₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪

*Άνθρωποι και κυβερνήσεις ποτέ δεν διδάχτηκαν τίποτα από την Ιστορία, ούτε ποτέ καθόρισαν την δράση τους επάνω σε αλήθειες και αρχές στηριγμένες σ' αυτήν *
(Χέγκελ)
*Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.*
(Μιγκέλ Ντε Θερβάντες)
*Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.*
(Ιπποκράτης)
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Νικηφόρος Φωκάς Ο ΧΛΩΜΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΩΝ ΣΑΡΑΚΗΝΩΝ - PALLIDA MORS SARACENORUM

Νικηφόρος Φωκάς



Ο Νικηφόρος Φωκάς καταγόταν από ονομαστή και αρχαία οικογένεια της Καππαδοκίας, της οποίας τα μέλη ήταν στρατιωτικοί, είχαν υπηρετήσει στις τάξεις του στρατού κατά των Περσών και στη συνέχεια κατά των Αράβων. Ο παππούς του ονομαζόταν και αυτός Νικηφόρος και είχε ηγηθεί ρωμαϊκών δυνάμεων στην Ιταλία και την Σικελία επί Βασιλείου Α'. Κατά τους χρόνους του Λέοντος του Στ' προβιβάσθηκε σε Δομέστικο των Σχολών και ανέλαβε επιχειρήσεις κατά του Συμεών. Η αντικατάστασή του από τον μάγιστρο Κατακαλών Αβίδηλα, λόγω δυσμένειας, είχε μοιραία αποτελέσματα στην πορεία της εκστρατείας. Αυτός ο Νικηφόρος απέκτησε δύο γιους, τον Βάρδα και τον Λέοντα. Ο Λέων είχε χρηματίσει Δομέστικος των Σχολών με επιχειρήσεις κατά των Βουλγάρων, αλλά στο ενεργητικό του είχε και μια συνομωσία κατά την αντιβασιλεία της αυτοκράτειρας Ζωής, όταν ο Κωνσταντίνος Ζ' ήταν ανήλικος. Ο Βάρδας Φωκάς, πατέρας του μετέπειτα αυτοκράτορα Νικηφόρου, είχε προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Κωνσταντίνος Ζ' Πορφυρογέννητο. Τον είχε βοηθήσει ν' απαλλαγεί από τους Λεκαπηνούς, τα δε πολεμικά του κατορθώματα κατά των Αράβων, τον είχαν καταστήσει λαϊκό ήρωα. Κατά τους χρόνους της βασιλείας του γιου του ήταν πια παλαίμαχος. Αυτός έλαβε σύζυγο εκ του γένους των Μαλεϊνών, αδελφή του οσίου Μιχαήλ του Μαλεϊνού, και μαζί της απέκτησε τους Λέοντα και Νικηφόρο Φωκάδες. Αυτοί τιμήθηκαν από τον Κωνσταντίνο Ζ' με το αξίωμα του Δομέστικου των Σχολών, της Δύσης ο Λέων και της Ανατολής ο Νικηφόρος....  

Διαβάστε την συνέχεια παρακάτω

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων ;

Στο βίντεο που θα δείτε ο Καθηγητής κ. Παπαγρηγοράκης στηρίζει την έρευνά του σε γενετική και σε σύγκριση κρανίων νεοελλήνων και αρχαίων Ελλήνων. 




Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Ακτινογραφία στα λείψανα αρχαίου Έλληνα!

Δεν συμβαίνει κάθε μέρα να γίνεται ακτινογραφία στα λείψανα ενός αρχαίου Έλληνα πολεμιστή του 4ου π.Χ. αιώνα, όταν όμως συμβεί, επιφυλάσσει εκπλήξεις.
Την ευκαιρία έδωσε ο Έληνας καθηγητής και διευθυντής της Σχολής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Adelphi της Νέας Υόρκης κ. Αναγνώστης Αγελαράκης, ο οποίος μετέφερε υπό μορφή δανείου φυσικά και με άδεια της Ελληνικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας τα λείψανα του αρχαίου πολεμιστή στο Εβραϊκό Ιατρικό Κέντρο του Λονγκ Αϊλαντ προκειμένου να εξετασθούν. Το ερώτημα ήταν, πώς αυτός ο άνδρας είχε κατορθώσει να επιζήσει από ένα σοβαρό τραύμα, που υπέστη κατά τη διάρκεια μιας μάχης.
Συγκεκριμένα ένα χάλκινο βέλος είχε τρυπήσει την αριστερή ωλένη του πολεμιστή (το ένα από τα δύο μακρά οστά του πήχυ του χεριού) και παρέμεινε εκεί ως τον θάνατό του, πολλά χρόνια αργότερα. Σύμφωνα με την ακτινολόγο του Ιατρικού Κέντρου, που έκανε την ακτινογραφία στα οστά δρ. Ελίζ Κούπερσμιθ οι αρχαίοι έλληνες χειρουργοί ήταν αδύνατον να αφαιρέσουν το βέλος, επειδή θα προξενούσαν μεγαλύτερη ζημιά στο τραύμα. Κι αυτό, γιατί όπως έδειξε η ακτινογραφία θα έπρεπε να τραβήξουν το αγκυλωτό στοιχείο του βέλους, που είχε παραμείνει στο χέρι του άτυχου πολεμιστή. Αυτό μάλιστα ήταν κάτι, που «θα μπορούσε να μην έχουν παρατηρήσει με γυμνό μάτι», όπως σημειώνει η ίδια.
«Πρόκειται για ένα εύρημα πιο σπάνιο κι από διαμάντι» αναφέρει εξάλλου ο κ. Αγελαράκης. Σύμφωνα με τον ίδιο τα οστά είχαν βρεθεί σε έναν τάφο που ανασκάφηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1980 στην Βόρεια Ελλάδα και όπως εκτιμούν οι ειδικοί ο πολεμιστής είχε πληγωθεί στα χρόνια του Φιλίππου Β, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μετά την ολοκλήρωση της έρευνας εξάλλου τα οστά θα επιστρέψουν στο Μουσείο Καβάλας.
Η εξέταση των οστών όμως προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, καθώς η κυρία Αρτζι Αγελαράκη, σύζυγος του καθηγητή και μέλος επίσης της πανεπιστημιακής σχολής με την συνεργασία μιας δευτεροετούς φοιτήτριας, της Κίμπερλι Λομπάρντι αποκατέστησαν σχεδιαστικά το πρόσωπο του πολεμιστή με βάση το κρανίο του. Όπως λέει η ίδια ο πολεμιστής έζησε «παρέα» με το βέλος ως την ηλικία των 58 – 62 ετών ενώ ο πόνος που του προκαλούσε ήταν παρόμοιος μιας βλάβης στον καρπιαίο σωλήνα. Η φροντίδα που του δόθηκε και η διατήρηση του τραύματος καθαρού υπήρξαν αποφασιστικοί παράγοντες για την επιβίωσή του.
Να σημειωθεί εξάλλου ότι ο καθηγητής κ. Αγελαράκης εκ Κρήτης ορμώμενος, την οποία επισκέπτεται τουλάχιστον μία φορά το χρόνο έχει πραγματοποιήσει πολλές μελέτες σε αρχαία λείψανα με πρώτη τον εντοπισμό της αρχαιότερης κρανιακής, χειρουργικής επέμβασης στην Ελλάδα, που πραγματοποιήθηκε στα αρχαία Άβδηρα της Θράκης στα τέλη του 7ου π.Χ. αιώνα και μάλιστα με επιτυχία! Είναι συνεργάτης πολλών ελλήνων αρχαιολόγων, όπως του καθηγητή κ. Νίκου Σταμπολίδη, ο οποίος ανασκάπτει την αρχαία Ελεύθερνα και ειδικότερα τα τελευταία χρόνια την νεκρόπολη της Ορθής Πέτρας, λείψανα από ταφές της οποίας εξετάζει ο κ. Αγελαράκης.

