₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪

*Άνθρωποι και κυβερνήσεις ποτέ δεν διδάχτηκαν τίποτα από την Ιστορία, ούτε ποτέ καθόρισαν την δράση τους επάνω σε αλήθειες και αρχές στηριγμένες σ' αυτήν *
(Χέγκελ)
*Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.*
(Μιγκέλ Ντε Θερβάντες)
*Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.*
(Ιπποκράτης)
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

Γιάννης Ντεγιάννης ο Δικαστής της Χούντας

Από την Βικιπαίδεια

Ο Γιάννης Ντεγιάννης (1914 - 28 Μαΐου 2006) ήταν Έλληνας ανώτατος δικαστικός, βουλευτής και λογοτέχνης. Στη δίκη των πρωταιτίων της Xoύντας των Συνταγματαρχών ήταν ο πρόεδρος του δικαστηρίου.

Γεννήθηκε το 1914 στους Στρόπωνες Εύβοιας και σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Το 1949 μπήκε στο δικαστικό σώμα. Ήταν πρόεδρος του Πενταμελούς Εφετείου που δίκασε (Ιούλιος του 1975) και καταδίκασε σε θάνατο τους πρωταίτιους της Απριλιανής δικτατορίας (Γεώργιος Παπαδόπουλος, Στυλιανός Παττακός,Νικόλαος Μακαρέζος κ.ά.), η ποινή των οποίων μετατράπηκε τελικά σε ισόβια από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο Ντεγιάννης παρέμεινε στο δικαστικό σώμα μέχρι το 1981, οπότε συνταξιοδοτήθηκε με το βαθμό του αρεοπαγίτη.

Εκλέχτηκε βουλευτής Επικρατείας το 1981 και βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1984 με το ΠΑΣΟΚ.

Εκλέχτηκε επίτιμος πρόεδρος του Ιδρύματος Κοινωνικών και Ιστορικών Μελετών «Σταύρος Καλλέργης» και διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ευβοϊκών Μελετών, μέλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Γεωργίου Παπανδρέου. Το 1996 τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος Εθνικής Τιμής.

Εξέδωσε τέσσερις ποιητικές συλλογές: «Κλεψύδρα» (1961), «Απόγευμα» (1963), «Επιστροφή» (1978), «Προλεγόμενα κάθε μελλοντικής ευτυχίας» (1981) και το βιβλίο «Η Δίκη» (1991).

Πέθανε σε ηλικία 92 ετών και ετάφη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ
ΓΙΑΝΝΗ ΝΤΕΓΙΑΝΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΡΤ


Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Η ιστορία του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού

Το ιστορικό βίντεο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού παρουσιάζει με δομή ντοκυμαντέρ το χρονικό της ίδρυσης και λειτουργίας του.




Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

Ισραήλ: Σπάνιο άγαλμα του Ηρακλή ανακαλύφθηκε




Αύγουστος 17, 2011.

Ένα θαυμάσιο μαρμάρινο άγαλμα του 2ου αιώνα ανακαλύφθηκε σε ανασκαφές που διενεργούνται στην περιοχή Κίρμπετ Τρέβεντ, που παριστά τον Έλληνα πολεμιστή, Ηρακλή, με αστραφτερούς μύες και κάτω από το αριστερό του χέρι κρέμεται μια τερατώδης λεοντή.


Το μέγεθος του αγάλματος είναι περίπου δύο πόδια και είναι κατασκευασμένο από λευκό μάρμαρο.

Ο Δρ Ουαλίντ Ατράς από την Αρχαιολογική Αρχή, λέει ότι είναι ένα σπάνιο εύρημα.
«Το άγαλμα πιθανώς να ήταν τοποθετημένο διακοσμητικά στα λουτρά μιας οικίας. Ο κάθε πλούσιος υπερηφανευόταν για την ευμάρειά του και στόλιζε το σπίτι του με ένα τέτοιο άγαλμα του Ηρακλή, που αναπαριστά ένα από τους άθλους του, τη νίκη του στην πρώτη του αποστολή με το τερατώδες λιοντάρι».

Ο Δρ Ατράς προσθέτει ότι το επίπεδο της επεξεργασίας και του φινιρίσματος του γλυπτού είναι από τα καλύτερα της εποχής και παρόμοιο άγαλμα του Ηρακλή βρίσκεται στο μουσείο της Νάπολης, στην Ιταλία, και μπορεί κανείς να υποθέσει ότι και τα δύο αγάλματα είναι του ιδίου εργαστηρίου.

Η περιοχή Κίρμπετ Τρέβεντ βρίσκεται στην πεδιάδα Ιζραέλ , περίπου 4 χλμ βόρεια δυτικά της Αφούλα, οικισμός του 3ου μ.Χ. αιώνα ο οποίος αναφέρεται στα κείμενα Ταλμούδ.

Οι ανασκαφές άρχισαν κατά την εκσκαφή της εθνικής οδού για την διαπλάτυνση της υπάρχουσας οδού στην πεδιάδα.

Εκτός από το άγαλμα ανακαλύφθηκαν και ερείπια των κατοικιών, καθώς και πηγή με τάφρους αποστράγγισης σε μια λίμνη, όπου και ανακαλύφθηκαν τα τμήματα του αγάλματος.


--
Πηγή: Ynet- इस्रैल
http://www.mikres-ekdoseis.gr/2011/08/blog-post_17.html#more

ΟΙ KAKΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΛΙΓΟΥΛΑΣ Σχιζοφρενής δολοφόνος

<b>ΚΑΛΙΓΟΥΛΑΣ</b><br>Σχιζοφρενής δολοφόνος
Προτομή του Καλιγούλα. Ο διεστραμμένος ρωμαίος αυτοκράτορας συνέδεσε το όνομά του με τη φαυλότητα, τον σαδισμό και την «τρέλα της εξουσίας» (ΤΟΡFΟΤΟ/ΑΚ ΙΜΑGΕS)



Ο Καλιγούλας, παρωνύμιο του Γάιου Καίσαρα από τα σανδάλια (caliga, στα λατινικά) που συνήθιζε να φοράει, ήταν παράφρων και κατάφερε να ξεπεράσει σε διαστροφή τον προκάτοχό του, τον φαύλο Τιβέριο.
«Ας με μισούν, αρκεί να με σέβονται» είναι η φράση που αποτέλεσε
το έμβλημά του κατά τη θητεία του ως αυτοκράτορα, για να δικαιολογήσει τις μεγαλύτερες θηριωδίες. Υποχρέωσε τον πεθερό του να αυτοκτονήσει, σκότωσε τη γιαγιά του, διέφθειρε τις αδελφές του και κακομεταχειρίστηκε πολλούς από τους Συγκλητικούς της Ρώμης.

Μπροστά στο δίλημμα τι είναι πιο σημαντικό για την τύχη ενός ανθρώπου, η διαπαιδαγώγηση ή το περιβάλλον, η εκπαίδευση ή η γενετική κληρονομιά, ο κοινός νους μάς ψιθυρίζει στο αφτί ότι και τα δύο είναι σημαντικά. Ενας μόνο από αυτούς τους παράγοντες, όσο εξαιρετικός και αν είναι, δεν εγγυάται τίποτε. Το γεγονός ότι από την πινακοθήκη των ρωμαίων αυτοκρατόρων αυτοί που διακρίνονται για τη θηριωδία τους είναι ο Καλιγούλας και ο Νέρωνας συνιστά απόδειξη της προαναφερόμενης άποψης. Ο Νέρωνας είχε παιδαγωγό τον μεγάλο στωικό φιλόσοφο Σενέκα, ο οποίος αυτοκτόνησε όταν έμαθε ότι οι στρατιώτες του αυτοκράτορα έρχονταν να τον εκτελέσουν. Ο Καλιγούλας (Αντιο, 12 μ.Χ.- Ρώμη, 41 μ.Χ.), αυτοκράτορας επί τρία έτη, δέκα μήνες και οκτώ ημέρες, είχε πατέρα τον υποδειγματικό Γερμανικό. Η μορφή του Καλιγούλα έχει εμπνεύσει - για να δώσουμε τρία παραδείγματα με σειρά αυξανόμενου ενδιαφέροντος και που απέχουν χρονικά πολύ μεταξύ τους- σελίδες πορνό στο Διαδίκτυο, μια ταινία του Τίντο Μπρας και ένα θεατρικό έργο του Αλμπέρ Καμύ.

Ο Γερμανικός νυμφεύθηκε την Αγριππίνα, κόρη του ένδοξου στρατηγού Μάρκου Αγρίππα και της Ιουλίας, κόρης του Αυγούστου, και απέκτησε εννέα παιδιά, από τα οποία επέζησαν τρία κορίτσια και τρία αγόρια. Στον Γάιο Καίσαρα, τον μικρότερο, που μεγάλωσε στα στρατόπεδα και τον λάτρευαν οι λεγεωνάριοι, έδωσαν το παρωνύμιο Καλιγούλας, υποκοριστικό για τα στρατιωτικά σανδάλια που συνήθιζε να φοράει. Οταν πέθανε ο Αύγουστος οι λεγεώνες δεν ήθελαν για διάδοχο τον Τιβέριο αλλά τον ανιψιό του, τον Γερμανικό. Αυτός όμως, όντας πιστός, αρνήθηκε. Ο Σουητώνιος λέει για τον Γερμανικό: «Συγκέντρωνε τόσο πολλές αρετές του σώματος και του πνεύματος, και σε τόσο μεγάλο βαθμό, όσο κανένας άλλος δεν είχε ποτέ. Η ομορφιά του και η δύναμή του ήταν μοναδικές. Ξεχώριζε για την ευγλωττία του και για την πολυμάθειά του τόσο στον ελληνικό πολιτισμό όσο και στον λατινικό. Δεν υπήρχε όμοιός του σε καλοσύνη. (...) Συχνά νικούσε τους εχθρούς του πολεμώντας σώμα με σώμα». Νικητής στη Γερμανία και στην Αρμενία, κατακτητής της Καππαδοκίας, ο Γερμανικός πέθανε 34 χρόνων στην Ασία το 19 μ.Χ., ύστερα από μακρόχρονη ασθένεια. Υποψιάστηκαν ότι τον είχε δηλητηριάσει, με εντολή του Τιβέριου, ο Γναίος Πίσων, αρμοστής της Συρίας. Και αν ο Αύγουστος μετά την πανωλεθρία του Βάρου στη μάχη τραβούσε τα μαλλιά του και αναστέναζε φωνάζοντας «Κοϊντίλιε Βάρε, δώσε μου πίσω τις λεγεώνες μου!», ο Τιβέριος αναγκάστηκε να υπομείνει γραπτά συνθήματα στους τοίχους και φωνές κατά τη διάρκεια της νύχτας κοντά στο παλάτι: «Δώστε μας πίσω τον Γερμανικό!».

Ο θάνατος του Τιβέριου
Ο Τιβέριος κατεδίωξε με μανία μέχρι θανάτου τη σύζυγοκαι τους μεγαλύτερους γιους του Γερμανικού. Ο Καλιγούλας του φαινόταν άκακος και ο Τιβέριος τον κάλεσε στο Κάπρι το 31 μ.Χ. Από τα χείλη του Καλιγούλα ποτέ δεν βγήκε καμία μομφή προς εκείνον που εξολόθρευσε την οικογένειά του. Φάνηκε γενναιόδωρος με τον αδελφό του παππού του και αργότερα ειπώθηκε ότι «ποτέ δεν υπήρξε καλύτερος υπηρέτης ούτε χειρότερος αφέντης». Μια φράση του Τιβέριου φανερώνει πολλά για αυτόν που τη λέει, για εκείνον στον οποίο αναφέρεται και, τέλος, για την ανθρώπινη κατάσταση: «Αφήνω να ζήσει τον Γάιο προς δυστυχίαν δική του και όλων μας». Το 35 μ.Χ. τον υιοθέτησε και τον ονόμασε συγκληρονόμο με τον Γέμελλο, εγγονό του και εξάδελφο του Καλιγούλα.

