₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪

*Άνθρωποι και κυβερνήσεις ποτέ δεν διδάχτηκαν τίποτα από την Ιστορία, ούτε ποτέ καθόρισαν την δράση τους επάνω σε αλήθειες και αρχές στηριγμένες σ' αυτήν *
(Χέγκελ)
*Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.*
(Μιγκέλ Ντε Θερβάντες)
*Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.*
(Ιπποκράτης)
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

Η Οικονομική Ιστορία του Μεσοπόλεμου

Η μελέτη και η περιοδολόγηση του ελληνικού Μεσοπολέμου δεν μπορεί να ακολουθήσει πιστά τις βασικές κατευθύνσεις που έχουν ακολουθηθεί κατά την εξέταση των μεγάλων ευρωπαϊκών οικονομιών της περιόδου από τη διεθνή ιστοριογραφία. Oι λόγοι αυτής της ιδιαιτερότητας είναι αρκετοί, αλλά οι κυριότεροι είναι οι παρακάτω: Συνέχεια εδώ

Ίδρυμα Mείζονος Ελληνισμού

Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010

Στη Ρόδο ονειρεύονται να ξαναστήσουν τον Κολοσσό

Κάθε φορά που αλλάζει κυβέρνηση ή σε αυτήν μετέχει υπουργός από τα Δωδεκάνησα, οι Ρόδιοι οραματίζονται να ξαναστήσουν τον Κολοσσό, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Από το 1999 άρχισε αυτή η προσπάθεια και κάθε φορά παρουσιάζονται νέα σχέδια, νέες τεχνολογίες, νέες προτάσεις, νέοι χρηματοδότες και χορηγοί, νέοι υπουργοί να δηλώνουν ότι «ο Κολοσσός πρέπει να ξαναστηθεί». Και το μεγαλόπνοο και πανάκριβο σχέδιο για το ξαναστήσιμο του Κολοσσού, το οποίο παρουσιάστηκε ακόμη και σε ειδική έκθεση στο Ντουμπάι και παρομοιάστηκε με την αναβίωση της αρχαίας Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, μένει στα χαρτιά. Αποτελεί διακαή πόθο ορισμένων δραστήριων ξενοδόχων της Ρόδου που πιστεύουν ότι ίσως ο Κολοσσός θα αναζωογονήσει την τουριστική κίνηση στο νησί, την ώρα που αναγνωρίζουν πως είναι ένας «υπερκορεσμένος τουριστικός προορισμός». Αποτελεί βεβαίως κάθε φορά και ανεκπλήρωτη υπόσχεση ορισμένων δωδεκανήσιων πολιτικών προς τους ψηφοφόρους τους.

Τελευταία προσπάθεια να ξαναστηθεί ο Κολοσσός της Ρόδου, ο οποίος κατά τη μυθολογία βρισκόταν στην πύλη του αρχαίου λιμανιού του νησιού, έγινε πριν από λίγες ημέρες, σε πολυτελές ξενοδοχείο στην Ιαλυσό, σε περιφερειακό συνέδριο του ΣΕΤΕ. Η πρόταση περιελάμβανε και προβολή διαφανειών και υποβλήθηκε από μέλη της επιστημονικής ομάδας τουρισμού του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου. Ολα αυτά συνέβησαν παρουσία και του υφυπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Γ. Νικητιάδη , ο οποίος εκλέγεται στα Δωδεκάνησα.

«Ο Κολοσσός είναι αιώνιος μύθος που φέρει η πόλη της Ρόδου.

Είναι το έργο-ορόσημο που επί αιώνες ταυτίζεται με αυτήν και συνδέεται άρρηκτα μαζί της σε παγκόσμιο επίπεδο, έχοντας περάσει στη σφαίρα του μύθου, δημιουργώντας εικόνες και εικασίες στη φαντασία των ανθρώπων» ειπώθηκε από τους ομιλητές και ο υφυπουργός έσπευσε να δηλώσει: «Οφείλουμε να διερευνήσουμε τις δυνατότητες ενός τέτοιου εγχειρήματος,με ευαισθησία στην Ιστορία,στο περιβάλλον» .

Οι Ρόδιοι ωστόσο δεν θέλουν ένα αντίγραφο (replica) του τεράστιου αυτού μυθικού αγάλματος, αφού, όπως ειπώθηκε, «μια τέτοια προσπάθεια είναι άτοπη, καθώς τα ιστορικά στοιχεία που υπάρχουν είναι ελλιπή και ανακριβή». Και τι επιδιώκουν να ξαναστήσουν; «Ενα εξελικτικό δημιούργημα, που θα προσδώσει υπόσταση στις απαράμιλλες συμβολικές αξίες του Κολοσσού,αποσκοπώντας να καταστεί ένα επίτευγμα της εποχής μας. Θ α αποτελεί σύμβολο του ελληνικού πολιτισμού και θα εμπλουτιστεί με ένα οικουμενικό ιδεολογικό περιεχόμενο» .

Οι Ρόδιοι οραματίζονται να ξαναστήσουν τον μυθικό Κολοσσό, με τη βοήθεια είτε του Σαντιάγκο Καλατράβα ή του καινοτόμου αρχιτέκτονα του φωτός Γκερτ Χοφ ή ακόμη του πολυβραβευμένου Φρανκ Γκέρι, δημιουργού μεταξύ άλλων του Μουσείου Guggenheim στο Μπιλμπάο. Θεωρούν ωστόσο απαραίτητο να προκηρυχθεί ένας διεθνής διαγωνισμός και να συσταθεί μια υψηλού κύρους διεθνής επιτροπή στην οποία θα συμμετάσχουν προσωπικότητες της πολιτικής, των τεχνών, των γραμμάτων, του πολιτισμού και της τεχνολογίας. Προτείνουν μάλιστα να τεθεί υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας, ώστε να διασφαλιστεί η πλήρης διαφάνεια.

ΠΗΓΗ

Αρχαιότητες σημαντικής αξίας βρέθηκαν σήμερα στην διάρκεια ανασκαφής θεμελίων για την κατασκευή κατοικίας στον Σταφιδόκαμπο Ανδραβίδας.