(tovima.gr)

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ 1881-1938, Ο πατέρας της Τουρκίας


ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΖΕΝΑΚΟΣ
Ο Μουσταφά Κεμάλ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του Αλή Ριζά, κατώτερος δημόσιος υπάλληλος, πέθανε όταν ο Κεμάλ ήταν επτά ετών. Ορφανός από πατέρα και με πενιχρά οικονομικά ο Κεμάλ μεγάλωσε με τη φροντίδα της μητέρας του Ζουμπεϊντέ Χανούμ.



Στα δώδεκά του χρόνια ο Κεμάλ μπήκε στην κατώτερη στρατιωτική σχολή της Θεσσαλονίκης και δύο χρόνια αργότερα γράφτηκε στη Σχολή Αξιωματικών του Μοναστηρίου. Στη συνέχεια, το 1899, ο Κεμάλ συνέχισε τις στρατιωτικές σπουδές του στη Στρατιωτική Ακαδημία της Κωνσταντινούπολης και, μετά την αποφοίτησή του το 1902, έγινε δεκτός στη Σχολή Γενικών Επιτελών.
Αντιστασιακή δράση
Στην Κωνσταντινούπολη ο Κεμάλ ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το μεταρρυθμιστικό κίνημα των Νεοτούρκων και άρχισε να αναπτύσσει πολιτική δραστηριότητα, εξαιτίας της οποίας συνελήφθη και φυλακίστηκε για αρκετούς μήνες. Μετά την αποφυλάκισή του μετατέθηκε στη Δαμασκό όπου, το 1906, οργάνωσε αντιστασιακή ομάδα την οποία ονόμασε «Πατρίδα και Ελευθερία». Αλλά μετά την «Επανάσταση για το Σύνταγμα» των Νεοτούρκων το 1908 ο Κεμάλ διαφώνησε με τους αρχηγούς τους και αποφάσισε να αποσυρθεί από την πολιτική και να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη στρατιωτική του καριέρα.
Παίρνοντας μέρος στον Ιταλοτουρκικό Πόλεμο το 1911 και μετά στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) ο Κεμάλ διακρίθηκε και το 1913 διορίστηκε στρατιωτικός ακόλουθος στη Σόφια. Με την καινούργια του αυτή ιδιότητα ο Κεμάλ είχε την ευκαιρία να ταξιδέψει στη Δύση και να έλθει σε επαφή με τον δυτικό τρόπο ζωής και σκέψης.
Ρήξη με την Υψηλή Πύλη
Εφαλτήριο για την εκτόξευση του Κεμάλ στην εξουσία ήταν η αποφασιστική συμβολή του στην απόκρουση των Αγγλογάλλων στη χερσόνησο της Καλλίπολης το 1915, κατά τον A' Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε ανακηρύχθηκε «υπερασπιστής του Ισλάμ» και «σωτήρας της Κωνσταντινούπολης». Μετά όμως την ανακωχή του Μούδρου (30 Οκτωβρίου 1918) ανάμεσα στην Τουρκία και στις δυνάμεις της Αντάντ (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) ο Κεμάλ ενοχλήθηκε από τους ταπεινωτικούς όρους της συμφωνίας για τη χώρα του. Εξάλλου ήταν εντελώς αντίθετος με τις λύσεις που προτάθηκαν για τη διατήρηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή να τεθεί υπό την προστασία της Αγγλίας ή των Ηνωμένων Πολιτειών. Ετσι, όταν τον Απρίλιο του 1919 διορίστηκε στρατιωτικός επιθεωρητής των Ανατολικών Επαρχιών, ο Κεμάλ, αντί να εξαρθρώσει τις εθνικιστικές οργανώσεις, όπως του είχε αναθέσει η τουρκική κυβέρνηση, άρχισε να τις συσπειρώνει γύρω του. Τον Ιούνιο του 1919 υπέγραψε στην Αμάσεια, μαζί με άλλους ανώτατους αξιωματικούς, ένα μυστικό πρωτόκολλο με το οποίο ουσιαστικά οι στρατιωτικοί αυτοί αποφάσιζαν να αρχίσουν ανταρτοπόλεμο εναντίον της φιλικής προς την Αντάντ τουρκικής κυβέρνησης. Μαθαίνοντας τα γεγονότα ο σουλτάνος Μωάμεθ ΣΤ' απέταξε τον Κεμάλ από τον τουρκικό στρατό και τον κήρυξε εκτός νόμου. H σύγκρουση του Κεμάλ με την Πύλη είχε πλέον αρχίσει.
Τον Ιούλιο του 1919 ο Κεμάλ συγκάλεσε στο Ερζερούμ Εθνικό Συνέδριο όπου διατυπώθηκαν οι αρχές του «Εθνικού Συμφώνου» με βασικό σύνθημα «H Τουρκία για τους Τούρκους», και δύο μήνες αργότερα, σε δεύτερο Εθνικό Συνέδριο, στη Σεβάστεια, ο Κεμάλ εκλέχθηκε πρόεδρος της «Εταιρείας για την προάσπιση των εθνικών δικαιωμάτων των Ανατολικών Επαρχιών». Τότε ο Σουλτάνος καταδίκασε ερήμην τον Κεμάλ εις θάνατον αλλά αυτός στο μεταξύ είχε συγκροτήσει τακτικό στρατό και μετέφερε το στρατηγείο του στην Αγκυρα όπου, στις 23 Μαΐου 1920, συγκάλεσε συντακτική συνέλευση, τη «Μεγάλη Εθνοσυνεύλεση», από την οποία αναδύθηκε η «Επιτροπή των Επιτρόπων», δηλαδή η προσωρινή κυβέρνηση, με Πρόεδρο, φυσικά, τον Κεμάλ.
Εκκαθαρίσεις πληθυσμών





