₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪

*Άνθρωποι και κυβερνήσεις ποτέ δεν διδάχτηκαν τίποτα από την Ιστορία, ούτε ποτέ καθόρισαν την δράση τους επάνω σε αλήθειες και αρχές στηριγμένες σ' αυτήν *
(Χέγκελ)
*Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.*
(Μιγκέλ Ντε Θερβάντες)
*Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.*
(Ιπποκράτης)
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

O Έλληνας Εθνικός ήρωας της Αργεντινής

Το 1784, στην Ύδρα γεννήθηκε ένα παιδί, που βαφτίστηκε Νικόλαος και γρήγορα φανέρωσε ανήσυχο πνεύμα, το οποίο υπογραμμίστηκε από τον άνεμο φιλελεύθερων ιδεών στο νησί. Νεότατος ακόμη, ο Νικόλαος Κολμανιάτης, άρχισε να ταξιδεύει και πολύ γρήγορα διακρίθηκε. Τον Ιούλιο του 1952, ο τότε διοικητής της Εμποροναυτικής Σχολής Υδρας, Θεοφάνης Καλλίτσας, γράφει στη “ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ” ότι ο νεαρός Νικόλαος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί όπου γεννήθηκε, εξαιτίας ενός επεισοδίου τιμής.

Χρόνια μετά, ίχνη του εντοπίζονται στη Μάλτα και λίγο αργότερα στο Βασίλειο της Νεαπόλεως. Εκεί, σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, ο Νικόλαος αντιστάθηκε στις διώξεις πολιτών, που ξεκίνησε η κυβέρνηση, με σκοπό να εκμηδενίσει το επαναστατικό ρεύμα, που κατέκλυσε την Ευρώπη μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Οι εξελίξεις από εκεί και πέρα, ήταν ραγδαίες: εγκατέλειψε την περιουσία που είχε δημιουργήσει στη Νάπολη και βρέθηκε στη Ρωσία, όπου κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό. Σύντομα τού απονεμήθηκε ο βαθμός του πλωτάρχη, καθώς εκτιμήθηκαν οι ικανότητές του.

Από τη Ρωσία στο νησί Μάρτιν Γκάρθια για μια γιγαντομαχία

Όπως έδειχναν όλα, είχε μπροστά του μια εξαιρετική σταδιοδρομία στο ρωσικό πολεμικό ναυτικό.



Αλλά τότε, κάτι άλλο τράβηξε την προσοχή του. Ήταν το 1810, όταν άρχισαν οι αψιμαχίες μεταξύ Αργεντινών και Ισπανών, για την ανεξαρτησία των πρώτων από το ισπανικό στέμμα, με πρωτοστάτη τον Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν. Ο Νικόλαος αποφάσισε τότε να αφήσει πίσω του τη Ρωσία και το αληθινό του όνομα και να πάρει το ψευδώνυμο Γεωργίου. Στην Αργεντινή έφτασε το 1811, έχοντας στο πλευρό του τον ναυτικό Σαμουήλ Σπύρου, από τη Μυτιλήνη. Οι δύο τους γνωρίζονται με τον Ιρλανδό Γουλιέλμο Μπράουν, στον οποίο είχε ανατεθεί η οργάνωση του αργεντίνικου στόλου.

Η ιστορία της Αργεντινής ξεκινά να μνημονεύει τον Νικόλαο Γεωργίου από τη 10η Μαρτίου του 1814, όταν στη διάρκεια μιας ναυμαχίας κοντά στο νησί Μάρτιν Γκαρθία, δόθηκε -όπως μαθαίνουμε από τις εφημερίδες της εποχής- “μια γιγαντομαχία”, στη διάρκεια της οποίας, “μετά από πολύωρο και πεισματώδη δράση, έτρεψεν εις φυγήν τους Ισπανούς”. Επικαλούμενοι προφανώς την ελληνική υπηκοότητα του ήρωα, πολλοί ιστορικοί της εποχής χαρακτήρισαν τη ναυμαχία “ομηρική”. Μάλιστα, κατά σύμπτωση, η ναυαρχίδα στην οποία επέβαινε ο Υδραίος ναυτικός, με την ιδιότητα του αξιωματικού, είχε το επίσης ελληνικό όνομα “Ηρακλής”.