Για τον θάνατο του Τιβέριου υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές. Μία λέει ότι τον δηλητηρίασε ο Καλιγούλας και τον έπνιξε με ένα μαξιλάρι, όταν εκείνος ζήτησε πίσω το δαχτυλίδι που του είχε κλέψει ενώ ήταν αναίσθητος. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, ο δολοφόνος ήταν ο Μάκρων. Σύμφωνα με τον Σενέκα, ο Τιβέριος όντας ετοιμοθάνατος έβγαλε το δαχτυλίδι σαν να ήθελε να το δώσει σε κάποιον, αλλά μετά το ξαναφόρεσε. Φώναξε τους υπηρέτες του, δεν ήρθε κανένας, σηκώθηκε και έπεσε νεκρός δίπλα στο κρεβάτι. Αυτή η εκδοχή είναι και η πιο πιστευτή, διότι ενισχύει την εικόνα του Καλιγούλα ως δειλού και δουλοπρεπούς, ενόσω δεν ασκούσε εξουσία, και δείχνει ότι ο πανούργος- και τερατώδης- Τιβέριος δεν είχε κάνει λάθος που τον θεωρούσε ανίκανο να του κάνει κακό. Ο Καλιγούλας θα υποστήριζε πως, παρ΄ ότι δεν ήταν πατροκτόνος, είχε μπει μερικές φορές με μαχαίρι στο υπνοδωμάτιο του Τιβέριου για να εκδικηθεί τη δολοφονία της μητέρας του και των αδελφών του, αλλά είχε αντισταθεί από ευσπλαχνία. Αναμφίβολα ένα ψέμα για να κάνει τον πονόψυχο και να αποκρύψει την πλήρη αδιαφορία του για την τύχη των συγγενών του.

Μεταμόρφωση σε τέρας
Η Σύγκλητος κήρυξε άκυρη τη διαθήκη του Τιβέριουτο 37 μ.Χ. και παρεχώρησε στον Καλιγούλα την απόλυτη εξουσία, προς μεγάλη αγαλλίαση του λαού, που έβλεπε σε αυτόν όχι μόνο τον γιο του Γερμανικού, αλλά και έναν κατευθείαν απόγονο- και όχι απλώς έναν πολιτικό, όπως ο Τιβέριος- του πολύ αγαπητού Αυγούστου. Η βοήθεια του Μάκρωνος, του επικεφαλής της Φρουράς των Πραιτωριανών, ήταν απαραίτητη. Ο Καλιγούλας υπήρξε πολυμήχανος: αντίθετα με άλλους πιθανούς διαδόχους, είχε καταφέρει να επιβιώσει του στυγνού καθεστώτος του Τιβέριου και είχε πάρει με το μέρος του τον Μάκρωνα μέσω της συζύγου του, στην οποία είχε υποσχεθεί να της δώσει διαζύγιο και να την παντρευτεί αν ανακηρυσσόταν αυτοκράτορας. Η προσωπική φρουρά του αυτοκράτορα αποτελούνταν από 500 άνδρες και ο Καλιγούλας ενίσχυσε τον ρόλο τους μέχρι του σημείου να ανακηρύσσουν ή να εκθρονίζουν αυτοκράτορες. Πράγματι οι Πραιτωριανοί επέτρεψαν την εκλογή του Καλιγούλα, στη συνέχεια τον δολοφόνησαν και επέλεξαν τον διάδοχό του, Κλαύδιο, αδελφό του Γερ μανικού. Τον Μάκρωνα και τη σύζυγό του θα τους αντάμειβε αργότερα με θάνατο, πιστεύοντας ότι είχαν γίνει υπερβολικά ισχυροί.

Στην αρχή ο Καλιγούλας φάνηκε συνετός και γενναιόδωρος. Εδωσε χάρη στους εξόριστους και στους καταδικασμένους σε θάνατο, προσέφερε θεάματα, χάρισε χρήματα στον λαό και βελτίωσε τις σχέσεις με τους πολεμοχαρείς Πάρθους. Σύντομα όμως ο πρίγκιπας έδωσε τη θέση του στο τέρας, μια μεταμόρφωση που ορισμένοι υποστηρίζουν ότι συνέπεσε με το ότι τον Οκτώβριο του 37 μ.Χ. έπαθε μια σοβαρή αρρώστια (εγκεφαλίτιδα), ξεχνώντας ότι ήδη στο Κάπρι συμμετείχε με ενθουσιασμό στις εκτελέσεις και στα βασανιστήρια των καταδικασμένων. Χιλιάδες πολίτες τον ξενυχτούσαν όσο ήταν άρρωστος στο Παλατίνο. Ο Καλιγούλας έγινε καλά και πολλοί θα το μετάνιωναν, όπως θα μετάνιωνε και η Σύγκλητος γιατί πίστεψε πως μπορούσε να κάνει υποχείριό της τον νεαρό αυτοκράτορα. Αδελφή μου, αγάπη μου

Η σκηνή της δολοφονίας του Καλιγούλα από την αμφιλεγόμενης αξίας (ορισμένοι κάνουν λόγο για «ψευδοϊστορικό πορνογράφημα») ταινία «Καλιγούλας» (1979) του Τίντο Μπρας, με τον Μάλκολμ Μακ Ντάουελ στον πρωταγωνιστικό ρόλο (ΕVΕRΕΤΤ/WWW.ΙΜL.GR)
Πράγματι οι Συγκλητικοί αποτέλεσαν έναν από τους αγαπημένους του στόχους. Κάποιους τους σημάδεψε με πυρωμένο σίδερο και τους ανάγκασε να δουλεύουν στα ορυχεία ή να επισκευάζουν δρόμους. Αλλους τους πριόνισε στα δύο ή τους έκλεισε σε κλουβιά πεσμένους στα τέσσερα ή τους έριξε στα θηρία. Με άλλους δεν έφτασε σε αυτά τα άκρα: τους ταπείνωνε κάνοντάς τους να τρέχουν πίσω από το άρμα του, με την τήβεννο, για πολλά χιλιόμετρα, ή τους υποχρέωνε να παραμένουν όρθιοι φορώντας ποδιά, στα πόδια του ανακλίντρου του ενώ έτρωγε. Κατά την επιστροφή από τη μοναδική του πολεμική εκστρατεία- μια τραγελαφική φάρσα- βγήκε να τον προϋπαντήσει πρεσβεία από ευπατρίδες που τον παρακάλεσαν να επιταχύνει τον ρυθμό του. Ο Καλιγούλας απάντησε χτυπώντας τη λαβή του ξίφους του: «Θα φτάσω, θα φτάσω, και θα φτάσει κι αυτό μαζί μου». Αλλά αυτό που πάντα φτάνει είναι οθάνατος, και του Καλιγούλα τού απέμεναν τέσσερις μήνες ζωής.

Η φαυλότητά του ξέσπασεκαι πάνω στην οικογένειά του, παρ΄ ότι στην αρχή ευνόησε τα μέλη της. Αφησε ζωντανό μόνο τον μελλοντικό αυτοκράτορα, τον Κλαύδιο, για να τον χρησιμοποιεί ως γελωτοποιό. Υιοθέτησε τον Γέμελλο την ημέρα που φόρεσε την ανδρική τήβεννο, αν και σύντομα πρόσταξε να τον δολοφονήσουν. Ο εξάδελφός του έπαιρνε ένα φάρμακο για τον βήχα και το πρόσχημα ήταν ότι μύριζε σαν αντίδοτο, σαν να φοβόταν ότι ο Καλιγούλας θα τον δηλητηρίαζε. «Ενα αντίδοτο για τον Καίσαρα;» αστειευόταν. Υποχρέωσε τον πεθερό του, τον Σιλανό, να αυτοκτονήσει. Φημολογείται ότι διακόρευσε την αδελφή του Δρουσίλλα και ότι σε μια περίπτωση η γιαγιά του η Αντωνία τούς έπιασε να συνουσιάζονται. Κυκλοφόρησαν φήμες ότι δηλητηρίασε τη γιαγιά του ή ότι την υποχρέωσε να αυτοκτονήσει γιατί μια μέρα ανακάλυψε ότι το κεφάλι της ήταν όμορφο αλλά δεν ταίριαζε καλά στους ώμους της.

Τη Δρουσίλλα πράγματι την αγάπησε, παρ΄ όλο που την αποκήρυξε. Την πήρε από τον ανθύπατο Γάιο Κάσιο Λογγίνο και έζησε μαζί της σαν να ήταν νόμιμη σύζυγός του. Την όρισε κληρονόμο της Αυτοκρατορίας και όταν πέθανε το 38 μ.Χ. διέταξε επίσημο πένθος και, τσακισμένος από τον πόνο, εγκατέλειψε εσπευσμένα τη Ρώμη. Οταν επέστρεψε είχε αφήσει τα μαλλιά και τα γένια του να μεγαλώσουν. Επίσης είχε σεξουαλικές σχέσεις και με τις άλλες αδελφές του, ενώ τις προωθούσε και στους έκφυλους φίλους του. Επειτα τις κατηγόρησε για μοιχεία και για ίντριγκες εναντίον του. Τις εξόρισε και τις απειλούσε: «Δεν έχω μόνο νησιά, έχω και σπαθιά».

Σεξουαλικό κτήνος
Εκτός από την Ιουνία Κλαυδίλλα, η οποία πέθανε στη γέννα, και τη Δρουσίλλα, είχε τρεις συζύγους. Τη Λιβία Ορεστίλλα την πήρε από τη γαμήλια γιορτή λέγοντας στον σύζυγό της: «Σταμάτα να βάζεις χέρι στη γυναίκα μου». Τη Λολία Παυλίνα την άρπαξε από τον σύζυγό της όταν άκουσε ότι η γιαγιά της ήταν η πιο όμορφη γυναίκα της εποχής της. Την Καισονία, που δεν ήταν ούτε νέα ούτε ωραία αλλά υπέρμετρα λάγνα, την αγάπησε με πάθος. Από αυτήν απέκτησε μια κόρη, την Ιουλία Δρουσίλλα. Θεώρησε ότι η απόδειξη της πατρότητάς του ήταν ο τρόπος με τον οποίο γρατσουνούσε με τα δαχτυλάκια της το πρόσωπο και τα μάτια των παιδιών που έπαιζαν μαζί της.

Σχετικά με το φύλο του Καλιγούλα, το μοναδικό που μπορούμε να βεβαιώσουμε είναι ότι είχε κάποιο, αν και δεν είναι γνωστό ποιο. Ενώ έτρωγε ή συνουσιαζόταν έβλεπε συχνά βασανιστήρια ή αποκεφαλισμούς. Διατήρησε σεξουαλικές σχέσεις με πολλούς άνδρες, μεταξύ αυτών και με τον μίμο Μνηστήρα και πολλούς από τους ομήρους. Ο Βαλέριος Κάτουλλος, ένας νεαρός από οικογένεια υπάτων, διεκήρυσσε ότι τον είχε σοδομήσει. Η ευνοουμένη του εταίρα ήταν η Πίριλις και δεν άφηνε ήσυχη καμία γυναίκα. Τις ευγενείς τις υποχρέωνε να παρευρίσκονται στα συμπόσιά του, συνήθως με τους συζύγους τους. Τις εξέταζε σαν έμπορος σκλάβων και όποτε ήθελε διάλεγε κάποια. Επιστρέφοντας στην τραπεζαρία την επαινούσε ή την πρόσβαλλε περιγράφοντας το σώμα της και το πώς έκανε έρωτα. Ο Τιβέριος είχε υπάρξει καλός δάσκαλος όταν στο Κάπρι έκανε μπάνια μαζί με παιδιά που δεν είχαν ακόμη απογαλακτιστεί, στα οποία προσέφερε το πέος του σαν θηλή και τα αποκαλούσε «ψαράκια». Και χωρίς αμφιβολία γνώρισε τους «sprintias», νεαρούς ερμαφρόδιτους, που ο Τιβέριος έβαζε ανά τρεις να συνουσιάζονται μπροστά του.