Ο Κεμάλ Ατατούρκ εγκαινιάζοντας το λατινικό αλφάβητο


Ετσι η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε δύο κυβερνήσεις, τη μία στην Κωνσταντινούπολη με τον Σουλτάνο υποχείριο των Αγγλων και την άλλη στην Αγκυρα με τον Κεμάλ και τους Εθνικιστές του. Οταν η κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης υπέγραψε τη Συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920), η κυβέρνηση της Αγκυρας διακήρυξε ότι δεν την αναγνωρίζει και εκμεταλλευόμενη τις διαφορές μεταξύ των συμμάχων της Αντάντ έκλεισε μεμονωμένες συμφωνίες. Με τη βοήθεια της Σοβιετικής Ενωσης λόγου χάρη κατανίκησε (δηλαδή σφαγίασε) Αρμενίους και Γεωργιανούς, αποδίδοντας στην Τουρκία εδάφη που είχαν χαθεί γι' αυτήν με τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1878.
Στο μεταξύ, ενθαρρυμένος από τη Συνθήκη των Σεβρών, ο ελληνικός στρατός στη Μικρά Ασία επεξέτεινε τη ζώνη κατοχής. Οι στρατιώτες του Κεμάλ ανέκοψαν την προέλαση του ελληνικού στρατού προς την Αγκυρα και τον ανάγκασαν σε άτακτη υποχώρηση με τις γνωστές τραγικές συνέπειες. Τον Αύγουστο του 1922 ο κεμαλικός στρατός έφθασε στη Σμύρνη την οποία πυρπόλησε απ' άκρη σ' άκρη. Ακολούθησαν εκτεταμένες σφαγές και διώξεις των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Με τη σύμβαση που υπογράφτηκε τον Ιανουάριο του 1923 συμφωνήθηκε ανταλλαγή πληθυσμών και εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες ξεριζώθηκαν μετά από τρεις χιλιάδες χρόνια από τα παράλια της Μικράς Ασίας και την Ανατολική Θράκη, εκτός από τους Ελληνες της Κωνσταντινούπολης.
Στο μεταξύ η κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης παραιτήθηκε και ο τελευταίος σουλτάνος, ο Μωάμεθ ΣΤ', έφυγε στο εξωτερικό. Μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης (24 Ιουλίου 1923) η Τουρκία ανακηρύχθηκε δημοκρατία με πρωτεύουσα την Αγκυρα και πρόεδρο τον Μουσταφά Κεμάλ.
Εκσυγχρονισμός εκ δυσμών
Από τις πρώτες ενέργειες του Κεμάλ ήταν να καταργήσει το Χαλιφάτο (Μάρτιος 1924) και να ιδρύσει, τον ίδιο χρόνο, το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Οραματιζόμενος τη μετατροπή της Τουρκίας σε ένα σύγχρονο δυτικού τύπου κράτος ο Κεμάλ κατάργησε, το 1925, τα θρησκευτικά σχολεία και ιδρύματα, τα μοναστήρια και τα τάγματα των Δερβίσηδων. Διαχωρίζοντας το κράτος από τη θρησκεία ο Κεμάλ κατάργησε το Ισλαμικό Δίκαιο και καθιέρωσε Αστικό, Ποινικό και Εμπορικό Κώδικα με πρότυπο διάφορες ευρωπαϊκές νομοθεσίες. Στην προσπάθειά του να «δυτικοποιήσει» τον τουρκικό λαό ο Κεμάλ απαγόρευσε με νόμο να φορούν οι άνδρες φέσι και οι γυναίκες φερετζέ, ίδρυσε μεικτά σχολεία και ενθάρρυνε τη διοργάνωση χορών και δεξιώσεων, όπως είχε δει να γίνονται στην Ευρώπη. Για τη διευκόλυνση της μείωσης του αναλφαβητισμού στη χώρα του αλλά και για την ευκολότερη προσέγγιση της τουρκικής γλώσσας από τους ξένους, ο Κεμάλ αντικατέστησε το αραβικό αλφάβητο με το λατινικό.
Το 1933 ο Κεμάλ επέβαλε διά νόμου στους Τούρκους να χρησιμοποιούν οικογενειακά επώνυμα. Στον ίδιο η Εθνοσυνέλευση έδωσε το επώνυμο «Ατατούρκ», δηλαδή «Πατέρας των Τούρκων», το οποίο επεσκίασε όλους τους άλλους τίτλους του. Εναν χρόνο αργότερα ο Κεμάλ παραχώρησε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες.
Στην οικονομική πολιτική ο Ατατούρκ, καταφεύγοντας στον κρατικό παρεμβατισμό για την εκβιομηχάνιση της χώρας, δεν κατόρθωσε να επιτύχει τους στόχους του παρά τις κρατικοποιήσεις των ξένων επιχειρήσεων. Ετσι αναγκάστηκε να ενθαρρύνει την ιδιωτική πρωτοβουλία αποφεύγοντας συγχρόνως να θίξει τους μεγάλους γαιοκτήμονες.
H εξωτερική πολιτική του Ατατούρκ συνοψιζόταν στο σύνθημα «Ειρήνη στο εσωτερικό και ειρήνη στον κόσμο». H Τουρκία διατήρησε ειρηνικές σχέσεις με τους γείτονές της (Σοβιετική Ενωση, Βουλγαρία, Ελλάδα) και διεθνώς έπαψε να θεωρείται ο «Μεγάλος Ασθενής». Το 1936, με τη Συνθήκη του Μοντρέ, ο Ατατούρκ κατόρθωσε να απαλλάξει τα Στενά των Δαρδανελίων από τις δεσμεύσεις που είχε επιβάλει η Συνθήκη της Λωζάννης.
Τελικά η «Κεμαλική Επανάσταση» έθεσε πράγματι τα θεμέλια της νέας Τουρκίας αλλά οι αλλαγές επηρέασαν μόνο τα ανώτερα και μεσαία αστικά στρώματα. Οι φτωχότερες τάξεις των πόλεων και ο αγροτικός πληθυσμός δεν είχαν το παραμικρό κέρδος.
Καταπονημένος τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του από κίρρωση του ύπατος, ο Κεμάλ Ατατούρκ πέθανε στην Κωνσταντινούπολη στις 10 Νοεμβρίου 1938.
KEIMENA: ΙΩΑΝΝΑ ΖΟΥΛΑ

ΠΗΓΗ 

Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

Οταν ακούστηκε για πρώτη φορά το «Χάιλ Χίτλερ» στη Βουλή το 1963

Μετά απο το χθεσινό περιστατικό στην βουλή, που ηταν οχι μονο μια τεράστια πρόκληση για την δημοκρατία της χώρας αλλα προσβόλη και ασέβεια προς ολόκληρο τον ελληνικό λαό, παραθέτουμε ενα απόσπασμα απο τα Πρακτικά της Βουλής του 1963, οταν τότε ακουστηκε για πρώτη φορά το "Χάιλ Χίτλερ" εντός Κοινοβουλίου.

