₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪

*Άνθρωποι και κυβερνήσεις ποτέ δεν διδάχτηκαν τίποτα από την Ιστορία, ούτε ποτέ καθόρισαν την δράση τους επάνω σε αλήθειες και αρχές στηριγμένες σ' αυτήν *
(Χέγκελ)
*Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.*
(Μιγκέλ Ντε Θερβάντες)
*Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.*
(Ιπποκράτης)
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Η ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ 49 ΠΡΟΚΡΙΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΚΑΘ' ΥΠΟΔΕΙΞΗ ΤΩΝ ΤΣΑΜΗΔΩΝ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ - ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ



Γιώργος Απέργης

Τον Ιούλιο του 1941 η Ιταλική Κυβέρνηση διόριζε με Διάταγμα τον αρχηγό της εγκληματικής μαφίας από την ΠαραμυθιάΤζέμιλ Ντίνο, σαν Ύπατο Αρμοστή Θεσπρωτίας, ο οποίος μάλιστα δεν εμφανίστηκε για να αναλάβει τα καθήκοντά του.
Για να τρομοκρατήσουν ακόμη περισσότερο το Ελληνικό στοιχείο και να επιδείξουν στην Ελληνική Κυβέρνηση τη θέλησή τους οι Τσάμηδες, ότι επιθυμούν την απόσπαση του Νομού Θεσπρωτίας από τον ελληνικό κορμό, δολοφονούν μπρος στο Νομαρχιακό κατάστημα τον αναπληρωτή Νομάρχη Γεώργιο Βασιλάκο. Η δολοφονία αυτή υπήρξε το σύνθημα των ομαδικών εκτελέσεων σε ολόκληρο το Νομό, με κορύφωση την εκτέλεση των 49 προκρίτων της Παραμυθιάς (29-9-1943).
Διευθύνων νους για την συστηματοποίηση του έργου της εξολοθρεύσεως του ελληνικού στοιχείου ήταν η διαβόητη τρομοκρατική οργάνωση KSILIA δηλαδή το «Αλβανικό Σύστημα Πολιτικής Διοικήσεως» που συγκροτήθηκε προς τούτο τον Ιούλιο του 1942. Παράλληλα ιδρύθηκε η Αλβανική Φασιστική Νεολαία «Μιλίτσια» και δημιούργησαν 14 τάγματα
ΠΙΝΑΚΑΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ «ΑΛΒΑΝΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ (K.S.I.L.I.A.) ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΣΤΗ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ»
1. Δολοφονηθέντες υπό Τσάμηδων μόνων ή εν συνεργασία με τα στρατεύματα κατοχής: 632
2. Εξαφανισθέντες και απαχθέντες ως όμηροι : 428
3. Βιασμοί γυναικών και κορασίδων : 209
4. Απαγωγαί : 31
5. Πυρποληθείσαι οικίαι : 2.332
6. Λεηλατηθέντα ολοσχερώς χωρία : 53
7. Διαρπαγέντα ζώα :
(α) Αιγοπρόβατα : 37556
(β) Βοοειδή : 9.285
(γ) Ιπποειδή : 4.185
(δ) Πουλερικά (ένα μέρος) : 30.000
(ε) Κυψέλαι : 742
Τα ανωτέρω είναι κατώτερα της πραγματικότητος.
Την άνοιξη του 1944, στα πλαίσια των επιχειρήσεων εναντίον των Γερμανών στην Ήπειρο, κρίθηκε αναγκαίο από την Βρετανική συμμαχική αποστολή να καταλάβει ο Ζέρβας τις Ηπειρωτικές ακτές στην περιοχή της Πάργας που ελέγχουν οι Τσάμηδες, προκειμένου να γίνεται πιο εύκολα ο εφοδιασμός του ΕΔΕΣ με πλοιάρια από την Ιταλία. Στις επιχειρήσεις αυτές στο πλευρό των Γερμανών πολέμησαν και ένοπλα σώματα Τσάμηδων, ιδιαίτερα στην περιοχή της Πάργας, της Παραμυθιάς και της Ηγουμενίτσας.
Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί η μάχη της Μενίνας (17/18-8-1944), όπου μαζί με τους 92 νεκρούς και 109 αιχμαλώτους Γερμανούς, είχαν και οι συμπολεμιστές τους Τσάμηδες 86 νεκρούς και 7 αιχμαλώτους, έναντι 6 ανδρών του ΕΔΕΣ και του Άγγλου Ταγματάρχου Δαβίδ Ουάλλας.
Ακολουθεί επετειακό κείμενο για την 29η Σεπτεμβρίου 1943 από τον γιο ενός εκτελεσθέντα:
Κάπου ανάμεσα στα άπειρα τραγικά γεγονότα της κατοχικής περιόδου παραμένει λησμονημένο και αποσιωπούμενο ένα γεγονός σημαδιακό για την ιστορία της Ηπείρου στα χρόνια της κατοχής. Η σφαγή των προκρίτων της Παραμυθιάς (όπως ονομάζεται στα κατοπινά χρόνια). Ήταν η εποχή που οι Γερμανοί ανέλαβαν πλήρως τον έλεγχο της Ελλάδος μετά την παράδοση της Ιταλίας και ανάμεσα τους τον έλεγχο της Ηπείρου.
Λίγο έξω από την Παραμυθιά ένα γερμανικό απόσπασμα (περί τα εικοσιπέντε άτομα) γύρναγε από ανιχνευτική αποστολή. Στη στροφή του φιδωτού δρόμου ένα πολυβόλο κελάηδησε. Έξι Γερμανοί έπεσαν επί τόπου. Οι αντάρτες που έστησαν την ενέδρα, λάκισαν αμέσως .
Την επομένη, μια όμορφη μέρα και ενώ η ζωή κυλούσε αργά στην μικρή Παραμυθιά μια οχλοβοή σηκώθηκε ξαφνικά και αναστάτωσε την κωμόπολη. Μια γερμανική φάλαγγα έζωσε από παντού την περιοχή και απέκλεισε όλες τις διόδους από και προς την Παραμυθιά. Χαλασμός ακολούθησε. Ο κόσμος αισθανόμενος το κακό πανικοβλήθηκε. Oι Γερμανοί κάνουν μπλόκο! Μέσα στο πανικό όμως, πανάρχαιες αταβιστικές συνήθειες ξύπνησαν από μακροχρόνιο λήθαργο .Έτσι οι κάτοικοι, οι απλοί αγρότες το πρώτο που σκέφτηκαν ήταν να σώσουν τις αρχές του χωριού, τους προκρίτους, με τον αρχαίο σεβασμό προς τις κεφαλές της κοινωνίας.
“Κύριε προϊστάμενε, πρέπει να κρυφτείτε” είπαν δυο απλοί Ηπειρώτες στον νεότατο προϊστάμενο των TTT (ταχυδρομείο, τηλέφωνο, τηλέγραφος) – και πατέρα του υπογράφοντος. Τον οδήγησαν στη εκκλησία όπου κάτω από την Άγια Τράπεζα υπήρχε μια κρύπτη, απομεινάρι άλλων σκοτεινών εποχών.
Οι Γερμανοί όμως δεν άρχισαν τις συλλήψεις αμέσως. Ίσως γιατί περίμεναν να ξεθαρρέψει ο κόσμος. Ίσως γιατί κάτι άλλο περίμεναν. Και αυτό το κάτι άλλο δεν άργησε να φανεί. Ήταν ένα μπουλούκι από κουκουλοφόρους Τσάμηδες, με την στολή της πολιτοφυλακής των Τσάμηδων.
Ήταν αυτοί που θα υπεδείκνυαν στους Γερμανούς κατακτητές τα πρόσωπα που έπρεπε να εκτελεστούν. Και τότε το κακό άρχισε. Το προσωπικό του σταθμού TTT είχε καταφύγει σύσσωμο (τρία άτομα) σε ερημικό σπίτι για να κρυφτεί. Παρακολουθούν κρυμμένοι απέναντι το σπίτι του Γενικού Επιθεωρητή Μέσης Εκπαίδευσης Ηπείρου. Δυο Γερμανοί και δυο Τσάμηδες κτυπούν την πόρτα. Εμφανίζεται η γυναίκα του επιθεωρητή, έγκυος στον όγδοο μήνα, στην πόρτα. Ρωτούν να μάθουν που είναι ο Επιθεωρητής (διερμηνέας ένας Τσάμης). Αυτή απαντά πως δεν ξέρει. Δυο υποκόπανοι σηκώνονται και κτυπούν την γυναίκα στην κοιλιά και στο πρόσωπο. Πέφτει κάτω. Ο επιθεωρητής κρυμμένος σε σοφίτα στο σπίτι, βγαίνει να σώσει την γυναίκα του. Τον πιάνουν. Μετά ζώνουν το ερημόσπιτο. Ετοιμάζονται να σπάσουν την πόρτα, όταν ένας Γερμανός έρχεται να τους πει ότι πιάσαν και τους εξήντα που ήθελαν. Οι Γερμανοί λένε ότι θα τους μεταφέρουν για ανάκριση. Ο επιθεωρητής ένας λεβέντης άντρας λέει στους συγκρατούμενους του ότι πάνε να τους χαλάσουν. Σκίζουν τα ατομικά τους έγγραφα κατά την μεταφορά τους με καμιόνια και μετά αποφασίζουν να το σκάσουν. Ρίχνονται στους φρουρούς και πηδάν από τα καμιόνια. Μερικοί τα κατάφεραν. Ο επιθεωρητής δεν μπόρεσε. Λίγα μέτρα πριν την ελευθερία μια ριπή αυτομάτου τον γάζωσε.


Το γεγονός της σφαγής δεν είναι απομονωμένο από τα γενικότερα δρώμενα της περιόδου εκείνης. Τα συμπεράσματα δεν είναι απλά καθώς υπάρχουν λεπτομέρειες που το φωτίζουν. Οι περισσότεροι των εκτελεσμένων ανήκαν στον ΕΔΕΣ και οι αντάρτες που χτύπησαν τους Γερμανούς ήταν Ελασίτες. Πολλοί ιστορικοί υποστήριξαν ότι μια από τις πιο πετυχημένες στρατηγικές του ΕΛΑΣ στον πόλεμο που εξαπέλυσε έναντι κάθε εθνικής ομάδος ήταν και η παραπάνω, να δημιουργεί επεισόδια έξω από περιοχές μη ελεγχόμενες από αυτόν και να αφήνει την καταστροφή τους στους Γερμανούς, δρέποντας αργότερα τους καρπούς.

Όσο για τους Τσάμηδες, αυτά τα φίδια που τόσο καιρό έτρεφε η Ελλάδα στον κόρφο της και που έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο στον πόλεμο, το δικαστήριο εγκληματιών πολέμου στα Γιάννενα που συστήθηκε μετά την απελευθέρωση, εξέδωσε 5500 καταδικαστικές αποφάσεις εναντίον τους (ερήμην) οι περισσότερες εις θάνατον, σε σύνολο πληθυσμού 22000 .

Οι Τσάμηδες το έσκασαν. Και αντί να τους κυνηγούμε ακόμα και σήμερα όπως κάνουν οι Εβραίοι για τους Nazi, συζητάμε για τις περιουσίες τους.



ΟΙ 49 ΠΡΟΚΡΙΤΟΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΠΟΥ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΚΑΘ’ ΥΠΟΔΕΙΞΙΝ ΤΩΝ ΤΣΑΜΗΔΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1943

