₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪

*Άνθρωποι και κυβερνήσεις ποτέ δεν διδάχτηκαν τίποτα από την Ιστορία, ούτε ποτέ καθόρισαν την δράση τους επάνω σε αλήθειες και αρχές στηριγμένες σ' αυτήν *
(Χέγκελ)
*Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.*
(Μιγκέλ Ντε Θερβάντες)
*Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.*
(Ιπποκράτης)
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Σκυλλίας 2013"




Από το 2011 με ιδιωτική πρωτοβουλία, ξεκίνησαν οι αγώνες διάπλου του Ευβοϊκού κόλπου με την ονομασία "Σκυλλίας". προς τιμήν του αρχαίου προγόνου μας Σκυλλία, γλύπτου αλλά και δεινού κολυμβητή. 
Η ιστορία του Σκυλλία ήταν και εξακολουθεί να είναι από τις πιο γνωστές που αναφέρεται σε "ύφυδρους πολεμιστές" όπως ονομάζει τους αμφίβιους στρατιώτες ή τους τότε βατραχανθρώπους, ο Θουκυδίδης. Ο Ηρόδοτος, ο ιστοριογράφος από την Αλικαρνασσό που ονομάστηκε και πατέρας της Ιστορίας, αναφέρει ότι το 500 π.Χ ο δύτης Σκυλλίας ύστερα από πολλά κατορθώματα του στη θάλασσα, συνελήφθη από Πέρσες στρατιώτες οι οποίοι τον επιβίβασαν σε ένα από τα πλοία του στόλου τους με σκοπό να τον χρησιμοποιήσουν εναντίον του Ελληνικού στόλου.
 Όμως ο Σκυλλίας έμαθε τα σχέδια τους και βούτηξε από το πλοίο στην θάλασσα, έκοψε τα σκοινιά από τις άγκυρες και δημιούργησε μεγάλη σύγχυση στον Περσικό στόλο. Χρησιμοποιώντας ένα κούφιο καλάμι ως αναπνευστήρα κολύμπησε 9 ναυτικά μίλια (80 στάδια) μέχρι το Αρτεμίσιο και ανέφερε στους Έλληνες τις προθέσεις του εχθρού καθώς και άλλα χρήσιμα στοιχεία.
Βέβαια, κυκλοφορούν πολλές άλλες εκδοχές, αλλά όλες συντείνουν στο γεγονός ότι ο Σκυλλίας ήταν φοβερός κολυμβητής και δύτης, Γι' αυτό οι Έλληνες μετά τον πόλεμο αφιέρωσαν στους Δελφούς και χρυσά αγάλματα σ' αυτόν και την κόρη του που επίσης ήταν δεινή κολυμβήτρια σαν τον πατέρα της και τον βοήθησε στις ενέργειές του, κατά των Περσών. 
Οι σύγχρονοι αγώνες περιλαμβάνουν κολύμβηση 15 χιλιομέτρων και θα γίνουν στις 27 Ιουλίου 2013. Όποιος ενδιαφέρεται θα δει πολλές πληροφορίες στο σύνδεσμο: "ΣΚΥΛΛΙΑΣ 2013"
Ανιχνευτής
 

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

O Έλληνας Εθνικός ήρωας της Αργεντινής

Το 1784, στην Ύδρα γεννήθηκε ένα παιδί, που βαφτίστηκε Νικόλαος και γρήγορα φανέρωσε ανήσυχο πνεύμα, το οποίο υπογραμμίστηκε από τον άνεμο φιλελεύθερων ιδεών στο νησί. Νεότατος ακόμη, ο Νικόλαος Κολμανιάτης, άρχισε να ταξιδεύει και πολύ γρήγορα διακρίθηκε. Τον Ιούλιο του 1952, ο τότε διοικητής της Εμποροναυτικής Σχολής Υδρας, Θεοφάνης Καλλίτσας, γράφει στη “ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ” ότι ο νεαρός Νικόλαος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί όπου γεννήθηκε, εξαιτίας ενός επεισοδίου τιμής.

Χρόνια μετά, ίχνη του εντοπίζονται στη Μάλτα και λίγο αργότερα στο Βασίλειο της Νεαπόλεως. Εκεί, σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, ο Νικόλαος αντιστάθηκε στις διώξεις πολιτών, που ξεκίνησε η κυβέρνηση, με σκοπό να εκμηδενίσει το επαναστατικό ρεύμα, που κατέκλυσε την Ευρώπη μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Οι εξελίξεις από εκεί και πέρα, ήταν ραγδαίες: εγκατέλειψε την περιουσία που είχε δημιουργήσει στη Νάπολη και βρέθηκε στη Ρωσία, όπου κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό. Σύντομα τού απονεμήθηκε ο βαθμός του πλωτάρχη, καθώς εκτιμήθηκαν οι ικανότητές του.

Από τη Ρωσία στο νησί Μάρτιν Γκάρθια για μια γιγαντομαχία

Όπως έδειχναν όλα, είχε μπροστά του μια εξαιρετική σταδιοδρομία στο ρωσικό πολεμικό ναυτικό.



Αλλά τότε, κάτι άλλο τράβηξε την προσοχή του. Ήταν το 1810, όταν άρχισαν οι αψιμαχίες μεταξύ Αργεντινών και Ισπανών, για την ανεξαρτησία των πρώτων από το ισπανικό στέμμα, με πρωτοστάτη τον Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν. Ο Νικόλαος αποφάσισε τότε να αφήσει πίσω του τη Ρωσία και το αληθινό του όνομα και να πάρει το ψευδώνυμο Γεωργίου. Στην Αργεντινή έφτασε το 1811, έχοντας στο πλευρό του τον ναυτικό Σαμουήλ Σπύρου, από τη Μυτιλήνη. Οι δύο τους γνωρίζονται με τον Ιρλανδό Γουλιέλμο Μπράουν, στον οποίο είχε ανατεθεί η οργάνωση του αργεντίνικου στόλου.

Η ιστορία της Αργεντινής ξεκινά να μνημονεύει τον Νικόλαο Γεωργίου από τη 10η Μαρτίου του 1814, όταν στη διάρκεια μιας ναυμαχίας κοντά στο νησί Μάρτιν Γκαρθία, δόθηκε -όπως μαθαίνουμε από τις εφημερίδες της εποχής- “μια γιγαντομαχία”, στη διάρκεια της οποίας, “μετά από πολύωρο και πεισματώδη δράση, έτρεψεν εις φυγήν τους Ισπανούς”. Επικαλούμενοι προφανώς την ελληνική υπηκοότητα του ήρωα, πολλοί ιστορικοί της εποχής χαρακτήρισαν τη ναυμαχία “ομηρική”. Μάλιστα, κατά σύμπτωση, η ναυαρχίδα στην οποία επέβαινε ο Υδραίος ναυτικός, με την ιδιότητα του αξιωματικού, είχε το επίσης ελληνικό όνομα “Ηρακλής”.

Το τελευταίο ταξίδι του Σπύρου και της Κάρμεν

Δίπλα στον “Ηρακλή”, αγωνιζόταν ο Σπύρου, κυβερνήτης του πολεμικού “Κάρμεν”. Λίγες ημέρες μετά, το ίδιο σκαρί μετέφερε τον γενναίο ναυτικό στο τελευταίο του ταξίδι. Ήταν στη ναυμαχία Αρρόζο δε λα Τσίνα, όταν ο Σαμουήλ, περικυκλωμένος από υπεράριθμους Ισπανούς και, για να μην πέσει η “Κάρμεν” στα χέρια του εχθρού, ανατίναξε το πλοίο, βάζοντας φωτιά στην πυριτιδαποθήκη του.