«Τα ”Χάιλ Χίτλερ” στη Βουλή το 1963. Στις 13 Μαρτίου 1963, πριν από 50 χρόνια,ο βουλευτής της ΕΔΑ, Ηλίας Ηλιού, προσπαθεί να τοποθετηθεί στη Βουλή, εκφράζοντας για μια ακόμη φορά, τη διαμαρτυρία του κόμματός του, για όσα είχαν προηγηθεί στις εκλογές βίας και νοθείας του 1961, με αφορμή τη συζήτηση μιας σειράς τροποποιήσεων στον νόμο περί Εσωτερικής Ασφάλειας του Ελληνικού Κράτους. Ο Ηλιού διακόπτεται συνεχώς από την πτέρυγα των εδράνων, όπου βρίσκονται καθισμένοι οι βουλευτές της ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Πρωτεργάτης των συνεχών διακοπών, είναι ο βουλευτής Κιλκίς, Κώστας Παπαδόπουλος γνωστός οπλοφόρος αρχηγός της δεξιάς, παρακρατικής οργάνωσης Εθνικός Ελληνικός Στρατός (ΕΕΣ) που συνεργάστηκε με τους Γερμανούς την περίοδο της Κατοχής.

Ο Ηλιού αρχίζει να ξετυλίγει το δράμα ενός χωριού του Κιλκίς, όπου ενώ το 1958 έχουν ψηφίσει 164 κάτοικοι την ΕΔΑ, τρία χρόνια μετά, η ΕΔΑ δε λαμβάνει καμιά ψήφο, χωρίς να έχει υπάρξει κάποια μεταβολή στους εκλογικούς καταλόγους και ενώ έχουν πληθύνει οι καταγγελίες για όργιο βίας εναντίον των κατοίκων. Ο Παπαδόπουλος συνεχίζει να τον διακόπτει και να τον ειρωνεύεται.

Ακολουθεί ο εξής διάλογος (διορθωμένα Πρακτικά της Βουλής, καθώς αφαιρέθηκαν ή περικόπηκαν ολόκληρα κομμάτια):

Ηλίας Ηλιού (ΕΔΑ): Τα περί φασισμού και δημοκρατίας δε θα ημπορούσαν να φωτισθούν καλύτερα από το φως του γεγονότος ότι 164 ψήφοι της Αριστεράς ”εξηφανίσθηκαν” και δεν έμεινε ”ούτε ένας”, όπως μας είπε ο μέγας δημοκράτης κ. Παπαδόπουλος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι φασίσται οι οποίοι επί Γερμανών έδρασαν, οι φασίσται αυτοί εξακολουθούν και σήμερον με το προσωπείον της ελευθερίας και της δημοκρατίας να εφαρμόζουν τας αυτάς φασιστικάς μεθόδους. Μη νομίζετε ότι η επίκλησις λέξεων κενών περιεχομένου περί δημοκρατίας και ελευθερίας όταν απουσιάζουν τα γεγονότα, είναι δυνατόν να νομιμοποιήσουν τα φασιστικά μέτρα.
Κώστας Παπαδόπουλος (ΕΡΕ): Το ότι είμαι μέγας δημοκράτης το κρίνουν τα έργα μου και η μεταστροφή του πραγματικά δημοκρατικού λαού του Κιλκίς, που επολέμησε ηρωικά και με ψηφίζει συνεχώς και με φέρνει ως Λεωνίδαν πάντοτε μεταξύ των 300 βουλευτών. Ο λαός του Κιλκίς μου δίδει 22.500 ψήφους. Τι σημαίνει τούτο; Ότι τα έργα μου μετέστρεψαν τον λαό και τον έφεραν εις την πραγματικήν Δημοκρατίαν. Ηγωνίσθημεν και αγωνιζόμεθα υπερασπιζόμενοι την πραγματικήν Δημοκρατίαν έναντι του κόκκινου φασισμού. Αι μέθοδοι που φέρνετε από τας στέπας και τα τέλματα της Ανατολής θα ταφούν εκεί όπου εξεκίνησαν. Τον μεγάλον σας πατερούλην τον Στάλιν μέχρι χθες τον ελατρεύατε και τον υμνούσατε, σήμερον ούτε το όνομά του δεν θέλετε να ακούτε. Αυτή είναι η Δημοκρατία σας. Επέρασε η εποχή του σφαξίματος και της κονσέρβας. Συνέλθετε και αλλάξατε μυαλά, σας προειδοποιούμεν ότι δεν πρόκειται να επιζήσετε σε αυτόν τον τόπο, θα σας θάψωμεν, θα σας θάψη ο ελληνικός λαός, διότι αι θεωρείαι σας είναι απηρχαιωμέναι, επέρασεν η εποχή της Δημοκρατίας σας, του μαχαιριού και της κονσέρβας. Μια για πάντα ο κ. Ηλιού ας καθήση και ας κυττάξη τα χάλια του. Ημείς σώσαμεν τη Δημοκρατία από τους δολοφόνους.
Ηλίας Ηλιού (ΕΔΑ) : Ο κύριος συνάδελφος ημπόρεσε να βάλη εις την ναφθαλίνην την στολήν του Γερμανού αξιωματικού, την οποίαν έφερε, δεν ημπόρεσεν όμως να βάλη…(θόρυβος,φωναί,διαμαρτυρίαι,κωδωνοκρουσίαι, σφοδρά αναταραχή εις την αίθουσαν)
Πρόεδρος: Διακόπτεται η συνεδρίασις δια πέντε λεπτά.
Τι έχει συμβεί εκεί που τα πρακτικά αναφέρουν θόρυβος, φωναί, διαμαρτυρίαι κτλ, το περιγράφει ο δημοσιογράφος Τάσος Κωστόπουλος στο βιβλίο του Η αυτολογοκριμένη μνήμη – Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη, εκδόσεις Φιλίστωρ, 2005.
Ένας βουλευτής : Χάιλ Χίτλερ!
Κώστας Χιωτάκης (ΕΔΑ) : Στην Κατοχή, Παπαδόπουλε, τι έκανες!;
Γρηγόρης Λαμπράκης (ανεξάρτητος βουλευτής, συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ) : Ήσουν αξιωματικός των Ες – Ες !
Κώστας Παπαδόπουλος (ΕΡΕ): Σκάστε ρε πούστηδες!