· Τσαμάτος Παν. Ευάγγελος, ιερέας
· Αλιγιάννης Φ. Δημήτριος, χαλκουργός

· Αλιγιάννης Δημ. Ιωάννης, παντοπώλης

· Αλιγιάννης Φ. Κωνσταντίνος, χαλκουργός

· Αλιγιάνης Κ. Σωτήριος, παντοπώλης

· Αποστολίδης π. Απόστολος, υποδηματοποιός

· Βαλασκάκης Σωτ. Ελευθέριος, ιατρός

· Γιαννάκης Ιωαν. Νικόλαος, καθηγητής

· Δρίμτζιας Δημ. Χαράλαμπος, γεωργός

· Ευαγγέλλου Ε. Ευθύμιος, καφεπώλης

· Ζιάγκος Γ. Κωνσταντίνος, δημοτικός υπάλληλος

· Κακούρης Απ. Περικλής, δημοδιδάσκαλος

· Κατσούλης Αθ Κωνσταντίνος, δημοδιδάσκαλος

· Κλήμης Θεόδ. Δημήτριος, αγωγεύς

· Κοτσαλέρης Ε. Εμμανουήλ, δ/ντής υποκαταστ. Α.Τ.Ε. Παραμυθιάς

· Κουρσουμής Θ. Κωνσταντίνος, καφεπώλης

· Κωνσταντίνου ή Κωσταγιάννης Ιω. Κων/νος, σιδηρουργός

· Κωνσταντίνου ή Κωσταγιάννης Ιω. Παναγιώτης, σιδηρουργός

· Μάνος Π. Νικόλαος, εστιάτορας

· Μαρέτης Γ. Ανδρέας. χρυσοχόος

· Μαρέτας Ν. Γεώργιος, εστιάτορας

· Μητσιώνης Αναστ. Ιωάννης, καφεπώλης

· Μουσελίμης Σπ. Γεώργιος, Ράπτης

· Μουσελίμης Π. Σταύρος, δημοτικός υπάλληλος

· Μπαζάκος Θ. Ιωάννης, δημοδιδάσκαλος

· Μπάρμπας Γ. Νικόλαος, έμπορος υφασμάτων

· Μπάρμπας Νικ. Σπυρίδων, έμπορος υφασμάτων

· Νάστος Χρ. Ευάγγελος, παντοπώλης

· Πάκος Γ. Πάκος, τυρέμπορος

· Παπαθανασίου Χρ. Βασίλειος, καφεπώλης

· Πάσχος Γ. Γεώργιος, παντοπώλης

· Πάσχος Δ. Λεωνίδας, τυρέμπορος

· Ράπτης Δ. Αθανάσιος, έμπορος

· Ρίγγας Γ. Αθανάσιος, έμπορος

· Σιαμάς Παν. Γεώργιος, ταχυδρομικός υπάλληλος

· Σιωμόπουλος Β. Κων/νος, γυμνασιάρχης

· Σπυρομήτσιος Παύλου Σπυρίδων, υποδηματοποιός

· Στρουγγάρης Απ. Ανδρέας, παντοπώλης

· Σωτηρίου Χρ. Κων/νος, αγωγεύς

· Σωτηρίου Κ Γεώργιος, αγωγεύς

· Τζώης Δημ. Κων/νος, βιβλιοπώλης

· Τσαμάτος Ευάγγ. Νικόλαος, Ράπτης

· Τσίλης Δημ. Κων/νος, αγωγεύς

· Τσορλας Δημ. Γεώργιος, δημοτικός γραμματέας

· Τσορλας Β. Θεόδωρος, υποδηματοποιός

· Τσορλας Β. Κων/νος, υποδηματοποιός

· Φάτσιος Γ. Θωμάς, μυλωθρός

· Φείδης Θ. Αριστοφάνης, λογιστής

· Χρυσοχόου Κ. Απόστολος, συνταξιούχος σχολάρχης και γραμματέας της μητροπόλεως



Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

Η Ιστορία της Κέρκυρας

Η Κέρκυρα ταυτίζεται με το ομηρικό νησί των Φαιάκων, το ξακουστό βασίλειο του Αλκινόου, αν και δεν βρέθηκε κανένα στοιχείο που να το αποδεικνύει.
Οι Φιλολογικές πηγές αναφέρονται σε διάφορες ονομασίες, όπως Σχερία, Δρεπάνη, Μάκρη, Φαιακία, Κόρκυρα, Κέρκυρα.
Ο αρχαίος μύθος θέλει την Κέρκυρα νύμφη που έφερε ο Ποσειδώνας στο νησί. Από το γιο του Φαίακα ονομάστηκε Φαιακία.
Το νησί κατοικήθηκε την Παλαιολιθική Εποχή, 30000-70000π.χ. Στα μέσα του 8ου αι. π.χ. αποίκισαν το νησί Ευβοείς. Αργότερα 708/706 π.χ. Κορίνθιοι πολιτικοί φυγάδες με αρχηγό τον Χερσικράτη.
Η Κορινθιακή Αποικία ιδρύθηκε στο λαιμό της χερσονήσου Κανόνι, στην περιοχή της Παλαιόπολης, μεταφέροντας συνήθειες, λατρεία, πολίτευμα από την πατρίδα. Η Κέρκυρα αναπτύχθηκε γρήγορα, απέκτησε ναυτική δύναμη και έφτασε ν' ανταγωνίζεται στο εμπόριο την Κόρινθο, πράγμα που ανησύχησε τη μητρόπολη κι αμέσως έστειλε το στόλο της να τη συμμορφώσει.
Η ναυμαχία έγινε το 664 π.χ. και ήταν η παλαιότερη, κατά το Θουκυδίδη, σύγκρουση μεταξύ Ελλήνων.
Εκείνη την εποχή έγιναν τα πιο λαμπρά έργα με την επίδραση των Κορινθίων καλλιτεχνών που ήρθαν στο νησί.
Όπως το κενοτάφιο του Μενεκράτους και οι ναοί της Ήρας και της Άρτεμης, με το περίφημο γλυπτό αέτωμα της Γοργούς. Βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πόλης και είναι το αρχαιότερο γλυπτό της Ελληνικής Τέχνης.
Η Κέρκυρα γνώρισε μεγάλη ακμή μετά το θάνατο του Περίανδρου.
Τα "αδριανά κεραμικά" της, περίφημα για τη στερεότητα, μετέφεραν τον ξακουστό "ανθοσμία" οίνο και το λάδι της στις αγορές της Ηπείρου και της Αδριατικής. Το εμπόριο έφερε κέρδη. Καθιερώθηκε νέο νομισματικό και σταθμικό σύστημα, που υιοθετήθηκε κι από άλλες πόλεις του Ιονίου και της Μεγάλης Ελλάδας (Κάτω Ιταλία και Σικελία). Ο Κερκυραϊκός στόλος έλεγχε τους εμπορικούς δρόμους, προσφέροντας προστασία στα πλοία που ταξίδευαν στην περιοχή.
Τα κέρδη απ' αυτές τις υπηρεσίες πλούτισαν το στόλο κι ανέβασαν την οικονομία. Κόπηκαν αργυρά νομίσματα, ανακαινίστηκαν οι παλαιοί ναοί και χτίστηκαν ο ναός του Διονύσου και της Ρόδας. Και βέβαια δεν ξέχασαν τα μεγάλα ιερά. Στους Δελφούς και στην Ολυμπία αφιέρωσαν από ένα χάλκινο ταύρο.
Στα Σικελικά (415π.χ.) ακολούθησαν την Αθήνα με 15 πλοία. Οι Κερκυραίοι και πάλι συμφώνησαν να απέχουν από τα ελληνικά ζητήματα και αποχώρησαν από την Αθηναϊκή Συμμαχία, κάνοντας την αρχή για την διάλυσή της.
Η Κέρκυρα έμεινε ανεξάρτητη ως το 320π.χ., οπότε έγινε ορμητήριο του Λακεδαιμόνιου στρατηγού Κλέωνα, που πήγε σε βοήθεια των Ταραντίνων. Την απελευθέρωσε ο Τύραννος των Συρακουσών Αγαθοκλής, με αφορμή την ανάμειξη του Κλέωνα στη Δύση, και την έδωσε προίκα στην κόρη του Λάνασα που παντρεύτηκε τον Πύρρο.
Ο γάμος διαλύθηκε νωρίς, γιατί ο Πύρρος αποδείχθηκε εξαιρετικά άπιστος και η Κέρκυρα με τη Λάνασσα πέρασαν στο νέο σύζυγο, το Δημήτριο Πολιορκητή.
Η Κέρκυρα επαναστάτησε το 287 π.χ. μόλις ο Δημήτριος έφυγε για την Ασία κι έμεινε ελεύθερη μέχρι που ο γιος του Πύρρου, Πτολεμαίος, το 281π.χ. την επανέφερε στην Ηπειρωτική Συμμαχία, όπου έμεινε ως το 225 π.χ. περίπου.
Πάνω από μισό αιώνα έμεινε η Κέρκυρα στην κυριαρχία των Ρωμαίων (229π.χ.- 337 μ.χ.). Οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν το ναυτικό και τα λιμάνια του νησιού. Ήταν ο πρώτος σταθμός από την Ιταλία και πάντα είχε φρουρά. Απομεινάρια των φρουρών αυτών είναι κατά πάσα πιθανότητα τα επώνυμα "Ρωμαίος" και "Ρουβάς"
Σε αντάλλαγμα έδιναν κάποιες ελευθερίες στη διοίκηση, στους νόμους, στα νομίσματα.
Πολλοί διάσημοι Ρωμαίοι επισκέφτηκαν την Κέρκυρα, όπως ο Νέρων που τραγούδησε μάλιστα μπροστά στο βωμό του Κασίου Διός στην Κασσιόπη, ο ρήτορας και πολιτικός Κικέρων, οι αυτοκράτορες Βεσπασιανός, Σεπτίμιος, Σεβήρος, Αντώνιος Πίος.
Τον 6ο αι. το νησί δέχτηκε καταστροφικές επιθέσεις και η πρωτεύουσα σταδιακά εγκατέλειψε την αρχαία της θέση και μεταφέρθηκε βορειότερα, στη μικρή χερσόνησο με τις δύο κορφές απ' όπου και το μεσαιωνικό όνομα Κορυφώ ή Κορυφή, Κορφού- όπου το 16ο αι. οι Ενετοί έχτισαν το Παλαιό Φρούριο.
Τα ερείπια από παλαιοχριστιανικές βασιλικές και οχυρωματικά έργα φανερώνουν το συνεχή και ακμαίο βίο του νησιού.
Μεγάλη ανάπτυξη πήρε μετά τον 8ο αι. Αλλά η ίδια η προνομιακή θέση που συντέλεσε στην ανάπτυξή της, έφερε συχνά στις ακτές της επιδρομείς. Η δεύτερη Ενετοκρατία κράτησε από τα τέλη του 14ου αι. (1386) ως τα τέλη του 18ου αι. (1797).
Η Βενετία, η μεγαλύτερη δύναμη της Εποχής, κατέλαβε τα φρούρια της Κέρκυρας, προσφέροντας δήθεν προστασία.
Η Βενετία υπήρξε πηγή δεινών αλλά και πόρτα προς τη γνώση.
Το διοικητικό σύστημα ήταν πολύ χειρότερο από αυτό που είχαν να αντιμετωπίσουν οι Έλληνες της υπόλοιπης χώρας. Εδώ απαγορεύτηκε δια νόμου η γραπτή Ελληνική γλώσσα ενώ η γλώσσα της διοίκησης ήταν υποχρεωτικά τα Βενετσιάνικα . Εδώ απαγορεύτηκε η συγκρότηση της Ορθόδοξης εκκλησίας ενώ η Εκκλησιαστική περιουσία λεηλατήθηκε. Βέβαια αυτά με τα χρόνια ατόνησαν .
Από την άλλη πλευρά καθώς η αναγέννηση της παγκόσμιας κοινότητας προχωρούσε η Βενετία υπήρξε το λίκνο του νεώτερου Κερκυραϊκού πνεύματος και των πρώτων δασκάλων του Γένους. (Κλαπατσαράς, Βούλγαρης κλπ)
Αρκετές φορές ο λαός, που στέναζε κάτω από τη βαριά φορολογία, επαναστάτησε κατά των ευγενών για να επαναλάβουν μια αρχέγονη ιστορία. Στην Κέρκυρα είχαμε την πρώτη "Αστική" επανάσταση κατά των "Ευγενών" αυτήν που έγινε αιτία του Πελοποννησιακού πολέμου. Δυο περίπου χιλιάδες χρόνια μετά το 1510 εδώ είχαμε μια από τις πρώτες "Αγροτικές" επαναστάσεις.
Συχνότατες ήταν οι πειρατικές επιδρομές, κυρίως των Τούρκων. Καταστροφική υπήρξε η επιδρομή του Μπαρμπαρόσα που οργάνωσε ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής το 1537.
Στον τελευταίο Ενετοτουρκικό Πόλεμο (1714-1718) η Κέρκυρα απειλήθηκε σοβαρά από τους Τούρκους, αλλά την επομένη της πρώτης επίθεσης, θυελλώδεις άνεμοι κατέστρεψαν τον Τουρκικό Στόλο.
Οι κάτοικοι απέδωσαν την ευεργετική θεομηνία στην επέμβαση του προστάτη τους Αγίου Σπυρίδωνα και κάθε χρόνο στις 11 Αυγούστου γίνεται λιτανεία σε ανάμνηση του γεγονότος.
Παρ' όλα αυτά η Κέρκυρα υπήρξε καταφύγιο για τους Έλληνες που εγκατέλειπαν τα σπίτια τους για ν' αποφύγουν τα δεινά της Τουρκικής Κατοχής.
Η ανάμειξη του ντόπιου στοιχείου με πρόσφυγες απ' όλη την Ελλάδα δημιούργησε την ιδιαιτερότητα και την ποικιλία στις κοινωνικές εκδηλώσεις.
Στις 5 Απριλίου 1797 γαλλική στρατιωτική δύναμη, με αρχηγό τον Τζεντιλί, έγινε δεκτή με ενθουσιασμό στη Κέρκυρα.
Στην πλατεία της Κέρκυρας φύτεψαν το δέντρο της ελευθερίας, έκαψαν το Λίμπρο ντ' Όρο, τα εμβλήματα και τους τίτλους ιδιοκτησίας και τη σημαία του Αγίου Μάρκου. Ιδρύθηκε βιβλιοθήκη με 4000 τόμους και τυπογραφείο που επανεκδόθηκε ο "Θούριος του Ρήγα".
Ο πρώτος ενθουσιασμός των Κερκυραίων έπεσε όταν άρχισαν η βαριά φορολογία, και τα υποχρεωτικά δάνεια .
Η ματαίωση των πόθων αλλά κυρίως η εκκλησιαστική προπαγάνδα έστρεψαν την προτίμηση των Κερκυραίων στους ομόθρησκους Ρώσους, που είχαν αρχίσει να ανησυχούν με τον επεκτατισμό των Γάλλων, και συμμάχησαν με τους Τούρκους.
Η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, 21 Μαρτίου 1800, καθόρισε την "Πολιτεία των Επτά Ηνωμένων Νήσων", με πρωτεύουσα την Κέρκυρα. Παρά την επιτροπεία δεν παύει να είναι το πρώτο συσταθέν Ελληνικό κράτος.
Η συνθήκη του Τιλσίτ το 1807 έφερε στο νησί ξανά τους Γάλλους.
Το πολίτευμα καταργήθηκε και η Επτανησιακή Δημοκρατία μεταβλήθηκε σε Γαλλική Επαρχία.
Οι Άγγλοι "ανησύχησαν" και κατέβαλαν τα νησιά για να τα προστατέψουν από τους Γάλλους. Η Κέρκυρα, παρ' όλη τη στενή πολιορκία, έπεσε μαζί με τον Ναπολέοντα στις 23 Απριλίου 1814.
Η Αγγλική προστασία τυπικά επανέφερε το Ιόνιο κράτος όμως δεν εξέδωσε ποτέ τους νόμους και τα διατάγματα ενεργοποίησης του. Μάλλον σχεδόν ποτέ γιατί όταν αποφάσισε να επανασυστήσει την Ιόνιο Βουλή και να κάνει εκλογές αναγκάστηκε να την καταργήσει στα πρώτα δέκα λεπτά του βίου εξορίζοντας το προεδρείο της αφού το πρώτο άκουσμα στην αίθουσα του Βουλευτηρίου ήταν ένα ομόφωνο ψήφισμα υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα. Η "προστασία" των Άγγλων γεμάτη από αγώνες, φυλακίσεις, δολοφονίες και εξορίες αγωνιστών κράτησε ως το 1864, οπότε τα Επτάνησα ενώθηκαν με τη Ελλάδα.
Στα χρόνια εκείνα η Κέρκυρα υπήρξε λίκνο του χειμαζόμενου Ελληνισμού. Κέντρο διακίνησης ανθρώπων και οπλισμού, μα πάνω απ' όλα κέντρο συγκέντρωσης και προστασίας των αγωνιστών και των κυνηγημένων κυρίως της Ηπειρωτικής Ελλάδας.
Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και είχαν κηρυχθεί ουδέτερα με τη Συνθήκη του Λονδίνου το 1914, οι μεγάλες δυνάμεις επέτρεψαν στα στρατεύματα της Σερβίας να ανασυγκροτηθούν στην Κέρκυρα.
Ταυτόχρονα αποβιβάστηκαν γαλλικές και ιταλικές δυνάμεις, που έμειναν ως τον Οκτώβριο του 1919.
Το 1923 η Κέρκυρα βομβαρδίστηκε από τον Ιταλικό στόλο του Μουσολίνι γιατί αρνήθηκε να παραδοθεί.
Αφορμή για την επίθεση ήταν η δολοφονία σε Ελληνικό έδαφος του Τσελίνι και των άλλων της Ιταλικής αντιπροσωπείας για την χάραξη των αλβανικών συνόρων.
Αλλά και στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η Κέρκυρα πλήρωσε βαρύ φόρο. Το 1940 βομβαρδίστηκε από τους Ιταλούς και τον επόμενο χρόνο την κατέλαβαν με σκοπό να ιδρύσουν το Ιόνιο Κράτος.
Με την πτώση του Μουσολίνι και των Ιταλών Φασιστών νέα βάσανα περίμεναν την Κέρκυρα. Η Ιταλική φρουρά των νησιών αποφάσισε να αντισταθεί στους Γερμανούς. Τότε ολοκληρώθηκε από τους Γερμανούς και τις εμπρηστικές τους βόμβες, την ημέρα του Σταυρού, η καταστροφή της πόλης. Και σαν να μην αρκούσαν οι Γερμανικές βόμβες η Κέρκυρα δέχτηκε αεροπορικές επιθέσεις και από τους Άγγλους οι οποίοι βομβάρδισαν το λιμάνι της στο οποίο ήταν στοιβαγμένοι άλλοι σε καράβια και άλλοι στην προβλήτα, εκατοντάδες Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου.
Καταστράφηκαν σε αυτό το διάστημα πολλά ιστορικά κτίρια, όπως η Ιόνιος Ακαδημία και ολόκληρη η εκεί βιβλιοθήκη ανεκτίμητης αξίας, το Βουλευτήριο, η Δημόσια Βιβλιοθήκη, το σπίτι του Σολωμού, και το Θέατρο μικρό αντίγραφο της σκάλας του Μιλάνου.
Εκείνη ακριβώς την περίοδο αξίζει να σημειώσουμε δυο γεγονότα που το καθένα έχει μια δική του συμβολική αξία.
Οι Γερμανοί για να περάσουν τα άρματα τους γκρέμισαν τη γέφυρα που ένας Γερμανός, ο Κάιζερ, είχε κτίσει για να ανεβαίνει στο ανάκτορο του Αχίλλειου.
Οι Κερκυραίοι έκρυψαν στα σπίτια τους, με κίνδυνο της ζωής τους, τους Ιταλούς (τους πρώην κατακτητές) για να τους γλιτώσουν από τον νέο κατακτητή.
Η γειτνίαση της Κέρκυρας με την Ιταλία διευκόλυνε την επίδοση των Κερκυραίων στα γράμματα. Η Ιόνιος Ακαδημία (1819) ήταν το πρώτο πανεπιστήμιο σε Ελληνικό έδαφος οι καθηγητές του χρησιμοποιήθηκαν μετά την Ένωση με την Ελλάδα για να επανδρωθεί το Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Και η πρώτη σχολή Καλών Τεχνών ιδρύθηκε στην Κέρκυρα από τον Παύλο Προσαλέντη το 1815.
Το 1840 ιδρύθηκε η "Παλαιά Φιλαρμονική Εταιρεία", η πρώτη μουσική σχολή της Ανατολής.
Κορυφαίος μουσουργός ο Νικόλαος Μάντζαρος, ο συνθέτης του Εθνικού Ύμνου.
Εδώ γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης, ο Ιάκωβος Πολυλάς και έμεινε μεγάλο διάστημα ο Διονύσιος Σολωμός.

ΠΗΓΗ

Η Χρυσή Βίβλος στην Ελλάδα

Χρυσή Βίβλος
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Χρυσή Βίβλος ή Λίμπρο ντ' Όρο (Libro d'Oro) ονομάζεται το βιβλίο-κατάλογος που υπήρχε στη Βενετία και στο οποίο καταγράφονταν τα ονόματα των Ενετών ευγενών, των ανθρώπων οι οποίοι καταλάμβαναν διοικητικές θέσεις και ήταν εκείνοι που είχαν πολιτικά δικαιώματα.