Ο Κολμανιάτης εικάζεται ότι είδε την έκρηξη, καθώς το πλοίο που κυβερνούσε, το “Τρινιντάτ”, στο οποίο είχε απομείνει μόνο με τον ύπαρχό του και ελάχιστα μέλη του κατώτερου πληρώματος, βρισκόταν σχετικά κοντά στην “Κάρμεν”. Ωστόσο, κατάφερε για ακόμη μία φορά να διαφύγει. Η επόμενη αναφορά του ονόματός του είναι στο Μοντεβιδέο, όπου “η γενναιότης και η μέχρι απερισκεψίας ορμητικότης του έκαναν θαύματα”. Πρώτος αυτός εισήλθε στην εξαιρετικά στρατηγική και οχυρή αυτή θέση. “Τη στρατιωτική του επιτυχία στεφάνωσε και σημαντικότερη διπλωματική, γιατί κατόρθωσε να προσεταιρισθή υπέρ των Αργεντινών, τον αξιόμαχο στρατό και στόλο του αντιπάλου”,


γράφει η “ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ”. Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος κατά της Βραζιλίας, ο Κολμανιάτης ανήκε πια στο ανώτερο επιτελείο του στόλου. Έλαβε μέρος σε οκτώ ναυμαχίες το 1826, δέκα το 1827 και τρεις το 1828.

Το παράσημο της Αργυράς Ασπίδας και η Εβίτα Περόν

Στην ελληνική εφημερίδα “ΠΑΤΡΙΣ-PATRIA” της Νοτίου Αμερικής, διαβάζουμε στις 6 Ιανουαρίου του 1957: “Ότε επανήλθε νικητής στο Βουένος Αϊρες, κυβερνήτης της φρεγάδας ‘Αυτοκράτειρα’, το 1828, ετιμήθη με το παράσημο του Τάγματος της Αργυράς Ασπίδος. Έκτοτε, πολεμικά της Αργεντινής, σχολαί και οδοί πόλεων και κωμοπόλεων φέρουν το όνομά του”.

Το 1937, ένα αντιτορπιλικό του αργεντινού στρατού «βαφτίστηκε» προς τιμήν του Jorge, ενώ άλλο έλαβε το όνομα του Σπύρου. Μάλιστα, το “ARA ESPIRO”, στη διάρκεια του πολέμου του Κόλπου, είχε καταπλεύσει στον Πειραιά. Σήμερα, στην Ύδρα, δύο μνημεία μαρτυρούν την ιστορία του Κολμανιάτη. Η μία είναι η ανάγλυφη επιγραφή στο “έμπα” του νησιού, στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων, όπου ο Κολμανιάτης απεικονίζεται ανάμεσα σε δύο όρθιες γυναίκες, που συμβολίζουν την Ελλάδα και την Αργεντινή. Η άλλη, μια προτομή, που στη βάση της αναγράφει “JORGE”, την οποία η Εβίτα Περόν δώρισε τον Νοέμβριο του 1949 στο Ιστορικό Αρχείο και Μουσείο Ύδρας (ΙΑΜΥ).

peykwnas
hellas-now.com 

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

Βυζαντινές πολεμικές τακτικές εναντίον των Φράγκων

Οι  Βυζαντινοί  αποκαλούσαν  «Φράγκους»,  «Κελτούς»,  «Λατίνους»  κτλ,  διάφορους  δυτικοευρωπαϊκούς  λαούς  τους  οποίους  αντιμετώπισαν  κατά  τους  Μεσοβυζαντινούς  χρόνους  αρχικά  στην  Ιταλία,  στη  συνέχεια  στη  Χερσόνησο  του  Αίμου  και  τέλος  ως  Σταυροφόρους  στα  τείχη  της  Κωνσταντινούπολης  το  1204.Αρχικά  στην  Ιταλία  αντιμετώπισαν  τους  καθαυτό  Φράγκους  (της  Γαλατίας  και  της  Γερμανίας)  και  τους  Λογγοβάρδους  (Λομβαρδούς),  κυρίως  κατά  τους  6ο-8ο  αιώνες  μΧ.  Οι  τακτικές  μάχης  αυτών  των  λαών,  οι  οποίες  δεν  μπορούσαν  να  συγκριθούν  με  την  «επιστημονικότητα»  των  βυζαντινών  αντιστοίχων,  χαρακτηρίζονταν  σε  μεγάλο  βαθμό  από  την  ορμητικότητα  και  το  μαχητικό  πάθος  των  Γερμανών  βαρβάρων  προγόνων  τους  αλλά  και  από  την  έλλειψη  ικανής  οργάνωσης  και  συγκρότησης  τους.
 
Η  διατήρηση  αρκετών  πρακτικών  του  αναχρονιστικού  «ηρωικού  πολέμου»  των  προγόνων  τους,  αποδυνάμωνε  σε  μεγάλο  βαθμό  την  αναμφισβήτητη  πολεμική  τους  ικανότητα.  Ουσιαστικά  μόνο  η  επέλαση  του  βαρέου  ιππικού  τους  μπορούσε  να  απειλήσει  σοβαρά  τις  βυζαντινές  δυνάμεις,  ωστόσο  αν  εκείνες  επιτύγχαναν  την  υπερκέραση  του  και  την  προσβολή  των  πλευρών  ή  των  νώτων  του,  μπορούσαν  να  το  κατατροπώσουν.  Λόγω  των  ίδιων  αδυναμιών,  οι  Φράγκοι  και  Λογγοβάρδοι  ιππείς  μπορούσαν  να  πέσουν  ευκολότερα  στην  τακτική  παγίδα  της  «προσποιητής  υποχώρησης»  των  νομάδων  μισθοφόρων  ιππέων  του  βυζαντινού  στρατού,  αλλά  και  των  καθαυτό  Βυζαντινών  ιππέων  οι  οποίοι  την  είχαν  υιοθετήσει  από  καιρό.  Επίσης  μπορούσαν  να  παρασυρθούν  σε  δύσβατα  εδάφη,  όπου  τα  άλογα  τους  δεν  μπορούσαν  να  δράσουν.
 
Η  απειθαρχία  που  χαρακτήριζε  τους  Φραγκους  και  Λογγοβάρδους  μαχίμους,  η  αστάθεια  του  φρονήματος  τους  και  η  ελλιπής  επιμελητεία  των  στρατών  τους,  καθιστούσε  τον  πόλεμο  φθοράς  ως  την  πλέον  ενδεδειγμένη  μέθοδο  αντιμετώπισης  τους.  Οι  Βυζαντινοί  συνήθιζαν  να  αποδεκατίζουν  βαθμιαία  τις  δυνάμεις  τους  με  αιφνίδιες  επιθέσεις  και  αψιμαχίες  και  να  αποκόπτουν  τις  επικοινωνίες  και  την  τροφοδοσία  τους,  αποφεύγοντας  να  τους  αντιμετωπίσουν  σε  μάχη  παράταξης.  Ετσι  οι  επιχειρήσεις  των  Φραγκων  και  Λογγοβάρδων  εναντίον  των  αυτοκρατορικών  δυνάμεων  καθίσταντο  μακροχρόνιες  και  εξαντλητικές,  με  αποτέλεσμα  οι  πρώτοι  –  σε  συνδυασμό  με  τα  προαναφερόμενα  ελαττώματα  τους  –  να  υποφέρουν  από  έλλειψη  τροφίμων  και  από  καταρράκωση  του  ηθικού  τους  και  τελικά  να  υποχωρούν  αποδεκατισμένοι,  μετά  από  τις  επακόλουθες  μαζικές  λιποταξίες  τους.  Επίσης  η  φιλοχρηματία  των  διοικητών  τους,  τους  καθιστούσε  επιρρεπείς  στη  δωροδοκία  από  τους  Βυζαντινούς.  Άλλη  αδυναμία  των  Φράγκων  και  των  Λογγοβάρδων  υπήρξε  η  ελλιπέστατη  χρήση  περιπολιών,  ανιχνευτικών  αποστολών  και  νυκτερινών  φρουρών  (σκοπιών),  καθώς  και  η  συνήθης  αμέλεια  οχύρωσης  των  στρατοπέδων  τους.  Έτσι  ήταν  εκτεθειμένοι  στις  ενέδρες  και  τις  νυκτερινές  επιθέσεις  των  Βυζαντινών  στο  στρατόπεδο  τους.
 