Ολα για το χρήμα
Ο Καλιγούλας ήταν επινοητικός και σε ό,τι αφορούσε το χρήμα, τόσο για να το ξοδεύει όσο και για να το συγκεντρώνει. Επινόησε θερμά και κρύα αρωματικά λουτρά. Εβαλε να φτιάξουν τεράστια πλοία, προάγγελους των πολυτελών υπερατλαντικών σκαφών, με πανιά διαφόρων χρωμάτων, θέρμες, προστεγάσματα και τραπεζαρίες, κλήματα και οπωροφόρα δέντρα, και σε λιγότερο από έναν χρόνο εξανέμισε την περιουσία του Τιβέριου, η οποία ανερχόταν σε 2.700 εκατομμύρια σηστέρτια. Κατεστραμμένος οικονομικά, κατέφυγε στην κλεψιά και στο πλιατσικολόγημα, ξανανοίγοντας δικογραφίες για υποτιθέμενες προδοσίες. Υποχρέωσε να κάνουν διαθήκες υπέρ του, αύξησε τους φόρους, επέβαλε νέα τέλη και όταν γεννήθηκε η κόρη του, αγχωμένος για τη φτώχεια του, όχι πλέον ως αυτοκράτορας αλλά ως πατέρας, ανήγγειλε ότι θα δεχόταν δωρεές. Οταν κάθε δέκα ημέρες υπέγραφε τη λίστα των κρατουμένων που θα έπρεπε να εκτελεστούν, έλεγε ότι «ήταν για τη μείωση των δαπανών». Διοργάνωσε δημοπρασίες με υπέρμετρες τιμές και ορισμένοι πολίτες, υποχρεωμένοι να αγοράσουν, έκοψαν τις φλέβες τους. Σε μία από αυτές, ένας πρώην πραίτωρας αποκοιμήθηκε. Ο Καλιγούλας ειδοποίησε τον κήρυκα να μη χάσει από τα μάτια του εκείνο τον άνδρα που με το κεφάλι έκανε διαρκώς καταφατικά νεύματα. Οταν ο πρώην πραίτωρας ξύπνησε, του είχαν κατακυρώσει 13 μονομάχους στην τιμή των εννέα εκατομμυρίων σηστερτίων. Τις τελευταίες του ημέρες διασκέδαζε με το να περπατάει ξυπόλυτος πάνω σε σωρούς νομισμάτων, ακόμη και να κυλιέται πάνω τους γυμνός.

Πολυτάλαντος σαδιστής
Το χιούμορ και ο σαδισμός είναι επικίνδυνος συνδυασμός και ο Καλιγούλας μερικές φορές είχε στιγμές έμπνευσης. Εξασκούμενος με ξύλινα όπλα με έναν μονομάχο μυρμίλλωνα (από αυτούς που παρίσταναν το ψάρι με κατάλληλη «διακόσμηση» στην πανοπλία τους, ενώ ο αντίπαλός τους είχε ένα δίχτυ για να τους ακινητοποιήσει) όταν αυτός έπεσε στο έδαφος, κάνοντας ότι νικήθηκε, τον μαχαίρωσε με ένα στιλέτο και άρχισε να τρέχει πέρα δώθε με τις δάφνες του νικητή. Κατά τη διάρκεια μιας θυσίας, ενώ το εξιλαστήριο θύμα ήταν ήδη πάνω στον βωμό, φόρεσε την τήβεννο των δημίων, σήκωσε το ξύλινο σφυρί και το κοπάνησε στο κεφάλι του ιερέα.

Παρ΄ όλα αυτά δεν εστερείτο αρετών και, όπως συνήθως συμβαίνει, αρετές και χόμπι συνέπιπταν. Απεχθανόταν την ευρυμάθεια αλλά όχι την ευφράδεια και ήταν σπουδαίος ομιλητής. Καλός τραγουδιστής και χορευτής, και εντελώς ξεδιάντροπος, σε κάποια περίπτωση κάλεσε ένα βράδυ τρεις πρώην υπάτους. Οταν πλέον φοβούνταν το χειρότερο, εμφανίστηκε ντυμένος με γυναικείο μανδύα και μακρύ χιτώνα, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από ντέφια και αυλούς. Αφού τραγούδησε και χόρεψε, εξαφανίστηκε. Στις θεατρικές παραστάσεις δεν μπορούσε να αντισταθεί να συνοδεύει με το τραγούδι του τους τραγικούς ηθοποιούς ενώ απήγγελλαν και εμιμείτο τις χειρονομίες των θεατρίνων εγκωμιάζοντάς τους ή διορθώνοντάς τους δημόσια. Καλός παλαιστής, οι αγαπημένοι του μονομάχοι ήταν οι Θράκες και οι λεγόμενοι «εκτελεστές». Μισούσε τους μυρμίλλωνες, των οποίων μείωσε την πανοπλία. Προαναφέραμε ήδη τι έκανε σε έναν από αυτούς ενώ εξασκούνταν. Καλός στις αρματοδρομίες, ήταν φανατικός οπαδός της ομάδας των πρασίνων (στην εποχή του υπήρχαν τέσσερις ομάδες τεθρίππων αρμάτων: κόκκινη, πράσινη, γαλάζια και λευκή), ώσπου έφτανε σε σημείο να δειπνεί μερικές φορές στους στάβλους του και ακόμη και να κοιμάται εκεί. Για το αγαπημένο του άλογο, τον Ιncitatus (Ακάθεκτος), έφτιαξε έναν μαρμάρινο στάβλο και ένα παχνί από ελεφαντόδοντο, και του χάρισε ένα σπίτι και σκλάβους. Λέγεται ότι είχε σκεφτεί να τον κάνει ύπατο, αν και αυτό μπορεί να ήταν ένα αστείο ή μία ακόμη ένδειξη περιφρόνησης προς τους ευπατρίδες. Με αυτή την αγάπη του σχετίζεται μια από τις πιο γνωστές του φράσεις: «Μακάρι ο ρωμαϊκός λαός να είχε έναν μόνο λαιμό!»- έξαλλος επειδή το κοινό ζητωκραύγαζε κάποια τέθριππα άρματα που δεν ήταν τα αγαπημένα του, θα του άρεσε να μπορούσε να κόψει τα κεφάλια όλων των Ρωμαίων με ένα μόνο χτύπημα.

Ανισόρροπος
Το να κόβει λαιμούς φαίνεται πως ήταν μία από τις εμμονές του. Οταν φιλούσε τον λαιμό της συζύγου του ή των ερωμένων του, συνήθιζε να λέει: «Ω, πόσο όμορφος λαιμός! Θα κοπεί μόλις εγώ προστάξω!». Η φαλάκρα ήταν μια άλλη εμμονή του. Δεν είχε μαλλιά στην κορυφή του κεφαλιού και αν κάποιος τον κοίταζε από πάνω τον τιμωρούσαν με την έσχατη ποινή, ενώ όταν συναντούσε άτομα με μακριά και όμορφα μαλλιά τούς τα έκοβε. Σε κάποια περίπτωση, με τους κρατουμένους σε σειρά, χωρίς να ασχοληθεί να δει καν τι είχαν κάνει, αποφάσισε να ρίξουν στα θηρία όλους «από τον έναν φαλακρό ως τον άλλον φαλακρό».

Ικανοποιούσε τη σκληρότητά του με βασανιστήρια τόσο σωματικά όσο και ηθικά, και στις εκτελέσεις έκανε παροιμιώδη τη διαταγή «πληγώστε τον έτσι ώστε να καταλάβει ότι πεθαίνει». Υποχρέωνε τους γονείς να παρευρίσκονται στα βασανιστήρια των παιδιών τους. Εναν από αυτούς, ύστερα από το μαρτύριο, τον ανάγκασε να παρευρεθεί σε ένα συμπόσιο, αστειευόταν μαζί του και τον προέτρεπε να λέει ανέκδοτα. Διέταξε να μαστιγώνουν παρουσία του επί ημέρες έναν υπεύθυνο αθλοπαιδιών και κυνηγετικών εξορμήσεων και όταν η μυρωδιά από τη σήψη του εγκεφάλου του άρχισε να τον ενοχλεί, συγκατατέθηκε επιτέλους να τον σκοτώσουν. Προφανώς η τρέλα είναι η μοναδική δυνατή εξήγηση για το τρομερό και εκτεταμένο βιογραφικό του. Είχε και ο ίδιος επίγνωση της πνευματικής του ανισορροπίας και συχνά σκεφτόταν να αποσυρθεί για να προσπαθήσει να θεραπευτεί. Πιστεύεται ότι ήταν σχιζοφρενής. Ηταν επιληπτικός και έπασχε από αϋπνίες. Είχε νυχτερινές κρίσεις τρόμου και όταν ξεσπούσε δυνατή καταιγίδα κρυβόταν κάτω από το κρεβάτι ή έτρεχε σε όλο το παλάτι ζητώντας βοήθεια.

Ο Θεός Ηλιος
Αναγεννησιακό πορτρέτο του Γάιου Καίσαρα Γερμανικού, γνωστότερου ως Καλιγούλα. «Ας με μισούν, αρκεί να με σέβονται» ήταν μία από τις αγαπημένες του φράσεις (GΕΤΤΥ ΙΜΑGΕS/ΙDΕΑL ΙΜΑGΕ)
Ο Καλιγούλας συνέβαλε στην περαιτέρω εδραίωση της Αυτοκρατορίας και στην κατάλυση της δημοκρατίας, που είχαν ξεκινήσει επί Αυγούστου και συνεχίστηκαν επί Τιβέριου. Η υπεροψία του μπορεί να γίνει κατανοητή από πολιτική σκοπιά ως τρόπος να εδραιώσει μια θεοκρατία και να συγκεντρώσει ακόμη περισσότερο την εξουσία στο άτομό του. Οσοι υποστηρίζουν ότι γι΄ αυτόν τον σκοπό ακολούθησε ως πρότυπο την αιγυπτιακή παράδοση και ότι γι΄ αυτό κοιμόταν με τις αδελφές του ξεχνούν ότι ήταν εραστής της Δρουσίλλας πολύ προτού ανακηρυχθεί αυτοκράτορας. Το αδιαμφισβήτητο είναι ότι αυτό το σχέδιο, αν υπήρξε, αναμείχθηκε, όπως και όλα, με την παράνοιά του. Δίπλα στο άγαλμα του Δία ρώτησε τον Απελλή, έναν τραγικό ηθοποιό, ποιος από τους δύο τού φαινόταν πιο σημαντικός. Ο ηθοποιός δίστασε και ο Καλιγούλας διέταξε να τον μαστιγώσουν μέχρι θανάτου χωρίς να πάψει να εγκωμιάζει τη φωνή του, εξαιρετική ακόμη και όταν στέναζε ζητώντας έλεος. Είχε επεκτείνει ως την Αγορά ένα μέρος του παλατιού του και είχε μετατρέψει τον ναό του Κάστορα και του Πολυδεύκη σε πύλη εισόδου, ενώ εμφανιζόταν συχνά ανάμεσα στους δύο θεούς και οι περαστικοί έπρεπε να τον λατρεύουν. Δεδομένου ότι πίστευε πως ήταν ο Θεός Ηλιος, τις νύχτες με πανσέληνο προσκαλούσε- χωρίς επιτυχία- τη Σελήνη να κάνει έρωτα μαζί του. Την ημέρα μιλούσε είτε μεγαλόφωνα είτε στο αφτί στο άγαλμα του Καπιτωλίου Διός και πλησίαζε το αφτί του στο στόμα του αγάλματος για να ακούσει τις απαντήσεις. Κάποτε τον άκουσαν να το απειλεί: «Ή θα με ρίξεις εσύ εμένα ή εγώ εσένα» (στίχος από την «Ιλιάδα»).