Η Χρυσή Βίβλος στην Ελλάδα

Κατά την διάρκεια την Ενετοκρατίας στα Ιόνια νησιά δημιουργήθηκαν και εκεί τέτοιου είδους κατάλογοι. Στα βιβλία αυτά καταγράφονταν αρχικά οι ντόπιοι ευγενείς, παλαιοβυζαντινής προέλευσης άρχοντες (κεφαλάδες), οι μεγάλοι γαιοκτήμονες και κοτζαμπάσηδες αλλά, αργότερα, και οι οικονομικά ισχυροί αστοί του κάθε νησιού που υπηρέτησαν τις Ενετκές Αρχές. Όλοι αυτοί αποτελούσαν το λεγόμενο αρχοντολόγιο. Το 1542 δημιουργείται «Λίμπρο ντ' Όρο» στη Ζάκυνθο[1]. Ενω το 1593-1604 της Κεφαλονιάς. Στην Κέρκυρα επίσης δημιουργήθηκε μια χρυσή βίβλος των ευγενών την ίδια περίοδο.

Μερικά από τα ονόματα της Χρυσής Βίβλου της Κέρκυρας

Αβράμης, Αλαμάνος, Αληπούτζας, Αλταβίλλας, Αρκούδης, Αρλιώτης, Αρταβάνης, Ασημόπουλος, Αυλωνίτης, Βαρούχας, Βέγιας, Βενιέρης, Βερβιτσιώτης, Βλασόπουλος, Βονδιλάγκης, Βούλγαρις, Βραχλιώτη-Μπότης, Γαλιέλους, Γερομεριάτης, Γεροπέτρης, Γιαλλινάς, Γκαγκάδης, Γονέμης, Γράψας, Γρίτης, Δαμύλλος, Δάνδολος, Δαράτσος, Δελλαδέτσιμας, Δετζώρτζης, Διγότης, Δόντης, Δούσμανης, Δώριας, Έπαρχος, Ζάκκος, Θεοτόκης, Θεοτόκης-Ανδρουτσέλης, Ιγγλέσης, Ιουστινιάνης, Καβάσιλας, Καλλέργης, Καλογεράς, Καμάλης, Κανάλ, Καπάδοχας, Καπέλλος, Καποδίστριας, Καραβέλλας, Καριόφυλλος, Καρτάνος, Κατσαΐτης, Κιγάλας, Κοκκίνης, Κολλητάς, Λάνδος, Λάντζας, Λεπενιώτης, Λευκόκοιλος, Λισγαράς, Λουκάνης, Λουπινάς, Μαζαράκης, Μαρκοράς, Μάρμορας, Μάστρακας, Ματσολένης, Μιδέης, Μίνιος, Μόσχος, Μοτσάνεγας, Μουστοξύδης, Μπάκος, Μπαλιαρής, Μπαρμπάτης, Μπασάν, Μπελάντας, Μπενεβίτης, Μπούας, Παδοβά, Παλατιανός, Παλατσουόλ-Σκορδίλης, Παλλαδάς, Παπαδάτος, Παπαδόπολης, Πετρετής, Πιέρης, Πολίτης, Πολυλάς, Προσαλέντης, Ρεγγίνης, Ρεφελέτης, Ριζικάρης, Ρίκκης, Ροδίτης, Ροδόσταμος, Σαραντάρης, Σαχλίκης, Σκιαδάς, Σορδίνας, Σοφιανός, Σπάθας, Σπανόπουλος, Στεφανόπουλος, Τουρλινός, Τραντάφυλλος, Τριβώλης, Τροΐλος, Φέστας, Φίλιος, Φιομάχος, Φλαμπουριάρης, Φλώρος, Φόρτιος, Χαλικιόπουλος.

Μετά το τέλος της Ενετοκρατίας το 1797 στα Ελληνικά νησιά, όπου υπήρχε η "Χρυσή Βίβλος", (Κέρκυρα[2], Ζάκυνθος[3], Κεφαλονιά) δόθηκε στην πυρά. Σημαντική πηγή, σήμερα, για των εντοπισμό των ελληνικών αρχοντικών οικογενειών αποτελεί το έργο του Ευγένιου Ραγκαβή.

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

O ''Golden Greek'' Τζιμ Λόντος ο αδιαφιλονίκητος μάστερ της πάλης στην Αμερική

ading" width="100%" align="right">
Ο θρυλικός Τζιμ Λόντος: H βιογραφία και οι αγώνες του (video)



Πηγή: Express.gr

Στην Αμερική, όταν οι αθλητικογράφοι συναντούν παλιούς παλαιστές, τους κάνουν πάντα την ίδια ερώτηση: Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος παλαιστής όλων των εποχών; Για μας τους έλληνες, η απάντηση είναι εύκολη. Ο Τζιμ Λόντος. Aπό το 1930 μέχρι το 1946, ο Λόντος ήταν ο αδιαφιλονίκητος μάστερ της πάλης στην Αμερική. Ο ικανότερος και o διασημότερος. Τα κατορθώματά του παραμένουν αλησμόνητα για όσους τον είδαν να παλεύει στα ρινγκ.

Του Ζήση Ψάλλα

Ο Τζιμ γεννήθηκε σ'Α ένα χωριό έξω από το Αργος, το Κουτσοπόδι, πιθανότητα το 1891 -ο ίδιος δεν ήταν σίγουρος πότε ακριβώς. Το πραγματικό του όνομα ήταν Χρίστος Θεοφίλου και ήταν το 13ο παιδί μιας αρχοντικής οικογένειας. Από παιδί, οι γονείς του τον έστειλαν στην Αθήνα, στα μεγαλύτερα αδέρφια του που διατηρούσαν ένα κλωστήριο-υφαντήριο στην οδό Ηφαίστου αλλά ο Χρίστος ήταν ζωηρό παιδί και τους δημιουργούσε προβλήματα. Είχε προκαλέσει μια σειρά από έντονα περιστατικά και το αποκορύφωμα ήταν όταν σε ηλικία 13 ετών, περιφερόμενος στα πόδια των εργατών του κλωστηρίου, τον μάλωσε ο επιστάτης και αντί απάντησης ο Χρίστος τον πέταξε μέσα στο βραστό χυλό με τον οποίο βάφονταν τα νήματα. Μετά από αυτό, η οικογένεια αποφάσισε να τον στείλει σ'Α έναν άλλο μεγαλύτερο αδερφό του που ήταν εγκατεστημένος στην Αμερική.

Στην Αμερική, την προσοχή του 15άχρονου έλληνα τράβηξε ένα αγωνιστικό παιγνίδι. Σε μια μικρή λίμνη, επιβιβάζονταν επί μιας σχεδίας καμιά τριανταριά άτομα έναντι εισιτηρίου και όποιος κατόρθωνε να μείνει μόνος ρίχνοντας τους άλλους στο νερό εισέπραττε μια γενναία αμοιβή. Εκεί ο Χρίστος εντοπίστηκε από αμερικανούς μάνατζερ οι οποίοι του ζήτησαν να υπογράψει ένα πενταετές συμβόλαιο με έναν τοπικό σύλλογο ελεύθερης πάλης. Όταν ο Χρίστος γίνεται 20 χρονών, το συμβόλαιο τελειώνει αλλά έχει παίξει μόνο σε εσωτερικούς αγώνες του συλλόγου. Δυστροπεί γιατί είναι φιλόδοξος και θέλει να διακριθεί όμως παραμένει στο σύλλογο και ανανεώνει το συμβόλαιό του χάρη στον προπονητή του ο οποίος ασκεί σημαντική επιρροή πάνω του.

Με το νέο συμβόλαιο, ο Χρίστος δίνει αγώνες και από τη πρώτη στιγμή αφήνει κατάπληκτους του αθλητικογράφους που τον θεωρούν μεγάλη αποκάλυψη και τον αναφέρουν ως Golden Greek . Παρότι δ εν ήταν ψηλότερος από 1,75 μ. και δεν ζύγιζε πάνω από 91 κιλά, είναι εμφανές ότι μπορεί να διαπρέψει ακόμη και στη βαριά κατηγορία. Έχει φοβερή δύναμη, κυκλώπειο στήθος, ηράκλειους μηρούς και σβελτάδα αιλουροειδούς. Τα θηρία της πάλης του ρίχνουν ένα κεφάλι και είναι 20-30 κιλά βαρύτεροι αλλά ο Χρίστος έχει τη στόφα του πρωταθλητή.

Στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ο νεαρός έλληνας κάνει περιοδείες από την μια άκρη της Αμερικής ως την άλλη παρουσιαζόμενος ως «Χρίστος Θεόφιλος, ο Μαχόμενος Σοβατζής». Ήταν η εποχή που χτίζονταν στην Αμερική ουρανοξύστες και ο Χρίστος εμφανίζεται στα ρινγκ κυκλωμένος με σχοινιά, φορώντας στολή οικοδόμου και παπούτσια πασαλειμμένα με ασβέστη. Τα μεγάλα όνομα της πάλης εκείνη την περίοδο στις ΗΠΑ ήταν ο Τζόε Στέτσερ ( Joe Stecher ) που στεφανώθηκε πρωταθλητής το 1915 και ο Φρανκ Γκοτς ( Frank Gotch ) που ήταν ακόμα μεγαλύτερο ταλέντο. Όμως τα σημαντικά γεγονότα την περίοδο του πολέμου ήταν οι σκοτωμοί και οι καταστροφές κι ο κόσμος δεν είχε όρεξη για σπορ και διασκέδαση.

Μετά την τρομακτική εμπειρία του πολέμου, ο αμερικανικός λαός γίνεται εσωστρεφής. Τα χρόνια της ειρήνης, οι μετανάστες ήταν ευπρόσδεκτοι αλλά ο πόλεμος καλλιέργησε τον εθνικισμό. Λόγω αυτής της κατάστασης, το κοινό ήθελε να βλέπει για πρωταθλητή έναν όσο το δυνατόν πιο καθαρόαιμο αμερικανό. Κάθε μειονότητα είχε τον δικό της ήρωα, ο ι Ρώσοι, οι Γερμανοί, οι Εβραίοι, οι Ιταλοί και φυσικά οι Έλληνες είχαν τον Χρίστο Θεοφίλου, αλλά ήταν πολύ δύσκολο να λάμψουν οι εθνικοί πρωταθλητές. Αυτόν που προτιμούσαν οι αμερικανοί ήταν ο Εντ Λούις, ο Στραγγαλιστής που ήταν τρομερός σαν ταύρος και είχε κερδίσει τον τίτλο του πρωταθλητή πέντε φορές. Ονομάστηκε Στραγγαλιστής από το φοβερό κεφαλοκλείδωμα που έκανε στους αντιπάλους του, το οποίο όταν πετύχαινε, κανείς δεν μπορούσε να σπάσει. Ο Χρίστος είχε αντιμετωπίσει τον Στραγγαλιστή επτά φορές μέχρι το 1925 και δεν είχε καταφέρει να τον κερδίσει. Σε λίγο τα πράγματα θα άλλαζαν από τη μεγάλη οικονομική κρίση.

Η γένεση του πρωταθλητή

Το 1928, οι ΗΠΑ ένιωσαν τη συμφορά. Κραχ στο χρηματιστήριο. Πτωχεύσεις. Πτώσεις από τους ουρανοξύστες. Απολύσεις και ανεργία. Μια μαύρη εποχή. Εκατομμύρια κόσμος στις ουρές για συσσίτια. 'Αγνωστο το μέλλον της χώρας. Τα πλήθη πάλευαν να επιβιώσουν και κανείς δεν είχε διάθεση να βλέπει τους παλιούς τερατόμορφους παλαιστές με τα φοβερά ονόματα γιατί θύμιζαν την ασχήμια της ζωής. Οι οικονομικές συνθήκες στραγγάλιζαν τους ανθρώπους και κανείς δεν ήθελε να επευφημεί έναν πρωταθλητή που λεγόταν Στραγγαλιστής. Οι θεατές ήθελαν να δουν στο ρινγκ το αντίθετο από αυτό που έβλεπαν τόσα χρόνια. Έναν αθλητή με κανονική μορφή που θα νίκαγε τα τέρατα. Ένα όμορφο πρόσωπο, ένα αψεγάδιαστο σώμα, έναν αγωνιστή που θα τους έδινε το μήνυμα ότι μπορούσαν και οι ίδιοι να ξεπεράσουν τις αντιξοότητες της ζωής. Ο παλαιστής που συγκέντρωνε αυτά τα προσόντα ήταν ο Χρίστος Θεοφίλου. Έμοιαζε σαν σταρ του Χόλλυγουντ και οι εφημερίδες τον ανέφεραν ως «Έλληνα 'Αδωνι» ή «'Ανθρωπο με το Σώμα του Ενός Εκατομμυρίου». Το μόνο χρειαζόταν για να κερδίσει το κοινό ήταν να αμερικανοποιήσει το όνομά του.





Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το πώς ο Χρίστος πήρε το όνομα Τζιμ Λόντος. Ο προπονητής του έλεγε ότι το έκανε επειδή αγαπούσε τον συγγραφέα Τζακ Λόντον, με τον οποίο μάλιστα έμοιαζε στην όψη αλλά η αλήθεια είναι αυτή που διηγείται ο ανιψιός του Δημήτρης Θεοφίλου. Μετά τους πρώτους αγώνες ήρθαν στην Ελλάδα οι φωτογραφίες του Χρίστου και τα αδέρφια του έτρεξαν να τις δείξουν στον πατέρα τους. Αυτός όμως δεν ενθουσιάστηκε καθόλου όταν είδε τον γιό του γυμνό από τη μέση και πάνω. «Τι πράγματα είναι αυτά; O γιός μου χωρίς ρούχα; N 'Α αλλάξει όνομα». Οι γιοί του έμειναν εμβρόντητοι αλλά ο γέρος ήταν ανένδοτος. «Ν'Α αλλάξει όνομα». Επήλθε οικογενειακή ρήξη και ένα από τα αδέρφια, ο Δημήτρης, έφυγε από το σπίτι. Ο Χρίστος πικράθηκε όταν έμαθε την απαίτηση του πατέρα του αλλά δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο ν'Α αλλάξει όνομα. Όλοι συνήθιζαν να το κάνουν αυτό στην Αμερική. Πήρε λοιπόν ως μικρό όνομα το Τζιμ για να τιμήσει τον αδερφό του Δημήτρη και το επίθετο του προπονητή του που λεγόταν Λόντον. Το ν έγινε ς για να δηλώνει την ελληνικότητα και μ'Α αυτό το όνομα έμελλε να θριαμβεύσει. Οι αμερικανικές εφημερίδες για να του κάνουν πλάκα τον ανέφεραν ως Jeemy , αντί για Jimmy όπως ήταν το σωστό, λόγω της ελληνικής προφοράς του.


Ο Τζιμ κατέκτησε το αμερικανικό κοινό γιατί πρώτα απ'Α όλα ήταν δουλευταράς. Από την αρχή της καριέρας του ακολουθούσε ένα πολύ αυστηρό πρόγραμμα προπόνησης και είχε την καλύτερη φυσική κατάσταση από όλους τους αντιπάλους του. Μπορούσε να δίνει τρεις με πέντε αγώνες την εβδομάδα κάτι που κανείς άλλος δεν ήταν σε θέση να κάνει. Ασκούνταν πάντα, ακόμα και στα ώριμα χρόνια της ζωής του. Όταν ερχόταν στην Αθήνα, κατέλυε στη Μεγάλη Βρετανία κι από εκεί έφευγε τροχάδην για το Λυκαβηττό. Διέσχιζε την Κριεζώτου, την Πινδάρου και ανέβαινε στον Αϊ Γιώργη όπου άναβε ένα κερί και επέστρεφε πάλι τρεχάδην. Αυτό το έκανε τρεις φορές την ημέρα. Κι όταν κάποιος δημοσιογράφος ζητούσε συνέντευξη, του έλεγε για να μη χάνει το χρόνο του: «Εντάξει, έλα με τη φόρμα σου, θα τρέξουμε παρέα και θα στα λέω». Από τους γνωστούς αθλητικογράφους της εποχής, ο Σισμάνης είχε αντέξει μέχρι την Ακαδημίας, ο Γαρουφαλής μέχρι τη Σκουφά και μόνο Καράγιωργας που διέπρεψε στο τζούντο κατάφερε να φτάσει μέχρι το Λυκαβηττό.