Τον  11ο  αι.    η  Αυτοκρατορία  αντιμετώπισε  την  εισβολή  των  Νορμανδών  στις  ιταλικές  και  τις  ελλαδικές  κτήσεις  της.  Οι  Νορμανδοί  και  οι  Φράγκοι  της  περιόδου  είχαν  βελτιώσει  κατά  πολύ  τις  τακτικές  τους  και  κυρίως  είχαν  συγκροτήσει  ένα  πανίσχυρο  κατάφρακτο  ιππικό,  ιδιαίτερα  επίφοβο  για  τους  Βυζαντινούς  και  τους  μουσουλμάνους.  Αντίθετα,  ο  αυτοκρατορικός  στρατός  περνούσε  φάση  παρακμής  μετά  το  1025,  με  αποκορύφωμα  της  τη  συντριβή  του  στη  μάχη  του  Μαντζικέρτ  (1071).  Η  παλαιά  σταθερή  αντίληψη  των  Βυζαντινών  περί  στρατιωτικής  υπεροχής  τους  έναντι  των  Δυτικοευρωπαίων,  έδωσε  τώρα  τη  θέση  της  σε  ένα  αίσθημα  υστέρησης  έναντι  των  Νορμανδών  και  των  άλλων  «Υστερων  Φράγκων»  του  11ου  αι.  Αυτό  το  αίσθημα  έδωσε  «τροφή»  σε  μεταγενέστερες  υπερβολικές  αναφορές,  σύμφωνα  με  τις  οποίες  η  επέλαση  ενός  Φράγκου  Κατάφρακτου  (Ιππότη)  ήταν  τόσο  ορμητική  και  ακαταμάχητη,  ώστε  η  λόγχη  του  μπορούσε  να  διαπεράσει  τείχος,  ή  ότι  ο  πρώτος  είχε  μαχητική  αξία  20  Βυζαντινών  ομολόγων  του.
 
Εχει  προταθεί  η  άποψη  ότι  η  αναφερόμενη  υπεροχή  των  Φραγκο-Νορμανδών  ιππέων  οφείλετο  σε  μεγάλο  βαθμό  στη  χρήση  πτερνιστήρων,  οι  οποίοι  καθιστούσαν  σημαντικά  ευχερέστερο  τον  έλεγχο  των  αλόγων  τους.  Η  «Αλεξιάδα»  της  Αννας  Κομνηνής,  αναφερόμενη  στη  δράση  του  αυτοκράτορα  Αλέξιου  Α΄  Κομνηνού  (1081-1118),  παρέχει  αρκετές  πληροφορίες  για  τις  βυζαντινές  τακτικές  εναντίον  των  Νορμανδών.  Η  κύρια  επιδίωξη  των  Βυζαντινών  ήταν  να  ανακόψουν  την  ορμητική  επίθεση  του  νορμανδικού  ιππικού,  πριν  εκείνο  επιπέσει  στην  αυτοκρατορική  παράταξη.  Ο  Αλέξιος  και  οι  επιτελείς  του  χρησιμοποίησαν  διάφορα  στρατηγικά  επινοήματα  για  να  διαρρήξουν  τις  τάξεις  των  επελαυνόντων  Νορμανδών,  όπως  τη  διασπορά  γόμφων  και  καρφιών  στο  πεδίο  της  επέλασης  τους  ή  την  πρόταξη  ελαφρών  αμαξών  (ωθούμενων  από  πεζούς)  στο  ίδιο.  Οι  Βυζαντινοί  πεζοί  τοξότες,  παραταγμένοι  σε  απόσταση  ασφαλείας,  και  οι  Τούρκοι  μισθοφόροι  ιπποτοξότες  στόχευαν  και  εξόντωναν  τα  νορμανδικά  άλογα.  Όπως  αναφέρει  η  Αννα,  οι  Νορμανδοί  χωρίς  τα  νεκρά  ή  τραυματισμένα  άλογα  τους,  ήταν  ιδιαίτερα  ευάλωτοι.  Αυτό  συνέβαινε  επειδή  οι  πτερνιστήρες  στα  πόδια  τους,  οι  ολόσωμες  αλυσωτές  πανοπλίες  τους  και  οι  ογκώδεις  «αμυγδαλόσχημες»  ασπίδες,  εμπόδιζαν  σημαντικά  τις  κινήσεις  τους.  Τη  σύγχυση  που  προκαλείτο  στη  νορμανδική  παράταξη  από  τις  αναφερόμενες  τακτικές  μεθόδους,  ακολουθούσε  η  αντεπίθεση  του  βυζαντινού  βαρέου  ιππικού.  Ωστόσο  οι  εμπειροπόλεμοι  Νορμανδοί  υπερνικούσαν  συνήθως  τις  εν  λόγω  βυζαντινές  πρακτικές.
 
Πηγή Ελλήνων Παλιγγενεσία
 



Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

H Άγρα και ο Αρδηττός



Έχει την καλύτερη θέα της Ακρόπολης και του Λυκαβηττού, όμως έχουν πρόσβαση σε αυτόν λίγοι. Μιλάμε για τον λόφο της Άγρας και του Αρδηττού στο Παναθηναϊκό Στάδιο.