Πρόκειται για δύο τάφους ηλικίας περίπου 2.400 ετών που δεν έχουν συληθεί. Για την ανακάλυψή τους ενημερώθηκε αμέσως η Ζ' Εφορεία Αρχαιοτήτων Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων και από χθές ξεκίνησε μία μικρή ανασκαφή στο συγκεκριμένο σημείο.
«Εντοπίστηκε ταφικό πιθάρι με περιεχόμενο κεραμική και τερακότες το οποίο χρονολογείται στον 4ο π.χ. αιώνα, την εποχή που η Ηλεία είχε μικρές κόμες, μικρά χωριουδάκια και αντίστοιχα νεκροταφεία. Πρόκειται για κλασσική περίπτωση της Ηλείας. Η ανασκαφή συνεχίζεται, έχουν βρεθεί δυο συνολικά ταφικοί πίθοι.» - ανέφερε η προϊσταμένη της Ζ’ Εφορείας Αρχαιοτήτων.

ΠΗΓΗ

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

Το ολοκαύτωμα του Κομμένου 16 Αυγούστου 1943

Το Κομμένο ήταν ένα μικρό χωριό στην άκρη του Αμβρακικού, στις εκβολές του ποταμού Αράχθου. Πεδινό έδαφος, πνιγμένο στα νερά, τα έλη και την πυκνή βλάστηση, δεν ανέπτυξε κάποια αξιόλογη αντιστασιακή δράση, συμμετείχε απλά στον αγώνα εξασφαλίζοντας τρόφιμα για τα ένοπλα τμήματα των ανταρτών, που η έδρα τους βρισκόταν στις ορεινές περιοχές. Αν και λειτουργούσαν οι υπεύθυνοι και των δύο μεγαλύτερων οργανώσεων, του Ε.Δ.Ε.Σ. και του Ε.Α.Μ., ωστόσο, μεγαλύτερη επιρροή και ουσιαστικότερο έλεγχο ασκούσε, όπως και σε όλα τα χωριά της πεδινής περιοχής, ο Ε.Δ.Ε.Σ. Τον Αύγουστο, ωστόσο, του 1943 σημειώνεται μια περίεργη κινητικότητα, καθώς ένα τμήμα του Ε.Λ.Α.Σ. έρχεται στο Κομμένο και ζητά απ' τις αρχές να μεριμνήσουν για την τροφοδοσία του με μεγάλες ποσότητες αγαθών.
Οι αρχές αρνήθηκαν να ικανοποιήσουν το αίτημά του, υποστηρίζοντας ότι οι κάτοικοι δε διαθέτουν τόσο μεγάλες ποσότητες αγαθών, καθώς παράλληλα τροφοδοτούσαν και τις δυνάμεις του Ε.Δ.Ε.Σ. Μπροστά στην επιμονή των ανταρτών του Ε.Λ.Α.Σ., οι υπεύθυνοι του Ε.Δ.Ε.Σ. ζήτησαν υποστήριξη και ενίσχυση από τις δικές τους δυνάμεις, οι οποίες δεν καθυστέρησαν να εμφανιστούν στο χωριό και να απαιτούν από τους άλλους να αποχωρήσουν χωρίς τα τρόφιμα που είχαν παραγγείλει. Οι συζητήσεις και οι διενέξεις δεν έφερναν αποτέλεσμα, ενώ οι μέρες περνούσαν και τα πράγματα γίνονταν επικίνδυνα για το Κομμένο.
Στις 12 Αυγούστου, λίγο πριν το μεσημέρι, ένα γερμανικό αυτοκίνητο έφτασε στο Κομμένο,

Συνέχεια εδω

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΣΑΓΓΑΡΙΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΣΑΓΓΑΡΙΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ

Ο πόλεμος στη Μ.Α. μέρα με τη μέρα οδηγείται στις μεγάλες αναμετρήσεις μεταξύ των δύο στρατών, Ελλάδος και Τουρκίας, οι οποίες και θα κρίνουν την έκβαση του αγώνος. Σ’ αυτήν την ένταση συμβάλλει και η παρουσία του βασιλιά Κων/νου μετά των διαδόχων του θρόνου συνοδευόμενος από τον πρωθυπουργό της Ελλάδος και μέλη του υπουργικού συμβουλίου.

Στις τέσσερις και είκοσι το απόγευμα της 30ης Μαΐου 1921 ο βασιλιάς μετά της ακολουθίας του και του κυβερνητικού κλιμακίου αποβιβάζεται στη Σμύρνη από το θωρηκτό «Λήμνος», εν μέσω ενθουσιασμού του Σμυρναϊκού λαού ο οποίος έσπευσε να τον υποδεχτεί.

Πριν την αναχώρησή του από την Αθήνα, ο βασιλιάς Κων/νος απηύθυνε διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, με τον οποίο τον ενημέρωνε για το επικείμενο ταξίδι του «ινα τεθώ επί κεφαλής του Στρατού Μου εκεί όπου απ’ αιώνων παλαίει ο ελληνισμός. Υπό την ευλογίαν του υψίστου, η Νίκη θα επιστέψει τους αγώνες του Γένους, ακατασχέτως χωρούντος επί την αποστολήν του». Με άλλο διάγγελμα προς τον στρατό της Μ.Α μετά την άφιξή του στην Σμύρνη έλεγε: «Στραιώται. Η φωνή της πατρίδος με εκάλεσε και πάλιν επί κεφαλής υμών. Δεχθήτε τον εγκάρδιον του βασιλέως σας χαιρετισμόν. Είμαι υπερήφανος δια εσάς. Διά την αποφασιστικότητα με την οποία αγωνίζεσθε τον απελευθερωτικόν της φυλής αγώνα, εδώ όπου από αιώνων πνέει ο ελληνισμός».

Και το διάγγελμα τελειώνει: «ο βασιλεύς είναι μαζί σας και σας οδηγεί εκεί όπου η επιταγή της πατρίδος μας καλεί όλους. Ο ύψιστος θα ευλογήσει τον δίκαιο αγώνα σας».

Συνέχεια εδώ

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

Κάνδανος. 3 Ιουνίου 1941


Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στις 3 Ιουνίου 1941, οι Ναζί την έκαψαν και την ισοπέδωσαν, εκδικούμενοι για την αντίσταση που συνάντησαν από τους κατοίκους της έξω από το Δημοτικό Σχολείο.
Τρεις επιγραφές άφησαν οι Ναζί στην Κάντανο, μοναδικά ιστορικά μνημεία σε όλη την Ευρώπη, καθώς οπουδήποτε κι αν κατέστρεψαν, δεν άφησαν γραπτά την απόδειξη του εγκλήματος τους, αλλά και δεν τόνισαν τόσο πολύ την αντίσταση που συνάντησαν.