Μέσα στην παραφροσύνη του, διατηρούσε μια κάποια λογική: κανένας δεν μπορούσε να επισκιάσει τον Θεό Ηλιο. Κατέστρεψε τα αγάλματα διακεκριμένων ανθρώπων που ο Αύγουστος είχε μεταφέρει από το Καπιτώλιο στο Πεδίον του Αρεως. Βρέθηκε στα πρόθυρα να αποσύρει από τις βιβλιοθήκες όλα τα έργα και τις προτομές του Τίτου Λίβιου, λόγω πλήρους έλλειψης ταλέντου, και του Βιργιλίου, διότι ήταν ασυναρτησίες. Για τον Σενέκα έλεγε ότι συνέθετε «απλές ποιητικές ασκήσεις για διαγωνισμούς» και ότι το έργο του ήταν «άμμος χωρίς ασβέστη», δηλαδή ότι το ύφος ξέφευγε από τον κλασικό κανόνα της «σφιχτής» ενότητας του συνόλου. Διέταξε να δολοφονήσουν τον Πτολεμαίο, αφού τον υποχρέωσε να έρθει από το βασίλειό του και του απένειμε μεγάλες τιμές, διότι οι θεατές τον ακολούθησαν με το βλέμμα τους όταν μπήκε στον ιππόδρομο, γοητευμένοι από τον πορφυρό μανδύα του. Αν αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως ένα βήμα για να προσαρτήσει τη Μαυριτανία, αυτό που έκανε στον γιο ενός εκατόνταρχου, στον Εσιο Πρόκουλο, τον επονομαζόμενο Κολοσέρο (δηλαδή Ερωτα Κολοσσό), λόγω της ομορφιάς του και της ρωμαλέας του διάπλασης, μπορεί να ερμηνευτεί μόνο λόγω της διαστροφής του: τον σήκωσε από το κάθισμά του στο αμφιθέατρο και τον πέταξε στην αρένα. Βγήκε νικητής σε δύο μάχες και ο Καλιγούλας διέταξε να τον περιφέρουν καλυμμένο με κουρέλια και αλυσοδεμένο, να τον εκθέσουν στις γυναίκες και, τέλος, να του κόψουν τον λαιμό.

Ο «μαλθακός» δήμιος
Ο Καλιγούλας ήταν ψηλός με πολύ άσπρο δέρμα και σωματώδης. Είχε βαθουλωμένα μάτια και κροτάφους, πλατύ και απειλητικό μέτωπο και χρησιμοποιούσε μακιγιάζ για να φαίνεται πιο άγριος, επιπλέον δε δοκίμαζε φρικτές γκριμάτσες μπροστά στον καθρέφτη. «Ας με μισούν, αρκεί να με σέβονται» ήταν μία από τις αγαπημένες του φράσεις, όπως προαναφέραμε. Χωρίς αμφιβολία το κατόρθωσε. Μια ομάδα συνωμοτών συμφώνησε να του επιτεθεί στην έξοδο των Παλατίνων Αγώνων. Ο Κάσιος Χαιρέας, τριττύαρχος μιας κοόρτιδος των πραιτωριανών, ζήτησε να είναι ο πρώτος που θα τον λάβωνε, απηυδησμένος από τις κοροϊδίες του Καλιγούλα, που τον αποκαλούσε γέρο, μαλθακό και θηλυπρεπή. Ο Χαιρέας ήξερε τον Καλιγούλα από τότε που αυτός ήταν παιδί, γιατί υπήρξε ένας από τους καλύτερους αξιωματικούς του πατέρα του. Στις 24 Ιανουαρίου του 41 μ.Χ., σε μια υπόγεια στοά, τον τραυμάτισαν ο Χαιρέας και ο τριττύαρχος Κορνήλιος Σαβίνος. Οι υπόλοιποι συνωμότες μόλις έπεσε κάτω τον μαχαίρωσαν τριάντα φορές με τα ξίφη και τα στιλέτα τους. Ενας εκατόνταρχος σκότωσε την Καισονία, ενώ την κόρη του την έλιωσαν στον τοίχο.

Το πρόσωπο της συμφοράς
Υπάρχουν ιστορικοί οι οποίοι στο νεφελώδες πλαίσιο του πολιτικώς ορθού προσπαθούν να αποκαταστήσουν την εικόνα των κακών της Ιστορίας. Θυμάμαι που πριν από μερικά χρόνια στη Γαλλία «αναθεώρησαν» τη δίκη του βασανιστή και δολοφόνου συντρόφου της Ζαν ντ΄ Αρκ, του Ζιλ ντε Ρε- του καταλογίζονται 80-600 φόνοι, παιδιών κυρίως. Αρχικώς ασελγούσε πάνω τους και μετά τα βασάνιζε. Τον απήλλαξαν από τις κατηγορίες λόγω «έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων». Κρίνοντας τον Καλιγούλα υποστηρίζουν ότι και οι διάδοχοί του επίσης σκότωσαν τους κληρονόμους τους και κυβέρνησαν σε καθεστώς τρομοκρατίας, λες και η φαυλότητα ενός αχρείου μπορεί να δικαιολογηθεί από την ύπαρξη άλλων φαύλων. Ή τον δικαιολογούν διότι είχε πολύ... άγχος λόγω της απόλυτης εξουσίας που του δόθηκε δίχως να είναι προετοιμασμένος για αυτήν, λες και αυτό μπορεί να δικαιολογήσει, π.χ., το να βγάζει από την αρένα έναν ευπατρίδη που φώναζε ότι ήταν αθώος και να τον ξαναρίχνει στα θηρία με τη γλώσσα κομμένη. Και παρ΄ ότι τα στοιχεία που παρέχει ο Σουητώνιος είναι ανατριχιαστικά όσο και συγκεκριμένα, τίθενται υπό αμφισβήτηση γιατί ήταν αντιμοναρχικός. Δηλαδή ένας κριτικός του Στάλιν ή του Χίτλερ, που δεν είναι κομμουνιστής ή εθνικοσοσιαλιστής, δεν θα μπορούσε να εκφράσει τον τρόμο του μπροστά σε τέτοια τέρατα;

Ο Καλιγούλας διαμαρτυρόταν γιατί η βασιλεία του δεν χαρακτηρίστηκε από κάποια μεγάλη συμφορά, όπως εκείνη του Αυγούστου, όταν εξοντώθηκαν οι λεγεώνες του Βάρου στον Τευτοβούργιο Δρυμό ενάντια στους Γερμανούς, ή του Τιβέριου, όταν κατέρρευσε ο ιππόδρομός του Φιδένας, και επιθυμούσε να συμβεί μια επιδημία, ένας λιμός ή κάποιος σεισμός. Νομίζω πως είναι η μοναδική φορά που υποτίμησε τον εαυτό του: η συμφορά αυτή που τόσο λαχταρούσε για να μην πέσει στη λησμονιά η βασιλεία του ήταν εκείνος ο ίδιος. Ανάμεσα στα όσα διηγούνται για τον σαδιστή αυτοκράτορα υπάρχει μια ιστορία που μου φαίνεται ιδιαίτερα ανησυχητική, όχι για τη βαρβαρότητά της αλλά για τη διαύγεια και τη σημασία της, που μπορεί να εφαρμοστεί σε οποιαδήποτε εποχή και σε οποιονδήποτε λαό όταν υπομένει έναν τύραννο. Ενας Γαλάτης που τόλμησε να τον φωνάξει καταπρόσωπο «μαριονέτα» πήρε την εξής απάντηση: «Αυτό είναι αλήθεια, πιστεύεις όμως ότι οι υπήκοοί μου αξίζουν περισσότερο από μένα;».

ΠΗΓΗ

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

Εξοστρακισμός, πολιτικό μέτρο που έπαιρνε η πολιτεία, στην αρχαία Ελλάδα

Εξοστρακισμός, πολιτικό μέτρο που έπαιρνε η πολιτεία, στην αρχαία Ελλάδα και κυρίως στην Αθήνα, ενάντια σ' εκείνους τους διάσημους άντρες που θεωρούνταν, για τον άλφα ή βήτα λόγο, επικίνδυνοι για αυτήν.
Ο θεσμός επιβλήθηκε από το νομοθέτη Κλεισθένη τον 6ο αιώνα π.Χ. και πρόβλεπε απομάκρυνση από την Αθήνα για δέκα χρόνια. Είχε περισσότερο προληπτικό χαρακτήρα και καμιά φορά η ποινή μπορούσε να μειωθεί, αν ο δήμος έκρινε ότι αυτό ήταν αναγκαίο.

Η απόφαση για εξοστρακισμό κάποιου παιρνόταν μετά από ψηφοφορία, στην οποία συμμετείχαν οι πολίτες. Πάνω σε όστρακα (από όπου και ο όρος) καθένας χάραζε το όνομα εκείνου που το θεωρούσε περισσότερο επικίνδυνο. Κατόπιν, γινόταν καταμέτρηση των οστράκων κι αυτός που είχε τα περισσότερα όστρακα εξοριζόταν από την Αθήνα.

Μ' αυτό το μέσο εξορίστηκαν, όπως είναι γνωστό, ο Αριστείδης ο δίκαιος και ο Θεμιστοκλής. Το 418 π.Χ. καταργήθηκε ο θεσμός, ενώ είχε αρχίσει να γίνεται μέσο διωγμού πολιτικών αντιπάλων.

Εξοστρακισμός - οστρακισμός αρσενικό, θεσμός του αρχαίου αθηναϊκού πολιτεύματος: ψηφοφορία με όστρακα για την απομάκρυνση από την Αθήνα για δέκα χρόνια εκείνου του πολίτη που θεωρούνταν από τους περισσότερους ψηφοφόρους επικίνδυνος για το δημοκρατικό πολίτευμα

οστρακισμός : Κάθε πολίτης κατέγραφε σε όστρακο το όνομα όποιου θεωρούσε επικίνδυνο για το πολίτευμα της δημοκρατίας. Σε ειδική συνεδρίαση της Εκκλησίας του Δήμου, με μυστική ψηφοφορία, αποφάσιζαν οι Αθηναίοι την απομάκρυνση ή όχι για δέκα (10) χρόνια από την πόλη εκείνου που το όνομά του είχε γραφεί στο μεγαλύτερο αριθμό οστράκων.

Εξοστρακισμός ή Οστρακισμός, ήταν μία διαδικασία ψηφοφορίας με την οποία αποφασιζόταν ελεύθερα, άνευ δίκης, η υποχρεωτική εξορία ή όχι ενός ατόμου που κρινόταν επικίνδυνο για την πόλη. Ο οστρακισμός εφαρμοζόταν στην αρχαία Αθήνα, από όπου τον πήραν και οι άλλες πόλεις με δημοκρατικό πολίτευμα


Ο οστρακισμός γινόταν ως εξής: έφραζαν την Αγορά και δημιουργούσαν έτσι έναν περίβολο, που τον διαιρούσαν σε 10 τμήματα, με κοινή είσοδο. Σε αυτά εισερχόταν κάθε πολίτης, ανάλογα με τη φυλή που ανήκε και άφηνε ένα όστρακο (θραύσμα πήλινου αγγείου), όπου είχε γράψει το όνομα του πολίτη του οποίου την εξορία επιθυμούσε. Για να εξοριστεί κάποιος έπρεπε το όνομά του να βρεθεί σε περισσότερα από 6.000 όστρακα. Ο πολίτης που καταδικαζόταν είχε διορία δέκα ημερών για να τακτοποιήσει τις προσωπικές του υποθέσεις. Αρχικά, η εξορία διαρκούσε δέκα χρόνια αλλά αργότερα μειώθηκε σε πέντε.

Ο οστρακισμός θεσπίστηκε αρχικά ως ένα μέσο προστασίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αργότερα όμως,ο θεσμός αυτός έχασε βαθμιαία τη σημασία του, διότι χρησιμοποιήθηκε από τις διάφορες παρατάξεις σαν τρόπος απαλλαγής και εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων.

