετά τον θάνατό του, ο Πρωτεσίλαος λατρευόταν ως ήρωας στον Ελεούντα της Χερσονήσου (Θράκη), όπου βρισκόταν και ο «τάφος» του, του οποίου τα αφιερώματα λεηλατήθηκαν κατά τους περσικούς πολέμους (5ος αι. π.Χ.), αλλά οι Έλληνες τελικώς συνέλαβαν και εξετέλεσαν τον σατράπη που τα λεηλάτησε και επέστρεψαν τον θησαυρό στη θέση του. Ο τάφος αναφέρεται μετά όταν πέρασε από εκεί ο Μέγας Αλέξανδρος στην αρχή της εκστρατείας του κατά των Περσών, οπότε και προσέφερε θυσία πάνω στον τάφο ελπίζοντας να αποφύγει τη μοίρα του Πρωτεσιλάου όταν θα πρωτοπατούσε το πόδι του στην Ασία. Ο Φιλόστρατος το περιγράφει στις αρχές του 3ου μ.Χ. αιώνα, γράφοντας ότι υπήρχε εκεί ένα άγαλμα του Πρωτεσιλάου «ιστάμενο σε βάση παρόμοια με την πλώρη πλοίου». Αναφέρονται και νομίσματα του Ελεούντα από τη ρωμαϊκή εποχή με παρόμοια αναπαράσταση.

Ο Πρωτεσίλαος στην τέχνη και τη λογοτεχνία

Ανάμεσα στις λιγοστές αναπαραστάσεις του Πρωτεσιλάου, ένα γλυπτό του Δεινομένη αναφέρεται στη Φυσική Ιστορία του Πλινίου (34:76). Αυτό που σώζεται είναι δύο ρωμαϊκά αντίγραφα ενός χαμένου ελληνικού ορειχάλκινου πρωτοτύπου των μέσων του 5ου αιώνα π.Χ., το οποίο αναπαριστούσε τον θάνατο του ήρωα. Το ένα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο, ενώ το άλλο στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Αν η τραγωδία του Ευριπίδη «Πρωτεσίλαος» είχε σωθεί, το όνομα του Θεσσαλού πολεμιστή θα ήταν περισσότερο γνωστό σήμερα.

ΠΗΓΗ
Βικιπαιδεια

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

Ο Ίππαρχος ο Ρόδιος ή Ίππαρχος ο Νικαεύς και η Αστρονομία

Ο Ίππαρχος ο Ρόδιος ή Ίππαρχος ο Νικαεύς (περ.190 π.Χ. - 120 π.Χ.) ήταν Έλληνας αστρονόμος, γεωγράφος, χαρτογράφος και μαθηματικός, θεωρούμενος από αρκετούς και ακριβέστερα ως ο «πατέρας της Αστρονομίας»

 Ανακάλυψε ότι τα άστρα μετακινούνται από την θέση τους κατά 1/72 της μοίρας κάθε χρόνο! Με τις συγκριτικές του δηλαδή παρατηρήσεις o Ίππαρχος (αστρονόμος, μαθηματικός και γεωγράφος) είχε ανακαλύψει την μετάπτωση των Ισιμεριών!

 Το φαινόμενο της μετάπτωσης των ισημεριών στηρίζεται σήμερα ολόκληρο το οικοδόμημα της αστρονομίας θέσεως, και όμως η ανακάλυψή αυτή δεν ήταν παρά μία μόνο από τα δεκάδες παρόμοια επιτεύγματά που δίκαια έδωσαν στον Ίππαρχο τα προσωνύμια του «πρίγκιπα της παρατήρησης» και του «θεμελιωτή της τριγωνομετρίας.

Δείτε πατώντας στον σύνδεσμο τις υπόλοιπες ανακαλύψεις του από την βικιπαίδεια

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...