Ο Παπαδόπουλος σηκώνεται από το έδρανο και συνεπικουρούμενος από άλλους βουλευτές της ΕΡΕ και έναν κλητήρα της Βουλής επιτίθεται και γρονθοκοπεί τον βουλευτή της ΕΔΑ Αντώνη Μπριλλάκη πριν ο Γρηγόρης Λαμπράκης τον ρίξει στο πάτωμα , ο οποίος με τη σειρά του δέχεται επίθεση από τους υπόλοιπους εφορμούντες. ”Πυροσβέστης” αναλαμβάνει ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Κώστας Παπακωνσταντίνου που κατηγορεί την ΕΔΑ για οργανωμένη επίθεση κατά των βουλευτών. Η συνεδρίαση λήγει με το Προεδρείο να καταδικάζει ”το πρωτοφανές γεγονός διότι εφθάσαμεν εις το σημείον να ίδωμεν αίματα εις την αίθουσαν αυτήν από μωλωπισμούς”.

Όταν δύο μήνες μετά ο Λαμπράκης θα δολοφονηθεί στη Θεσσαλονίκη, ορισμένοι θα θυμηθούν τα προηγούμενα και για έναν επιπλέον λόγο: Ο Ξενοφών Γιοσμάς, ο καθοδηγητής των Γκοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη υπήρξε οργανωμένος διοικητής δοσιλογικού τμήματος οπλοφόρων, στον ΕΕΣ του Παπαδόπουλου [για την ακρίβεια, των Παπαδόπουλων, Αντώνη,Κώστα και Κυριάκου (που δεν είχαν συγγενική σχέση μεταξύ τους,αλλά κοινή,ποντιακή καταγωγή)] με περιοχή ευθύνης και δράσης τα Πιέρια Όρη.

(πηγές, Στράτου Δορδανά, Η Γερμανική Στολή στη Ναφθαλίνη, εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 2011, Τάσου Κωστόπουλου, Η αυτολογοκριμένη μνήμη – Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη, εκδόσεις Φιλίστωρ, 2005)».  

Πηγή - theinsider.gr

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

H ιστορία του Αξιωματικού και του καστανά της πλατείας Κλαυθμώνος

Συγκλονιστική ιστορία: Δεν έχω πόδια να σταθώ.. τα έδωσα στην πατρίδα


Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν όταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε.
Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα… γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστολή της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού. Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα…
πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες, απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι.
Το άγημα αποδόσεως τιμών στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας. Το άγημα παρουσιάζει όπλα. Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος. Όλοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, όπως και εγώ σταθήκαμε σε στάση προσοχής.
Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανόλευκη σημαία. Εκείνη τη στιγμή που ο αρμόδιος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται, για αυτό που θα σας πω παρακάτω.
Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν το δρόμο τους, ενώ εγώ παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα. Τότε βλέπω το νεαρό αξιωματικό να κατευθύνεται θυμωμένος προς ένα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές (λούστροι) και καστανάδες που μας λείπουν τώρα.
Και του είπε: «γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας; Δεν έχεις φιλότιμο κλπ».
Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, εγώ παρακολούθησα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε. Μετά βλέπω τον καστανά ότι έγινε κατακόκκινος και άρχισε να τρέμει.
Ήθελε να φωνάξει, αλλά βλέπω με έκπληξη ότι συγκρατείται, σκύβοντας το κεφάλι του άρχισε να κλαίει με λυγμούς.
Όμως συνέρχεται γρήγορα σκουπίζει τα δάκρυά του και με πολλή δύναμη των χεριών του (αυτά ήταν γερά) στυλώνει το σώμα του δυνατά, σπρώχνει τον πάγκο του με τα κάστανα μπροστά και φωνάζει με όλη τη ψυχή του, στο νεαρό αξιωματικό δυνατά «πώς να σηκωθώ κύριε της τα έδωσα της Πατρίδας και τα δύο» και σηκώνει τα μπατζάκια του παντελονιού όπου φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω απο τα γόνατα.
Και ξαναρχίζει να κλαίει. Ο κόσμος όπως και εγώ γύρω του κλαίει και χειροκροτεί, όμως περισσότερο από όλους κλαίει ο νεαρός αξιωματικός.
Έχουν περάσει περίπου 60 χρόνια. Ποιος ξέρει τι γίνεται… Εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι το αλησμόνητο, φοβερή σκηνή για Όσκαρ. Ο αξιωματικός σκύβει και αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά, και στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα και φέρνει το δεξί του χέρι στην άκρη του γείσου του πηληκίου του και τον χαιρετά στρατιωτικά.
Του απονέμει «τας κεκανονισμένας τιμάς» που δεν μπόρεσε εκείνος τυπικά να αποδώσει στη σημαία μας, γιατί της χάρισε και τα δύο πόδια στα βορειοηπειρώτικα βουνά μας για να μπορεί να κυματίζει σήμερα ψηλά η κυανόλευκη σημαία σε λεύτερη πατρίδα.
Και οι άλλοι, οι πολλοί να μπορούν να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στις ειρηνικές απασχολήσεις τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά από έναν ήρωα του αλβανικού μετώπου, τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και να “χει.
Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρωνεύονται.
Γι” αυτό οι νέες γενιές πρέπει να μάθουν, να διδαχθούν από την οικογένεια και το σχολείο για το Έπος του 1940.
Για το καλό της Πατρίδας μας.
ΔΗΜΗΤΡHΣ ΝΤΟΥΛΙΑΣ
ΠΛΩΤΑΡΧΗΣ Π.Ν. εα
pentapostagma.gr

Σάββατο, 11 Μαΐου 2013

Δέν ξεχνῶ τόν Μιχάλη Καραολῆ ....και τον Αντρέα Δημητρίου....