Οι Αθηναίοι που είναι γνωστό ότι εξοστρακίστηκαν είναι οι ακόλουθοι (κατά χρονική σειρά):

487 π.Χ. − Ίππαρχος του Χάρμου, συγγενής του Πεισίστρατου
486 π.Χ. – Μεγακλής του Ιπποκράτη, ανιψιός του Κλεισθένη. Ο Μεγακλής εξοστρακίστηκε δύο φορές σύμφωνα με τον Λυσία.
485 π.Χ. — Καλλίξενος, ανιψιός του Κλεισθένη και αρχηγός των Αλκμαιωνιδών εκείνο το διάστημα (οι πληροφορίες για τον Καλλίξενο είναι αβέβαιες).
484 π.Χ. — Ξάνθιππος του Αρίφρονα, πατέρας του Περικλή, πολιτικός και στρατιωτικός
482 π.Χ. — Αριστείδης του Λυσιμάχου, επονομαζόμενος και «δίκαιος, υπήρξε Αθηναίος στρατηγός και πολιτικός
471 π.Χ. — Θεμιστοκλής του Νεοκλέους (το 471 π.Χ. ή νωρίτερα) πολιτικός και στρατηγός, γεννημένος στην Αθήνα το 527 π.Χ.
461 π.Χ. — Κίμων του Μιλτιάδη, πολιτικός και στρατηγός
460 π.Χ. — Αλκιβιάδης του Κλεινία, παππούς του Αλκιβιάδη του Πελοποννησιακού Πολέμου.
457 π.Χ. — Μένων του Μενεκλίδη (αβέβαιο)
442 π.Χ. — Θουκυδίδης του Μιλησία (δεν πρόκειται για τον ιστορικό Θουκυδίδη)
Δεκαετία του 440 π.Χ. — Καλλίας του Διδύμου (αβέβαιο)
Δεκαετία του 440 π.Χ. — Δάμων του Δαμονίδη (αβέβαιο)
416 π.Χ. — Υπέρβολος του Αντιφάνη

ΠΗΓΗ

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

Σανταρόζα



Ιταλός φιλέλληνας, πολιτικός κι αγωνιστής στην ελληνική επανάσταση. Γεννήθηκε το 1783 και σκοτώθηκε στη Σφακτηρία το 1825.

Αρχικά ήταν διοικητής της περιοχής Λα Σπέτζια και κατόπιν έγινε διευθυντής στο υπουργείο στρατιωτικών. Ήταν φιλελεύθερος και το 1821 έγινε ένας από τους αρχηγούς της επανάστασης του Πεδεμόντιου και κατόπιν υπουργός στρατιωτικών. Από την Πενταπλή Συμμαχία, καταδιώχτηκε και κατέφυγε στο Παρίσι, στην Ελβετία και τελικά στην Αγγλία.

Το Δεκέμβρη του 1824 ήρθε στο Ναύπλιο, για να πάρει μέρος στους αγώνες της ελεύθερης Ελλάδας. Πήρε μέρος στο στρατό του Κουντουριώτη και του Μαυροκορδάτου ως απλός στρατιώτης, με το όνομα Ντερόσι. Στις 20 Απρίλη 1825 κλείστηκε μαζί με άλλους στο Νεόκαστρο, στην Πύλο και προσπάθησε να οργανώσει την άμυνα του φρουρίου, αλλά δεν τα κατάφερε, γιατί δεν τον άφησαν οι επικεφαλής του. Στις 7 Μάη 1825 στάλθηκε μαζί μ' εκατό άλλους άντρες, στη Σφακτηρία, για να βοηθήσει στην ενίσχυση της άμυνας του νησιού. Εκεί σκοτώθηκε, πολεμώντας, μαζί με τον Τσαμαδό, τον Αναγνωσταρά, το Σαχίνη κι άλλους αγωνιστές, ενάντια στις στρατιές του Ιμπραήμ. Προς τιμή του κτίστηκε μνημείο στη Σφακτηρία.


Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

Κύπρος 1963-1964

Κύπρος 1963-1964

του Κώστα Τζαβέλλα

Πρωτοσέλιδο Κυπριακής εφημερίδας από την περίοδο 1963-64.

Φυσικό είναι όσοι δεν λαμβάνουν μέρος σε αγώνες της χώρας που γεννήθηκαν, όταν ενηλικιωθούν να γίνονται κριτές όσων αγωνίστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας τους. Έτσι έχουμε μακάριους της δρουσείας γης και καουτσουκμεμέτηδες να προσπαθούν να μας ενημερώσουν ιστορικά για τα γεγονότα που έγιναν στην Ελληνική Κύπρο με αποτέλεσμα να αποκαλούν όλους όσους αντιστάθηκαν στα έργα των Τούρκων της Κύπρου και της ΤΜΤ παραστρατιωτικούς. Όλοι αυτοί πάσχουν από το σύνδρομο «της αδελφοσύνης» με τους μεμέτηδες της Κύπρου.

Είναι γνωστά σε όλους τα γεγονότα του 1963-1964. Από την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας οι Τούρκοι της Κύπρου (δεν τους αποκαλώ ποτέ Τουρκοκύπριους γιατί δεν είναι Τουρκοκύπριοι, είναι Τούρκοι εισβολείς στην Κύπρο από το 1571) άρχισαν να εφαρμόζουν τα σχέδια τους για κατάληψη της Κύπρου. Μεταφέρνανε στην Κύπρο πολεμικό υλικό από την Τουρκία με καΐκια στην περιοχή Κοκκίνων και Πύργου. Είναι γνωστή η υπόθεση του «Ντενίζ».

Η Κυπριακή κυβέρνηση είχε τις πληροφορίες της για την επικείμενη ανταρσία των Τούρκων και άρχισε δειλά-δειλά να ετοιμάζεται. Στην αρχή αξιωματικοί της Αστυνομίας πήγαιναν στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και έπαιρναν μαθήματα για τον οπλισμό. Όταν καταρτίστηκαν άρχισαν κρυφά τα βράδια το 1962-63 να παραδίδουν μαθήματα σε Ελληνοκύπριους για το πώς θα χειρίζονταν οπλισμό. Το κράτος φυσικά δεν είχε επαρκή οπλισμό, αλλά ετοιμαζόταν για να αντιμετωπίσει τον τουρκικό λαίλαπα.

Εν τω μεταξύ οι Τούρκοι της Κύπρου, εκτός από τον βαρύ οπλισμό που μετέφεραν στην Κύπρο από την Τουρκία, κατασκεύαζαν και αμυντικά έργα και υπονόμους για τις μετακινήσεις τους στην περιοχή Νεάπολις – Τράχωνα. Μέσα από τα σπίτια ενίσχυσαν τους τοίχους (εσωτερικά) με μπετόν και είχαν έτοιμα πολυβολεία. Όλα αυτά η Αστυνομία τα γνώριζε.

Και φτάσαμε στο επεισόδιο της 21 Δεκεμβρίου 1963 κατά το οποίο αστυνομική περίπολος προσπάθησε να ελέγξει δυο Τουρκοκύπριους που είχαν μαζί τους και μια Τουρκάλα καμπαρετζού. Οι τουρκοκύπριοι αρνήθηκαν, μαζεύτηκε κόσμος και στο επεισόδιο έπεσαν πυροβολισμοί από τον ένα Τουρκοκύπριο με αποτέλεσμα οι αστυνομικοί να αμυνθούν και να σκοτωθεί ένας Έλληνας αστυνομικός και οι Τούρκοι. Τα επεισόδια είχαν αρχίσει. Οι Τούρκοι λογάριαζαν να επιτεθούν στους Έλληνες την ημέρα των Χριστουγέννων. Μάλιστα είχαν έτοιμα και εκρηκτικά για να ανατινάξουν μέχρι και την εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας στο Καϊμακλί, αλλά ευτυχώς δεν πρόλαβαν να εφαρμόσουν τα άνομα κεμαλικά ΤΜΤιτικά σχέδια τους.

Μετά τις πρώτες επιθέσεις των τούρκων οι Έλληνες οπλισμένοι με κυνηγετικά όπλα και με μερικά όπλα κατάλοιπα του αγώνα της ΕΟΚΑ αντιστάθηκαν και αντεπιτέθηκαν στους Τούρκους. Εκείνη την περίοδο κατοικούσαμε στον Πεντάδρομο στο Καϊμακλί μιας και ο πατέρας υπηρετούσε στο αρχηγείο αστυνομίας ως ο πρώτος προσωπάρχης του Αρχηγείου Αστυνομίας. Εκατοντάδες Έλληνες από Ομορφίτα, Νεάπολη και Τράχωνα έφυγαν από τα σπίτια τους για να γλυτώσουν από τα μαχαίρια των τούρκων (γιατί είχαν στην μνήμη τους την τύχη των άτυχων Κοντεμενιωτών που τους κατέσφαξαν οι Τούρκοι στα χωράφια του Κιόνελι). Εμείς για να γλυτώσουμε από τις σφαίρες των Τούρκων που έρχονταν από την μεριά του σχολείου των Καλογραιών (Καϊμακλί) μέναμε μέσα στην κουζίνα. Στο χολ του σπιτιού φιλοξενήσαμε μια οικογένεια από την Νεάπολη, μάλιστα η γυναίκα ήταν έγκυος. Εκείνες της ημέρες κυριαρχούσε για πρώτη φορά η λέξη «Τουρκόπληκτοι».

Μετά τα επεισόδια τον πατέρα μας τον είδαμε μετά από δύο μήνες σχεδόν. Στο οίκημα του Αχιλλέα Καϊμακλίου αμέσως οργανώθηκαν ομάδες για να επανδρώσουν τα πρώτα φυλάκια, μαζεύονταν καθημερινά φυσίγγια (η μητέρα μου έραβε ολοήμερα τελαμόνες), ψωμιά και διάφορα άλλα για τα παλικάρια που έτρεξαν να αντιμετωπίσουν την τουρκική ΑΝΤΑΡΣΙΑ. Παλικάρια που πολεμούσαν τα τουρκικά πολυβολεία με κυνηγετικά και με κράνη μοτοσικλέτας τα οποία τα βάφαμε σκούρα για να μην γυαλίζουν στον ήλιο. Λίγο πιο κάτω σε ένα συνεργείο ένα καρτερπίλαρ μετατράπηκε σε μια νύκτα σε αυτοσχέδιο άρμα και πήγε στις μάχες της Ομορφίτας. Οι λεβέντες αστυνομικοί της περιόδου 60-63 μετατράπηκαν σε πολεμιστές και μαζί με τα παλικάρια του Σαμψών, Λυσσαρίδη και Κόσιη καθήλωσαν τους ΤΜΤίδες και μεμέτηδες.

Η ΤΟΥΡΔΥΚ βγήκε από το στρατόπεδο της και λάμβανε μέρος στις μάχες στο πλευρό των στασιαστών Τούρκων. Σε όλες τις πόλεις οι Τούρκοι ήταν καλά προετοιμασμένοι και εφοδιασμένοι με σύγχρονο οπλισμό της εποχής τον οποίο είχαν φέρει από την Τουρκία κρυφά. Σε όλες τις πόλεις οι Τούρκοι δημιούργησαν θύλακες εκτός από την Κερύνεια. Θύλακες δημιούργησαν και στα Κόκκινα και Λεύκα. Στην Κερύνεια δοκίμασαν να δημιουργήσουν θύλακα, αλλά οι Έλληνες της πόλης τους πήραν φαλάγγι. Επίσης με την βοήθεια της ΤΟΥΡΔΥΚ απέκλεισαν και τον δρόμο Λευκωσίας–Κερύνειας και κατέλαβαν και το ιστορικό κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα που δέσποζε της Κερύνειας. Η Κερύνεια είχε αποκλειστεί και οι κάτοικοι της για χρόνια μετέβαιναν στην Λευκωσία μέσω Μύρτου.

Τον Ιανουάριο του 1964 ο ΟΗΕ έστειλε στην Κύπρο ειδικό αντιπρόσωπο και τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους το Συμβούλιο Ασφαλείας αποφάσισε να στείλει στην Κύπρο ειρηνευτική δύναμη η οποία μέχρι τον Μάιο του 1964 έφτασε να αριθμεί 6500 άνδρες. Μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου 1964 οι Τούρκοι προέβαιναν σε εχθροπραξίες εναντίον των Ελλήνων της Κύπρου.

Η Κυπριακή Κυβέρνηση αποφάσισε να την ίδρυση εφεδρικού σώματος για να υπερασπίζετε το Κράτος. Έτσι επέλεξε το πρώην στρατιωτικό νοσοκομείο των Άγγλων, το γνωστό ΒΜΗ, για να στεγαστεί το εφεδρικό. Ενεγράφησαν περίπου 1450 αστυφύλακες οι οποίοι έτυχαν στρατιωτικής εκπαίδευσης ανέλαβαν την προάσπιση του κράτους από τους στασιαστές Τούρκους. Ήρθε οπλισμός από την Ελλάδα, από φιλικές χώρες, τα πρώτα πέντε Μάρμουρ Χάριγκτον από την Αίγυπτο (πολύ ελαφρά τεθωρακισμένα) και στα γκαράζ γνωστής εταιρείας αυτοκινήτων στην Λευκωσία αρκετά λαντ ρόβερ κοντής και μακράς βάσεως μετατράπηκαν σε ελαφρά τεθωρακισμένα με ένα μπρεν στην οροφή. Και όλα αυτά έγιναν σε πολύ γοργούς ρυθμούς με μια ψυχή και με μια καρδιά. Νεαρός εγώ τότες κάθε απόγευμα στο ΒΜΗ γιατί ένας από τους πρωτεργάτες αξιωματικούς εκεί ήταν ο πατέρας μου.