Πέρα από τη σκληρή προπόνηση, ο Λόντος πρόσεχε πολύ τη διατροφή του. Συνήθιζε να τρώει κουάκερ, δηλαδή νιφάδες βρώμης και ήταν αυτός η αιτία που άρχισαν να γίνονται οι εισαγωγές αυτού του προϊόντος στην Ελλάδα. Και βέβαια, σε μια εποχή που κάπνιζε το 80% των ανδρών, αυτός δεν έβαζε τσιγάρο στο στόμα του. Ούτε έπινε ποτέ αλκοόλ κι αν τύχαινε να βρεθεί και κάποιο μπαρ παρήγγειλλε γάλα.

Κάλλος εναντίον Τεράτων

Ο Λόντος έδωσε τον πρώτο του αγώνα παγκόσμιας εμβέλειας το 1928 εναντίον του ρώσου πρωταθλητή Κόλα Κβαριάνι στην Αθήνα. Πάνω από 100.000 κόσμος συγκεντρώθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο και πολλοί βέβαια έμειναν απέξω. Το στάδιο ήταν κατάμεστο τρεις ώρες πριν αρχίσει ο αγώνας και πρώτη φορά γέμιζε μετά του Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Όταν ήρθε η ώρα, οι τηλεβόες φώναξαν: «Εισέρχεται ο Τζιμ Λόντος». Μαζί μπήκε και ο πατέρας του: «Και τώρα εισέρχεται ο πατέρας Λόντος». Τα πλήθη επευφημούσαν και τον πατέρα: «Γειά σου γέρο Λόντο». Ο αγώνας διήρκησε 15 γύρους, ήταν συνταρακτικός και ο Λόντος νίκησε με το περίφημο αεροπλανικό κόλπο που είχε εφεύρει. Αφού έπαιζε τον αντίπαλο αρκετούς γύρους και τον κούραζε, ξαφνικά επιδείκνυε τη δύναμή του. Τον έπιανε μ'Α ένα πολύ γρήγορο ελιγμό από τον καβάλο και το σβέρκο, τον σήκωνε σε οριζόντια θέση και τον περιέφερε 4-5 σβούρες. Ο αντίπαλος ζαλιζόταν από την περιφορά και από την πίεση που ασκούσαν τα χέρια του Λόντου. Πολλοί τινάζονταν μήπως ξεφύγουν από τη λαβή αλλά δεν μπορούσαν και ο Λόντος τους άπλωνε στο καναβάτσο όπου τους καθήλωνε μέχρι ο διαιτητής να μετρήσει ως το τρία. Όταν τελείωσε ο αγώνας με τον Κβαριάνι, ο πατέρας του πήγε να δει τον Λόντο στα αποδυτήρια όπου ήταν κουκουλωμένος κάτω από τις κουβέρτες σύμφωνα με τα συστήματα της εποχής. Οι μασέρ ειδοποιούν: «Τζιμ, έρχεται ο ντάντι». Τον ξεσκεπάζουν και ο Λόντος του λέει: «Καλωσόρισες πατέρα. Δεν ήθελες να με φωνάζουν με το όνομά σου. Πως σου φαίνεται τώρα που φωνάζουν εσένα με το δικό μου;». Ο γέρος απείλησε να σηκώσει τη μαγγούρα του αλλά στο τέλος συμφιλιώθηκαν και ακολούθησαν οικογενειακά τραπέζια.

Μετά τον αγώνα της Αθήνας, ο Λόντος θα γινόταν πρωταθλητής στις ΗΠΑ. Τ ο 1930, κέρδισε τον τίτλο στη βαριά κατηγορία νικώντας τον Ντικ Σίκατ ( Dick Shikat ) στη Φιλαδέλφεια, σ'Α ένα ματς που διήρκησε 1 ώρα και 29 λεπτά. Διατήρησε το στέμμα πέντε χρόνια και το έχασε από τον Ντάνο Ομαχόνι στη Βοστώνη. Το ξανακέρδισε το 1937 νικώντας τον Μπρόνκο Ναγκούσκι και το κράτησε μέχρι που αποσύρθηκε από την πάλη το 1946. Ο μεγαλύτερος αγώνας που έδωσε ήταν το 1934 στο Σικάγο, εναντίον του Εντ Λούις του Στραγγαλιστή. Η δημοσιότητα αυτού του αγώνα ήταν ανεπανάληπτη. Επειδή οι δυο τους είχαν να συναντηθούν δέκα χρόνια, το κοινό περίμενε με αγωνία τι θα γίνει και το ματς παρακολούθησαν 35.265 θεατές. Οι εφημερίδες έγραψαν ότι ήταν το μεγαλύτερο γεγονός της πάλης στην ιστορία της Αμερικής. Φυσικά, όλοι οι έλληνες πήραν θέση στο ραδιόφωνο να ακούσουν την αναμετάδοση. Τα στοιχήματα ήταν υπέρ του Στραγγαλιστή γιατί είχε νικήσει στις προηγούμενες αναμετρήσεις και ήταν 16 κιλά βαρύτερος αλλά αυτή τη φορά δεν θα είχε τύχη. Μετά από 49 λεπτά και 27 δευτερόλεπτα, ο Τζιμ κέρδισε κάνοντας τους έλληνες πανευτυχείς. Ο Στραγγαλιστής είπε αργότερα ότι τον άφησε να νικήσει επειδή είχε στοιχηματίσει υπέρ του Τζιμ αλλά κανείς δεν τον πίστεψε.

Μετά την περιφανή νίκη κατά του Στραγγαλιστή, ο Λόντος ξεκίνησε περιοδεία σ'Α όλο τον κόσμο. Όσο έλλειπε από την Αμερική, μια νέα φουρνιά παλαιστών εμφανίστηκε που διεκδικούσε το θρόνο του. Ο Ναγκούσκι ( Brongo Naguski ) στη Καλιφόρνια, ο Μάσαλ ( Everett Mashall ) στο Κολοράντο, ο Γουίκοφ ( Lee Wycoff ) στο Κάνσας, ο Κάζεϊ ( Casey ) o Θρυμματιστής στη Βοστώνη και πολλοί άλλοι. Όλοι αυτοί έλεγαν ότι ήταν οι νέοι πρωταθλητές αλλά όταν γύρισε ο Λόντος πίσω, πάλεψε με τους επίδοξους μνηστήρες της ζώνης του –μ'Α όσους συμφώνησαν- και τους νίκησε διατηρώντας τον τίτλο του.

Ο μάνατζερ του Τζιμ, ο παμπόνηρος Έντ Γουάιτ, φρόντιζε πάντα να τονίζει τον τίτλο του Έλληνα 'Αδωνι. Διάλεγε να παλεύει ο Τζιμ με τερατώδεις, κακάσχημους και βλοσυρούς αντιπάλους. Όσο πιο ψηλοί και θεόρατοι ήταν οι αντίπαλοι, τόσο το καλύτερο. Ο Δαβίδ εναντίον του Γολιάθ. Ο Τζιμ αντιπροσώπευε το μετανάστη που προέρχονταν από έναν αρχαίο υψηλό πολιτισμό. Που υπέφερε στα ριγκ από τα τέρατα όπως ο αμερικανικός λαός από την οικονομική κρίση αλλά στο τέλος κατάφερνε να νικήσει. Για την ελληνική κοινότητα αυτό είχε έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Όπως ο Τζιμ νικούσε τους αντιπάλους του, έτσι και οι έλληνες θα μεγαλουργούσαν στην Αμερική. Στην διάρκεια του αγώνα, οι αντίπαλοι του Τζιμ ε κδήλωναν τα μισητά τους ένστικτα με αντικανονικά χτυπήματα, ασφυκτικές λαβές, και απειλητικές διαθέσεις. Ο μικρόσωμος έλληνας δεινοπαθούσε και οι ακροατές άκουγαν τον σπίκερ να ουρλιάζει στο ραδιόφωνο: «Ο Λόντος στο καναβάτσο…Σφαδάζει από τον πόνο…». Ο σπίκερ συνέχιζε: «Ο Λόντος σπάει τη λαβή. Και είναι γρήγορος. Πετάγεται όρθιος σαν… αγγούρι έτοιμος να πολεμήσει». Στη συνέχεια, ο Τζιμ έδειχνε τις υπερφυσικές δυνάμεις του. Σήκωνε σαν πούπουλο τον σωματώδη αντίπαλό και τον έριχνε στο καναβάτσο. Το Κάλλος νικούσε το Τέρας και το κοινό παραληρούσε.


Μέγιστος σε όλα

Μια άλλη πρωτιά του Τζιμ ήταν ότι έβγαζε τα περισσότερα χρήματα από όλους τους συναδέλφους του. Ήταν φυσικό, γιατί ο κόσμος αυτόν ήθελε να βλέπει. Τον Ιανουάριο του 1931, οι New York Times έγραψαν ότι 22.000 θεατές πήγαν στο Madison Square Garden να δουν τον Λόντο να αγωνίζεται εναντίον του Μακμίλλαν που επί χρόνια ήταν το αμερικανικό είδωλο. Στα μέσα του έτους, 30.000 άτομα πήγαν να τον δουν στον αγώνα εναντίον του Ρέι Στηβ ( Ray Steeve ) και τον Νοέμβριο 17.000 άτομα τον παρακολούθησαν στην αναμέτρηση με τον Κάλζα.( Calza ). Εκείνη τη χρονιά, στο απόγειο την οικονομικής κρίσης, ο Τζιμ κέρδισε 1,5 εκατομμύρια δολάρια αγωνιζόμενος σε 140 αγώνες. Σύμφωνα με μια εφημερίδα που έχει κατατεθεί στον ελληνικό μουσείο του Σικάγου, κέρδιζε κατά μέσο όρο 500.000 δολάρια το χρόνο, ένα τεράστιο ποσό για την εποχή.

Η εικόνα του Τζιμ ως Έλληνα 'Αδωνι είχε φέρει κοντά του και πολλές θαυμάστριες. Ήταν ο αγαπημένος των γυναικών και το πρώτο αντρικό σύμβολο του σεξ. Πολλές καλοντυμένες γυναίκες της εποχής πήγαιναν να τον δουν στα ρινγκ και οι θεατρινούλες στριφογύριζαν στα πόδια του για μια φωτογραφία μαζί του. Αυτό δεν ήταν ενοχλητικό για τον Τζιμ ο οποίος συνεχώς συνδεόταν ρομαντικά με σταρλετίτσες και ενζενί της υψηλής κοινωνίας, τη μία μετά την άλλη. Συγχρόνως ήταν και εγκρατής –όσο μπορούσε βέβαια- διότι υπήρχε τότε η πεποίθηση ότι το πολύ σεξ αφαιρεί δυνάμεις. Έτσι ανάμεσα στις χιλιάδες γυναίκες που του την έπεφταν, ο Τζιμ ήταν πολύ επιλεκτικός. Μ'Α αυτή την κατάσταση βέβαια, δεν είχε στο μυαλό του το γάμο και μόνο όταν αποφάσισε να αποσυρθεί, έκανε οικογένεια. Η γερμανοαμερικανίδα σύζυγός του 'Αβρα Ροτσγουάιτ ( Avra Rochwite ) ήταν 17 χρόνια νεότερή του και του χάρισε τρεις κόρες.

Για τους Έλληνες, ο Λόντος ήταν ο «Ο Μεγαλύτερος Παλαιστής όλων των Εποχών». Μ'Α αυτόν ακριβώς τον τίτλο αναφέρθηκε το όνομά του στο Breitbard Hall of Fame , στο μουσείο των πρωταθλητών όλων των σπορ. Ήταν ο διασημότερος, ο ομορφότερος, ο πλουσιότερος, ο θεαματικότερος και ο ικανότερος παλαιστής επί 16 χρόνια. Όλοι οι αντίπαλοί του τον σέβονταν εκτός από έναν, τον Στραγγαλιστή, επειδή μετά την ήττα που υπέστη πέρασε στην αφάνεια. Ο Στραγγαλιστής έκανε κατά καιρούς υποτιμητικές δηλώσεις περιγράφοντας τον Τζιμ ακόμα και ως δειλό, όμως οι άλλοι μεγάλοι παλαιστές δεν ήταν τόσο μικρόψυχοι και αναγνώριζαν δημόσια την αξία του. Ο πρώην πρωταθλητής Τζόε Στέτσερ ( Joe Stecher ) είπε στη δύση της καριέρας του: «Ο Λόντος ήταν ο καλύτερος αθλητής που πάλεψα ποτέ». Κι ο Κβαριάνι, δήλωσε: «Ο Λόντος ήταν καλύτερος από τον Λούις τον Στραγγαλιστή και απ'Α όλους τους άλλους». Την περίοδο της ακμής του, ο Τζιμ δεν είχε χάσει κανένα ματς επί εννιά συνεχόμενα χρόνια. Αφότου έγινε πρωταθλητής, έδωσε συνολικά 2.500 ματς και έχασε μόνο καμιά δεκαριά. Ή ταν αυτός που προσέλκυσε τα πλήθη την περίοδο της οικονομικής ύφεσης στην Αμερική και έσωσε το άθλημα πάλης.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι κάποια ματς ρυθμίζονταν από το συνδικάτο της πάλης. Από τη μια μεριά υπήρχαν οι πραγματικοί αγώνες που μπορούσαν να διαρκούν πάνω από μια ώρα και οι θεατές να βλέπουν το αίμα να ρέει, και από την άλλη υπήρχαν οι λεγόμενοι “επιχειρηματικοί” αγώνες που κανονίζονταν από ορισμένους μάνατζερ. Το 1933, ένας πρώην παλαιστής και διοργανωτής αγώνων, ο Τζάκομπ Πφίφερ, ( Jacob Pfefer ) εξοστρακίστηκε από το άθλημα και αποφάσισε να εκδικηθεί. Ήξερε τα μυστικά και πλησίασε ένα συντάκτη της New York Daily Mirror στον οποίο περιέγραψε με καταπληκτικές λεπτομέρειες πώς στήνονταν τα παιγνίδια. Οι παλαιστές ανήκαν σε ομάδες, και μοιράζονταν ισόποσα τα κέρδη από τα στοιχήματα. Ο κόσμος ταράχτηκε από τις αποκαλύψεις αλλά ο Τζιμ ανέλαβε να τον κρατήσει στο άθλημα δηλώνοντας: «Κάλπικοι είναι όσοι τα λένε αυτά και κανένας άλλος. Εγώ δεν έχω κάνει κοινοπραξία. Είμαι με τον εαυτό μου». Ένας αμερικανός δημοσιογράφος έγραψε: «Εκατομμύρια κόσμος πίστεψε τον Τζιμ γιατί ήταν ειλικρινής, υπερήφανος και ακέραιος». Εκείνη την εποχή, το άθλημα διατηρούσε ακόμα την αξιοπιστία του αλλά αργότερα θα κατρακυλούσε στη γελοιότητα. Ήρθε το κατς όπου επιτρέπονται τα χτυπήματα και οι κλοτσιές. Ασφαλώς το κατς είναι σήμερα ένα πολύ εντυπωσιακό θέαμα στην Αμερική, αλλά όχι αγώνισμα.

Όταν ο Λόντος, μεσήλιξ πια, ετοιμαζόταν να αποσυρθεί, υπήρχαν οπωσδήποτε αρκετοί νεαρότεροι και δυνατότεροι παλαιστές, αλλά είχε τόσο πολύ κερδίσει το σεβασμό των αντιπάλων του που θεωρούνταν ντροπή κάποιος να κάνει δηλώσεις διεκδίκησης του τίτλου. Έτσι η ζώνη του πρωταθλητή που ήταν σημαντικής αξίας διότι είχε πάνω της αρκετό χρυσάφι και πολύτιμα πετράδια δεν πέρασε σε άλλον. Ο Λόντος, άριστα ποιούμενος, δεν το εκμεταλλεύτηκε αυτό, άλλωστε ήταν ζάμπλουτος, και κατέθεσε τη ζώνη του σ'Α ένα μουσείο του Λος 'Αντζελες.

Τυπικά, ο Λόντος αποσύρθηκε το 1946 και αποτραβήχτηκε με την οικογένειά του σε ένα ράντζο στη Καλιφόρνια που ονόμασε Argos . Εκεί διαχειριζόταν τα δέντρα του και τις επενδύσεις που είχε κάνει. Η λαμπρή πορεία του στα ριγκ ήταν γι'Α αυτόν προσοδοφόρα αλλά και ο ίδιος ήταν γενναιόδωρος. Μετά την απόσυρσή του, αφιέρωσε τη ζωή του στις φιλανθρωπίες και προσέφερε σημαντικά χρηματικά ποσά για τα ελληνόπουλα που έμειναν ορφανά στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο και το 1970 τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Φοίνικα από τον βασιλιά Παύλο. Την ίδια χρονιά, ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Ρίτσαρντ Νίξον, μνημόνευσε το όνομά του. Ο Λόντος που στα τελευταία του χρόνια είχε Πάρκινσον, πέθανε στον ύπνο του από καρδιακή ανακοπή σε ηλικία περίπου 80 ετών, το 1973. Όπως είπε ένας αμερικανός δημοσιογράφος, ήταν ο Μοχάμεντ 'Αλι την εποχή που δεν υπήρχε τηλεόραση.