Η περιοχή της Άγρας εκτίνοντας κατά την αρχαιότητα από την οδό Αναπαύσεως μέχρι το Στάδιο. Στην κατάφυτη έκταση υπήρχε το ιερό της Αγροτέρας Αρτέμιδος (Άγρα=κυνήγι). Πλάκες της ζωοφόρου του ναού βρίσκονται σήμερα στο Μουσείο του Βερολίνου. Εκεί ήταν η πηγή της Καλλιρόης, ο ναός της Δήμητρος και της Περσεφόνης όπου τελούνταν τα Μικρά Μυστήρια της Δήμητρας («Τα εν Αγραις»), που θεωρούνταν προπαρασκευή για τα Ελευσίνια Μυστήρια. Η Άγρα καταλάμβανε τον αριστερό λόφο του Σταδίου. Η περιοχή περιελάμβανε λοφώδες χωρίο και την γύρω περιοχή που βρίσκονταν πάνω από τον Ιλισό. Εκεί αναπτύχθηκε και μια από τις πρώτες χριστιανικές κοινότητες. Όμως οι πλημμύρες του Ιλισού και η μετέπειτα οικοδόμηση της περιοχής δεν έχουν αφήσει πολλά ευρήματα. Στην Άγρα βρίσκονταν το μνημείο του Φειδιππίδη, όπου έπεσε νεκρός τρέχοντας να αναγγείλει το «Νενικήκαμεν». Το μνημείο φτιάχτηκε από τον Ηρώδη Αττικό με πεντελικό μάρμαρο στη κορυφή του λόφου γράφοντας επάνω: «ΕΡΩΙ ΤΩ ΜΑΡΑΘΩΝΙΩ».
Δίπλα στην Άγρα εκτείνεται ο Αρδηττός, το δεύτερο μεγαλύτερο ύψωμα μετά της Ακρόπολη (133μέτρα). Το όνομά του προέρχεται από τον μυθολογικό ήρωα Αρδήτη, που με το κήρυγμά του κατόρθωνε να διαλύει τις διχόνοιες των Αθηναίων. Παλαιότερα ονομάζονταν και Ελίκων, γιατί υπήρχε η άποψη ότι προέρχεται από τις τελευταίες εξελίξεις των υπωρειών του Υμηττού. Από τα πολλά ιερά που διέθετε ήταν της Τύχης, του Πανός, της Εκάτης, ο μεγάλος ναός της Ήρας και ο ναός του Ιλισσού. Ο Δ. Καμπούρογλου βεβαίωνε ότι στο Ιερό του Πανός, που ερείπιά του σώζονται, διακρίνονταν κατά το ηλιοβασίλεμα η μορφή του Θεού με τη μουσική σήριγγα του στα χείλη.
Στον Αρδηττό συνεδρίαζαν οι Ηλιαστές, οι δικαστές για φονικές υποθέσεις. Στις πλαγιές του λόφου οι 6000 λαϊκοί ένορκοι έδιναν δια βοής τον όρκο τους και ύστερα γιόρταζαν τα Μικρά Ελευσίνια Μυστήρια πλάι στο Ιλισό.
Στις πολλές παραδόσεις που υπάρχουν λέγεται ότι εκεί είχαν σκοτώσει οι Αθηναίοι τον βασιλιά Κόδρο. Καθώς επίσης ήταν ο τάφος του Ηρώδου Αττικού.
Στα χρόνια του Όθωνα υπήρχε εκεί ένα καφενείο με το όνομα «Καφέ Τσουράπ». Η γυναίκα του ιδιοκτήτη καθισμένη στη πόρτα έπλεκε τσουράπια, κάλτσες δηλαδή. Έτσι επειδή το καφενείο ήταν στέκι αντιπολίτευσης (αντί Οθωνικής) ενημέρωνε τους θαμώνες αν παρουσιασθεί κίνδυνος.
Η Βόρειο Δυτική πλευρά του Αρδηττού λέγονταν περιπαικτικά μετά το 1862 ως «Παντρεμενάδικα». Το προσωνύμιο προήλθε από τα παραπήγματα παρανόμων ερωτικών συναντήσεων που είχαν στηθεί σε εκείνη τη πλευρά του λόφου.
Σήμερα ο λόφο της Άγρας έχει οικοδομηθεί  κατά το μεγαλύτερο μέρος του. Το Ιερό της Αγροτέρας (καμία σχέση με το γειτονικό εστιατόριο) βρίσκεται μετά από πολλά χρόνια σε φάση ανασκαφικής έρευνας, αφού μέχρι τώρα δεν απαλλοτριώνονταν τα οικόπεδα του χώρου του!. Η πλευρά του λόφου δίπλα στο Παναθηναϊκό Στάδιο αν και έχει διαμορφωθεί σε χώρο πρασίνου είναι κλειστή για το ευρύ κοινό (αν και υπάρχει μικρό άνοιγμα από την πλευρά του Μετς). Στην πλευρά της Άγρας προς την είσοδο του Σταδίου έχει συγκεντρωθεί ένας μεγάλος αριθμός από αρχαία ευρήματα. Εκεί εγκαταλείφτηκαν και οι πλάκες με τα ονόματα των Ολυμπιονικών που αρχικά βρίσκονταν στην είσοδο του Σταδίου.
Στον Αρδηττό το μεγαλύτερο μέρος του έχουν καταλάβει τα κτίρια αθλητικών συλλόγων που υπήρχαν αλλά και κατασκευάστηκαν πριν το 2004. Ένας μέρος του παραμένει χώρος πρασίνου ενώ το μεγαλύτερο έχει πλέον αποτελέσει την γειτονική συνοικία της Πλατεία Πλαστήρα Παγκρατίου και της οδού Αρχιμήδου.

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013

Η δράση του Γάλλου κατασκόπου Roquefeuil στην Αθήνα κατά την διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου

Κατά την διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου οι δύο αντίπαλοι συμμαχικοί σχηματισμοί κατέβαλλαν μεγάλες προσπάθειες για να προσελκύσουν τις ουδέτερες χώρες και τους λαούς τους τόσο στα Βαλκάνια όσο και στην Μέση Ανατολή. Συνήθως η προσπάθεια προσέλκυσης αφορούσε εδαφικά ανταλλάγματα που υπόσχονταν οι εμπόλεμοι στην ουδέτερη Χώρα ως αποζημιώσεις για μετά το τέλος του πολέμου. Πολύ συχνά βέβαια, οι δύο αντίπαλες συμμαχίες δεν περιορίζονταν μόνο σε διπλωματικές ενέργειες, αλλά χρησιμοποιούσαν τις μυστικές τους υπηρεσίες και ειδικούς πράκτορες για την επίτευξη των σκοπών τους αλλά και την χειραγώγησης της κοινής γνώμης των λαών. Στην Ελλάδα οι επιχειρήσεις των μυστικών υπηρεσιών των Γερμανών και των αγγλογάλλων είχαν λάβει μεγάλες διαστάσεις, καθώς η Ελλάδα επί τρία χρόνια (1914-1917) αμφιταλαντευόταν ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα. Οι ενέργειες τους εντάθηκαν μετά την δημιουργία του Βαλκανικού μετώπου, που αύξησε κατακόρυφα την σημασία της Ελλάδας για την παγκόσμια πολεμική σύρραξη.


Ο σημαντικότερος Γερμανός κατάσκοπος που έδρασε κείνη την εποχή στην Ελλάδα ήταν ο διαβόητος Γερμανός Βαρώνος Σενκ. Σύμφωνα με τα διπλωματικά αρχεία Γερμανίας και Αυστροουγγαρίας ο Σένκ δωροδόκησε τις περισσότερες αντιβενιζελικές εφημερίδες της εποχής, ώστε αυτές να δημοσιεύουν θετικές ειδήσεις για των συνασπισμό των κεντρικών Αυτοκρατοριών. Η σημαντικότερη όμως δράση πρακτόρων σημειώθηκε από την Αντάντ. Τόσο η Αγγλία όσο και η Γαλλία είχαν μόνιμες στρατιωτικές αποστολές στην Ελλάδα, την οποία θεωρούσαν χώρα που άνηκε αποκλειστικά στην σφαίρα επιρροής τους. Έτσι, η θετική στάση που τηρούσε ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος έναντι των Κεντρικών Αυτοκρατοριών σόκαρε τις ηγεσίες των δύο χωρών, ενώ αποτέλεσε μια δυσάρεστη