Οι Τούρκοι κλείστηκαν από μόνοι τους στους θύλακες γιατί έτσι ήθελε η ΤΜΤ, η ηγεσία τους, κυρίως ο Ντενκτάς και η Βολκάν . Οι Τούρκοι συνεχώς προέβαιναν σε βανδαλισμούς και δολοφονίες σε βάρος των Ελλήνων. Απλά οι Έλληνες αμύνονταν όπως ήταν φυσικό.

Τον Ιούνιο του 1964 η Κυπριακή Βουλή αποφάσισε την ίδρυση της Εθνικής Φρουράς. Ο στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής ανέλαβε την διοίκηση της Εθνικής Φρουράς και σε σύντομο χρονικό διάστημα την κατέστησε αξιόμαχη με την βοήθεια Ελλήνων αξιωματικών. Επίσης άρχισε να ενισχύεται και με ελληνικά στρατεύματα.

Τον Ιούλιο του 1964 η Τουρκία ήταν έτοιμη να εισβάλει στην Κύπρο, τα πλοία ήταν στα ανοικτά της Κερύνειας, αλλά ο τότε πρόεδρος της Αμερικής Λύντον Τζόνσον κάλεσε σε αυστηρό ύφος τον Ισμέτ Ινονού να πάρει τα πλοία του και να φύγει πράγμα που έγινε. Αλλά τον Αύγουστο του 1964 η Τουρκία βομβάρδισε ανηλεώς την Κύπρο, κυρίως την περιοχή της Τηλλυρίας με αποτέλεσμα να έχομε δεκάδες νεκρούς και καμένα κορμιά από βόμβες ναπάλμ. Και πάλι οι Έλληνες της Κύπρου με αυτοθυσία αντιστάθηκαν στα τουρκικά αεροπλάνα.

Οι Τούρκοι της Κύπρου σε κάθε ευκαιρία δημιουργούσαν επεισόδια μα απώτερο σκοπό να σκοτώνουν Έλληνες. Αυτός ήταν και είναι ο ρόλος τους. Και κανένας δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό γιατί σε όλες τις ομαδικές εκτελέσεις το πρώτο χέρι το είχαν οι Τούρκοι της Κύπρου. Αυτοί διάλεγαν τα θύματα γιατί αυτοί τα ήξεραν και τα μάζευαν μέρες μετά τις μάχες από τα σπίτια τους. Ανεξίτηλες θα μείνουν από την μνήμη μου οι σκηνές από τους Έλληνες της Ομορφίτας, Νεαπόλεως και Τράχωνα που έτρεχαν για να γλυτώσουν από τους αιμοβόρους Τούρκους της Κύπρου.

Όσο για τα εγκλήματα που μας κατηγορούν είναι ξεκάθαρο ότι έγιναν σε περιόδους πολεμικών συγκρούσεων γιατί είμαστε αμυνόμενοι και να πάψουν οι ανεγκέφαλοι να υπερασπίζονται ανατολίτες, ΤΜΤίδες και μέλη της Βολκάν. Είναι σε όλους γνωστό ότι την Τουρκάλα με τα παιδιά της την εκτέλεσε ο διοικητής του ΤΟΥΡΔΥΚ και μετά τους φωτογράφισε για λόγους προπαγάνδας. Να το χωνέψουν όλοι ότι δεν βάλαμε εμείς τους Τούρκους σε θύλακες. Μόνοι τους εγκλωβίστηκαν με οδηγίες της Βολκάν της ΤΜΤ και του Ντενκτάς.

Οι Τούρκοι προετοιμάζονταν για ανταρσία και όχι εμείς, οι Τούρκοι έφερναν με καΐκια όπλα από την Τουρκία και όχι εμείς, οι Τούρκοι κατέσφαζαν από ανέκαθεν Έλληνες, διαβάστε την «Αιολική Γή» του Ηλία Βενέζη, διαβάστε τα «Ματωμένα Χώματα» της Διδώς Σωτηρίου. Μερικοί καλά θα κάνουν να διαβάσουν και την «Ελένη» του Νίκου Γκατζογιάννη.


ΠΗΓΗ

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

Οι Πομάκοι

Αναδημοσίευση από το http://hellinon.net

Επάνω στα βουνά της Ροδόπης ζει ο λαός των Πομάκων. Επειδή η Ροδόπη κατά το μεγαλύτερο τμήμα της απλώνεται στην νοτιοδυτική Βουλγαρία, εκεί ζει το μέγιστο τμήμα αυτού του λαού, 400.000 περίπου άνθρωποι. Ένα μικρό μέρος τους (περίπου 35.000) ζει στο ελληνικό νότιο άκρο της Ροδόπης. Ο λαός αυτός έχει ασπασθεί τον ισλαμισμό, ομιλεί δε ως επί το πλείστον την βουλγαρική γλώσσα. Εν τούτοις υπάρχουν και χωριά μέσα στην Βουλγαρία, όπου ομιλείται η ελληνική (π.χ. η Λιάμποβα) ή έχοντα ονόματα ελληνικά (π.χ. Κόκκινο, Μαυροζή) (α). Οι δε εν Ελλάδι Πομάκοι ομιλούν ένα ελληνοβουλγαρικό ανάμεικτο ιδίωμα, όπου συνυπάρχουν και αρχαιοπρεπείς ελληνικές ρίζες (όπως πυροστία, λεχούσα, παιδεψία, μυρωδία κ.λπ.»).


Το όνομα «Πομάκοι» επεκράτησε στην Ελλάδα, μολονότι οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται «Αχριάνες», ο δε Βυζαντινός ιστορικός Γ. Ακροπολίτης ονομάζει την περιοχή αυτή της Ροδόπης «Αχρίδα». Η λέξι «Πομάκος» σημαίνει «αγροίκος» στην τουρκική γλώσσα, απεδόθη δε σ’ αυτόν τον λαό από τους Τούρκους με διάθεση υποτιμητική (β) – κατά παράφραση του αρχαιοελληνικού «Αγριάνες» (σκληροτράχηλοι).

Για την εθνολογική υπαγωγή των Πομάκων επικρατεί μεγάλη ασάφεια και υπάρχει πλήθος απόψεων. Άλλοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται περί Ελλήνων, άλλοι ότι πρόκειται περί Τούρκων, άλλοι περί Σλάβων και άλλοι περί Νορδικών.

Η τουρκική άποψη είναι φυσικά η πιο αστήρικτη, αφού οι Πομάκοι, όχι μόνον δεν έχουν ίχνος τουρανικών ή αρμενοειδών χαρακτηριστικών, αλλά είναι και ανοιχτόχρωμοι και μεσοκέφαλοι. Η άποψη ότι οι Πομάκοι είναι νορδικής (βορείας) καταγωγής υποστηρίζεται από Γερμανούς ανθρωπολόγους, οι οποίοι τους θεωρούν απογόνους των αρχαίων Θρακών, «που ήσαν ανοιχτόχρωμοι νορδικοί». Έτσι η Schwidetzky τονίζει πως επάνω στα δυσπρόσιτα βουνά της Ροδόπης διετηρήθησαν κατάλοιπα των αρχαίων Θρακών, δηλ. οι Πομάκοι, με τα νορδικά τους χαρακτηριστικά. Ο Βούλγαρος ανθρωπολόγος Boev διαφωνών απαντά: «Στηριζόμενος περισσότερο σε κρανιολογικό υλικό για την εκτίμηση της ανθρωπολογικής δομής των Θρακών, και μη έχοντας διαπιστώσει νορδικά στοιχεία στους αρχαίους Θράκες, δέχομαι μάλλον σλαβική καταγωγή των ξανθών κατοίκων της Ροδόπης».

Ο λαός αυτός πράγματι δεν έχει μεγαλύτερο μορφολογικό δείκτη από τον υπόλοιπο θρακικό πληθυσμό, όπως δείχνουν οι έρευνες του M. Popov. Δεν μπορεί λοιπόν να ευσταθεί η άποψη για νορδική καταβολή. Πέραν τούτου έχομε ήδη αναφέρει, ότι οι αρχαίοι Θράκες είχαν αρκετά μεγάλο κρανιακό ύψος, πράγμα που επίσης αποκλείει την νορδικότητά τους – αφού οι νορδικοί χαρακτηρίζονται από έντονη χαμαικρανία.

Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς περιγράφουν τους Θράκες άλλοτε ως μελανότριχες κι άλλοτε, συχνότερα, ως ανοιχτόχρωμους ή με «πυρρά» γένια (γ). Και είναι ευνόητο να υπήρχε μεταξύ των Θρακών μεγαλύτερη αναλογία ανοιχτοχρώμων, αφού αυτοί ήσαν ο βορειότερος κλάδος της Μεσογειακής φυλής. Υπό την πίεση των Διναρικών στην -2η χιλιετία ασφαλώς θα υπήρξαν βόρεια Θρακικά γένη, κατά το μάλλον ή ήττον ανοιχτόχρωμα, που θα απωθήθηκαν προς την νότιο Θράκη. Τέτοιο πρέπει να ήταν και το γένος των Πομάκων, το οποίο είχε κινηθεί, όχι προς την νότιο Μακεδονία, αλλά προς ανατολάς, για να καταφύγει επάνω στα βουνά της Ροδόπης. Αυτή η απομόνωση των Πομάκων στην ορεινή αυτή ζώνη και η μη ανάμειξη τους με τους άλλους, πιο καστανούς, Θράκες υπήρξε η αιτία να διασωθε
ί μέχρι σήμερα η σχετική ανοιχτοχρωμία τους.

Δεν μπορούν λοιπόν να εκληφθούν οι Πομάκοι ούτε σαν Σλάβοι. Η παρουσία τους εκεί μαρτυρείται από την βαθειά αρχαιότητα. Οι ίδιοι άλλωστε δεν δέχονται ότι είναι Βούλγαροι, πολλές φορές δε κατά το παρελθόν, αντέδρασαν στην υπαγωγή τους στο Βουλγαρικό κράτος.

Ο Στράβων (δ) αναφέρει την ύπαρξη αυτού του λαού επάνω στους ορεινούς όγκους της Θράκης και τους ονομάζει «Αγριάνες», ονομασία, που, όπως είδαμε, διασώζεται λίγο παραφθαρμένα μέχρι σήμερα σ’ αυτούς. Προσθέτει μάλιστα ο Στράβων, ότι Ιλλυριοί (ο λαός των Σκορδίσκων) συχνά έκαναν επιδρομές κατά των Αγριάνων, που εκρύβονταν στα βουνά. Απομονωμένοι οι Αγριάνες στον τόπο τους, εδέχθησαν τον 13ο και 14ον αιώνα αλλεπάλληλες βουλγαρικές (σλαβικές) επιδρομές, που είχαν ως αποτέλεσμα να δεχθούν πολλά στοιχεία της βουλγαρικής γλώσσης. Ασφαλώς έλαβε τότε χώραν κάποια ανάμειξη τους. Αργότερα δε, το 1660, υπό την πίεση των Οθωμανών, ασπάσθηκαν και την ισλαμική θρησκεία.

Είναι λοιπόν προφανές ότι οι Αγριάνες (ή Πομάκοι) είναι Θράκες το γένος. Ούτε η γλώσσα τους ούτε η θρησκεία τους επιτρέπεται να τους αποξενώνει από τον υπόλοιπο θρακικό πληθυσμό. Είναι σφάλμα να τους θεωρούν μερικοί σαν Βούλγαρους ή σαν Τούρκους. Η ισλαμική τους θρησκεία δεν είναι λόγος για να τους αθροίζουμε απερίσκεπτα στον άλλο μουσουλμανικό πληθυσμό της Θράκης (ε).