Λευκωσία, Κεντρικὲς Φυλακές. Ξημερώνοντας 10 Μαίου 1956. Πρὶν ἀπὸ 50 ἀκριβῶς χρόνια. Οἱ κρατούμενοι ἀγωνιστὲς τῆς ΕΟΚΑ δὲν κοιμοῦνται. Ὅλοι μένουν ξάγρυπνοι περιμένοντας κάτι σημαντικό. Μισῆ ὤρα μετὰ τὰ μεσάνυχτα τὸ μήνυμα διαδίδεται ἀπὸ θάλαμο σὲ θάλαμο. Οἱ Ἄγγλοι στρατιῶτες ἄνοιξαν τὸ κελλὶ τοῦ μελλοθανάτου καὶ τὸν μεταφέρουν στὴν ἀγχόνη. Εἶναι ὁ Μιχαλάκης Καραολής, ὁ πρωτομάρτυρας τοῦ Κυπριακοῦ Ἀγῶνος. Ἀγέρωχος καὶ ψύχραιμος ὁδηγεῖται πρὸς τὸ μαρτύριο. Λίγο πρὶν εἶχε ἐξομολογηθεῖ στὸν ἱερέα τῶν Φυλακῶν καὶ εἶχε κοινωνήσει.
Τὴν ὥρα ποὺ ὁ Τουρκοκύπριος δήμιος ἀνοίγει τὴν μακάβρια καταπακτὴ οἱ Φυλακὲς σείονται ἀπὸ συνθήματα καὶ ἀπὸ τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο. Λίγο ἀργότερα ἡ διαδικασία ἐπαναλαμβάνεται. Νέα ἀγωνία, νέα συνθήματα, πάλι ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος. Αὐτὴ τὴν φορὰ τὸ παλληκάρι ποὺ ὁδηγεῖται στὴν ἀγχόνη λέγεται Ἀνδρέας Δημητρίου. Ἀπὸ τότε οἱ δυό τους ἀποτελοῦν ἀχώριστο δίδυμο στὴν ἱστορικὴ μνήμη καὶ στὴν καρδιὰ τῶν Νεοελλήνων.
 Ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Κύπρος γέμισαν δρόμους κι πλατεῖες μὲ τὸ ὄνομα Καραολὴ καὶ Δημητρίου. Κι ὁ Ἀγώνας φούντωσε. Τὸ παράδειγμα τῶν δυὸ νέων ποὺ ἔδωσαν τὴν ζωή τους γιὰ τὴν Ἐλευθερία καὶ τὴν Αὐτοδιάθεση-Ἕνωση χαλύβδωσε πολλοὺς ἄλλους. Ὁ Ἑλληνισμὸς ὁλόκληρος ὀφείλει εὐγνωμοσύνη σ’ αὐτὰ τὰ παιδιὰ καὶ σὲ ὅλη τὴν γενιὰ τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ τοῦ 1955-59. Μᾶς χάρισαν τὴν τελευταία ἔνδοξη σελίδα τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας. Ἀνεδείχθησαν πρότυπα ἡρώων γιὰ τὶς παροῦσες καὶ τὶς μέλλουσες γενεές.
Ἀξίζει νὰ προβληματισθοῦμε. Ποιὰ ἦταν τὰ ἰδανικὰ αὐτῶν τῶν παλληκαριῶν; Ποῦ ὀφείλεται ἡ θαυμαστὴ ἀντοχὴ καὶ ψυχραιμία τοὺς μπροστὰ στὰ Δικαστήρια καὶ στὰ βασανιστήρια τῆς βρετανικῆς ἀποικιοκρατίας; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή. Ἦταν τὰ ἴδια ἰδανικὰ ποὺ ἐνέπνευσαν τοὺς ἀγωνιστὲς ἐπὶ Τουρκοκρατίας καὶ ἐπὶ Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως. Οἱ ἴδιες ἀρχὲς καὶ ἀξίες ποὺ συνιστοῦν τὴν συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Δηλαδὴ ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη, ὁ ἁγνὸς πατριωτισμός, ἡ συνείδηση τοῦ χρέους ἀπέναντι στοὺς προγόνους καὶ στοὺς ἐπιγόνους, ἡ ἀγάπη γιὰ τὴν Ἐλευθερία καὶ τὴν Δημοκρατία, ἡ συνείδηση ὅτι ὑπάρχουν κάποια διαχρονικὰ ἰδανικά, τὰ ὁποῖα βοήθησαν αὐτὸν τὸν λαὸ νὰ μὴν ἐξαφανισθεῖ κάτω ἀπὸ πολυποίκιλες ἐθνικές, θρησκευτικὲς καὶ πολιτιστικὲς καταπιέσεις καὶ ὑποδουλώσεις.


 Ὁ Μιχαλάκης Καραολής, ἄριστος μαθητὴς στὴν Ἀγγλικὴ Σχολὴ Λευκωσίας ἀρνήθηκε μία ὑποτροφία ποὺ τοῦ προσέφεραν γιὰ νὰ σπουδάσει Ἰατρικὴ , διότι εἶχε μόλις ἐνταχθεῖ στὴν ΕΟΚΑ καὶ ἤθελε νὰ τὰ δώσει ὅλα γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Ἤξερε ἀπ’ ἔξω ὁλόκληρα χωρία ἀπὸ Ἀρχαίους Ἕλληνες συγγραφεῖς καὶ ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη. Ἡ Χριστιανική του πίστη ἦταν βαθειά, ὄπως φαίνεται ἀπὸ τὰ τελευταῖα γράμματα ποὺ ἔστειλε στοὺς συγγενεῖς του. Τὴν ἴδια ἑλληνοκεντρικὴ παιδεία καὶ χριστιανικὴ ὑπομονὴ εἶχε καὶ ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν ἀγωνιστῶν, ἀγοριῶν καὶ κοριτσιῶν, τῆς Ἐθνικῆς Ὀργανώσεως Κυπρῖων Ἀγωνιστῶν. Ὅταν ἐπισκεφθεῖ κάποιος τὸ Μουσεῖο Ἀγῶνος στὴν Λευκωσία βλέπει ἰδίοις ὄμμασι τὰ βιβλία καὶ τὰ πνευματικὰ ἐφόδια τῶν νεαρῶν ἡρώων. Ὁ Καραολής, ὁ Δημητρίου καὶ οἱ συνεχιστὲς καὶ συναγωνιστὲς τοὺς ἐξέφρασαν μὲ μαχητικὸ τρόπο τὴν Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση, ἡ ὁποία ἔχει τὴν δύναμη νὰ γεννᾶ καὶ νὰ γαλουχεῖ παλληκάρια. Τότε ὁ διάσημος Ἀλμπὲρ Καμὺ ἀφιέρωσε στὸν Καραολὴ εἰδικὸ ἄρθρο σὲ γαλλικὴ ἐφημερίδα. Σήμερα, ὅμως, κάποιοι δὲν θέλουν νὰ παραδεχθοῦν ὅτι τὸν ἀγώνα κατὰ τῆς ἀποικιοκρατίας στὴν Κύπρο τὸν διεξήγαγαν παιδιὰ τοῦ Κατηχητικοῦ καὶ ὄχι ἐμβριθεῖς μελετητὲς τοῦ Μὰρξ καὶ τοῦ Λένιν. Τί νὰ κάνουμε; Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια.
Φαίνεται ὅτι ὁρισμένοι ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἑλληνισμοῦ θέλουν νὰ σβήσουν ἀπὸ τὴ μνήμη μας τὸν Καραολή. Βλέπουμε ἑλληνικὸ σχολικὸ βιβλίο-τὸ ὁποῖο εὐτυχῶς ἀπεσύρθη- νὰ κατηγορεῖ ὦς «ὑπερσυντηρητικοὺς ἐθνικιστές» τοὺς ἀγωνιστὲς τῆς Κυπριακῆς Ἐλευθερίας. Διαβάζουμε στὸ πανηγυρικῶς ἀπορριφθὲν Σχέδιο Ἀνᾶν παραγράφους ποὺ ἀποσκοποῦσαν νὰ καταργήσουν τὴν ἑλληνικὴ σημαία ἀπὸ τὴν Κύπρο καὶ νὰ ἀφαιρέσουν ἀπὸ τὴν σχολικὴ ὕλη κάθε ἀναφορὰ στὸν Καραολή, στὸν Αὐξεντίου κ.ἅ. Παρατηροῦμε τὴν πρόσφατη πρόταση τῶν ἀμερικανῶν καὶ εὐρωπαίων «σοφῶν» της Διεθνοῦς Ὁμάδος Κρίσεων νὰ προσπαθεῖ νὰ μᾶς πείσει ὅτι τὸ Κυπριακὸ θὰ λυθεῖ ἀρκεῖ νὰ ξεχασθεῖ τὸ αἷμα ποὺ χύθηκε ὑπὲρ τῆς ἑλληνικότητος τῆς Κύπρου. Εἶμαι βέβαιος ὅτι κάθε τέτοια προσπάθεια θὰ ἀποτύχει. Καὶ στὴν Κύπρο καὶ στὴν Ἑλλάδα ἡ μεγάλη πλειοψηφία δὲν λησμονεῖ τοὺς ἥρωες. Ἕνα κομμάτι τῆς ψυχῆς μας ἔχει δηλώσει ὦς τόπο μόνιμης διαμονῆς τὴν διασταύρωση τῶν ὁδῶν Καραολῆ-Δημητρίου καὶ Ἐλευθερίας.

Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

Η Πρωτομαγιά στην Αρχαία Ελλάδα





Γνωστός στους διάφορους πολιτισμούς με διαφορετικά ονόματα, ο Μάιος ονομάστηκε έτσι από τη ρωμαϊκή θεότητα Maja (Μάγια) της οποίας το όνομα προήλθε με τη σειρά του από την ελληνική λέξη Μαία, τροφός και μητέρα. Η Μάγια ταυτίστηκε και με την Ατλαντίδα νύμφη Μαία, μητέρα του Ερμήστον οποίο και αφιερώθηκε ο μήνας. Σύμφωνα με τον τρόπο διαίρεσης του χρόνου των αρχαίων Ελλήνων, ο Μάιος αντιστοιχούσε σε μέρος του Μουνιχιώνα και του Θαργηλιώνα που σημαίνει το μήνα που ο ήλιος καίει, θερμαίνει τη γη. Ήδη από τους Ρωμαίους, η αρχή του μήνα σηματοδοτούνταν από τον εορτασμό της Αγαθής Θεάς ενώ σε όλη τη διάρκειά του τελούνταν γιορτές συνδεδεμένες με την ευφορία των αγρών.

Η φυσιογνωμία του Μαΐου στη λαϊκή αντίληψη είναι δίσημη: συνυπάρχει σ αυτήν το καλό και το κακό, η αναγέννηση και ο θάνατος. Όλες αυτές οι ιδιότητες συγκλίνουν και συγκεντρώνονται στην πρώτη του μέρα, την Πρωτομαγιά. Ο εθιμικός εορτασμός της ως της τελικής νίκης του καλοκαιριού κατά του χειμώνα και της κατίσχυσης της ζωής επί του θανάτου έχει μακρότατη παράδοση με ρίζες που ανάγονται σε προχριστιανικές αγροτικές λατρευτικές τελετές που αποσκοπούσαν στη γονιμότητα των αγρών και, κατ επέκταση, και των ζώων και των ανθρώπων.

Οι αρχαίοι Έλληνες, ως φλογεροί φυσιολάτρες, γιόρταζαν το άνοιγμα των λουλουδιών και το φτάσιμο της άνοιξης. Aπό τα αρχαιότερα χρόνια του πολιτισμού τους, που έφθασε στην Eλλάδα από τη Θράκη το ρόδο, μαζί με τις Oρφικές διδασκαλίες, το άνθος αυτό έγινε σύμβολο και υμνήθηκε ως η νύμφη των ανθέων. Ο Aνακρέων ύμνησε έτσι το άνθος αυτό του Mαγιού:

«Pόδον, άνθος των ερώτων
αναμίξωμεν τω Bάκχω
ρόδον, ω+ ωραίον άνθος
ενθέντες τοις κροτάφοις
ευθυμήσωμεν εν τούτοις».


Η γιορτή, όμως, της άνοιξης, η αρχαία Πρωτομαγιά, πήρε σιγά-σιγά κι επίσημη μορφή. Από τις παλαιότερες γιορτές, δημιουργήθηκαν τα Ανθεστήρια, η γιορτή των λουλουδιών. Αυτή ήταν η πρώτη επίσημη γιορτή ανθέων των Ελλήνων. Ιδρύθηκε πρώτα στην Αθήνα, όπου με μεγαλοπρέπεια βάδιζαν προς τα ιερά πομπές με κανηφόρες, που έφερναν άνθη. Έπειτα τα Ανθεστήρια διαδόθηκαν και σ άλλες πόλεις της Ελλάδος και πήραν πανελλήνια μορφή.

Στα Ανθεστήρια της Ελλάδας «ανασταινόταν» ο… σκοτωμένος Ευάνθης θεός, επίθετο του Διόνυσου, που από το χυμένο αίμα του φύτρωσε, σύμφωνα με το μύθο, η άμπελος. Δρώμενο της Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα κατά τα νεότερα χρόνια ήταν η ανάσταση του Μαγιόπουλου. Ένας έφηβος εμιμείτο στα ξέφωτα του δάσους τον πεθαμένο, τάχατες, Διόνυσο. Κοπέλες τον στόλιζαν με άνθη και του τραγουδούσαν τον «κομμό, το θρήνο και τον οδυρμό, μέχρι που να «αναστηθεί» και μαζί με αυτόν όλη η φύση.

Όταν προσωποποιήθηκαν οι ιδιότητες της Φύσης και αποδόθηκαν σε συγκεκριμένους θεούς, τότε τις αρχικές εκείνες γιορτές της Άνοιξης μοιράστηκαν μεταξύ τους η Ίσιδα, ο Διόνυσος, η Δήμητρα, ο Απόλλωνας, η Χλωρίδα (Flora) και αν κάποιος άλλος θεός θεωρήθηκε επόπτης της φυσικής παραγωγής ή αίτιος της βλάστησης των φυτών.