Lucien Lacaze
έκπληξη για την Γαλλική κοινή γνώμη. Μετά το 1916 οι κατασκοπικές ενέργειες της Γαλλίας κυρίως αυξήθηκαν κατακόρυφα, καθώς φαινόταν ότι ο Βενιζέλος έχανε έδαφος. Στις δραστηριότητες Γάλλων πρακτόρων εκτός από την δωροδοκία Βενιζελικών εφημερίδων ήταν και η στρατολόγηση οπαδών του Βενιζέλου. Το παρακάτω απόσπασμα από τις "αναμνήσεις" του Περικλή Αργυρόπουλου βασίζεται κυρίως στις αναμνήσεις του Γάλλου αντιναυάρχου Dartige de Fournet και παρά κάποιες υπερβολές, αποδίδει πιστά τις δραστηριότητες που ανέπτυξε ο Γάλλος κατάσκοπος De Roquefeuil. Να σημειωθεί
ότι στην αρθρογραφική μονομαχία Βενιζέλου - Μεταξά το 1934, ο Μεταξάς είχε αναφερθεί εκτενώς στον βίο και την πολιτεία του Γάλλου κατασκόπου.
"Τον Δεκέμβριον του 1915 ο De Roquefeuil διορίσθηκε ναυτικός ακόλουθος στην Γαλλική πρεσβεία της Αθήνας. Είχε χρηματίσει παλαιότερα αρχηγός του επιτελείου του ναυάρχου Lacaze, υπουργού των Ναυτικών της Γαλλίας κατά τον πόλεμο. Η τυφλή εμπιστοσύνη του Lacaze στον υφιστάμενο του υπήρξε και η αιτία της εξαιρετικής επίδρασης που άσκησε ο Roquefeuil  επί της Γαλλικής κυβέρνησης, του γαλλικού κοινοβουλίου και του γενικού στρατηγείου των Γάλλων. Σύμφωνα με τον αντιναύαρχο Dartige de Fournet, αρχηγού του Γαλλικού στόλου της Μεσογείου, ο Roquefeuil ένεκα των προσωπικών σχέσεων που είχε με τον υπουργό Ναυτικών κατ΄στη τόσο ισχυρός και ασύδοτος ώστε αγνοώντας την πρεσβεία και τον αρχηγό του Στόλου, έφτασε να αποβεί ο ρυθμιστής της Γαλλικής πολιτικής εν Ελλάδι την εποχή του Α΄ παγκοσμίου πολέμου. Του επετράπη κατ εξαίρεση να αποστέλλει γνώμες και πληροφορίες για τα Ελληνικά πράγματα απ΄ ευθείας στον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, στο υπουργείο εξωτερικών, στους προέδρους κοινοβουλευτικών επιτροπών, αλλά και στο γενικό επιτελείο στρατού.

Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντα του, ο Roquefeuil οργάνωσε μια υπηρεσία πληροφοριών και κατασκοπείας προσλαμβάνοντας κάθε είδους κακοποιό στοιχείο. Χάρις την
Dartige de Fournet
υπηρεσία αυτή κατέγραψε πάνω από 25.000 δελτία φρονημάτων για Έλληνες πολίτες. Σύμφωνα με τον Foyrnet ο περιβόητος Γάλλος πλωτάρχης είχε εγκαταστήσει πυρομαχικά και κιβώτια γεμάτα με εκρηκτικές ύλες και βόμβες σε αίθουσες του παραρτήματος της Γαλλικής Σχολής στην Αθήνα. Από την Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή ξεκίνησαν 40 Έλληνες αξιωματικοί για να μεταβούν στην Θεσσαλονίκη και να στελεχώσουν το εκεί μελετώμενο κίνημα. Χάρις τον Roquefeuil ντύθηκαν όλοι με στολές Γάλλων αξιωματικών για να μεταβούν με ασφάλεια στο Φάληρο. Ο Fournet χαρακτήρισε την αναχώρηση αυτή ως σενάριο καρναβαλιού που οφείλει να αποσιωπήσει για να μην "ντροπιάζεται ο Γαλλικός στρατός".

Αλλά ο Roquefeil δεν σταμάτησε εκεί. Οργάνωσε με Έλληνες πράκτορες την περίφημη σκηνοθετημένη επίθεση κατά της Γαλλικής πρεσβείας, μια προβοκάτσια που είχε σημαντικές επιπτώσεις στις Ελληνικές πολιτικές εξελίξεις. Από την αρχή είχε ταχθεί άλλωστε με το μέρος των Φιλελευθέρων και δεχόταν ως αληθή κάθε καταγγελία η πληροφορία που προερχόταν από τα μέλη του κόμματος αυτού. Άλλη σοβαρή πρωτοβουλία του Roquefeuil είναι η επίμονη προσπάθεια του να πειστεί η Γαλλική και η Ελληνική κοινή γνώμη ότι η Ελλάδα, όντας ουδέτερη, διατηρούσε κέντρα εφοδιασμού Γερμανικών υποβρυχίων.

Η κατηγορία αυτή είχε ιδιαίτερο βάρος καθώς η δράση των Γερμανικών υποβρυχίων στον Α΄παγκόσμιο πόλεμο είχε προκαλέσει σοβαρές καταστροφές κυρίως στον Αγγλικό εμπορικό στόλο. Ο Roquefeuil ήταν ο βασικός εμπνευστής και καθοδηγητής της αναληθούς αυτής προπαγάνδας. Ο Fournet διαβεβαίωνε στα απομνημονεύματα του ότι ποτέ δεν βρέθηκε τέτοια βάση ανεφοδιασμού στην Ελλάδα. Αλλά οι προσπάθεια του Roquefeuil οδηγούσε τους Γάλλους σε συνεχείς γελοιοποιήσεις και εξευτελισμούς στα μάτια της Ελληνικής κοινής γνώμης. Αθώα Ελληνικά αλιευτικά καταγγέλονταν από την Γαλλική πρεσβεία ως Γερμανικά υποβρύχια, ενώ Γάλλοι ναύτες διεξήγαγαν επιδρομή στο
άγημα Γάλλων ναυτών βαδίζει προς Αθήνα στα "Νοεμβριανά
Άργος για να καταστρέψουν 50 κιβώτια υγρής πίσσας που υποτίθεται ότι αφορούσαν τον επίμαχο ανεφοδιασμό, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι είχαν παραγγελθεί από το υπουργείου Γεωργίας για την εξόντωση των ακρίδων.

Μέγας θόρυβος είχε σηκωθεί από Βενιζελικές εφημερίδες σχετικά με το ανάκτορο του Γουλιέλμου Β΄της Γερμανίας στην Κέρκυρα κι την θρυλλούμενη δεξαμενή πετρελαίου και ένα υποβρύχιο σωλήνα που ανεφοδίαζε τα υποβρύχια. Τελικώς αυτός ο σωλήνας αποδείχθηκε πως απλώς εκκένωνε τους βόθρους του Αχιλλείου. Άλλωστε έτσι κι αλλιώς τα Γερμανικά υποβρύχια δεν χρειάζονταν τις Ελληνικές ακτές για να ανεφοδιαστούν. Από τις Τουρκικές τους βάσεις είχαν μια ακτίνα δράσης αρκετά ικανοποιητική. Άλλο τέχνασμα του Roquefeuil ήταν η σκηνοθεσία τορπιλισμού Ελληνικού πλοίου μέσα στο λιμάνι του Πειραιά τον Σεπτέμβριο του 1916. Ο φιλοβενιζελικός τύπος αλλά και εφημερίδες στην Γαλλία έγραψαν πως η βύθιση του πλοίου ήταν πολύνεκρη προήλθε από τορπιλισμό Γερμανικού υποβρυχίου. Στην κηδεία των θυμάτων του τορπιλισμού παραβρέθηκαν όλοι οι πρεσβευτές των Δυνάμεων της Αντάντ πλην του Ιταλού Μποσδάρι.