Αντίθετα, θα επιβαλλόταν η τόνωση του ελληνικού τους φρονήματος και η οικονομική και πολιτιστική τους αρωγή – χωρίς ποτέ να μπούμε στον πειρασμό να θίξουμε την θρησκεία τους.

Αφ’ ετέρου πρέπει να λεχθή ότι και η διαγωγή των Πομάκων έναντι της πατρίδας τους δεν υπήρξε μέχρι τούδε καθόλου υποδειγματική. Παρασυρμένοι από την κοινή με τους Τούρκους ισλαμική θρησκεία δέχονται να παίζουν το παιχνίδι εκείνων (στ). Αν θέλουν να μην ευρεθούν κάποια ημέρα εκτός Θράκης, ας δείξουν φρόνημα πιο πατριωτικό.


ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(α)
Σχετικώς αναφέρει ο πρώτος υπουργός Παιδείας της Βουλγαρίας (1879) C. Jirecek στο βιβλίο του «Η Βουλγαρική Ηγεμονία».

(β)
Υπάρχουν και άλλες ερμηνείες στην ετυμολογία του «Πομάκου», αλλά μη πειστικές.

(γ)
Το πυρρό χρώμα κακώς μεταφράζεται σαν κόκκινο. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα (Τίμαιος 68C), το πυρρό παράγεται από μείξη ξανθού με φαιό, είναι δηλ. το σκούρο ξανθό, το σιταρόχρωμο.

(δ)
C. 318.

(ε)
Είναι απαράδεκτο το γεγονός, ότι τα παιδιά των Πομάκων υποχρεώνονται να φοιτούν σε τουρκικά μειονοτικά σχολεία της Θράκης.

(στ)
Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές ψήφιζαν σε ίδιο ποσοστό με τους Τούρκους (80%) του υποψηφίους του Τουρκισμού.


DHMOPOYLOS_P-100.jpg

Στην βορειοανατολική Ευρώπη έλαβε χώραν (μάλλον στο τέλος της Μεσολιθικής εποχής) η μετάλλαξη της Ανοιχτοχρωμίας. Όσα ανθρώπινα γένη ευρέθηκαν τότε εκεί, υπέστησαν αυτήν την μετάλλαξη: Οι Νορδικοί, οι Βαλτικοί και τμήμα των Μεσογειακών (Βορειομεσογειακοί) και των Διναρικών (Νορικοί). Στις λίγο πιο απομακρυσμένες περιοχές η μετάλλαξη αυτή υπήρξε μετριότερη.

DHMOPOYLOS_P-275.jpg

Ο εθνολογικός χάρτης του Στάνφορντ. Η ελληνική πληθυσμιακή κυριαρχία είναι έκδηλη, τόσο στην Βόρειο Ήπειρο (μέχρι μάλιστα του Γενούσου ποταμού), όσο και στην πολιτεία των Σκοπίων και στην Ανατολική Ρωμυλία. Στις τελευταίες αυτές περιοχές επισημαίνονται μόνον βουλγαρικές μειονότητες. Η Βουλγαρία περιορίζεται βορείως του Αίμου, στην ΒΑ ζώνη της οποίας μνημονεύεται ισχυρή τουρκική μειονότης. Οι τουρκικές μειονότητες, που σημειώνονται στην Ελλάδα, έχουν εν τω μεταξύ απαλειφθή με την ανταλλαγή των πληθυσμών (πλην εκείνης της Θράκης). Το Κοσσυφοπέδιο (αλλά, παραδόξως και το Μαυροβούνιο) περιλαμβάνεται στην αλβανική εθνότητα, ενώ η Βοσνία ορθώς χαρακτηρίζεται σερβική – παρά την ισλαμική της μειονότητα.


ΠΗΓΗ

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Ο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΣΤΟΛΟΣ


Ιστορική μελέτη του 1954!


Του Ακαδημαϊκού και Καθ. Πανεπιστημίου
ΦΑΙΔΩΝΟΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕ

Ελαφρύς πολεμικός δρόμων που φέρει μηχανή εκτόξευσης
υγρού πυρός.
Κατασκευή: Δημήτρης Μάρας.

Δημοσιεύτηκε στη «Ναυτική Επιθεώρηση»,
έτος ΛΕ’, τόμος LX, τεύχος 247, σελ. 305,
Νοε-Δεκ 1954. Αναδημοσίευση στο Περί Αλός
με την έγκριση της «Ναυτικής Επιθεωρήσεως».

Αν ο πεζός στρατός ελέχθη ότι απετέλει την κεφαλήν και τα νεύρα του Βυζαντινού κράτους, το ναυτικόν υπήρξε «η δόξα της Ρωμανίας». Πολεμούμενον το Βυζαντινόν κράτος από πολλών σημείων είχε ανάγκην να μεταφέρει ταχέως και ασφαλώς τα στρατεύματά του, συγχρόνως δε να προστατεύη τα παράλιά του από εχθρικών και πειρατικών επιδρομών και να εξασφαλίζη τας θαλάσσιας εμπορικάς οδούς, τούτο δ’ εγίνετο δια του στόλου.
Εφ’ όσον ο Βυζαντινός στόλος ήτο ισχυρός, όλα τα παράλια ήσαν ασφαλή, η πειρατεία είχε παταχθή, το εμπόριον δεν συνήντα δυσκολίας και οι Δυτικοί δεν εζήτουν και δεν απέκτων προνόμια, τα οποία εδόθησαν εις βάρος της Βυζαντινής οικονομίας.
Την αξίαν του στόλου των καλώς εγνώριζον οι Βυζαντινοί. Ο Νικηφόρος Φωκάς καυχόμενος έλεγε προς τον πρεσβευτήν του Γερμανού αυτοκράτορος: «εγώ είμαι ο κύριος της θαλάσσης».
Αληθές είναι ότι οι Βυζαντινοί παλαιότερον, την Ρωμαϊκήν ακολουθούντες παράδοσιν, σημαντικότερον εθεώρουν το πεζικόν, όταν όμως ήλθον εις σύγκρουσιν με τους Άραβας, τότε απέδωκαν την δέουσαν σημασίαν εις το ναυτικόν.
Όταν ομιλούμεν περί Βυζαντινού στόλου, πρέπει να τον διακρίνομεν εις τον εμπορευματικόν τα εμπορικά πλοία. όπως λέγομεν σήμερον, και τα οποία ως στρογγύλα χαρακτηρίζονται, δια το σχήμα, και τα βασιλικά πλώιμα, το πολεμικόν τουτέστι στόλον, παρά τον οποίον υπήρχε και ο επαρχιακός πολεμικός στόλος, το θεματικόν πλώιμον.
ΦΩΤΟ: warandgame.com

Η συγκρότησις αξιομάχου πολεμικού στόλου εις το Βυζάντιον δεν ανάγεται εις τους πρώτους αιώνας της αυτοκρατορίας. Η πρώτη αρχή δημιουργίας αυτού συμπίπτει κατά τα μέσα του πέμπτου μετά Χριστόν αιώνος, όταν ο Αυτοκράτωρ Λέων ο Θράξ εζήτησε ν’ απαλλαγή των ενοχλήσεων των Βανδήλων εις την Αφρικήν. Επί Ιουστινιανού ακόμη δεν υπήρχον τα αναγκαία πλοία δια να μεταβιβάσουν από της Δαλματίας εις την Ιταλίαν δέκα έως δώδεκα χιλιάδας άνδρας. Την ατέλειαν τότε του στόλου δεικνύει ότι ο Βελισσάριος, ίνα τα πλοία του μετέχοντος της εκστρατείας στόλου γνωρίζουν ποίαν πορείαν έπρεπε ν΄ ακολουθούν, διέταξε ν’ αποβλέπουν εις τρία προπλέοντα μεγάλα πλοία, των οποίων επέβαινεν αυτός μετά του επιτελείου του και τα οποία είχον, προς τον σκοπόν τούτον, βάψει κόκκινα τα ιστία των, να παρατηρούν δε κατά την νύκτα τα φανάρια, τα οποία ήναπτον εις την πρύμνην των τα τρία εκείνα καράβια.
Τα εις πολεμικάς επιχειρήσεις κατά την εποχήν του Ιουστινιανού χρησιμοποιούμενα πλοία δεν ήσαν κρατικά, αλλ’ ιδιωτικά πακτωνόμενα κατά τας ανάγκας, πράγμα το οποίον είχεν ως αποτέλεσμα την κατά τας ναυμαχίας απροθυμίαν αξιωματικών και πληρωμάτων.
Στόλος πολεμικός αξιόλογος συγκροτείται επί Βασιλείου Α’ του Μακεδόνος κατά τον δεύτερον ήμισυ του ενάτου αιώνος, συντελούσης προς ανάπτυξιν αυτού και της υπό των Αράβων κατοχής της Κρήτης.
Το βασιλικόν πολεμικόν πλοίον κατά τους Βυζαντινούς χρόνους ήτο ο δρόμων, το εύδρομων θα ελέγομεν σήμερον, η μετέπειτα fregata. Δρομώνων υπήρχον τότε διάφορα μεγέθη με δύο ή τρεις σειράς κωπών, τα διτσέρια και τριτσέρια λεγόμενα. Υπήρχον και δρόμωνες με μίαν μόνον σειρά κωπών, αι γαλέαι λεγόμεναι, οι οποίοι όμως δεν ελάμβανον μέρος εις τας ναυμαχίας. Προς τούτοις υπήρχον και ιδιαίτεροι τύποι πλοίων οι πάμφυλοι, μικρότεροι των δρομώνων, αλλά στερεώτεροι με εκατόν είκοσι έως εκατόν τεσσαράκοντας ερέτας.

Ελαφρύς Δρόμων. Οι μελέτες βασίστηκαν στα
σχέδια του Βρετανού καθηγητή John Morrison.
Κατασκευή: Δημήτρης Μάρας.
ΦΩΤΟ: ΜΗΛΙΩΝΗΣ ΣΤΟΥΝΤΙΟ


Οι δρόμωνες, αναλόγως του μεγέθους των, είχον δύο ή τρεις ιστούς, ύψος ουχί μέγα και μήκος το οποίον εππίκοιλεν από τριάκοντα εξ μέχρι πεντήκοντα και πέντε μέτρων με πλάτος το πολύ πέντε έως έξ μέτρων.
Το πλήρωμα, αναλόγως του μεγέθους του δρόμωνος, ήτο εκατόν, διακοσίων ή το πολύ τριακοσίων ανδρών, εις τους οποίους δέον να προσθέσωμεν και τους ωπλισμένους στρατιώτας, οίτινες εχρησιμοποιούντο κατά τας από του συστάδην συμπλοκάς.
Εκ των ερετών του πολεμικού πλοίου, οι οποίοι έπρεπε να είναι και καλοί κολυμβηταί, οι μεν εύτολμοι, οπλισμένοι όντες, ετοποθετούντο εις την άνω ελασίαν, οι δε ολιγότερον εύτολμοι εις την κάτω. Ας προσθέσωμεν ότι τα πολεμικά πλοία έφερον κατά την πρύμνην εκατέρωθεν υψηλούς φανούς και δύο πλατείας κώπας, τους αυχένας λεγομένους, οίτινες, χειριζόμενοι υπό του «επί των αυχένων», ως δυκνείουσιν αι εικόνες, εχρησίμευον ως πηδάλιον μέχρι της κατά τον ΙΒ αιώνα χρησιμοποιήσεως του σημερινού πηδαλίου.
Επειδή δε τα πολεμικά πλοία, τα οποία ήσαν πάντοτε με διπλά πολεμικά όργανα εφωδιασμένα είχον ανάγκην ανεφοδιασμού και μεταγωγικών πλοίων, δια τούτο τον πολεμικόν στόλον συνόδευον και πλοία ιππαγωγά και σκευοφόρα.