Στις δύο πινακίδες-επιγραφές, που είχαν τοποθετηθεί στις εισόδους της Καντάνου από Παλαιόχωρα κι από Χανιά αντίστοιχα, ήταν γραμμένα με ελληνικά και γερμανικά τα παρακάτω: "Δια την κτηνώδη δολοφονίαν Γερμανών αλεξιπτωτιστών, αλπινιστών και του Μηχανικού, από άνδρας γυναίκας και παιδιά και παπάδες μαζί και διότι ετόλμησαν να αντισταθούν κατά του Μεγάλου Ράιχ, κατεστράφη την 3-6-1941 η Κάνδανος εκ θεμελίων, δια να μη επανοικοδομηθεί πλέον ποτέ". Και κάπως ανορθόγραφα στη δεύτερη:" ΩΣ ΑΝΤΙΠΟΙΝΟΝ ΤΩΝ ΑΠΩ ΟΠΛΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΟΠΙΣΘΕΝ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΕΝΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ ΚΑΤΕΣΤΡΑΦΗ Η ΚΑΝΔΑΝΟΣ". Τέλος, το περιεχόμενο στην τρίτη μαρμάρινη πλάκα που έφεραν οι κατακτητές το 1943 είναι: "Εδώ υπήρχε η Κάντανος - Κατεστράφη προς εξιλασμόν της δολοφονίας 25 Γερμανών Στρατιωτικών".

ΠΗΓΗ

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

O Ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης




Ο Παύλος Κουντουριώτης γεννήθηκε το 1885 και είναι ο πιο ονομαστός από τους Κουντουριώτες. Στις παραμονές του πολέμου του 1897 βρισκόταν στα κρητικά νερά ως υποπλοίαρχος, κυβερνήτης του ατμοδρόμωνα "Αλφειού" και αντιτάχθηκε ζωηρά στις μη ευνοϊκές για την Ελλάδα επιταγές των ναυάρχων των Μεγάλων Δυνάμεων, που βρίσκονταν στην Κρήτη. Το 1901 ως κυβερνήτης του "Μιαούλη" έκανε το πρώτο υπερπόντιο ταξίδι ελληνικού πολεμικού, φτάνοντας ως την Αμερική. Τις παραμονές της έκρηξης των Βαλκανικών Πολέμων διορίστηκε αρχηγός στόλου του Αιγαίου και επιβαίνοντας της ναυαρχίδας "Αβέρωφ" εξασφάλισε την κυριαρχία του στο πέλαγος. Με τον τουρκικό στόλο συγκρούσθηκε από ακρωτήριο της Έλλης στις 3 Δεκεμβρίου 1912, όπου ο ίδιος επέδειξε παράτολμη ανδρεία, και στη Λήμνο στις 5 Ιανουαρίου.
Το 1915 ακολούθησε τον Ελ. Βενιζέλο στη Θεσσαλονίκη και συμμετείχε στην Τριανδρία της κυβέρνησης Εθνικής Άμυνας (Ελ.Βενιζέλος, Π.Κουντουριώτης, Π.Δαγκλής.)
Όταν πέθανε ο βασιλιάς Αλέξανδρος, ανατέθηκε σε αυτόν η αντιβασιλεία (ως το Νοέμβριο του 1920), όπως επίσης και μετά την αναχώρηση του Γεωργίου Β΄(Δεκέμβριος 1923) από την Ελλάδα και την ανακήρυξη της Δημοκρατίας (Μάρτιος 1924). Το 1924, ύστερα από την απομάκρυνση του βασιλιά Γεωργίου Β΄ και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας, εκλέγηκε προσωρινός πρόεδρος, ο πρώτος στην ελληνική ιστορία. Το 1926, όμως, παραιτήθηκε εξαιτίας της δικτατορίας του Πάγκαλου, αλλά με την πτώση της δικτατορίας επανήλθε το 1929 στο προεδρικό αξίωμα, ως τακτικός πρόεδρος αυτή τη φορά. Ένα χρόνο αργότερα παραιτήθηκε για λόγους υγείας.
Πέθανε το 1933 στο Φάληρο και τάφηκε στην Ύδρα, όπως ήταν η επιθυμία του. Το ελληνικό κράτος τιμώντας τον αγωνιστή και άνθρωπο Παύλο Κουντουριώτη έδωσε το όνομά του σε αντιτορπιλικό 1456 τόνων που πήρε ενεργό μέρος στις επιχειρήσεις εναντίον του ιταλικού στόλου από 28 Οκτωβρίου 1940 μέχρι Απρίλιο 1941 και κατόπιν στο πλευρό των Άγγλων ως το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.

ΠΗΓΗ
Η Τουρκική Εισβολή Στην Κύπρο

Πατήστε πάνω στον Τίτλο για να δείτε το βίντεο...

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Τα γερμανικά κατοχικά δάνεια και η περιπέτεια της δραχμής




Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος για τα δάνεια που πήραν οι Γερμανοί κατακτητές επι κατοχής και η απαίτησή τους απο το Ελληνικό Δημόσιο. Το να απαιτήσεις είναι εύκολο, αλλά το θέμα είναι να αναγνωρίζει και ο άλλος αν όντως σου οφείλει. Να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και να δούμε πόσα μας πήραν οι Γερμανοί, πόσα μας οφείλουν τι πήραμε και τι λένε οι ίδιοι.
Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, στις 27 – 4 -1941, τους ακολούθησαν και οι Ιταλοί, παρά το γεγονός ότι ήταν ηττημένοι. Παρέλασαν, με τις μεγάλες στολές και τα λοφία στο Σύνταγμα, και μετά ο φρούραρχός τους με προκήρυξη έθεσε σε κυκλοφορία τη λεγόμενη « Μεσογειακή δραχμή», ίση σε αξία με την ελληνική. Την εκτύπωνε η Επιμελητεία που ίδρυσαν στην Αλβανία με τίτλο « Μεσογειακόν Ταμείον Πιστώσεως δια την Ελλάδα»… Έτσι, κοντά στα αμέτρητα γερμανικά πλαστά μάρκα που κυκλοφορούσαν χωρίς αρίθμηση από την «Τράπεζα Πίστεως του Γ΄ Ράϊχ», προστέθηκε και η «μεσογειακή δραχμή», που ήταν υποχρεωτική στις συναλλαγές.
Από την εξέλιξη αυτή, τεράστιες ποσότητες εμπορευμάτων και τροφίμων από τα ελληνικά αποθέματα επιτάχτηκαν από τους κατακτητές και πληρώθηκαν με τα «μάρκα» και τις « μεσογειακές δραχμές», ενώ άρχιζε το μεγάλο δράμα των Ελλήνων που πωλούσαν τιμαλφή, κειμήλια, ακίνητα και ό,τι άλλο είχαν σε εξευτελιστικές τιμές, για να μη πεθάνουν της πείνας…

Συνέχεια εδώ

Νεό σοβαρό ατόπημα σε εγχειρίδιο σχολικής Ιστορίας


Και νέο θαύμα αλά Ρεπούση

«ΞΕΣΠΑΣΕ ΚΡΙΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΑΣ YΜΙΑ...»