Το τελευταίο ταξίδι του Σπύρου και της Κάρμεν

Δίπλα στον “Ηρακλή”, αγωνιζόταν ο Σπύρου, κυβερνήτης του πολεμικού “Κάρμεν”. Λίγες ημέρες μετά, το ίδιο σκαρί μετέφερε τον γενναίο ναυτικό στο τελευταίο του ταξίδι. Ήταν στη ναυμαχία Αρρόζο δε λα Τσίνα, όταν ο Σαμουήλ, περικυκλωμένος από υπεράριθμους Ισπανούς και, για να μην πέσει η “Κάρμεν” στα χέρια του εχθρού, ανατίναξε το πλοίο, βάζοντας φωτιά στην πυριτιδαποθήκη του.

Ο Κολμανιάτης εικάζεται ότι είδε την έκρηξη, καθώς το πλοίο που κυβερνούσε, το “Τρινιντάτ”, στο οποίο είχε απομείνει μόνο με τον ύπαρχό του και ελάχιστα μέλη του κατώτερου πληρώματος, βρισκόταν σχετικά κοντά στην “Κάρμεν”. Ωστόσο, κατάφερε για ακόμη μία φορά να διαφύγει. Η επόμενη αναφορά του ονόματός του είναι στο Μοντεβιδέο, όπου “η γενναιότης και η μέχρι απερισκεψίας ορμητικότης του έκαναν θαύματα”. Πρώτος αυτός εισήλθε στην εξαιρετικά στρατηγική και οχυρή αυτή θέση. “Τη στρατιωτική του επιτυχία στεφάνωσε και σημαντικότερη διπλωματική, γιατί κατόρθωσε να προσεταιρισθή υπέρ των Αργεντινών, τον αξιόμαχο στρατό και στόλο του αντιπάλου”,


γράφει η “ΝΑΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΣ”. Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος κατά της Βραζιλίας, ο Κολμανιάτης ανήκε πια στο ανώτερο επιτελείο του στόλου. Έλαβε μέρος σε οκτώ ναυμαχίες το 1826, δέκα το 1827 και τρεις το 1828.

Το παράσημο της Αργυράς Ασπίδας και η Εβίτα Περόν

Στην ελληνική εφημερίδα “ΠΑΤΡΙΣ-PATRIA” της Νοτίου Αμερικής, διαβάζουμε στις 6 Ιανουαρίου του 1957: “Ότε επανήλθε νικητής στο Βουένος Αϊρες, κυβερνήτης της φρεγάδας ‘Αυτοκράτειρα’, το 1828, ετιμήθη με το παράσημο του Τάγματος της Αργυράς Ασπίδος. Έκτοτε, πολεμικά της Αργεντινής, σχολαί και οδοί πόλεων και κωμοπόλεων φέρουν το όνομά του”.

Το 1937, ένα αντιτορπιλικό του αργεντινού στρατού «βαφτίστηκε» προς τιμήν του Jorge, ενώ άλλο έλαβε το όνομα του Σπύρου. Μάλιστα, το “ARA ESPIRO”, στη διάρκεια του πολέμου του Κόλπου, είχε καταπλεύσει στον Πειραιά. Σήμερα, στην Ύδρα, δύο μνημεία μαρτυρούν την ιστορία του Κολμανιάτη. Η μία είναι η ανάγλυφη επιγραφή στο “έμπα” του νησιού, στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων, όπου ο Κολμανιάτης απεικονίζεται ανάμεσα σε δύο όρθιες γυναίκες, που συμβολίζουν την Ελλάδα και την Αργεντινή. Η άλλη, μια προτομή, που στη βάση της αναγράφει “JORGE”, την οποία η Εβίτα Περόν δώρισε τον Νοέμβριο του 1949 στο Ιστορικό Αρχείο και Μουσείο Ύδρας (ΙΑΜΥ).

peykwnas
hellas-now.com 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε ψευδώνυμο.
Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).Υβριστικά και μη ευπρεπή σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...