Πλώρη ελαφρού δρόμωνος.
Κατασκευή: Δημήτρης Μάρας.
ΦΩΤΟ: ΜΗΛΙΩΝΗΣ ΣΤΟΥΝΤΙΟ


Η καθέλκυσις ενός πολεμικού πλοίου εγίνετο απαγγελομένης υπό κληρικών ειδικής ευχής δια της οποίας, πλην άλλων, παρεκαλείτο το Θείον να συμπλεύση μετά των μελλόντων να επιβιώσι του πλοίου του αποστελλομένου κατά των πορθούντων την χώραν παρέχων πράους τους ανέμους και ακύμαντον την θάλασσαν.
Προκείμένου περί των αξιωματικών και υπαξιωματικών του Βυζαντινού πολεμικού πλοίου λέγομεν ότι ο ανώτατος διοικητής του στόλου ελέγετο στρατηγός των καραβησανών έχων υπό τας διαταγάς του δύο υποναυάρχους δρουγγαρίους των πλωϊμων καλουμένους. Κατά τους μεταγενεστέρους αιώνας οι ναύαρχοι ελέγοντο αμιράλιοι, κατά δε τους τελευταίους ο αρχηγός του στόλου μέγας δουξ.
Προς τούτοις, ως είπον, εις το πλοίον υπήρχεν ο επί των αυχένων, ο πηδαλιούχος δηλαδή, ο βιγλεοφόρος, ο παρατηρών από τας κεραίας, αν φαίνονται εχθρικά πλοία και εξακριβώνων τους ανέμους, ο κελευστής, ο δι’ επιφωνημάτων κανονίζων τον ρυθμόν και την κίνησιν των κωπών, ο των αρχαίων τριηραύλης, ο πρωτοκάραβος ο ιστάμενος εις το μέσον του πλοίου και προτρέπων τους ερέτας και ο κένταρχος, ο κυβερνήτης του πλοίου, του οποίου ο θάλαμος, κράββατος καλούμενος, ήτο κατά την πρύμνην όπου ετοποθετείτο και το εικονοστάσιον του πλοίου με τας εικόνας των προστατών των ναυτικών αγίων, παλαιότερον του αγίου Φωκά και έπειτα του αγίου Νικολάου.
Η ευλάβεια των αξιωματικών και πληρωμάτων εξεδηλούτο δια της τοποθετήσεως σταυρού επί της κορυφής των ιστίων και αγίων εικόνων εις διάφορα μέρη των ιστών και κεραίων.
Εννοείτε δ’ ότι οι αξιωματικοί έπρεπε να έχουν μετ’ επιστήμης πείραν των ναυτικών, να γνωρίζουν τους ανέμους, τα ρεύματα και τα άστρα, να είναι δ’ επαρκώς ησκημένοι μετέχοντες γυμνασίων. Κατά τα γυμνάσια αυτά εγίνοντο ασκήσεις ελιγμών πλοίων και αντιμετωπίσεως ομάδος εχθρικών πλοίων, εδιδάσκοντο δε αξιωματικοί και άνδρες πως έπρεπε να γίνεται κανονικώς μία απόβασις ή εις εμβολισμός ως και πως ευκόλως να αναγνωρίζονται τα διδόμενα σήματα.
Επικειμένου απόπλου του στόλου προς ναυμαχίαν, αφ’ ου εγίνοντο προηγουμένως δεήσεις και ηγιάζοντο αι σημαίαι, ο Βασιλεύς, αν επρόκειτο περί του εν τη βασιλευούση ναυλοχούντος στόλου, επεσκέπτετο τους μέλλοντας ν’ αποπλεύσουν και διάνεμε φιλοδωρήματα προς τους αξιωματικούς και τους ναύτας. Τότε ο ναύαρχος ελάμβανεν ενσφραγίστους διαταγάς, τας οποίας ώφειλε ν’ αποσφραγίσει εις το πέλαγος.
Ο προς συνάντησιν του εχθρού αποπλέων στόλος έπρεπε να λαμβάνη όλα τα μέτρα τα οποία θα τον προεφύλασσον από αιφνιδίας επιθέσεως. Προς τούτο εις εξ μιλίων απόστασιν από του κυρίου τμήματος προέπλεον εξ ταχύπλοα μονήρη πλοία, γαλέαι, εις αρκετήν απ’ αλλήλων απόστασιν. Τούτων τα δύο πρώτα μετέδιδον τας συγκεντρομένας πληροφορίας εις τα δύο επόμενα, τα οποία με την σειράν των τας ανακοίνουν εις τα δύο επόμενα και ταύτα εις την ανωτάτην ναυτικήν αρχήν.
Τα προς συνάντησιν του εχθρού διευθυνόμενα πλοία έπλεον εις κανονικήν απ’ αλλήλων απόστασιν, ίνα μη συγκρούωνται, προπλεόντων των βαρυτέρων πλοίων με επικεφαλής τον δρόμωνα του ναυάρχου, όστις υπερείχε κατά το μέγεθος, ήτο ταχύτατος και είχεν εκλεκτούς ναύτας.
Προ της ενάρξεως της ναυμαχίας εγίνετο επί του δρόμωνος του στολάρχου πολεμικόν συμβούλιον, όλοι δ’ οι αρχηγοί των μονάδων ήσαν υποχρεωμένοι ν’ αποβλέπουν εις τα από της ναυαρχίδος εκπεμπόμενα σήματα, τα οποία έπρεπεν ούτοι πολύ να προσέχουν, ίνα μη γίνωνται παρεξηγήσεις.
Εγίνοντο δε τα σήματα ή με σημαίας ή με παννία λευκά, κόκκινα ή πράσινα ή και με αναλαμπάς σπάθης.
Επίσης προ της ναυμαχίας ανεγιγνώσκοντο επιτίμια κατ’ εκείνων οίτινες δεν ήθελον εκπληρώσει το καθήκον των, ο δε ναύαρχος απηύθυνε προς τους αξιωματικούς και τους άνδρας διάγγελμα εκφαυλίζων τους αντιπάλους, επαινών τα ιδία και τονίζων ότι ο πόλεμος είναι υπέρ της πίστεως και του βασιλέως, υπέρ βωμών και εστιών και υπέρ σωτηρίας των γυναικών και των τέκνων των.
Η συμπλοκή προς τα εχθρικά πλοία ήρχιζεν από αποστάσεως διακοσίων έως τριακοσίων μέτρων. Όταν τα πλοία πολύ επλησίαζον, τότε εγίνοντο εμβολισμοί και εισπήδησις μετ’ αλαλαγμών των πληρωμάτων και των στρατιωτών εις το εχθρικόν πλοίον. Συγχρόνως από τα ξυλόκαστρα, τους πυργίσκους εις ύψος ανδρός, οίτινες ευρίσκοντο επί των ιστών των ημετέρων πλοίων, ερρίπτοντο υπό ησκημένων ανδρών βαρείς λίθοι ή τεμάχια μολύβδου, ίνα ούτω καταθραύωνται τα καταστρώματα των εχθρικών πλοίων, προς δε και άσβεστος, ίνα ο δια της εμβροχής καπνός ταράσση τους εχθρούς και εντός χυτρών όφεις, οι οποίοι, θραυομένων των πηλίνων δοχείων, διασκορπιζόμενοι ενέβαλλον εις ταραχήν και αναστάτωσιν τους αντιπάλους. Εν τω μεταξύ οι της κάτω ελασίας ερέται με τα λογχοδρέπανά των προσεπάθουν να τρυπήσουν τα πλευρά του εχθρικού πλοίου ή να κόψουν τας πόδας των εχθρικών ερετών.
Από του τέλους του εβδόμου αιώνος εννοείεται ότι εγίνετο και χρήσις του υγρού πυρός, το οποίον εξεσφενδονίζετο από αποστάσεως διακοσίων ή τριακοσίων μέτρων δια σωλήνων, τους οποίους εχειρίζοντο οι λεγόμενοι σιφωνάτορες. Κατά την ναυμαχίαν προς τούτοις εχρησιμοποιούντο και χειροσίφωνες, αι σημεριναί περίπου χειροβομβίδες, και είδος πολυβόλων, τα οποία εις μικρά χρονικά διαστήματα εξετόξευον μικρά βέλη τας καλουμένας, δια την σμικρότητά των, μυίας.

Ελαφρύς Δρόμων. Οι μελέτες βασίστηκαν στα σχέδια του Βρετανού καθηγητή John Morrison.
Κατασκευή: Δημήτρης Μάρας. ΦΩΤΟ: ΜΗΛΙΩΝΗΣ ΣΤΟΥΝΤΙΟ www.greekshipmodels.com


Όταν η ναυμαχία δεν εγίνετο παρά ξηράν, εις τρόπος ναυμαχίας ήτο ο λεγομένος πελαγολιμήν· ο Βυζαντινός δήλα δή στόλος παρετάσσετο εις σχήμα ημικυκλίου εν τω κέντρω του οποίου ετοποθετείτο ο δρόμων του ναυάρχου, ίνα ευκόλως εκατέρωθεν μεταβιβάζωνται αι διαταγαί.
Ο ναύαρχος, δια να κερδίση την νίκην, έπρεπε ού μόνον να γνωρίζη τον αριθμό των πλοίων του αντιπάλου στόλου, αλλά και δια κατασκόπων να πληροφορήται ό,τι αφορά εις αυτόν, να συνάπτη δε τη ναυμαχίαν όταν είχεν υπεροχήν απέναντι του εχθρού ή ήτο απόλυτος ανάγκη να προστατεύση το απειλούμενον Ρωμαϊκό έδαφος. Προς τούτοις συνιστάτο να ναυμαχή παρά εχθρικήν ξηράν, ώστε, ως λέγουν τα κείμενα, να καταξηλώνονται οι ναύται του εχθρού, εγκαταλείποντες δήλα δή τα πλοία των, ν’ αποβιβάζωνται εις την ξηράν και να τρέπωνται εις φυγήν. Έπρεπεν ακόμη, κατά τας περιστάσεις, να προσποιήται ότι υποχωρεί, αίφνης όμως να επιστρέφη και να επιτίθεται ή, συλλαμβάνων εχθρικά πλοία, να εμβιβάζη εις αυτά ιδικά του πληρώματα και τοιουτοτρόπως να πλησιάζη ως φίλος, δήθεν, τους αντιπάλους και να καταλαμβάνει τα πλοία των.
Μετά την ναυμαχίαν ο ναύαρχος εμοίραζε τα λάφυρα εις τους άνδρας του, απένεμεν επαίνους και τιμάς εις τους αριστεύσαντας, παρέθετε δε πλούσια γεύματα εις τους μετασχόντας της ναυμαχίας.
Πλειστάκις κατά την ακμήν της ναυτικής δυνάμεως της αυτοκρατορίας η νίκη έστεψε τους Βυζαντινούς στόλους, όσον όμως κατερχόμεθα προς τα κάτω και το μοιραίον τέλος επλησίαζεν, η δύναμις και αξία του στόλου εξησθένιζε. Και έλαβε μεν πρόνοιαν Μιχαήλ Η’, ο Παλαιολόγος περί του στόλου κατασκευάσας εκατόν πεντήκοντα μεγάλα πλοία, Ανδρόνικος όμως ο Β’ ο Παλαιολόγος φρονών ότι η δια των στόλον δαπάνη επιτρίβη το δημόσιον ταμείον, περιέκοψε τα δι’ αυτόν κονδύλια, τούθ’ όπερ, ως λέγει ο χρονογράφος, «εγένετο δυστυχημάτων αρχή και θεμέλιος άσειστος».
Κατά τους τελευταίους χρόνους της αυτοκρατορίας τα ολίγα πολεμικά πλοία δεν ήσαν ετοιμοπόλεμα, εξωπλίζοντο δε οσάκις παρουσιάζετο ανάγκη. Κατά την άλωσιν της βασιλίδος των πόλεων όπισθεν της αλύσεως του Κερατίου κόλπου υπήρχαν υπήρχον δέκα και τρία μόνον πολεμικά πλοία απέναντι τριακοσίων πολεμικών καραβίων τα οποία διέθετε το κράτος κατά τον ένατον αιώνα.

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

ΑΡΧΑΙΑ ΛΕΥΚΑΔΑ ΚΑΙ ΟΙΚΙΕΣ ΤΗΣ

ΑΡΧΑΙΑ ΛΕΥΚΑΔΑ ΚΑΙ ΟΙΚΙΕΣ ΤΗΣ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...