Γράφουν στο βιβλίο «Νεώτερη και Σύγχρονη Ιστορία» της Γ΄ Γυμνασίου!

Απίστευτο δώρο στην Τουρκία!

Ο... συνωστισμός στη Σμύρνη, της κυρίας Ρεπούση, στο περιβόητο βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄ τάξης Δημοτικού, που αναγκάστηκε η κυβέρνηση Καραμανλή, μετά τον γενικό ξεσηκωμό, να το αποσύρει (και ο αθηναϊκός λαός την κυρία Γιαννάκου), φαντάζει πταίσμα μπροστά στο εθνικό έγκλημα που διαπράττουν οι συγγραφείς αλλά και οι αξιολογητές του βιβλίου της Γ΄ Γυμνασίου «Νεώτερη και Σύγχρονη Ιστορία», όπου εκεί μαθαίνουν τα παιδιά μας κι εμείς ότι τα Ύμια δεν ανήκουν στην Ελλάδα, αλλά τα... διεκδικούμε μαζί με την Τουρκία!...

Συνέχεια εδώ

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ Η ΜΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟΥ

Προσπαθούμε, ύστερα από 86 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή, να βρούμε μέσα από διάφορα έγγραφα και αξιόπιστες πηγές τα λάθη και τις παραλήψεις που έγιναν από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδος την εποχή εκείνη, όχι για να καταλογίσουμε ευθύνες και να ανακαλύψουμε ενόχους. Στεκόμαστε με δέος και τον ανάλογο σεβασμό στη μνήμη όλων των πρωταγωνιστών, πολιτικών και στρατιωτικών, που έλαβαν μέρος στις αποφάσεις που οδήγησαν τον μικρασιατικό ελληνισμό στην αποτυχία. Η ιστορία, όμως, πρέπει να διδάσκεται πλήρης και ολοκληρωμένη στον ελληνικό λαό και αυτό δεν έγινε, ως προς την εκστρατεία του ελληνικού στρατού στη Μ.Α. στα σχολεία. Δεν έμαθε ο ελληνικός λαός γιατί οδηγηθήκαμε στην ήττα που είχε ως συνέπεια την εξόντωση ενός εκατομμυρίου και πλέον ελληνικού πληθυσμού και άλλου τόσου που εγκατέλειψε τις πατρογονικές του εστίες στην Ιωνία και το μαρτυρικό Πόντο. Εμείς οι Πόντιοι, δεύτερης και τρίτης γενιάς, από προφορικές μαρτυρίες αλλά και από αυθεντικές πηγές κειμένων που γράφτηκαν την εποχή εκείνη, τη δράση και τη δύναμη που είχε το αντάρτικο στον Πόντο, αναρωτιόμαστε: Γιατί δεν αξιοποιηθήκαμε, όπως, έπρεπε, ώστε να αποτελέσει το στρατό εκείνο που θα ονομαζόταν από έναν στρατιωτικό, δύναμη αντιπερισπασμού από τα μετόπισθεν του εχθρού. Τα ανταρτικά σώματα που δημιουργήθηκαν στα βουνά την περίοδο 1915-1922, στην αρχή ξεκίνησαν σαν μια λύση αυτοάμυνας από τις συνεχιζόμενες αυθαιρεσίες των τουρκικών αρχών σε βάρος των χριστιανών Ελλήνων. Η αποτυχίες των Νεοτούρκων στους Βαλκανικούς πολέμους ενοχοποίησε τους Έλληνες της Μ.Α. και τον Πόντο γι’ αυτό έπρεπε να πληρώσουν. Αργότερα, όμως, ως κύριο σκοπό τους τα ανταρκτικά σώματα είχαν την δημιουργία μιας ανεξάρτητης Δημοκρατίας του Πόντου. (1) Όταν το 1909, ο μακεδονομάχος μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης έγινε Μητροπολίτης Αμασειας του Πόντου, οι χριστιανοί Έλληνες βρήκαν στο πρόσωπό του τον προστάτη τους. Όταν ως μητροπολίτης διαμαρτυρήθηκε στους πασάδες, τον έκλεισαν φυλακή. Επανήλθε το 1918 στο θρόνο του. Είναι ο άνθρωπος που οργάνωσε το ανταρτικό στον Πόντο και κατά τους υπολογισμούς του, την εποχή του, έφτανε τις 20.000 αντάρτες. Κάποιοι άλλοι υπολόγισαν ως 30.000 περίπου. Είναι γεγονός ότι το ποντιακό ζήτημα αντιμετωπίστηκε από την αρχή ως ζήτημα των Ποντίων και όχι ως μέρος του ευρύτερου εθνικού προβλήματος. Στην αρχή ο Βενιζέλος σε απόρρητη απόφασή του χαρακτήριζε τη δημιουργία «ποντιακών στρατιωτικών τμημάτων» ως πρόπλασμα ενός μελλοντικού ποντιακού στρατού. Η απόφαση αυτή καταλήγει: «Εννοείται ότι δεν θα διστάσωμεν και χρηματικώς και κατά πάντα δυνατόν τρόπον να επικουρήσουμε (βοηθώντας) οργάνωσιν στρατού Ποντίων αλλά δέον και ούτοι να επιτηρήσωσιν εαυτούς αφ’ ων και δύνανται να θέλουσιν, ούτω δε και ο αγών των θα έχει μεγαλυτέραν δύναμιν». Λίγο αργότερα στη Διάσκεψη Ειρήνης που πραγματοποιήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1918, ο ίδιος, ως πρωθυπουργός της Ελλάδος πρότεινε την ενσωμάτωση του Πόντου στην δημοκρατία της Αρμενίας, ενώ την ίδια στιγμή ο μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος με ξεχωριστό υπόμνημα που υπέβαλε στη Διάσκεψη Ειρήνης ζητούσε τη δημιουργία ελληνικού κράτους στην περιοχή του Πόντου. Στο υπόμνημά του ο δραστήριος ιεράρχης ανέπτυσσε την επιχειρηματολογία του η οποία στηριζόταν στο εξής γεγονός: μετά την παλιννόστηση των προσφύγων από τον Καύκασο και τη Ρωσία ο ελληνικός πληθυσμός του Πόντου εξισώθηκε με τον Μουσουλμανικό. Γινόταν μάλιστα και η παρατήρηση ότι πολλοί από τους ελληνόφωνους μουσουλμάνους είναι ελληνικής καταγωγής. Επομένως, ήταν δίκαιο ο ελληνικός πληθυσμός του Πόντου να αποτελέσει αυτόνομο ελληνικό κράτος. Η απάντηση ήρθε από το Βενιζέλο. Σε αντίθεση από τους στόχους του Ποντιακού Κινήματος ο Βενιζέλος δήλωσε στις 4 Φεβρουαρίου 1919 στον Αμερικανό πρόεδρο Ουΐλσον ότι: παρόλο που οι Έλληνες Πόντιοι επιθυμούσαν την ανεξαρτησία, ο ίδιος αντιτάχθηκε απόλυτα. Σε συνέντευξή του που παραχώρησε σε αμερικανική εφημερίδα δήλωσε ότι «δέχεται να συμπεριληφθεί ο Πόντος στο αρμενικό κράτος». Επόμενο ήταν να δυσαρεστηθούν οι ανά τον κόσμον Πόντιοι και να καταγγείλουν και να διαμαρτυρηθούν για την εγκατάλειψη των αγώνων των. Οι Πόντιοι αντάρτες ζήτησαν επίσημα την ενίσχυση της