Όπως στους ελληνικούς θρύλους, ο Τζιμ Λόντος έχει σμιλεύσει μια μοναδική θέση στην καρδιά της ελληνικής ομογένειας της Αμερικής αλλά δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός στην νέα γενιά. Υπάρχει λοιπόν ένα παράπονο. Ενώ υπήρξε ο σύγχρονος έλληνας ημίθεος, δεν έχει γραφτεί η βιογραφία του. Ο Λόντος αξίζει να τιμηθεί με ένα βιβλίο κι ένα καλό ντοκιμαντέρ, ενώ το ελληνικό κράτος μπορεί να βοηθήσει στέλνοντας στις ΗΠΑ έναν δημοσιογράφο, από τους τόσους που απασχολεί, για να συγκεντρώσει στοιχεία και να μιλήσει μ'Α αυτούς που έζησαν από κοντά τον Λόντο, όσο που είναι ακόμα ζωντανοί.


Πηγή: Express.gr

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

O Τζιμ Λόντος (αγγλ.: Jim Londos) υπήρξε θρυλικός Ελληνοαμερικανός επαγγελματίας παλαιστής της ελεύθερης πάλης. Γεννήθηκε στο Κουτσοπόδι του Άργους στις 2 Ιανουαρίου 1897 και πέθανε στις 19 Αυγούστου 1975.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Χρήστος Θεοφίλου (Christos Theofilou ή Christopher Theophelus). Εγκαταστάθηκε νεότατος στην Αμερική και επιδόθηκε στα αγωνίσματα ελεύθερης πάλης όπου και διακρίθηκε. Το 1929 επισκέφθηκε την Ελλάδα όπου και οργάνωσε αγώνα στο Παναθηναϊκό Στάδιο αντιμετωπίζοντας τον Πολωνοαμερικανό Καρλ Ζύμπρσκο, τον οποίο και νίκησε. Το 1930 προκάλεσε σε αγώνα στην Αμερική τον τότε παγκόσμιο πρωτοπαλαιστή Ριχάρδο Σίκατ, τον οποίο και κατανίκησε λαμβάνοτας ταυτόχρονα τον τίτλο του παγκόσμιου πρωτοπαλαιστή. Το 1933 επανήλθε στην Ελλάδα και αγωνίσθηκε και πάλι στο Παναθηναϊκό Στάδιο αντιμετωπίζοντας νικηφόρα τον Ρωσοπολωνό γίγαντα Κόλα Κοβριάνι. Για τη μεγάλη νίκη αυτή, ο μεγάλος του ρεμπέτικου Μάρκος Βαμβακάρης, έγραψε και ηχογράφησε ένα τραγούδι σε ρυθμό ζεϊμπέκικο :

«Πάρ' την αιμοβορία σου, και τράβα στην πατρίδα σου, αγαπητέ Κοριάνι, που σ' έστειλε ο Λόντος μας σε μακρυνό σεργιάνι. Ήρθες απ' την πατρίδα σου το ζόρικο να κάνεις, κι ο κόσμος αν δε σε γλύτωνε, κόντεψες να πεθάνεις. Να είσουνα μονάχα εσύ, κομμάτια πια να γίνει, μα πόσοι ευρεθήκανε την πάθανε κ' εκείνοι. Έτσι λοιπόν ο Λόντος μας, βρέθηκε παλληκάρι, κι όλος ο κόσμος τον αγαπά , του Άργους το καμάρι.»

Προικισμένος εκ φύσεως με καταπληκτική δύναμη αλλά και τεχνικά καταρτισμένος άρτια είχε καταστεί το ίδαλμα των φιλάθλων, όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και όλου του κόσμου. Σπάνιας αντοχής, είχε δώσει μεγάλη σειρά αγώνων ασυνήθους αριθμού στην Αμερική, Ευρώπη, Αφρική (Αίγυπτο) και Αυστραλία. Συνδίαζε τη σωματική ρώμη με την τεχνική της πάλης . Έγινε ταχύτατα γνωστός για το λεγόμενο "αεροπλανικό κόλπο" (τεχνική), με το οποίο εξουδετέρωνε τους αντιπάλους του. Κέρδισε πολλές διακρίσεις στην πάλη με σημαντικότερη την ανάδειξή του σε παγκόσμιο Πρωταθλητή βαρέων βαρών στις 18 Νοεμβρίου 1938. Σκληρότεροι αντίπαλοί του, κατά τους αθλητικούς χρονογράφους της εποχής, ήταν ο "στραγγαλιστής Λιούις" και οι "Στέκερ" Μπράουνιγκ και Σίκατ.

Μετά το 1946 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, διατηρώντας εθιμικά τον τίτλο του ισόβιου παγκόσμιου πρωταθλητή και λαμβάνοντας στην Αμερική τη περίφημη χρυσή και αδαμαντοποίκιλτη ζώνη που φορά σε πολλές φωτογραφίες. Το όνομά του έγινε θρύλος στην Ελλάδα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στις δεκαετίες του '50 και του '60 σχεδόν σε όλη την Ελλάδα όταν ήθελαν να χαρακτηρίσουν ένα άτομο δυνατό, τον αποκαλούσαν Τσιμπλόντο, σε παραφθορά του ονόματός του. Αναφορά επίσης στο όνομά του κάνουν και κάποια ελληνικά λαϊκά τραγούδια της ίδιας εποχής.

Πηγή

Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.12ος, σ.532.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ-ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ Βίντεο

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Σαν Σήμερα (22 Σεπτεμβρίου 1971) H κηδεία του Σεφέρη εξελίχθηκε σε διαδήλωση κατά της δικτατορίας



Ο Γιώργος Σεφέρης άφησε την τελευταία του πνοή στις 20 Σεπτεμβρίου του 1971.
Κηδεύτηκε δύο μέρες αργότερα, στις 22 Σεπτεμβρίου. Σαν σήμερα πριν 39 χρόνια...
Φέτος συμπληρώνονται 110 χρόνια από τη γέννησή του (Σμύρνη 1900).
Η κηδεία του μεγάλου έλληνα ποιητή και νομπελίστα Γιώργου Σεφέρη εξελίχθηκε σε διαδήλωση κατά της χούντας.
Στη νεκρώσιμη πομπή προς το πρώτο νεκροταφείο μπροστά στην Πύλη του Αδριανού, το πλήθος σταματά την κυκλοφορία και αρχίζει να τραγουδά το (απαγορευμένο) τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη- σε στίχους Σεφέρη «Στο περιγιάλι το κρυφό».
Διαβάστε τι έγραψε την επομένη της κηδείας η εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ.
Το τελευταίο ποίημα του Σεφέρη είναι το περίφημο Επί Ασπαλάθων που γράφτηκε στις 31 Μαρτίου 1971 και δημοσιεύθηκε στην εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ την επομένη της κηδείας του (23.9).
Και σκέπτομαι πόσο ολοένα και απέχουμε οι νεοέλληνες από την περιγραφή του όντως ανθρώπου, που έκανε ο ποιητής στην ιστορική ομιλία του για τον Μακρυγιάννη:

Ο ελεύθερος άνθρωπος, ο δίκαιος άνθρωπος, ο άνθρωπος ζυγαριά της ζωής -αν υπάρχει μια ιδέα βασικά ελληνική, δεν είναι άλλη. Γεννιέται στα χαράματα της ελληνικής σκέψης· έπειτα τη διατυπώνει μια για πάντα ο Αισχύλος. Όποιος ξεπερνά το μέτρο είναι υβριστής, και ύβρις είναι το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να μας συμβεί. Για να μεταχειριστώ τη φρασεολογία του Μακρυγιάννη, οι Έλληνες, από τα παλιά εκείνα χρόνια, είναι στο «εμείς», δεν είναι στο «εγώ». Γιατί μόλις το εγώ γυρέψει να ξεπεράσει το εμείς, αμέσως η Άτη, η αυστηρή μοίρα που φροντίζει για την ισορροπία του κόσμου, το κεραυνώνει. Ολάκερη η αρχαία μας τραγωδία είναι γεμάτη από τα σύμβολα αυτής της ιδέας. Και το σύμβολο που με συγκινεί περισσότερο απ’ όλα το βρίσκω στους Πέρσες. Ο Ξέρξης, μας λέει ο παλιός μύθος, νικήθηκε γιατί ήταν υβριστής, γιατί έκαμε αυτή την υπέρογκη πράξη: μαστίγωσε τη θάλασσα. Γι’αυτό βρήκε στη θάλασσα τον όλεθρό του. Σ’αυτό το στοιχείο που μολονότι είναι πάντα ταραγμένο και δεν ησυχάζει ποτέ, αναζητά πάντα την ισορροπία, το ζύγιασμα.

ΠΗΓΗ

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Η σύνοδος της Φερραρας - Φλωρεντίας, συνωμοσίες και δολοφονίες.

Ο ορθόδοξος Κλήρος της εποχής της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης, ως γνωστόν, εκήρυττε, ότι ήταν «θέλημα Θεού» η Πόλη να τουρκέψει, «θεϊκή βούληση και τιμωρία», «Θεία Πρόνοια» και άλλα. Μέσα στα πλαίσια της «θέσης» αυτής της Εκκλησίας ήταν η εχθρότητά της κατά των καθολικών της Ευρώπης, για την οποία καυχάται έως σήμερα. Αποτέλεσμα της εχθρότητας αυτής ήταν η αποτυχία της ένωσής της με την Καθολική Εκκλησία και η πτώση της Κωνσταντινούπολης στους τούρκους, που κι αυτή συντελέστηκε με εσωτερική προδοσία. Κεντρικό πρόσωπο της τραγωδίας αυτής αποτέλεσε ο ανακηρυχθείς άγιος και στυλοβάτης της Ορθοδοξίας μητροπολίτης Εφέσου, Μάρκος ο Ευγενικός.

Κατά τις αρχές του 15ου αιώνα οι Τούρκοι χωρίς καμμία σχεδόν αντίσταση των τοπικών αρχόντων και με την βοήθεια των κληρικών είχαν εισβάλει στον ελλαδικό χώρο ως «ελευθερωτές» απ’ τον βυζαντινό ζυγό. Γράφει ο Άγγλος συγγραφέας και περιηγητής R. Walpole στο έργο του «Travels in various Countries», σελ. 216 για την σχέση της Εκκλησίας με τους Τούρκους: «Όταν οι ρασοφόροι είδαν την πρόοδο των τουρκικών όπλων στην Ανατολή επί του σουλτάνου Ορχάν (1.326-1.362) και φοβήθηκαν ενδεχόμενη πτώση της Κωνσταντινούπολης, έστειλαν αντιπροσωπία στην Προύσα, που ήταν τότε η πρωτεύουσα των Τούρκων, με πεσκέσι (χρηματικό δώρο) 14.000 τσεκινίων στον σουλτάνο και ζήτησαν, όπως οι κληρικοί συνεχίσουν να έχουν τις θρησκευτικές τους ελευθερίες, την εξουσία επί του λαού και την αποκλειστικότητα του Αγίου Όρους, όταν τα νικηφόρα στρατεύματά τους καταλύσουν την διοίκηση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.» Πάντοτε κατά τον Walpole, ο Ορχάν δέχθηκε το πεσκέσι και την προδοσία των μοναχών, που παραδίδονταν σ’ αυτόν εκατό χρόνια προ της άλωσης της Πόλης. Ο σουλτάνος τους έδωσε σχετικό φιρμάνι (έγγραφο), το οποίο υπήρχε στις Καρυές κατά την επίσκεψη του Walpole στην Μακεδονία κατά τις αρχές του 19ου αιώνα.

Στην Ευρώπη, οι δυτικοί ετοιμάζονταν ν’ αντισταθούν στην προέλαση των τούρκων στην Ουγγαρία και στην Πολωνία, αγνοώντας την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που την θεωρούσαν χαμένη υπόθεση. Προ του οθωμανικού κινδύνου, που εξαπλωνόταν απειλητικά, ο αυτοκράτωρ Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος (όπως έπραξε και ο πατέρας του Μανουήλ Παλαιολόγος) παραχώρησε στους τούρκους πολλές περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης. Η κίνηση αυτή του έδωσε τα χρονικά περιθώρια να επιδιώξει τη βοήθεια των δυτικών και του πάπα.

Φερράρα, Φλωρεντία – Το ταξίδι στην Ιταλία

Ο Ιωάννης Παλαιολόγος συγκάλεσε σύνοδο των αρχιερέων της Ορθοδοξίας, για να ορίσουν τους τοποτηρητές, που θα αντιπροσώπευαν τη βυζαντινή αποστολή στη Φερράρα, όπου θα γίνονταν οι διαπραγματεύσεις με τους ευρωπαίους. Γρήγορα ο Κλήρος και ο λαός χωρίστηκαν σε ενωτικούς (αυτούς, που ήθελαν την Ένωση και την σωτηρία της αυτοκρατορίας) και σε ανθενωτικούς (αυτούς, που προτιμούσαν την παράδοσή της στους Τούρκους). Ως αρχηγός και «έξαρχος» της ορθοδόξου αποστολής των ανθενωτικών ορίστηκε ο μητροπολίτης Εφέσου, Μάρκος ο Ευγενικός. Μαζί ακολουθούσε πλήθος κληρικών διαφόρων βαθμών και ο μετέπειτα οικουμενικός πατριάρχης των ραγιάδων, Γεώργιος Σχολάριος, ο μετονομασθείς σε Γεννάδιο. Στην αποστολή αυτή απ’ την μεριά των ενωτικών μετείχαν σπουδαίοι πολιτικοί και πνευματικοί άνδρες της εποχής όπως ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πλήθων Γεμιστός, ο μαθητής του και αρχιεπίσκοπος Νικαίας Βησσαρίων (ένας απ’ τους βασικούς συντελεστές της ιταλικής και ευρωπαϊκής Αναγέννησης), ο αδελφός του Ιωάννη Παλαιολόγου, Δημήτριος κ.ά..

Στις 27 Νοεμβρίου του 1437 αναχώρησε η αποστολή απ’ το λιμάνι της Κωνσταντινούπολης. Τις πρώτες στιγμές του ταξιδιού δύο ισχυροί σεισμοί έπληξαν την σεισμογενή περιοχή του Βόσπορου. Οι κληρικοί μίλησαν για σημάδια οργής του θεού! Στην Βενετία έφθασαν την 8η Φεβρουαρίου του 1.438 μ.Χ. Είκοσι ημέρες αργότερα αναχώρησαν για την Φερράρα. Η Σύνοδος συγκεντρώθηκε την 9η Απριλίου του 1438 μ.Χ. και μετά από καθυστέρηση τεσσάρων περίπου μηνών άρχισαν οι εργασίες της. Ενώ αρχικά οι συζητήσεις βυζαντινών και λατίνων έδειχναν να βαίνουν καλά, γρήγορα άρχισαν οι πρώτες δογματικές διαμάχες. Ως βασική διαφωνία προέβαλλε το ζήτημα από πού εκπορεύεται το Άγιο Πνεύμα, «εκ του Πατρός και του Υιού», ή «δια του Πατρός και του Υιού» («Filioque»).

Ο Μάρκος έδειξε γρήγορα τον φανατισμό του στα της Ορθοδοξίας συμφέροντα, φρόντισε δηλαδή επ’ ουδενί να μην επέλθει συμφωνία ένωσης των δύο Εκκλησιών. Αποκαλούσε τους ενωτικούς «ψευδαποστόλους και εργάτας δολίους». Ο μητροπολίτης Νικαίας, Βησσαρίων, ήρθε σε σφοδρή αντιπαράθεση μαζί του και τον απεκάλεσε μπροστά σε όλους προδότη, δεδομένου, ότι ο Βησσαρίων και οι άλλοι ενωτικοί γνώριζαν, πως το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης είχε ήδη έρθει σε συμφωνία με τους Τούρκους, για την παράδοση της Πόλης εκ των έσω.