Και λοιπόν αντί για την αρχική και ενστικτώδη εκείνη χαρά των ανθρώπων από τη θέα της ζωής που ξαναγεννιέται στη φύση, γιόρταζαν οι δικοί μας πρόγονοι , από υποχρέωση πια, γιορτές, σαν τα Ανθεσφόρια περίπου, τα Ηροσάνθεια, τα Χλόεια, τα Θαλήσια και τέλος τα περίφημα Διονύσια για των οποίων την εξύμνηση συναγωνίζονται οι μεγαλύτεροι λυρικοί ποιητές της Ελλάδας που για την ανοιξιάτικη λαμπρότητά τους ψάλλει ο ουράνιος Πίνδαρος ότι:

Φοίνικος έρνος οπότ΄οιχθέντος Ωράν θαλάμου.
Εύοδμον επαιωσιν έαρ, φυτά νεκτάρεα.
Τότε βάλλεται , τότ΄επ΄αμβρόταν χέρσον εραταί
ίων φόβαι ρόδα τε κόμαισι μίγνυται,
αχεί τ΄ομφαί μελέων συν αυλοίς,
αχεί τε Σεμέλαν ελικάμπυκα χοροί.

(Το βλαστάρι του φοίνικα, των Ωρών σαν ανοίξει ο θάλαμος
και τα μυρωδάτα φυτά μυριστούν την εύοσμη άνοιξη,
τότε πετιέται, τότε στη γη των αθανάτων σωρός
χαριτωμένοι μενεξέδες και τριαντάφυλλα
με τα μαλλιά ανακατεύεται
και ηχεί γλυκιά φωνή με λυρικούς αυλούς
και σέρνουνε χορούς για την ανθοστεφάνωτη Σεμέλη).


Αργότερα, με το πέρασμα των αιώνων, η αρχική έννοια της Πρωτομαγιάς χάθηκε και τα έθιμα επιβίωσαν απλώς ως λαϊκές γιορτές στις οποίες συμπεριλαμβάνονται περιφορά δέντρων, πράσινων κλαδιών ή στεφάνων με λουλούδια, ανακήρυξη του βασιλιά ή της βασίλισσας του Μάη, χορός γύρω από ένα δέντρο ή ένα στολισμένο κοντάρι-γαϊτανάκι. Πρόκειται για μια από τις ελάχιστες γιορτές χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο που έχουν διατηρηθεί ως τις μέρες μας με εκδηλώσεις που απαντώνται στον λαϊκό πολιτισμό πολλών ευρωπαϊκών λαών.

Το στεφάνι 

Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι είναι, σχεδόν, το μοναδικό έθιμο που εξακολουθεί να μας συνδέει με την παραδοσιακή Πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης με πανάρχαιες ρίζες, πλούσια σε εκδηλώσεις σε παλαιότερες εποχές. Στις μέρες μας η Πρωτομαγιά με το μάζεμα των λουλουδιών για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, από την οποία οι περισσότεροι έχουμε απομακρυνθεί, ζώντας στις πόλεις.

Σύμφωνα με τη διευθύντρια του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, Αικατερίνη Καμηλάκη, το στεφάνι κατασκευαζόταν με βέργα από ευλύγιστο και ανθεκτικό ξύλο κλήματος ή άλλο και στολιζόταν με λουλούδια και κλαδάκια καρποφόρων δέντρων, όπως η αμυγδαλιά, η συκιά και η ροδιά. Ακόμα, το διακοσμούσαν με στάχυα από σιτάρι και κριθάρι, με κρεμμύδι αλλά και σκόρδο για το μάτι. Η χρησιμοποίηση πρασινάδας και όχι τόσο λουλουδιών με σκοπό τη μετάδοση της γονιμότητάς τους ήταν το κύριο χαρακτηριστικό των μαγιάτικων συνηθειών. Στον αγροτικό χώρο, μάλιστα, δε θεωρείτο απαραίτητο το πλέξιμο στεφανιών. Αρκούσε η τοποθέτηση πάνω από την πόρτα του σπιτιού μιας δέσμης από χλωρά κλαδιά ελιάς, συκιάς, νερατζιάς, πορτοκαλιάς και άλλα μαζί με λουλούδια. Απαραίτητη ήταν, επίσης, η ύπαρξη μεταξύ τους φυτών αποτρεπτικών… του κακού, όπως είναι η τσουκνίδα, το σκόρδο και άλλα.

Σύμφωνα με κείμενο του καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Μιχάλη Τιβέριου, το μαγιάτικο κλαδί ή το άνθινο στεφάνι, έχει κατά πάσα πιθανότητα τις ρίζες του στην αρχαιότητα: «Είναι γνωστό ότι στην αρχαία Ελλάδα τέτοια κλαδιά ή στεφάνια τα χρησιμοποιούσαν πολύ συχνά. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι δεν έλειπαν από καμία σημαντική εκδήλωση του δημόσιου, ιδιωτικού και θρησκευτικού βίου. Επιπλέον, είναι αξιοπρόσεκτο ότι μια σημαντική γιορτή ενός μήνα των αρχαίων, του Θαργηλίωνος, που αντιστοιχούσε, περίπου, με το δικό μας Μάιο, περιλάμβανε στα δρώμενά της την κατασκευή ενός κλαδιού ανάλογου με το μαγιάτικο. Το κλαδί αυτό δεν το έφτιαχναν με άνθη, αλλά με κλαδιά οπωροφόρων δέντρων, στα οποία αναρτούσαν κρεμμύδι και σκόρδο».

Στις μέρες μας που έχουμε καθιερώσει στεφάνια από λουλούδια του αγρού ή των κήπων, τα οποία τοποθετούμε για μερικές μέρες στην κύρια είσοδο των σπιτιών μας. Δύσκολα μπορεί, πια, να ανιχνευτεί συμβολισμός στο σύγχρονο πρωτομαγιάτικο στεφάνι, κατά το Μιχάλη Τιβέριο, αφού για τους περισσότερους δεν αποτελεί, ίσως, τίποτα περισσότερο από μια όμορφη και μυρωδάτη σύνθεση λουλουδιών, χωρίς να παραπέμπει σε συσχετισμούς σύμφωνα με τους οποίους «χαρίζει» στους ενοίκους ενός σπιτιού υγεία, καλή τύχη, ειρήνη, ευτυχία και ευφορία. Σίγουρα, όμως, η κατασκευή του χαρίζει ευφορία σε μεγάλους και μικρούς, που ξεφεύγοντας από τις πόλεις αναζητούν τη χαρά της άνοιξης στην ολάνθιστη φύση.

πηγή
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...