Ελλάδος. Δυστυχώς οι παρακλήσεις για στρατιωτική βοήθεια έμειναν χωρίς απάντηση. (2) Ο Ε. Βενιζέλος, πιθανώς επηρεάστηκε από την αναφορά που του έκανε ο Δ. Καθενιώτης, αξιωματικός του ελληνικού στρατού. Ο τότε συνταγματάρχης του ελληνικού στρατού στάλθηκε στον Πόντο, ως ειδικός σύμβουλος του πρωθυπουργού, να αναλάβει την στρατιωτική οργάνωση των Ποντίων και να του υποβάλει μετά την επιστροφή του την αναφορά του. Ο Δ. Καθενιώτης κατά τη μετάβασή του στον Πόντο είχε μαζί του στην αποστολή εκείνη και τους ποντιακής καταγωγής αξιωματικούς Καραπαναγιωτίδη και Ανδρεάδη. Όταν έφτασε εκεί ο Καθενιώτης γρήγορα κατάλαβε ότι η στρατιωτική οργάνωση των Ποντίων θα προκαλούσε στους Τούρκους του φόβο από τυχόν συγκρούσεις μαζί τους. Τον Οκτώβριο του 1919 επέστρεψε στην Αθήνα. Αφού έκανε διάφορες επαφές με τον Βρετανό πρέσβη για δημιουργία ελληνικού στρατού στο κατεχόμενο από Βρετανούς Βατούμ, η σκέψη του απορρίφθηκε ως πρόταση, οργάνωσε όμως τους Πόντιους στην Ελλάδα. Ήθελε να τους στείλει στον Καύκασο ως ενίσχυση. Και αυτή η πρόταση απορρίφθηκε. (3) Στην έκθεση που υπέβαλε στην Αθήνα, την 9η Ιανουαρίου 1920, έγραφε τις σκέψεις του και την ανάγκη οργάνωσης των Ποντίων. Σημασία μεγάλη έχει το γεγονός ότι την από 61 σελίδες αναφορά του δεν την έστειλε μόνο στον πρωθυπουργό, τα υπουργεία εξωτερικών και στρατιωτικών αλλά και στον Αρχηγό Στρατού της εκστρατείας στη Μ.Α. Ως αξιωματικός πίστευε ότι ο Αρχηγός στρατού θα λάβαινε υπ’ όψη του την αναφορά από στρατηγικής σημασίας. Κανένας δεν έδωσε σημασία στα λεγόμενα-γραφόμενά του.(3) Αλλά και «ο θερμότατος πατριώτης από την Οινόη του Πόντου Χρυσόστομος Καραΐσκος, αξιωματικός του ελληνικού στρατού, παραιτήθηκε από τον ελληνικό στρατό με την αιτιολογία να μεταβεί στον Πόντο και ως φαρμακοποιός να βοηθήσει στον αγώνα των Ποντίων, είχε μαζί του κατά τις περιοδείες του στον Πόντο με σκοπό να συλλέξει διάφορες πληροφορίες και τον Πόντιο οπλαρχηγό Στέλιο Κοσμίδη. Αμέσως έστειλε έκθεση στον πρόεδρο της επιτροπής των Ποντίων Χρ. Καλαντίδη για να ενεργήσει ανάλογα. Αλλά η ανδρεία και η αυτοθυσία των Ποντίων υπερασπιστών υπέρ βωμών και εστιών συνετρίβετο προς της καταθλιπτικής και αγνώμονος στάσεως της ευρωπαϊκής διπλωματίας, η οποία ενώ παρενέβαλε μύρια προσκόμματα εις την υποστήριξη του ποντιακού αγώνος παρά της μητρός Ελλάδος, προστάτευε εξ ετέρου και ενίσχυε ηθικώς και υλικώς τους δολοφόνους των χριστιανών». (4) Με αφορμή τη Βρετανική άρνηση ο Βενιζέλος έσπευσε να δηλώσει: «Θεωρώ όλως απίθανον ότι θα ληφθεί περί τούτων (των Ποντίων) ειδική πρόνοια, πλην των γενικών εγγυήσεων, ως ζητούν να επιτύχουν υπέρ των ξένων εθνοτήτων, όσαι θα παραμείνωσι υπό τουρκικήν κυριαραχίαν». (5) Ο Πόντιος αξιωματικός Χρυσ. Καραΐσκος όταν επιχείρησε να πάει για δεύτερη φορά προς ενίσχυση του αγώνα των ανταρτικών ομάδων, γράφει στην αναφορά του: «Παρ’ όλη την αποτυχία των ενεργειών μου (στην Αθήνα) επιχείρησα να ξαναπάω στον Πόντο. Εμποδίστηκα όμως από την Ελληνική Στρατιωτική Αποστολή Κων/λης και περίμενα να φύγω με άλλον τρόπο. Εννοείται ότι δεν το κατόρθωσα». Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα. Γιατί δεν αξιοποιήθηκε η αξιόμαχη δύναμη των ανταρτικών σωματείων του Πόντου. Αν λάβουμε υπ’ όψη μας την εκτίμηση του Γερ. Καραβαγγέλη ότι ήταν ο αριθμός 20 χιλιάδες αντάρτες μόνο, και την 20η Αυγούστου 1922, ο στρατηγός Τρικούπης όταν εμάχετο πλησίον του Ούσακ, εδέχετο ξαφνικά μια βοήθεια από 2 μεραρχίες μπαρουτοκαπνισμένων Ποντίων στα μετόπισθεν του εχθρού, δεν θα αναγκαζόταν να παραδώσει ολόκληρο το Β’ Σ.Σ. Η δύναμις του ανήρχετο σε δύο στρατηγούς (Τρικούπη, Διγενή) διοικητάς των Α’ και Β’ Σωμ. Στρατού, το Διοικητή της 13η Μεραρχίας, 190 αξιωματικούς και 4.400 οπλίτες με 6 ορειβατικά πυροβόλα. (7) Ο αδελφός του αρχηγού των Σαναίων Ευκλείδη Κουρτίδη, Κωνσταντίνος, γράφει στο ημερολόγιό του «όταν τους είπαμε ότι είμεθα οι αντάρται της Σάντας, μας εκοίταζαν περίεργα. Μας πήραν από εκεί και ξεκινήσαμε δια το σαράι. Επειδή το είχε μάθε ο κόσμος, επλημμύρισε από παντού τους δρόμους… Ένας καλοενδεδυμένος Χότζας με έναν άλλον κύριο και ιδόντες τόσον πλήθος… ερώτησε έναν αξιωματικόν τι συμβαίνει και ο αξιωματικός απάντησε ότι είναι Σανταίοι αντάρται. Ο χότζας έπτυσε κατά γης και είπε: «Να ντρέπεται αυτό το δικό μας το έθνος και η κυβέρνησις. Από αυτούς εφοβούντο και τόσα χρόνια ετρόμαζαν. Μα αυτοί δεν μοιάζουν καν άνθρωποι». Γελών ο αξιωματικός είπε: «Τι να σου πω χότζα εφέντη, αφού δεν ξέρεις κάτω από τα παλιά αυτά ρούχα τι κρύπτεται». Ας βγάλει ο αναγνώστης τα συμπεράσματά του. Τέλος Μικρασιατικής Εκστρατείας Βιβλιογραφία 1.Ποντιακή εγκυκλοπαίδεια εκδ. Μαλλιαρη τ. Α’ σελ. 439 2.Οι Έλληνες του Πόντου, εκδ. Aegean, του Βλ. Αγεζίδη σελ. 203-207 3.Ποντ. Εγκυκλ. Εκδ. Μαλλιάρη τ. Δ’ σελ. 152 4.Τα απελευθερωτικά στρατεύματα του πόντ. Ελλ/σμού. Α. Ανθεμίδη εκδ. Ε. Γιαλτουρίδη 5. Τα απελευθερωτικά στρατεύματα του πόντ. Ελλ/σμού. Σελ. 349, 209 6.Οι Έλληνες του Πόντου του Β. Αγεζίδη εκδ. Aegean σελ. 213 7.Επίτομος ιστορία εκστρατείας Μ.Α. (1919-1922) εκδ. ΓΕΣ σελ. 411 8.Ημερολόγιο Κ. Κουρτίδη εκδ. Π. Σουμελά σελ. 206