Η πραγματογνωμοσύνη που διεξήχθη λίγο καιρό μετά απέδειξε πως η βύθιση του πλοίου προήλθε από έκρηξη εκρηκτικών υλών εντός του καραβιού. Τα θύματα της ανατίναξης ήταν ανύπαρκτα, αν και λίγο αργότερα έγινε γνωστό πως οι νεκροί που είχαν κηδευθεί με μεγάλες τίμες είχαν αφαιρεθεί από νοσοκομείο. Τέλος, σύμφωνα με τον Ιταλό πρέσβη Μποσδάρι, ο Roquefeuil ήταν αυτός ο οποίος οργάνωσε τον εμπρησμό του βασιλικού κτήματος στην Δεκέλεια. Ο εμπρησμός ήταν τόσο εκτεταμένος ώστε είχε ως θύματα δύο υπασπιστές του Βασιλιά Κωνσταντίνου, με τον ίδιο τον Βασιλιά να διατρέχει μεγάλο κίνδυνο. Η δραστηριότητα του Roquefeuil δημιούργησε μια αρνητική εικόνα της Ελλάδας στην Γαλλική κοινή γνώμη. Αυτή η εικόνα ήταν ιδιαιτέρως ζωηρή κατά την κρίσιμη διετία 1920-1922 και αναζωπυρώθηκε όταν ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920. Έτσι λοιπόν, η μεταστροφή της Γαλλικής πολιτικής υπέρ του Κεμάλ συνάντησε μικρότερη αντίσταση από την Γαλλική κοινή γνώμη".

Ι. Β. Δ.

Βασική Πηγή
Περικλής Αργυρόπουλος, Αναμνήσεις, εκδόσεις Αρσενίδη   

Επίμετρον
Περικλής Αργυρόπουλος (1871-1953)
Ο Περικλής Αργυρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1871. Ακολούθησε το ναυτικό στάδιο όπου και εξήλθε από τη Σχολή Δοκίμων. Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο ήταν κυβερνήτης του τορπιλοβόλου 14 με το οποίο και τορπίλισε μέσα στον όρμο του Αϊβαλί την τουρκική κανονιοφόρο "Τραπεζούντα".

Παράλληλα από το 1909 που αναμίχθηκε στο Κίνημα του 1909 ασχολήθηκε και με την πολιτική. Το 1917 διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνίαςεπί κυβερνήσεως Ζαΐμη, καθώς και το 1926 επί κυβερνήσεως Αθανάσιου Ευταξία. Αργότερα επί κυβερνήσεως Ι. Μεταξά διορίστηκε πρέσβης στη Μαδρίτη.
Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 και συγκεκριμένα στις 17 Δεκεμβρίου τον συνάντησε ο εκεί πρέσβης της Ουγγαρίας στρατηγός Ρούντολφ Αντόρκα, με τον οποίο διατηρούσε φιλικές σχέσεις, ο οποίος και του μετέφερε γερμανική πρόταση ανακωχής του ελληνοϊταλικού πολέμου. Ο Αργυρόπουλος στην αρχή ξαφνιάστηκε με τους όρους του προτεινόμενου σχεδίου. Λόγω της μεγάλης όμως σπουδαιότητας ζήτησε από τον συνομιλητή του να μάθει τίνος πρωτοβουλία ήταν αυτή ή αν ομιλούσε εξ ονόματος της Γερμανίας ή της Ιταλίας. Τότε ο Αντόρκα του γνώρισε ότι ερχόταν από μια μεγάλη γερμανική προσωπικότητα, που βεβαίως αμέσως αντιλήφθηκε ο Αργυρόπουλος ότι μιλούσε για τον Φον Κανάρι, με τον οποίο οι συνεργασίες του συνομιλητή του του ήταν γνωστές. Πρόσθετα ο Αντόρκα του μετέφερε τη διαβεβαίωση "πως καμία άλλη αξίωση δεν θα ήγειραν οι Γερμανοί".

Τη ίδια ημέρα ο Περικλής Αργυρόπουλος, μη χάνοντας χρόνο, διαβίβασε τηλεγραφικά στην Αθήνα στον Ιωάννη Μεταξά τη γερμανική πρόταση με μια συμπληρωματική έκθεση (εισήγηση) αποδοχής της. Την πρόταση εκείνη βέβαια αρχικά απέρριψε ο Ιωάννης Μεταξάς πλην όμως φαίνεται πως αργότερα περί το τέλος του ίδιου μήνα, μετά την άφιξη στην Ελλάδα του Γκρατσία Πονιέρο, την επανεξέτασε μαζί με τον Βασιλέα Γεώργιο όπου και τελικά απορρίφθηκε.

Συγγραφικά έργα του Περικλή Αργυρόπουλου είναι "Το Ναυτικόν της Ελλάδος πρόγραμμα" (1905), "Οι Έλληνες και η Θάλασσα" που εξέδωσε το 1909 και οι "Αναμνήσεις" που εκδόθηκαν μετά το θάνατό του και που αποτελούν στοιχεία του προσωπικού του ημερολογίου. Ο Περικλής Αργυρόπουλος πέθανε το 1953.

Επί προσωπικού
Κάποτε στάθηκα μπροστά σε μια επιτροπή καθηγητών πανεπιστημίου, για να εξεταστεί ο φάκελος μου για να κάνω μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιστορία. Η πρόταση έρευνας που έκανα αφορούσε ακριβώς την δράση των μυστικών υπηρεσιών της Αντάντ και των Κεντρικών Αυτοκρατοριών στην Ελλάδα κατά την διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου. Στην ερευνητική μου πρόταση αναφερόμουν ξεχωριστά στην περίπτωση του Roquefeuil του οποίου η δράση κατά την γνώμη μου επηρέασε δραματικά την σύγχρονη Ελληνική Ιστορία. Οι συμμετέχοντες στην επιτροπή αμφισβήτησαν ότι υπάρχουν επαρκή σχετικά στοιχεία και η πρόταση μου απερρίφθη πανηγυρικώς. Μια καλή συμπαθητική κυριούλα που συμμετείχε στην διαδικασία με είχε ρωτήσει να την πληροφορήσω "τι δουλειά έκαναν αυτοί οι πράκτορες που έψαχνα". Εκείνη η απόφαση άλλαξε την ζωή μου για πάντα (προς το καλύτερο όπως αποδείχθηκε) αλλά με λύπησε βαθύτατα. Το σημερινό άρθρο λοιπόν γράφτηκε εις ανάμνησιν των καιρών εκείνων και το αφιερώνω στην σύζυγο μου, τον μοναδικό άνθρωπο που με στήριξε και μου συμπαραστάθηκε στην δύσκολη εκείνη στιγμή.

ΠΗΓΗ

Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013

Γεώργιος Χαλκιάς-Στραβελάκης (Mustapha Khasnadar) Ένας Χιώτης βεζίρης της Τύνιδας (1817-1878)

Κατά έναν περίεργο τρόπο η ιστορία της Χίου της Οθωμανικής περιόδου συνδέεται με εκείνη της Τυνησίας της ίδιας περιόδου. Κοινός παρονομαστής των δύο χωρών αποτελεί ένα πρόσωπο. Πρόκειται για τον Mustafa Khaznadar ή αλλιώς Γεώργιο Χαλκιά-Στραβελάκη (σημ. 1).
Η πρώτη μου επαφή με το πρόσωπο του Mustafa Haznadar υπήρξε τυχαία και εντελώς ανυποψίαστη. Μία επιχρωματισμένη φωτογραφία του στα υπόγεια της Ιστορικής Βιβλιοθήκης «Κοραής» στη Χίο και μία επιγραφή στα ελληνικά που βρίσκεται στο πνευματικό κέντρο του ελληνορθόδοξου ναού του αγίου Γεωργίου της Τύνιδας στάθηκαν ικανά να πυροδοτήσουν την έναρξη μίας έρευνας γύρω από το πρόσωπο του Γεωργίου Στραβελάκη.