Λόγω οικονομικών δυσχερειών και ενός λοιμού, που έπεσε στην Φερράρα, ο πάπας αναγκάστηκε να μεταφέρει τη σύνοδο στη Φλωρεντία. Οι ανατολικοί κληρικοί έδειξαν δυσαρέσκεια και απείλησαν να φύγουν. Όμως, ο πάπας τους υποσχέθηκε να τους δώσει τα καθυστερούμενα, που τους είχε προηγουμένως τάξει, καθώς και 12.000 χρυσά νομίσματα και δύο πλοία για βοήθεια της Κωνσταντινούπολης. Στις 26 Φεβρουαρίου του 1.439 μ.Χ. άρχισαν ξανά οι εργασίες της συνόδου στην Φλωρεντία. Σε επτά συναντήσεις, που θ’ ακολουθήσουν, οι ανθενωτικοί με τον Ευγενικό, τον Σταυρουπόλεως Ησαΐα και τον Ηρακλείας Αντώνιο θα φέρουν τα πράγματα εκεί που ήθελαν, δηλαδή σε πλήρες αδιέξοδο.

Γράφει η εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος» (λήμμα «Ευγενικός Μάρκος», τόμος 8ος, σελ. 400): «Ο φανατικός αυτός κληρικός προσέφερε κατά τα δύο τελευταία προ της συνόδου δια την ένωσιν των Εκκλησιών έτη εις τον εναντίον της ενώσεως αυτής αγώνα (…). Δεν ήτο ούτε αφελής ούτε ακατατόπιστος ο Ευγενικός, δια να μην αντιλαμβάνεται ότι ο έσχατος των κινδύνων, η τελική υπό των Τούρκων υποδούλωσις, ανέμενε την Κωνσταντινούπολιν. Χωρίς όμως καμμίαν δυνατήν μείωσιν των πεποιθήσεών του εκ του κινδύνου αυτού το απεδέχετο ως κάτι το μοιραίον, ως άνωθεν αποφασισμένον

Ο μητροπολίτης Εφέσου, άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, κλωτσάει με αγένεια την καθολική θεία κοινωνία. Για την ασέβειά του αυτή ωρύεται στα πόδια του και παρακαλάει για την Ένωση και τη σωτηρία της Πόλης ένας καθολικός καλόγερος καπουτσίνος. Ο άγιος ματαίωσε, εφαρμόζοντας την πρακτική «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», τη σωτηρία της Κωνσταντινούπολης από την κατάληψη. Η Εκκλησία της Ελλάδος... γιορτάζει τη μνήμη του στις 19 Ιανουαρίου.

Βλέποντας τα πάντα να γκρεμίζονται, ο Ιωάννης Παλαιολόγος συγκάλεσε όλους τους κληρικούς, δηλώνοντάς τους πως όποιος εναντιούτο ξανά στην Ένωση θα τιμωρείτο παραδειγματικά ως προδότης. Ο Μάρκος Ευγενικός μαζί με το Σχολάριο και με λίγους φανατικούς ανθενωτικούς ζηλωτές δήλωσαν, ότι προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να λατινίσουν. Η διαφωνία του «εκ» και του «δια» συνεχίστηκε. Παρά την προσπάθεια των Λατίνων να πείσουν τον Ευγενικό, ότι η διαφορά τους ήταν μηδαμινή και ότι η Ένωση ήταν κάτι το εύκολο για τις δύο κοινότητες, καμμία πρόοδος δεν επιτεύχθηκε. Όμως, με πρωτοβουλία του Παλαιολόγου, του Βησσαρίωνος, του πατριάρχη Ιωσήφ και άλλων δέκα ενωτικών κληρικών οι ανατολικοί αποδέχθηκαν την Ένωση. Ο ίδιος ο Παλαιολόγος «παρακαλούσε γονατιστός τον Ευγενικό για την σωτηρία της Κωνσταντινουπόλεως», αναφέρει ο Κ. Παπαρρηγόπουλος. Όμως, εκείνος παρέμενε ανένδοτος.

Ο πάπας ζήτησε απ’ τους ανατολικούς να μεταβάλουν κάποια έθιμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δηλαδή να δεχθούν τα άζυμα στη λειτουργία, την δοξασία του Καθαρτηρίου, την υπεροχή του πάπα και την αποβολή απ’ τη λειτουργία των επικλήσεων του ιερέα για τη μετουσίωση του άρτου και του οίνου. Αντ’ αυτών ο πάπας δεσμεύθηκε να τους δώσει κατά την επιστροφή στην Κωνσταντινούπολη τα αναγκαία πλοία και έξοδα, τριακόσιους στρατιώτες ως φρουρά της Πόλης με έξοδα του πάπα, δύο βαριά πολεμικά πλοία να φυλάσσουν το λιμάνι, το προσκύνημα της Ιερουσαλήμ να μεταφερθεί αποκλειστικά στην Πόλη, είκοσι ακόμη πολεμικά πλοία για έξι μήνες ή δέκα για ένα έτος και, το σημαντικότερο, να τους εξασφαλίσει στρατιωτική και οικονομική βοήθεια από άλλους ηγεμόνες της Δύσης. Αυτό βεβαίως θα σήμαινε και την σωτηρία της αυτοκρατορίας.

Όμως, από αυτό το σημείο αρχίζουν και οι περίεργοι θάνατοι πολλών ενωτικών, που βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα της Ορθοδοξίας. Πολλοί απ’ τους βυζαντινιστές ιστορικούς θα θεωρήσουν ως θεϊκά σημάδια τους θανάτους αυτούς. Στις 10 Ιουνίου του 1.439 μ.Χ., τη στιγμή, που ο ενωτικός πατριάρχης Ιωσήφ ετοιμαζόταν να υπογράψει τη συμφωνία, πέθανε αιφνιδίως. Γράφει ο «Μέγας Συναξαριστής» της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τόμος Β΄, μήνας Φεβρουάριος, σελ. 650): «Αφού συνεφώνησαν ταύτα, απέθανεν αιφνιδίως την 10ην Ιουνίου, καθ’ ην στιγμήν ητοιμάζετο να υπογράψη τον όρον, ο Πατριάρχης. Εκεί ένθα έτρωγεν, ως λέγει ο ιστορικός Συρόπουλος, κόπρος εξήλθεν εκ του στόματος αυτού και απέβαλεν την ψυχήν του, πριν τελειώση η Σύνοδος.» Άλλος ένας γίνεται «Κοπρώνυμος» απ’ τους «ιστορικούς» της Εκκλησίας. Όπως θα δούμε και παρακάτω, μάλλον πρόκειται για δηλητηρίαση, που διέπραξαν οι ανθενωτικοί.

Η Ένωση όμως υπογράφτηκε απ’ τους υπόλοιπους ενωτικούς. Αυτοί που δεν την υπέγραψαν ήταν τέσσερις: Ο Ευγενικός και ο αδελφός του Ιωάννης, ο Σταυρουπόλεως Ησαΐας και ο Ιβηρίας. Τα ονόματά τους βρίσκονται μέχρι σήμερα χαραγμένα σε μαρμάρινη πλάκα έξω απ’ τον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας, που έγινε η ένωση των δύο Εκκλησιών. Ο πάπας κατά την ώρα της δικής του υπογραφής και βλέποντας πως ο Ευγενικός δεν υπόγραψε ανέκραξε: «Λοιπόν, εποιήσαμεν ουδέν.» Ζήτησε δε από τον Παλαιολόγο να δικάσει και να καθαιρέσει τον Ευγενικό, ως αιρετικό. Όμως ο Ιωάννης γνωρίζοντας, ότι κάτι τέτοιο θα πυροδοτούσε τους χιλιάδες ανθενωτικούς μοναχούς της αυτοκρατορίας του, που απειλούσαν την Κωνσταντινούπολη με εμφύλια σφαγή, όχι μόνον δεν τον καθαίρεσε, αλλά και τον μετέφερε στην Πόλη στο δικό του πλοίο, φρουρούμενο.

Η επιστροφή έγινε την 1η Φεβρουαρίου του 1.440. Οι κληρικοί μάζεψαν στο λιμάνι τα στίφη των ανθενωτικών, που επευφημούσαν την επιστροφή του «ήρωά» τους και «στύλου της Ορθοδοξίας» Μάρκου Ευγενικού. Ταυτόχρονα ανακοινώθηκαν στον αυτοκράτορα οι μυστήριοι θάνατοι από δηλητηρίαση του αδελφού του Δημητρίου και της συζύγου του!


Τρεις μήνες αργότερα, ούτε το όνομα του πάπα αλλά ούτε και ο όρος της Ένωσης μνημονεύονταν στις δοξολογίες των εκκλησιών της επικράτειας. Απεσιωπάτο επίσης και το όνομα του ίδιου του αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγου κατά τη διάρκεια των λειτουργιών. Τότε ο Ευγενικός κατέφυγε στην Προύσα, για να λάβει νέες εντολές από τον σουλτάνο. Γράφει ο «Μέγας Συναξαριστής» (σελ. 656): «Κατά την ημέραν της Πεντηκοστής ο Άγιος Μάρκος έφυγε κρυφίως εις Προύσαν και εκείθεν επανήλθεν εις Έφεσον, τον οποίον με ανέκφραστον χαράν υπεδέχθη το ποίμνιόν του.» Δυναμικά ο Παλαιολόγος εξέλεξε νέο οικουμενικό πατριάρχη Κωνσταντινούπολης, τον ενωτικό Κυζίκου Μητροφάνη. Στην «Ιερά Σύνοδο», που έγινε στα Ιεροσόλυμα, αναθεματίσθηκε και ακυρώθηκε η εν Φλωρεντία Σύνοδος και καθαιρέθηκε ο ενωτικός οικουμενικός πατριάρχης Μητροφάνης, ο οποίος πέθανε κι αυτός κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.

«Ο λατινόφρων Πατριάρχης Μητροφάνης, καίτοι καθηρημένος, εζήτησεν από τον αυτοκράτορα όπως διορθώση την Εκκλησίαν, εννοών δι’ αυτού την υπεράσπισιν του λατινισμού. Ο αυτοκράτωρ καλέσας κληρικούς τινας, ηξίωσεν όπως εντός δέκα πέντε ημερών γίνη η διόρθωσις της Εκκλησίας. Πριν όμως παρέλθη η προθεσμία αύτη, ο Πατριάρχης ετελεύτησε και αντ’ αυτού ανήλθεν εις τον θρόνον ο παγκάκιστος Πρωτοσύγκελλος Γρηγόριος. Αλλά και τούτον νέα Σύνοδος καθήρεσεν ως λατινόφρονα, όστις απήλθεν εις Ρώμην, όπου και απεβίωσεν», αναφέρει ο «Μέγας Συναξαριστής» (σελ. 663).

Γράφει ο Κ. Παπαρρηγόπουλος («Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τόμος 6ος, σελ. 300-301): «Οι τρεις πατριάρχαι Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων και ο μητροπολίτης Καισαρείας εξέδωκαν εν έτει 1443 επιστολήν συνοδικήν, δι’ ης κατεδίκασαν μεν την εν Φλωρεντία “ληστρικήν” σύνοδον, απεφήναντο δε τον Μητροφάνην “μητραλοίαν και αιρετικόν”, καθήρεσαν και αφώρισαν τους υπ’ αυτού χειροτονηθέντας και επέτρεψαν την εκτέλεσιν των αποφάσεων τούτων εις τον μητροπολίτην Καισαρείας. Δι’ ετέρας δε επιστολής ηπείλησαν αφορισμόν κατ’ αυτού του αυτοκράτορος, εάν επιμείνη προστατεύων μεν τον Μητροφάνην, συντασσόμενος δε τοις Λατίνοις

"Η πραγματική Άλωση έχει αρχίσει σταδιακά και γίνεται μετά το 1821. Μετά το 1821 αποκτήσαμε την πολιτική μας ελευθερία, αλλά σιγά - σιγά μας διέβρωσαν και η τελική φάσις της διαβρώσεως είναι τώρα, τώρα που κρίμασιν οίδε Κύριος γίναμε μία επαρχία της Ευρώπης... Θα το απέτρεπαν και θα το ηρνούντο αυτό οι άγιοι Πατέρες μας. Καλύτερα έλεγαν Τούρκικο φέσι, παρά καλύπτρα Λατινική. Καλύτερα να κρατήσουμε την πίστιν μας, παρά να πάρουμε τα φράγκα και τις επιδοτήσεις των Φράγκων". Δήλωση του πρωτοπρεσβύτερου π. Θεοδώρου Ζήση, καθηγητή του Α.Π.Θ..(Πηγή:http://www.youtube.com/user/hellenictheasis)

Η Εκκλησία της Ρωσίας αναθεμάτισε επίσης τη Σύνοδο και φυλάκισε τον ενωτικό μητροπολίτη Ισίδωρο. Το αυτό έπραξαν και οι υπόλοιπες ορθόδοξες Εκκλησίες της επικράτειας καθαιρώντας όλους τους ενωτικούς μητροπολίτες. Μάταια ο Παλαιολόγος προσπάθησε να μεταπείσει τους αρχιερείς για τη σωτηρία της πόλης του. Ως ύστατη προσπάθεια ο πάπας έστειλε αντιπροσώπους στην Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι και αυτοί γύρισαν πίσω στην Ρώμη άπρακτοι. Ο πάπας από την μεριά του αναγκάσθηκε επίσημα πλέον να υπογράψει την ακύρωση της Ένωσης. Όμως, οι ραδιουργίες των κληρικών φαίνεται πως δεν είχαν τέλος.

Όπως και σε προηγούμενες εποχές, όταν οι κληρικοί δολοφονούσαν τους «εικονομάχους» μεταρρυθμιστές αυτοκράτορες του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, έτσι και ο Ιωάννης Παλαιολόγος «κατελήφθη από νευρικού πυρετού και απέθανεν την 30ην Οκτωβρίου του έτους 1.444», μας πληροφορεί ο Συρόπουλος. Πρόκειται για άλλη μία δολοφονία του ιερατείου; Ίσως δεν το μάθουμε ποτέ.

Στο θρόνο ανέβηκε ο αδελφός του Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο οποίος με την βοήθεια του Πλήθωνα Γεμιστού και λίγων ακόμη λογίων προσπάθησαν με την σειρά τους να ενώσουν τις δύο Εκκλησίες. Όμως, όπως θα φανεί εκ των υστέρων, η Ορθοδοξία είχε ήδη προ πολλού ενωθεί με τον σουλτάνο.

Η εντολή του Ευγενικού προς τους λοιπούς ιεράρχες της Ορθοδοξίας ήταν: αγώνας μέχρι εσχάτων εναντίον της Ένωσης και της σωτηρίας της Κωνσταντινούπολης. «Καλύτερα τούρκικο φέσι, παρά ρωμαϊκή καλύπτρα», θα ειπωθεί τότε με τις ευλογίες της ιεραρχίας. «Τι κι αν έπεσε η Πόλις, τουλάχιστον εσώθη η πίστις», θα δηλώσει λίγα έτη αργότερα ο οικουμενικός πατριάρχης των προδομένων ραγιάδων Γεννάδιος Σχολάριος. Και ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο στυλοβάτης της Ορθοδοξίας, είναι ένα απ’ τα πολλά «φωτεινά» παραδείγματα αγίων της χώρας μας. Έκτοτε λατρεύεται απ’ τη Ρωμιοσύνη κάθε χρόνο στις 19 Ιανουαρίου με λαμπρές τιμές.