Παναγιώτης Ι. Παπαδόπουλος Φιλόλογος - Καθηγητής

Αδέσμευτη Καθημερινή Εφημερίδα Ημαθίας

Σάββατο, 17 Ιουλίου 2010

Δαμόκλειος σπάθη

Η φράση αυτή χρησιμοποιείται και στην αγγλική και πίσω της υπάρχει μια ολόκληρη ιστορία. Ο Δαμοκλής ήταν στην αυλή του τυράννου των Συρακουσών, Διονυσίου. Αυτός θαύμαζε και ζήλευε τον πλούτο, τα αγαθά και τη δόξα του κυρίου του. Κάποτε ο Διονύσιος τον ρώτησε αν ήθελε να δοκιμάσει και ο ίδιος την ευτυχία του άρχοντα. Ο Δαμοκλής δέχτηκε και πανευτυχής άρχισε να απολαμβάνει τις τιμές και τις ανέσεις του άρχοντα. Σε κάποια στιγμή ανύψωσε το βλέμμα του και είδε ένα σπαθί που κρεμμόταν πάνω από το κεφάλι του και κρατιόταν από λίγες τρίχες αλόγου. Το σπαθί αυτό το είχε τοποθετήσει ο Διονύσιος, για να του θυμίζει τους συνεχείς κινδύνους που περιβάλλουν τη ζωή του άρχοντα. Όταν ο Δαμοκλής είδε το σπαθί, κατάλαβε ότι οι άρχοντες δεν ήταν και τόσο ευτυχείς και επέστρεψε στην παλιά του ταπεινή θέση. Η φράση δαμόκλειος σπάθη σημαίνει το συνεχή και φοβερό κίνδυνο που μας απειλεί.