Τα πρώιμα χρόνια

Η μοίρα του Γεωργίου Στραβελάκη ή Χαλκιά υπήρξε απόλυτα συνδεδεμένη με την καταστροφή της Χίου από τους Τούρκους το 1822. Ο Στραβελάκης γεννήθηκε το 1817 στα Καρδάμυλα της Χίου από Έλληνες γονείς. Το ελληνικό του όνομα ήταν Γεώργιος Στραβελάκης-Χαλκιάς. Οι γονείς του υπήρξαν ο Στεφανής Στραβελάκης και η Ειρήνη. Τον Ιανουάριο του 1822, οι Χιώτες εξεγέρθησαν εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας διεκδικώντας την απελευθέρωσή τους. Το αποτέλεσμα ήταν ο σουλτάνος να στείλει στη Χίο έναν στρατό αποτελούμενο από 10.000 στρατιώτες, προκειμένου να καταπνίξει την εξέγερση. Οι συνέπειες της επανάστασης είναι γνωστές και υπήρξαν τραγικές για τους κατοίκους της Χίου, καθώς περίπου είκοσι χιλιάδες κάτοικοι σφαγιάσθηκαν, ενώ πολλά γυναικόπαιδα μεταφέρθηκαν στα σκλαβοπάζαρα (σημ. 2).
Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα της γενικής καταστροφής, ο Γεώργιος Στραβελάκης ακολουθεί τη μοίρα των συμπατριωτών του. Για τα γεγονότα της αιχμαλωσίας του και της τελικής κατάληξής του στην Τυνησία έχουμε μία πολύτιμη ελληνική πηγή. Πρόκειται για την μαρτυρία της Χατζηευγενίας Στραβελάκη, της νύφης του τρίτου αδελφού του Γεωργίου Στραβελάκη, του Κωσταντή, ο οποίος διέφυγε της σφαγής και παρέμεινε στην Χίο.
Η Χατζηευγενία διηγείται πως, όταν ο τουρκικός στρατός έφτασε στη Χίο, ο Στεφανής Στραβελάκης κατέφυγε στο νεκροταφείο της εκκλησίας της Αγίας Μαρίνας στα Καρδάμυλα (σημ. 3).
«Τότες στα ’21 ήταν κρυμμένοι στην Αγιά-Μαρίνα ο πατέρας του πεθερού μου, ο Στεφανής ο Στραβελλάκης, εις τα μνήματα μέσα της εκκλησιάς. Ήταν δική του η εκκλησιά» (σημ. 4).
Οι Τούρκοι ζήτησαν από τους Έλληνες που κρύβονταν να παραδοθούν και να

Η συνέχεια εδώ

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

Ο τουρκικός φόρος μεγάλης ακίνητης περιουσίας του 1942 (Varlık Vergisi) και η Ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης


Έλληνες μειονοτικοί ενώ εκτοπίζονται για καταναγκαστική εργασία
(αναδημοσιεύεται χάρις την άδεια των υπευθύνων του εξαιρετικού ιστολογίου www.omogeneia-turkey.com τους οποίους και ευχαριστούμε)

Το χειμώνα του 1942 όταν η Ελλάδα στέναζε κάτω από την Γερμανική Κατοχή χωρίς να έχει σοβαρά διπλωματικά ερείσματα και όντας κατεστραμμένη από τους Γερμανούς μαθαίνει μάλλον εντελώς απροετοίμαστη την πρόθεση της Τουρκικής Κυβερνήσεως ότι εκτός από τον αναγκαστικό εκτοπισμό νέων ηλικίας 18-45 των τριών μειονοτήτων της Κωνσταντινούπολης (Αρμένιοι, Εβραίοι και Έλληνες) την πρόθεση της Τουρκικής Κυβέρνησης μέσω του υπουργείου Οικονομικών να δημιουργήσει επιπρόσθετη φορολογία λίγο πριν τα Χριστούγεννα της ίδιας χρονιάς. Σύμφωνα με εκθέσεις του Τουρκικού Υπουργείου Οικονομικών, από τις εισπράξεις φόρων την χρονιά 1941, το 45% ανήκε στις όχι πολυπληθείς ως προς το σύνολο, αλλά στις παντοδύναμες μειονότητες της Πόλης. Έτσι με μια επιπρόσθετη φορολογία 300% με αιτιολογικό την κακή οικονομική κατάσταση της χώρας και με ανάγκη για συλλογή χρημάτων οι μειονότητες ξεπούλησαν περιουσίες και κτήματα για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις παραλλαγές απαιτήσεις του κράτους. Εάν μέσα σε 15 μέρες δεν διέθεταν τα απαραίτητα ποσά τότε αναγκαστικά εκτοπίζονταν από την Τουρκία.
Οι πρώτες εξάρσεις εναντίων των μειονοτήτων είχε μόλις αρχίσει. Στην συνέχεια μέσα σε λίγο διάστημα πραγματοποιήθηκαν συναλλαγές αξίας 150.000.000$ εκείνης της εποχής με σκοπό την περισυλλογή χρημάτων και πλούτου από τις 3 μειονότητες. Για να υπάρξουν και τα προσχήματα οι
Χαλιά Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης σε πλειστηριασμό
αρχές έδωσαν εικονικές βαριές φορολογίες και σε κάποιους Τούρκους ώστε να μην θεωρηθεί ότι είναι ενέργεια εις βάρος των μειονοτήτων. Τα αποτελέσματα της απόφασης αυτής δεν ήταν άλλα από την Μεγάλη οικονομική κρίση που συνάντησε την Τουρκία σε μια περίοδο που όλοι πίστευαν πως θα ανέκαμπτε οικονομικά. Η οικονομική κατάσταση των μειονοτήτων είχε βρεθεί στο τέλμα και έτσι οι πρώτες μεταναστεύσεις για το εξωτερικό άρχισαν.
Πλήθος Εβραίων, Αρμενίων και Ελλήνων έφυγαν προς την Αμερική και την Ευρώπη ελπίζοντας σε καινούργιες μέρες αλλά και σε μια μελλοντική επιστροφή.


Στις 12 Σεπτεμβρίου 1942, με βάση τη μαρτυρία του Φαΐκ Οκτέ, που υπηρετούσε στην εφορία Κωνσταντινούπολης, το υπουργείο οικονομικών ζήτησε από την εφορία να καταρτίσει φακέλους με τους κερδοσκόπους του πολέμου, χωρίζοντάς τους στις εξής κατηγορίες:
Μ, μουσουλμάνοι
G, μη μουσουλμάνοι (Gayrımüslim)
D, εξισλαμισμένοι Εβραίοι (Dönmeler)
Στις 11 Νοεμβρίου 1942 ψηφίστηκε από την τουρκική εθνοσυνέλευση χωρίς καν να συζητηθεί, ο νόμος περί Φόρου Περιουσίας, γνωστός και ως Βαρλίκ Βεργκισί (Varlik Vergisi). Ο νόμος προέβλεπε την συγκρότηση σε κάθε επαρχία και νομό επιτροπών αποτίμησης περιουσίας, οι οποίες επιτροπές θα καθόριζαν το ποσό που θα πλήρωνε ο κάθε υπόχρεος. Οι αποφάσεις των επιτροπών θα ήταν τελικές και απρόσβλητες, ενώ οι υπόχρεοι θα ήταν υποχρεωμένοι να πληρώσουν το καθορισθέν ποσόν εντός 15 ημερών. Όσοι δεν πλήρωναν τον καθορισθέν ποσόν εντός 15 ημερών, θα υποχρεώνονταν σε κατάσχεση και αναγκαστική εκποίηση της περιουσίας τους από τις επιτροπές και σε περίπτωση που και πάλι δεν ήταν δυνατή η αποπληρωμή του καθορισθέντος ποσού, οι υπόχρεοι θα στρατολογούνταν στα τάγματα εργασίας, για καταναγκαστικά έργα.