ΠΗΓΗ

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Η σφαγή των «αετών» στην Κεφαλονιά του 1943

Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε δώσει τη διαταγή να χτυπήσουν τους Ιταλούς χωρίς οίκτο

Η σφαγή χιλιάδων Ιταλών αιχμαλώτων πολέμου στην Κεφαλονιά αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της γερμανικής Βέρμαχτ στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα νέο βιβλίο φέρνει στο φως μαρτυρίες και άγνωστες λεπτομέρειες από το γεγονός αυτό μέσα από το οποίο σκιαγραφείται και η πραγματική ιστορία του «λοχαγού Κορέλι».
ContentSegment_12059074$W200_H0_R0_P0_S1_V1$Jpg

Το 1940 ο Μπενίτο Μουσολίνι έστειλε τη Μεραρχία Άκουι στο αλβανικό μέτωπο όπου ενεπλάκη σε σφοδρότατες μάχες με τον Ελληνικό Στρατό. Αμέσως μετά τη νίκη των Γερμανών επί της Ελλάδας, μέλη της ιταλικής μεραρχίας αποβιβάστηκαν στην Κέρκυρα, ενώ Ιταλοί αλεξιπτωτιστές έπεσαν στην Κεφαλονιά και κατέλαβαν το δημαρχείο στο Αργοστόλι. Ήταν 29 Απριλίου του 1941. Ο ιταλικός στρατός κατοχής δεν έτυχε φιλικής υποδοχής, καθώς οι κάτοικοι του Αργοστολίου δεν είχαν ξεχάσει στους σφοδρούς βομβαρδισμούς που είχε υποστεί η πόλη τους τον Νοέμβριο του 1940.
ContentSegment_12059076$W200_H0_R0_P0_S1_V1$Jpg
Στα τέλη του 1942 στην Κεφαλονιά στάλθηκαν περίπου 12.000 αξιωματικοί και στρατιώτες της μεραρχίας Άκουι, ενώ το καλοκαίρι του 1943 μετέβησαν στο νησί και δυνάμεις της Βέρμαχτ. Τον Σεπτέμβριο δόθηκε η εντολή στα γερμανικά στρατεύματα να αφοπλίσουν τα ιταλικά. Διοικητής της Μεραρχίας Άκουι ήταν ο 52χρονος στρατηγός Αντόνιο Γκαντίν, ο οποίος αφότου εξέτασε όλα τα ενδεχόμενα αποφάσισε ότι «δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα από την ειρηνική παράδοση των όπλων προκειμένου να αποφευχθεί η ανώφελη αιματοχυσία».
ContentSegment_12059090$W200_H0_R0_P0_S1_V1$Jpg
Τότε, μέλη της ΕΠΟΝ σκόρπισαν στους δρόμους του Αργοστολίου φυλλάδια που απευθύνονταν στους Ιταλούς στρατιώτες και έγραφαν: «Μην παραδώσετε τα όπλα σας στους Γερμανούς που θέλουν να συνεχίσουν τη σφαγή της ανθρωπότητας. Αντισταθείτε στους ανωτέρους σας αν σας ζητήσουν να τα παραδώσετε». Όπως σημείωσε ο χρονογράφος Τζουζέπε Μοσκαρντέλι, «η διανομή των φυλλαδίων αυτών σήμανε την αρχή της ρήξης μεταξύ του στρατηγού Γκαντίν και των στρατιωτών του».

Ο «Κορέλι». Στις εξελίξεις σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε ο λοχαγός Άμος Παμπαλόνι, ο άνθρωπος ο οποίος αποτέλεσε την έμπνευση για τη δημιουργία του λογοτεχνικού ήρωα του Λούι Μπερνιέρ, λοχαγού Κορέλι. Ο 32χρονος αντιφασίστας διοικούσε την 1η Πυροβολαρχία του 33ου Συντάγματος Πυροβολικού που απετελείτο από 150 άνδρες και είχε στρατοπεδεύσει στο λιμάνι του Αργοστολίου. Ο Ιταλός λοχαγός είχε καλλιεργήσει από νωρίς επαφές με ηγετικά στελέχη του ΕΑΜ.

Ο ίδιος ο Παμπαλόνι σε ηλικία 95 ετών, τον Ιανουάριο του 2005, διηγήθηκε στον συγγραφέα του βιβλίου: «Μετά τις σκληρές μάχες στο ελληνο-αλβανικό Μέτωπο, εμείς οι αξιωματικοί περνούσαμε ξεκούραστα στα νησιά. Το καθημερινό μας πρόγραμμα ήταν καθισιό και ιππασία. Μετά τις 25 Ιουλίου ήμασταν πλέον όλοι εναντίον του Μουσολίνι. Το μόνο που θέλαμε ήταν να επιστρέψουμε στα σπίτια μας. Τα βράδια, όταν ίππευα προς το Αργοστόλι για να πάρω εκεί το απεριτίφ μου, συναντιόμουν στα καφενεία με τους ντόπιους Έλληνες. Μετά τις 9 Σεπτεμβρίου διεπίστωσα ξαφνικά ότι όλοι τους ήταν με κάποιον τρόπο αναμεμειγμένοι στην Αντίσταση. Συναδελφωθήκαμε. Κυριαρχούσε ομόνοια και απερίγραπτη χαρά, επειδή το τέλος του πολέμου έμοιαζε να είναι κοντά. Ούτε οι ΄Ελληνες φίλοι μου, ούτε εγώ, ούτε οι σύντροφοί μου στο στράτευμα θέλαμε να πατήσουν οι Γερμανοί στο νησί». Οι πρώτες συγκρούσεις. Το απόγευμα της 12ης Σεπτεμβρίου ο Παμπαλόνι και άλλοι αξιωματικοί συναντήθηκαν με τον Γκαντίν και τον ενημέρωσαν ότι δεν δέχονται να παραδώσουν τα όπλα τους στους Γερμανούς. Οι στασιαστές Ιταλοί αξιωματικοί μάλιστα άνοιξαν τις αποθήκες και μοίρασαν όπλα και πυρομαχικά στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

Όταν έγινε γνωστό ότι ο αφοπλισμός των Ιταλών στην Κέρκυρα απέτυχε, οι συμπατριώτες τους στην Κεφαλονιά αναθάρρησαν και άρχισαν οι πρώτες συγκρούσεις μεταξύ γερμανικών και ιταλικών δυνάμεων στο Αργοστόλι. Όλη πλέον η μεραρχία Άκουι αποφασίζει να αντισταθεί. Δύο ημέρες μετά, γερμανικές δυνάμεις θα αποβιβασθούν στις ακτές του νησιού υπό την κάλυψη των Στούκας. Οι βομβαρδισμοί θα προκαλέσουν στο Αργοστόλι μεγάλες καταστροφές καθώς η πόλη βομβαρδιζόταν ασταμάτητα από το ξημέρωμα μέχρι τη δύση του ηλίου. Οι κάτοικοι έφευγαν «με τορβάδες στους ώμους, καρατώντας μικρά παιδιά από το χέρι ή στην αγκαλιά, (…) κυρίως από τους δρόμους εξόδου προς την κατεύθυνση της Κρανιάς και του Λάσσιου», όπως έγραψε ο αυτόπτης μάρτυρας Λουκάτος. Βρήκαν καταφύγιο σε σπηλιές, σε απομακρυσμένα χωριά, ακόμα και μέσα στους μυκηναϊκούς τάφους στα Μαζαρακάτα. Όποιος δεν κατάφερε να εγκαταλείψει την πόλη «βίωσε στις 16 Σε πτεμβρίου ώρες βιβλικής καταστροφής». «Τους χτυπήσαμε αλύπητα». Ο Γερμανός στρατηγός Φον Μπούτλαρ-Μπράντενφελς κατέθεσε ότι η εγκληματική διαταγή για τη δολοφονία των Ιταλών στην Κεφαλονιά δόθηκε από τον Χίτλερ αυτοπροσώπως: «Ο Φύρερ ήταν εξαιρετικά αναστατωμένος και έδωσε την εντολή να μεταχειριστούν τους Ιταλούς αιχμαλώτους σαν να ήταν αντάρτες». Τα ξημερώματα της 17ης Σεπτεμβρίου έγινε η πρώτη μάχη μεταξύ Γερμανών και Ιταλών κοντά στο χωριό Αγκώνας. Ο διοικητής του 11ου γερμανικού λόχου υπολοχαγός Ζίγκβαρτ Γκέλερ σε μια από τις «επιστολές του από το μέτωπο», σαφώς υπονόησε αυτό που έχει καταγραφεί ιστορικά, δηλαδή τις δολοφονίες των Ιταλών αιχμαλώτων: «Στα νησιά της Κεφαλονιάς και της Κέρκυρας οι Ιταλοί αντιστάθηκαν και πίστεψαν μέσα στην παράλογη τύφλωσή τους και στην τόσο χαρακτηριστική τους αλαζονεία των ηλιθίων, ότι επρόκειτο να αλλαξουν τον ρου της Ιστορίας. Όσα αναγκάστηκαν να υποφέρουν οι συμπολεμιστές μας πέρα στην Αφρική και τη Σικελία εξαιτίας της προδοσίας τους μας έκαιγαν τα σωθικά. Και τους χτυπήσαμε, τους χτυπήσαμε έτσι όπως δεν χτυπήσαμε ποτέ κανέναν άλλον σε αυτόν τον πόλεμο».

Το απόγευμα της 18ης Σεπτεμβρίου ο 15χρονος Παναγής Παπαδάτος επέστρεφε στο ορεινό χωριό του Κουρουκλάτα, όταν όπως διηγείται «είδα κοντά σε ένα εικονοστάσι πολλά σακίδια. Στη συνέχεια άκουσα πυροβολισμούς. Μόλις έστριψα, αντίκρυσα 5 ή 6 Γερμανούς να παίρνουν δύο άνδρες από μια ομάδα Ιταλών που ήταν ζαρωμένοι στο χώμα. Μόλις που μπορούσαν να σταθούν στα πόδια τους. Τους έσυραν μέχρι την άκρη του δρόμου, μπροστά στους θάμνους και τους πυροβόλησαν. Κατρακύλησαν στην απότομη πλαγιά. Εκεί βρισκόταν ήδη ένας σωρός από πτώματα».

Ο Γερμανός διερμηνέας Βάλερτ θυμόταν πως είχε δει μια ομάδα Ιταλών αξιωματικών που είχαν παραδοθεί στις 20 Σεπτεμβρίου και φρουρούνταν στον σταθμό διοίκησης της ομάδας μάχης. Αφού τους αφαίρεσαν τα όπλα τους, τους προειδοποίησαν ότι θα τους εκτελούσαν «εάν έβρισκαν επάνω τους και άλλα όπλα». Όταν «το βράδυ ανακαλύφθηκε σε κάποιον από τους αξιωματικούς μια σφαίρα», έγραψε ο Βάλερτ, «οι αξιωματικοί εκτελέστηκαν, παρά τις διαμαρτυρίες τους, και παρά τις εκκλήσεις όσων κατάγονταν από το Νότιο Τιρόλο ότι ήταν και αυτοί Γερμανοί».

Ο μόνος επιζών. Η 1η Πυροβολαρχία του 33ου ιταλικού Συντάγματος υπό τη διοίκηση του λοχαγού Άμος Παμπαλόνι μετακινήθηκε στο χωριό Διλινάτα τη νύχτα προς την 21η Σεπτεμβρίου και εκεί αιχμαλωτίστηκαν από Γερμανούς. Ο Παμπαλόνι έλαβε διαταγή να παρατάξει τους άνδρες του σε φάλαγγα για να ξεκινήσουν πορεία. Αφηγήθηκε στον συγγραφέα: «Προχωρούσα δίπλα στον Γερμανό αξιωματικό, στην κεφαλή της μονάδας μου. Ξαφνικά ο υπολοχαγός Τονιάτο άρχισε να απαγγέλλει βροντόφωνα τη νεκρώσιμη ακολουθία. Ήθελα να τον επιπλήξω, γιατί πίστευα ότι αποκαρδίωνε τους άνδρες. Δεν πρόλαβα όμως, γιατί τη στιγμή εκείνη ο Γερμανός αξιωματικός με πυροβόλησε στον σβέρκο. Έπεσα με το κεφάλι στο έδαφος. Δεν έχασα τις αισθήσεις μου και δεν ένιωθα πόνο. Τα πόδια μου ήταν πάνω στο κεφάλι του δύσμοιρου Τονιάτο. Αυτός είχε πεθάνει ακαριαία. Άκουσα ριπές από πολυβόλα, τις κραυγές των στρατιωτών μου και μεμονωμένους πυροβολισμούς, μάλλον για να αποτελειώσουν τους τραυματίες».

Ο Άμος Παμπαλόνι ήταν ο μόνος που επέζησε από τη μονάδα του. Η σφαίρα διαπέρασε τον λαιμό του, χωρίς να χτυπήσει κάποιο ζωτικό σημείο. ΄Ελληνες αντάρτες βρήκαν τον Παμπαλόνι γύρω στο μεσημέρι. Σύμφωνα με τις σημειώσεις του, «εκτελέστηκαν περίπου 80 άνδρες». Τον φρόντισαν στο σπίτι του ιερέα στα Φαρακλάτα και αργότερα φυγαδεύτηκε από το νησί. Κοντά στο Αγρίνιο εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ.
ContentSegment_12059119$W200_H0_R0_P0_S1_V1$Jpg
Εκτελούνται όλοι, μέχρι και τραυματιοφορείς και ιερείς. Κωμικοτραγική φιγούρα ένας αιχμάλωτος που προσπάθησε να σώσει τη ζωή του τραγουδώντας άριες

Ορισμένοι αξιωματικοί αρνήθηκαν να παραδοθούν και μοίρασαν μάλιστα όπλα στον ΕΛΑΣ

Έρευνα 15 ετών για την εκτέλεση 2.500 Ιταλών

[ ΙΝFΟ ]

«Αιματοβαμμένο εντελβάις, Η 1η Ορεινή Μεραρχία, το 22ο Ορεινό Σώμα Στρατού και η εγκληματική δράση τους στην Ελλάδα, 1943-1944», Χέρμαν Φρανκ Μάγερ, μετάφραση Γιάννης Μυλωνόπουλος, Εκδόσεις Εστία

Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1943 οι επιχειρήσεις αφοπλισμού των Ιταλών στην ηπειρωτική Ελλάδα προχωρούσαν κανονικά. Όμως στην Κεφαλονιά και την Κέρκυρα εμφανίστηκαν προβλήματα που γρήγορα κλιμακώθηκαν σε ένοπλες συγκρούσεις και κατέληξαν στη σφαγή χιλιάδων Ιταλών στρατιωτών. Με βάση τον αριθμό των θυμάτων, που ανήκαν στην ιταλική Μεραρχία Άκουι («Αετοί») και υπολογίζονται σε 2.500, πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που διέπραξε ποτέ η γερμανική Βέρμαχτ.

Ο Χέρμαν Φρανκ Μάγερ πραγματοποίησε έρευνα 15 ετών σε αρχεία και πήρε δεκάδες συνεντεύξεις από αυτόπτες μάρτυρες θέλοντας να καταγράψει την πορεία της 1ης Ορεινής Μεραρχίας της Βέρμαχτ που είχε σύμβολο το λουλούδι εντελβάις.

Μέσα από τις μαρτυρίες αυτές κατέγραψε και τη δράση της στην Κεφαλονιά και την Κέρκυρα όπου δολοφονήθηκαν εκατοντάδες άμαχοι, καταστράφηκαν περισσότερα από 300 χωριά και εκτελέστηκαν Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου. Ο συγγραφέας μίλησε πολλες ώρες με τον Άμος Παμπαλόνι, τον Ιταλό αξιωματικό που απετέλεσε την έμπνευση για τον ήρωα του Λουί ντε Μπερνιέρ στο βιβλίο του «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» το οποίο μεταφέρθηκε επιτυχημένα και στον κινηματογράφο. Η μαρτυρία του Παμπαλόνι είναι συγκλονιστική και βέβαια δεν έχει καμία σχέση με έναν λοχαγό «που έπαιζε μαντολίνο από το πρωί μέχρι το βράδυ», όπως αναφέρει το βιβλίο που γράφτηκε γι΄ αυτόν και το οποίο χαρακτήρισε για τον λόγο αυτόν «ρατσιστικό».
ContentSegment_12059120$W200_H0_R0_P0_S1_V1$JpgContentSegment_12059114$W200_H0_R0_P0_S1_V1$Jpg

«Το αίμα τους σχημάτιζε χείμαρρο»

Στις 21 Σεπτεμβρίου, αφού η μονάδα του μπήκε στα Φραγκάτα, ο Γερμανός αξιωματικός Άλφρεντ Ρίχτερ σημείωσε στο ημερολόγιό του:

«Δύο λόχοι αλπινιστών παραδίδονται χωρίς να ρίξουν έστω και μία σφαίρα. Είναι όλοι ήρεμοι και χαλαροί γιατί πιστεύουν ότι έσωσαν τη ζωή τους επειδή παραδόθηκαν οικειοθελώς. Μπαίνουμε στα Φραγκάτα και παραδίδουμε τους αιχμαλώτους μας. Εδώ έρχονται αντιμέτωποι με την τραγική τους μοίρα. Σε διμοιρίες, σύρονται στα κοντινά λατομεία και στα γύρω περιβόλια και θερίζονται από τα πολυβόλα του 98. Μένουμε στο χωριό δύο ώρες και όλο αυτό το διάστημα τα αυτόματα και τα πολυβόλα δεν σταματούν να σφυροκοπούν. Οι κραυγές φτάνουν μέχρι και μέσα στα σπίτια των Ελλήνων. Χωρίς να ληφθεί υπόψη η υπηρεσία του κάθε στρατιώτη εκτελούνται όλοι, μέχρι και τραυματιοφορείς και ιερείς.