ΠΗΓΗ

Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

Κίνημα του Ναυτικού

Με τη δικτατορία των Συνταγματαρχών το 1967, το Ναυτικό, με πρώτο τον Αρχηγό ΓΕΝ, Αντιναύαρχο Κ. Εγκολφόπουλο, που παραιτήθηκε εξέφρασε από την αρχή την αντίθεση του στην κατάλυση της δημοκρατίας. Στους μήνες που ακολούθησαν αποστρατεύτηκαν αναγκαστικά 61 αξιωματικοί από τις τάξεις του. Κορύφωση της αντιστασιακής δημοκρατικής δράσης του αποτέλεσε το λεγόμενο «Κίνημα του Ναυτικού», που τελικά δεν εκτελέστηκε, αλλά κατάφερε καίριο πλήγμα στη χούντα και ανέτρεψε τα σχέδια της. Στις 25-5-1973, το αντιτορπιλικό «ΒΕΛΟΣ» κατέπλευσε στο λιμάνι Φιουμιτσίνο της Ιταλίας και με τη διαφυγή του αυτή εκφράστηκε η θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ενόπλων Δυνάμεων και του λαού να πληροφορήσουν και να καταγγείλουν στη παγκόσμια κοινή γνώμη ότι στην Ελλάδα είχε επιβληθεί ένα παράνομο καθεστώς βίας από επίορκους αξιωματικούς. Κατά την επίθεση στην Κύπρο, ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στις δύο τορπιλακάτους «Τ1» και «Τ3», οι οποίες τα ξημερώματα της 20 ης Ιουλίου 1974, με την εμφάνιση της τουρκικής ναυτικής δύναμης του ΑΤΤΙΛΑ έξω από την Κερύνεια, απέπλευσαν, αλλά η αμυντική τους προσπάθεια καταπνίγηκε από την έντονη αεροπορική επίθεση, εκεί σκοτώθηκε ο Κυβερνήτης της «Τ3» υποπλοίαρχος ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΤΣΟΜΑΚΗΣ μαζί με όλο το πλήρωμα. Επίσης την ίδια μέρα, το αρματαγωγό «ΛΕΣΒΟΣ», με κυβερνήτη τον πλωτάρχη ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΧΑΝΔΡΙΝΟ, στην Πάφο, βομβάρδισε επί ώρα τον τομέα της τουρκικής στρατιωτικής δύναμης που στάθμευε στο νησί, κάτω από το ενετικό φρούριο της πόλης, μέχρι την τελική της παράδοση. Το γεγονός ότι το συγκεκριμένο πλοίο αποβίβασε τη δύναμη της ΕΛΔΥΚ, που μόλις είχε παραλάβει για την Ελλάδα, παρερμηνεύτηκε από τους Τούρκους ότι δήθεν γίνεται απόβαση του ελληνικού στόλου έτσι, τα τουρκικά αεροσκάφη βύθισαν ένα τουρκικό αντιτορπιλικό, ενώ ένα άλλο υπέστη σοβαρότατες ζημίες.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

Η ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΤΟΥ ΜΙΑΟΥΛΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΤΙΝΑΞΗ ΤΗΣ ΦΡΕΓΑΤΑΣ ΕΛΛΑΣ

Το 1831, στην Ύδρα, ξέσπασε ανταρσία κατά του Καποδίστρια , γιατί οι Υδραίοι πίστευαν ότι ο Κυβερνήτης πήγαινε κόντρα στα συμφέροντά τους, αφού είχε διαφορετικές απόψεις για τα ναυτιλιακά έγγραφα των πλοίων, ενώ παράλληλα ζητούσε την υποταγή τους στο Νόμο. Τα πράγματα έφτασαν σε τέτοιο κρίσιμο σημείο, ώστε στον Καποδίστρια δεν έμενε άλλη λύση, παρά να επανδρώσει τα εθνικά πολεμικά πλοία που ήταν αγκυροβολημένα στον Πόρο και να είναι έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο. Ο Κων. Κανάρης, διοικητής του ναυστάθμου, έλαβε οδηγίες να ετοιμάσει με κάθε μυστικότητα τον παροπλισμένο στόλο. Το κυβερνητικό σχέδιο προέβλεπε αποκλεισμό του λιμανιού της Ύδρας, παρεμπόδιση του απόπλου των πλοίων χωρίς έγκυρα έγγραφα, αποκατάσταση της ηρεμίας και στα άλλα νησιά του Αιγαίου με την επιβολή των νόμων και επαναφορά της επαναστατημένης Σύρου κάτω από τον κυβερνητικό έλεγχο. Αλλά το μυστικό σχέδιο προδόθηκε, και τότε ο Μαυροκορδάτος, πρότεινε και έπεισε τους άλλους να αναθέσουν στο ναύαρχο Ανδρέα Μιαούλη, το έργο της αιφνιδιαστικής κατάληψης του ναυστάθμου του Πόρου. Ο Μιαούλης το δέχτηκε, και τα ξημερώματα της 14ης Ιουλίου 1831, έχοντας μαζί του 200 ένοπλους Υδραίους υπό τον στρατιωτικό διοικητή του Πόρου Χριστόδουλο Μέξη ή Ποριώτη - που είχε διακριθεί στους αγώνες για την Ελευθερία- και τους καλύτερους πλοιάρχους- Σαχτούρη, Κριεζή, Σαχίνη κ.ά- και σαν πολιτικό σύμβουλο τον Αλ. Μαυροκορδάτο, έφθασε στον Πόρο, και με την βοήθεια ντόπιων ενόπλων ανδρών, κατόρθωσε, χωρίς δυσκολίες, να καταλάβει αρχικά το μεγαλύτερο πλοίο του εθνικού στόλου, τη φρεγάτα «ΕΛΛΑΣ» με 64 πυροβόλα.

*** Την περίοδο εκείνη ο Γερμανός φιλέλληνας αξιωματικός Carl Rudolph Bromme ή Brommy (1804 -1860) γνωστός ως «Κάρολος Βράμης», υπήρξε υπασπιστής του ναυάρχου Ανδρέα Μιαούλη, κυβερνήτης Β’ Τάξεως της φρεγάτας «Ελλάς», και μετέπειτα υποδιοικητής του Ναυτικού Διευθυντηρίου του Πόρου από το 1836 ως το 1843, και επιθεωρητής του λιμένος του νησιού. Κατά τη διάρκεια της «ανταρσίας» του Μιαούλη τον Ιούλιο του 1831 στο λιμάνι του Πόρου, έλαβε κι αυτός μέρος.

Μετά την επιστροφή του στην Γερμανία ο Κάρλ έγινε ναύαρχος του νεοιδρυθέντος γερμανικού αυτοκρατορικού στόλου από το 1848 ως το 1853.



Στα απομνημονεύματά του ο Αλέξανδρος Κριεζής, που βρισκόταν εκείνο τον καιρό στην Υδρα, αναφέρει πως η κατάληψη των πλοίων έγινε από τον Αντώνιο Κριεζή και όχι από τον Μιαούλη , που έφτασε στον Πόρο λίγο αργότερα, με τον Σαχίνη και άλλους.

Στο λιμάνι του Πόρου ήταν ακόμη παροπλισμένα οι κορβέτες «Υδρα» και «Νήσος των Σπετσών» με κυβερνήτη τον Κανάρη, τα ατμόπλοια «Αστιγξ» και «Καλαβρία» καθώς και άλλα μικρότερα.