Στην Κωνσταντινούπολη συγκροτήθηκαν τρεις επιτροπές, οι οποίες στις 18 Δεκεμβρίου 1942 ανακοίνωσαν τις καταστάσεις με τους υπόχρεους και τα ποσά των φόρων που καλούνταν να καταβάλουν. Το 87% των φόρων καλούνταν να τον πληρώσουν οι μη μουσουλμάνοι (Έλληνες και Αρμένιοι), το 7% μουσουλμάνοι και το 6% διάφοροι άλλοι, οι οποίοι και πάλι ήταν άτομα που ανήκαν σε διάφορες μη μουσουλμανικές πληθυσμιακές ομάδες. Οι υπόχρεοι έπρεπε να πληρώσουν μέχρι τις 4 Ιανουαρίου 1943 το φόρο που καθόρισαν οι επιτροπές, ενώ όσοι δεν κατέβαλαν τον επιδικασθέντα

Έλληνες ομογενείς εκτοπίζονται ως θύματα του Φόρου Περιουσίας
φόρο, την πρώτη εβδομάδα θα πλήρωναν 1% αύξηση, τη δεύτερη 2% κ.ο.κ. Μετά από την εξοντωτική φορολογία πουλήθηκαν χιλιάδες ακίνητα στην Κωνσταντινούπολη και σε λίγες βδομάδες πέρασαν από χριστιανικά σε μουσουλμανικά χέρια, έναντι εξευτελιστικού τιμήματος. Το 67% των ακινήτων το αγόρασαν μουσουλμάνοι Τούρκοι και το υπόλοιπο κρατικές υπηρεσίες και οργανισμοί. Επίσης, από τις 21 Ιανουαρίου 1943 χιλιάδες ακίνητα που ανήκαν σε χριστιανούς κατασχέθηκαν για να πληρωθούν οι φόροι που τους επιδικάστηκαν. Τα ακίνητα πέρασαν στα χέρια των Τούρκων και του τουρκικού κράτους. Από τις 27 Ιανουαρίου μέχρι τις 3 Ιουλίου 1943, στάλθηκαν 1229 άτομα σε καταναγκαστικά έργα, στα τάγματα εργασίας, στο Άσκαλε του Ερζουρούμ.  

Στις 9-13 Σεπτεμβρίου 1943 στην εφημερίδα New York Times ο Cyrus Sulzberger έγραψε ένα επικριτικό άρθρο για το φόρο Περιουσίας. Στις 17 Σεπτεμβρίου, η τουρκική εθνοσυνέλευση αποφάσισε τη διαγραφή των φόρων που ΔΕΝ είχαν εισπραχθεί, χωρίς φυσικά να αποφασίσει τίποτα για την επιστροφή των φόρων και των ακινήτων που είχαν πουληθεί και είχαν περάσει από ελληνικά σε τουρκικά χέρια, εξ αιτίας εκείνου του άθλιου νομικού εκτρώματος, που αποκαλούνταν Varlık Vergisi. Το Δεκέμβριο αποφασίστηκε η διάλυση των ταγμάτων εργασίας και η επιστροφή των «δούλων» στα σπίτια τους, μετά από δέκα μήνες καταναγκαστικών έργων. 

Πηγή

http://www.omogeneia-turkey.com/history/1942.html 


Διαβάστε επίσης:

Φόρος "varlık vergisi" στην Κωνσταντινούπολη
 
Varlik Vergisi: ο φόρος που εξόντωσε Ρωμιούς, Αρμένιους και Εβραίους   της Ζέζας Ζήκου

Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Ο Έλληνας αξιωματικός του Nαυτικού των ΗΠΑ


Γεώργιος Κολβοκορέσης (George Colvocoresses): Ελληνικής καταγωγής αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1816 στη Χίο και καταγόταν από αρχοντική οικογένεια του νησιού. Κατά τη Σφαγή της Χίου από τους Οθωμανούς Τούρκους, πιάστηκε αιχμάλωτος με τη μητέρα και τις δύο αδελφές του, ενώ τα υπόλοιπα έξι αδέλφια του σκοτώθηκαν. Η οικογενειακή περιουσία καταστράφηκε και δημεύτηκε.
Ο πατέρας του, με τη βοήθεια αμερικανών ιεραποστόλων, κατόρθωσε να τον απελευθερώσει και σε ηλικία οκτώ ετών βρέθηκε στη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ. Εκεί τον υιοθέτησε ο λοχαγός Άλντεν Πάρτριτζ, ιδρυτής της «Αμερικανικής Φιλολογικής, Επιστημονικής και Στρατιωτικής Ακαδημίας» (νυν Πανεπιστήμιο του Νόργουιτς), του πρώτου ιδιωτικού στρατιωτικού εκπαιδευτικού ιδρύματος της χώρας. Μετά την αποφοίτησή του το 1831, έγινε δεκτός στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ.
Το 1832 διορίσθηκε δόκιμος και το 1836 υπηρέτησε στη φρεγάτα «United States», που ανήκε στη «Ναυτική Μοίρα της Μεσογείου», πρόδρομο του 6ου Αμερικανικού Στόλου. Από το 1838 έως το 1842 υπηρέτησε στην εξερευνητική Ομάδα των ΗΠΑ στον Ειρηνικό Ωκεανό. Τις εντυπώσεις του αποτύπωσε στο βιβλίο Four Years in a Government Exploring Expedition, το οποίο εξέδωσε το 1855.
Η έκρηξη του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου βρήκε τον «Κόλβος», όπως ήταν το παρατσούκλι του, να μάχεται στο πλευρό των Βορείων. Στις 29 Ιανουαρίου 1862 ως κυβερνήτης της φρεγάτας USS Supply συνέλαβε τη σκούνα του ναυτικού των Νοτίων Stephen Ηart, η οποία μετέφερε πολεμοφόδια. Το 1864 ανέλαβε τη διακυβέρνηση του πολεμικού πλοίου USS Saratoga και διακρίθηκε σε πολλές καταδρομικές επιχειρήσεις κατά των Νοτίων. Το 1867 αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του πλοιάρχου.
Ο Τζορτζ Κολβοκορέσις δολοφονήθηκε στις 3 Ιουνίου 1872 στο λιμάνι Μπρίτζπορτ του Κονέκτικατ, ενώ περίμενε το πλοίο για τη Νέα Υόρκη. Αρχικά, ο θάνατός του αποδόθηκε από την αστυνομία σε αυτοκτονία, εκδοχή που δεν δέχτηκε ο ιατροδικαστής. Η υπόθεση παραμένει ανεξιχνίαστη μέχρι σήμερα. Ο Τζορτζ Κολβοκορέσις παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε τέσσερα τέκνα.
  • Τρεις απόγονοι του Τζορτζ Κολβοκορέσις ακολούθησαν στρατιωτική καριέρα: ο γιος του Τζορτζ Πάρτριτζ Κολβοκορέσις, που έφθασε στον βαθμό του ναυάρχου, ο δισέγγονος του, συνταγματάρχης Άλντεν Πάρτριτζ - Κολβοκορέσις και δισ-δισεγγονή του Γκρέτσεν Χέρμπολτ Χαν, αξιωματικός του αμερικανικού στρατού σήμερα.
  • Προς τιμή του, ένα θαλάσσιο στενό στον Πορθμό Πιούτζιτ της πολιτείας της Ουάσινγκτον ονομάστηκε «Πέρασμα Κόλβος» (Colvos Passage), καθώς κι ένας κόλπος στην Ανταρκτική (Colvocoresses Bay).
[Πηγή sansimera.gr]
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...