Κωμικοτραγική φιγούρα ήταν ένας αιχμάλωτος που προσπάθησε να σώσει τη ζωή του ανεβαίνοντας σ΄ ένα βάθρο και τραγουδώντας άριες όπερας με ωραία φωνή, παίρνοντας μια πραγματικά ιταλική πόζα».

Λίγο αργότερα στο χωριό Τρωιανάτα 470 Γερμανοί της ομάδας μάχης Φάουτ που κρατούνταν αιχμάλωτοι από τους Ιταλούς εξεγείρονται και τους αιχμαλωτίζουν. Όπως διηγείται ο 16χρονος τότε Σπύρος Βαγγελάτος, οι Ιταλοί «ήταν γεμάτοι χαρά, κάποιος μάλιστα έπαιζε φυσαρμόνικα. Μου είναι κολλημένο στη μνήμη το τραγούδι “Μama, sono tanto felice perche ritorno da te” (Μητέρα, είμαι ευτυχισμένος, γιατί επιστρέφω κοντά σου).

Ακολουθεί η σφαγή τους».
ContentSegment_12059107$W200_H0_R0_P0_S1_V1$Jpg
«Από τα σώματά τους ξεπηδούσαν ρυάκια αίματος», αφηγείται ο στρατιωτικός ιερέας Φορμάτο.

«Έτρεχαν στην πλαγιά και ενώνονταν σε έναν κατακόκκινο χείμαρρο. Κραυγές γέμιζαν τους αιθέρες. Και μετά ακουγόταν μόνο ένας ρόγχος, έως ότου ο σωρός των 900 μαρτυρικών σωμάτων σώπασε. Οι Γερμανοί σκαρφάλωσαν στους σωρούς των πτωμάτων και άρχισαν να πυροβολούν με τα αυτόματα όπλα τους προς τα κάτω. Αλλά ούτε με τον τρόπο αυτόν βρήκαν όλοι τον θάνατο. Οι σφαίρες δεν έφτασαν σε όσους είχαν σκεπαστεί από τα πολλά πτώματα. Ακούγονταν ακόμα ρόγχοι και βογκητά. Οι Γερμανοί σκαρφίστηκαν ένα άσπλαχνο τέχνασμα. Φώναξαν: «Ήρθαν τραυματιοφορείς. Όποιος ζει ακόμα να φανερωθεί. Θα του χαριστεί η ζωή και θα μεταφερθεί στο νοσοκομείο». Έπειτα από λίγο, περίπου 20 άνθρωποι σύρθηκαν έξω με μεγάλη δυσκολία, αιμόφυρτοι, τραυματισμένοι, τρομοκρατημένοι. Οι δολοφόνοι έσκασαν στα γέλια και τους σκότωσαν με μια τελευταία ριπή του πολυβόλου».

Πηγή ‘Τα Νεα’

To βρήκαμε εδώ

Πριν από 34 χρόνια άφησε την τελευταία της πνοή στο Παρίσι, η κορυφαία υψίφωνος και η πλέον γνωστή παγκοσμίως, ντίβα της όπερας...

WWW.NEWSIT.GR

Η κηδεία της έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου. Αφού το σώμα της αποτεφρώθηκε όπως επιθυμούσε, την άνοιξη του 1979 η τέφρα της σκορπίστηκε στο Αιγαίο...

Το θάνατό της περιβάλλει ένα πέπλο μυστηρίου. Η επίσημη ιατρική έκθεση λέει ότι πέθανε από καρδιακή ανακοπή. Μέχρι το 2010 λεγόταν ότι αυτή, προήλθε μετά από υπερβολική χρήση βαρβιτουρικών (μετά το χωρισμό της με τον Αριστοτέλη Ωνάση)...

Σύμφωνα όμως με μια ιταλική έρευνα, η Κάλλας υπέφερε από δερματομυοσίτιδα, μία εκφυλιστική νόσο που φθείρει τους μυς και τους ιστούς, συμπεριλαμβανομένου του λάρυγγα. Τα φάρμακα που έπαιρνε για να την αντιμετωπίσει, είναι πιθανό να φέρουν σταδιακά καρδιακή ανεπάρκεια...

Δείτε βίντεο και διαβάστε περισσότερα για το αφιέρωμα από το Αρχείο της ΕΡΤ

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Το κίνημα Εθνικής Αμύνης, ο Βενιζέλος και οι σύμμαχοι

Τον Αύγουστο του 1914 εξεράγη ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Η Ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να διαπραγματευθεί την έξοδο της στον πόλεμο ώστε σε περίπτωση νίκης να έχει το μέγιστο δυνατό εδαφικό όφελος. Καμία από τις δυό πλευρές όμως δεν προσέφερε κάτι στην Ελλάδα.

Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1915, παραβαίνοντας την επίσημη Ελληνική ουδετερότητα, οι Αγγλογάλλοι προχώρησαν στην κατάληψη της Θεσσαλονίκης σύμφωνα με τα σχέδια τους για το Μακεδονικό μέτωπο και κατόπιν αδείας του πρωθυπουργού Ελ. Βενιζέλου - η οποία δόθηκε χωρίς την συγκατάθεση της Βουλής. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου Ιταλοί και Γάλλοι κατέλαβαν την Κέρκυρα συγκεντρώνοντας εκεί τα υπολείμματα του Σερβικού στρατού και τη Σερβική κυβέρνηση. Με το τέλος του 1915 είχε γίνει πια φανερό ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να επιβάλλει την ουδετερότητά της.

Μία ομάδα πολιτών της Μακεδονίας και αξιωματικών βλέποντας τον κίνδυνο να δώσουν οι σύμμαχοι τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία στους Σέρβους, αλλά και πιστεύοντας στις ωφέλειες για την Ελλάδα από πιθανή νίκη των Αγγλογάλλων, σκέφθηκε την κήρυξη επαναστάσεως, για την έξοδο της Ελλάδας στον πόλεμο υπέρ των δυνάμεων της Αντάντ (Συνεννοήσεως). Η ομάδα αυτή ονομάσθηκε «Επιτροπή Εθνικής Αμύνης» και την αποτελούσαν οι Δ. Λίγκας, Περικλής Αργυρόπουλος, Αλέξανδρος Ζάννας, Κ. Αγγελάκης, Ν. Μάνος, Πάζης, Γραικός, Εμμανουήλ Χ. Ζυμβρακάκης, Νικόλαος Πλαστήρας, θ. Κουτούττης κ.ά. Η αρχηγία δόθηκε στον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος όμως για να την αναλάβει έθεσε ως όρο τη συμμετοχή στρατιωτικών μονάδων στο κίνημα, το οποίο επιθυμούσε πανελληνίως και όχι μόνο στη Μακεδονία.

Αρκετοί αξιωματικοί της Κρητικής χωροφυλακής ήταν ήδη μυημένοι στα της Επιτροπής Εθνικής Αμύνης, όπως για παράδειγμα ο διοικητής της πρώτης μοιραρχίας Ευάγγελος Σαρρής ο οποίος είχε νυμφευθεί στην Θεσσαλονίκη την Καλλιόπη Τάττη (δισέγγονη του φιλικού Κωνσταντίνου Τάττη) και συνδεόταν με συγγενικούς δεσμούς με τον Α. Ζάννα.

Τον Μάρτιο του 1916 οι Γερμανοβούλγαροι με τη σειρά τους άρχισαν να καταλαμβάνουν Ελληνικά εδάφη στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη. Παρά τις χλιαρές αντιρρήσεις των Γερμανών συμμάχων τους, οι Βούλγαροι προέβησαν σε διωγμούς κατά των ελλήνων στις περιοχές αυτές, προσπαθώντας να αφελληνίσουν την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη.

Η Θεσσαλονίκη άρχισε να δέχεται πρόσφυγες Έλληνες. Οι Κρητικοί, αλλά και άλλοι Έλληνες στρατιώτες και αξιωματικοί, άρχισαν να παρουσιάζονται ως εθελοντές στο στρατό του Σαρράιγ για να πολεμήσουν εναντίον των Βουλγάρων. Το τάγμα χωροφυλακής στρατού εκστρατείας μετεγκαταστάθηκε στη Λάρισα. Εξαίρεση αποτέλεσε ο 2ος λόχος βρακοφόρων που έμεινε στην Θεσσαλονίκη με διοικητή τον ανθυπομοίραρχο Εμμανουήλ Τσάκωνα.
[Επεξεργασία] Το κίνημα της Εθνικής Αμύνης

Στις 21 Μαΐου του 1916 οι Γαλλικές δυνάμεις του Στρατηγού Σαρράιγ επέβαλλαν στρατιωτικό νόμο (παρά τις Αγγλικές διαφωνίες), κατέλαβαν το ταχυδρομείο, το τηλεγραφείο, το τηλεφωνείο, τον σιδηρόδρομο, το εργοστάσιο ηλεκτρικού ρεύματος και το εργοστάσιο φωταερίου. Ταυτόχρονα επέβαλλαν λογοκρισία στον τύπο, έκλεισαν δια της βίας 2 εφημερίδες και απέλασαν 5 Έλληνες αξιωματικούς με τους οποίους θεωρούσαν ότι δεν μπορούσαν να συνεργασθούν. Τον αρχηγό της χωροφυλακής σ/χη Τρουπάκη, τον διευθυντή αστυνομίας αν/χη Νιδριώτη, τον διοικητή Φρουρίου Θεσσαλονίκης σ/χη Μεσσαλά, τον επιτελάρχη του προηγουμένου αν/χη Γουβέλη και τον αρχηγό πυροβολικού σ/χη Μπουκλάκο. Στην ουσία κάθε έννοια Ελληνικής κυριαρχίας στα καταληφθέντα από τους Συμμάχους Ελληνικά εδάφη είχε καταργηθεί.

Χαρακτηριστικά αναφέρεται τηλεγράφημα του ναυτικού ακολούθου της Γαλλίας αντιπλοιάρχου ντε Ροκφέιγ (Σεπτ. 1916): «Δεν τίθεται ζήτημα ανησυχίας μας δια τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος διότι ουδέν μένει πλέον εν τη χώρα ταύτη όπερ να μην έχει παραβιασθεί».

Τον Απρίλιο του 1916 120.000 Σερβικού Στρατού μεταφέρθηκαν στο Μακεδονικό μέτωπο. Ταυτόχρονα ήρθαν στην Θεσσαλονίκη ο Σέρβος Βασιλιάς και η κυβέρνηση του. Με δεδομένη αυτή την κατάσταση και με ορατό τον κίνδυνο να ανακηρυχθεί η Θεσσαλονίκη από τους Συμμάχους πρωτεύουσα του Σερβικού κράτους, αποφασίσθηκε από την «Επιτροπή Εθνικής Αμύνης» στις 17 Αυγούστου του 1916 η κήρυξη του Κινήματος. Αντιπρόσωπος της Κρητικής Χωροφυλακής στην Επιτροπή αυτή ήταν ο μοίραρχος Δ. Κοκκαλάς. Η απόφαση πάρθηκε κυρίως κατόπιν των απειλών του στρατηγού Σαρράιγ για διορισμό Σέρβου νομάρχη στη Θεσσαλονίκη και παρά τις επιφυλάξεις για πιθανές αντιρρήσεις του Ε. Βενιζέλου.

Αρχικά ο αν/χης Μαζαράκης προσπάθησε, ανεπιτυχώς όμως, να παρασύρει στο Κίνημα την 11η Μοίρα ορειβατικού πυροβολικού που στρατωνιζόταν στο Μικρό Καραμπουρνού. Όλες οι οργανωμένες μονάδες του Στρατού παρέμειναν πιστές στην κυβέρνηση. Στο Κίνημα προσχώρησαν μόνο μεμονωμένοι αξιωματικοί και οπλίτες. Κυρίως αυτοί που προερχόταν από μονάδες του Τετάρτου Σώματος Στρατού και είχαν νοιώσει την ταπείνωση του να παραδώσουν αμαχητί Ελληνικά εδάφη στους Βουλγάρους. Ευτυχώς για τους κινηματίες η Κρητική Χωροφυλακή κατόρθωσε μόνη της στην ουσία να επικρατήσει στη Θεσσαλονίκη και να εδραιώσει το Κίνημα. Αρκετοί αξιωματικοί της ήταν ήδη μυημένοι στα της Επιτροπής Εθνικής Αμύνης. Μετά την προκήρυξη της Επιτροπής, πρώτος στασίασε ο 2ος λόχος βρακοφόρων του τάγματος χωροφυλακής στρατού εκστρατείας με διοικητή τον ανθυπομοίραρχο Εμμανουήλ Τσάκωνα. Ακολούθησαν οι μοιραρχίες της Κρητικής Χωροφυλακής. Η πρώτη μοιραρχία με διοικητή τον μοίραρχο Α' τάξεως Ευάγγελο Σαρρή, η δεύτερη μοιραρχία με διοικητή τον μοίραρχο Παυλίδη, η Αστυνομική Διεύθυνση με διοικητή τον ταγματάρχη Πανουσόπουλο κ. ο. κ.. Όλοι οι Αξιωματικοί και οι οπλίτες της Κρητικής Χωροφυλακής συμμετείχαν στο Κίνημα και μάλιστα αυθόρμητα. Ίσως αξίζει να σημειωθεί πως την εποχή του Κινήματος αναφέρεται ότι υπηρετεί ακόμη στην Κρητική Χωροφυλακή και συμμετέχει στο Κίνημα (για άλλους προφανώς λόγους) ο Ιταλός υπομοίραρχος Φαρρούγκιο. Τέλος, ο αντισυνταγματάρχης του ιππικού Επ. Ζυμβρακάκης, από τα ιδρυτικά μέλη της Επιτροπής Εθνικής Αμύνης (και του κινήματος στο Γουδί), ανέλαβε την ηγεσία των συγκεντρωθέντων κινηματιών και αφού τους οδήγησε στο Γενικό Στρατηγείο, ανακοίνωσε στον Στρατηγό Σαρράιγ ότι οι επαναστάτες τάσσονται κάτω από τις διαταγές του.

Ο Βρετανός αξιωματικός Price C. Ward στο έργο του «The Story Of The Salonica Army» γράφει σχετικά, αναφερόμενος στο Κίνημα της «Εθνικής Αμύνης»: «Ο στρατηγός Sarrail δέχθηκε τις προσφερόμενες υπηρεσίες μια που ήδη είχε την συνήθεια να δέχεται Έλληνες εθελοντές από τότε που οι Βούλγαροι ήρθαν στην Ελλάδα».

Γράφει σχετικά ο Αλέξανδρος Ζάννας, μέλος της Επιτροπής Εθνικής Αμύνης: «Η κατάστασις ήταν περίεργη. Εμείς οι επαναστατήσαντες είχαμε καταλάβει ολόκληρη την πόλη της Θεσσαλονίκης στις 17-8-16 βασιζόμενοι στη δύναμη της Κρητικής Χωροφυλακής». Ο Νομάρχης Αθηνογένης και ο Εισαγγελεύς Εφετών ανάγκασαν τον επιτελάρχη του Γ' Σ.Σ. σ/χη Ν. Τρικούπη να μη προβεί άμεσα σε απόπειρα βίαιης καταστολής του κινήματος χρησιμοποιώντας τις μονάδες της ενδέκατης Μεραρχίας.

Ακολούθησαν ώρες αγωνίας όταν οι επαναστάτες περικύκλωσαν τις νομιμόφρονες μονάδες. Οι απώλειες από τις σποραδικές συγκρούσεις ήταν μόνο 3 νεκροί και 7 τραυματίες. Την επομένη το μεσημέρι τα Γαλλικά στρατεύματα ανάγκασαν τους πιστούς στον Βασιλιά Έλληνες στρατιώτες να παραδοθούν. Ακολούθως, το Κίνημα επεκτάθηκε και σε άλλες πόλεις της Μακεδονίας, την Κρήτη και τα νησιά, με πρωτοστατούντες αξιωματικούς της Κρητικής Χωροφυλακής, όπως ο μοίραρχος Βούρος, στη Βέροια.

Έτσι η Κρητική Χωροφυλακή έδωσε την δυνατότητα στον Ε. Βενιζέλο να βγει στον πόλεμο στο πλευρό των Αγγλογάλλων, και απέτρεψε την επαπειλούμενη πιθανότητα να γίνει η Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα Σλαβικού Βασιλείου.

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...