Το ΥΔΡΑ ήταν κορβέτα (ιστιοφόρο) με 26 κανόνια που εντάχθηκε στο στόλο το 1830.

Το πλοίο «Νήσος των Σπετσών» ήταν μία ιστιοφόρος κορβέτα, πρώην ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ, ιδιοκτησία της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας που αγοράσθηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση και εντάχθηκε στον Εθνικό Στόλο στην πρώτη επίσημη σύστασή του το 1830 με το νέο του όνομα.

Το πλοίο «Ψαρά» ήταν μία κορβέτα, εκτοπίσματος 494 τόνων, που εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου το 1830 και παρέμεινε με το όνομα αυτό μέχρι το Δεκέμβριο του 1833, οπότε και μετονομάσθηκε σε «Πρίγκηψ Μαξιμιλιανός».

Κατόρθωσε όμως ο Μιαούλης να καταλάβει το μικρό φρούριο του Πόρου πάνω στο νησάκι του Aγίου Κωνσταντίνου ( Μπούρτζι ή κάστρο Εϊδεκ) όπου εγκατέστησε φρούραρχο τον πλοίαρχο Φαλάγκα, για να ελέγχει με το πυροβολικό του το στενό.

Ο Καποδίστριας δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι οι αντίπαλοί του θα έφθαναν σε τέτοιες ενέργειες. Έστειλε αμέσως το τυπικό τάγμα, το Θ ελαφρο ταγμα
και μια ίλη ιππικού με τον Δημ. Καλλέργη - το μετέπειτα συνταγματάρχη διεκδικητή του Συντάγματος το 1843 από τον Οθωνα - και τον Νικηταρά στην απέναντι του Πόρου ακτή, με εντολή να καταλάβουν το φρούριο. Παράλληλα έκανε διάφορες πολιτικές κινήσεις. Κι επειδή τα αγγλικά και τα Γαλλικά πλοία είχαν φύγει από τον Πόρο, αποφάσισε να στηριχθεί στο Ρώσο ναύαρχο Ρίκορδ. Ο Ρώσος ναύαρχος στην αρχή, δικαιολογημένα, είχε δισταγμούς, αλλά τελικά η ρωσική μοίρα απέπλευσε από το Ναύπλιο, και στις 16 Ιουλίου αγκυροβόλησε μπροστά στο Ρωσικό ναύσταθμο.

Στις 16,19 και 20 Ιουλίου έφτασαν στο Γαλατά τα Ελληνικά στρατεύματα, περίπου 1000 άνδρες με αρχηγό το Νικηταρά.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ξαναστήνουν το τρόπαιο του Οκταβιανού

Μια ιστορική στιγμή, μια ιστορική ναυμαχία και ένα ιστορικό μνημείο θα ξεδιπλώνονται σύντομα στα μάτια των επισκεπτών του Ακτίου στην Πρέβεζα. Εκεί όπου ο Οκταβιανός Αύγουστος έστησε τα περιφανή σημάδια της νίκης του επί του Μάρκου Αντωνίου και της Κλεοπάτρας. Ακόμα και τα έμβολα των πλοίων του στόλου τους είχε περιλάβει στην κατασκευή.
Από το μνημείο αυτό, που το περιγράφουν οι αρχαίοι περιηγητές (o βωμός έχει διαστάσεις 22μ. επί 4,5 και φέρει δύο ζωφόρους), δεν σώζονται σήμερα και πολλά. Οι καταστροφές που υπέστη ξεκινούν από τον 3o αιώνα μ.Χ. με τις επιδρομές των Ερούλων και φτάνουν έως και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιελάμβανε μια πιόσχημη στοά, έναν μεγάλο βωμό και, πιο κάτω, αναλημματικούς τοίχους με αναβαθμούς (όπου είχαν ενσωματωθεί και τα έμβολα) και έναν ναΐσκο αφιερωμένο στους θεούς - προστάτες του νικητή αυτοκράτορα: στον Ποσειδώνα, τον Άρη και τον Απόλλωνα. Προς τιμήν του τελευταίου, μάλιστα, μέσα στη στοά φυτεύονταν δάφνες σε γλάστρες, οι οποίες έχουν εντοπιστεί από τις ανασκαφές.
Ο έφορος αρχαιοτήτων Ηπείρου Κωνσταντίνος Ζάχος, πρόεδρος της Επιστημονικής Επιτροπής Νικόπολης, παρουσίασε στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο μελέτες για την αποκατάσταση του λόφου επί του οποίου εδράζεται το μνημείο και του ίδιου του μνημείου.
Το ΚΑΣ έχει εγκρίνει τη μελέτη για το μουσείο, όπως ενέκρινε και για το μνημείο αλλά και για τη βόρεια νεκρόπολη. Η συνολική χρηματοδότηση για τη Νικόπολη από το ΕΣΠΑ φτάνει τα τέσσερα εκατομμύρια ευρώ.


Πηγή: Έθνος, Α. Κωττή, 15/7/10

Ήπειρος

Το όνομα Ήπειρος ( ή Άπειρος ) σημαίνει «στεριά» και ως πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου αναφέρονται Πελασγοί που είχαν έλθει από την Θεσσαλία. Στην Κορυτσά έχουν βρεθεί και ίχνη Μυκηναϊκού πολιτισμού.
Κατά το Θεόπομπο ( 4ος αιών ) οι ηπειρωτικές φυλές ήσαν 14 ενώ κατά το Στράβωνα 11, όλες Ελληνικές. Σημαντικές φυλές ήσαν οι Σελλοί, οι Μολοσσοί, οι Θεσπρωτοί, οι Χάονες, οι Αθαμάνες, οι Κασσωπαίοι, οι Έλλοπες, οι Δρύοπες, οι Παραβαίοι και οι Αμβρακιώται.
Οι Ηπειρώτες βασιλείς θεωρούσαν ότι κατάγονται από τον Αιακό και τον εγγονό του Αχιλλέα. Σύμφωνα με την τοπική τους παράδοση, από τον υιό του τελευταίου Πύρρο ( Νεοπτόλεμο ), γεννήθηκε ο Μολοσσός, γενάρχης των Μολοσσών. Τον 5ο αιώνα, οι βασιλείς Άδμητος και Θαρύπας κατέστησαν τους Μολοσσούς κυρίαρχη φυλή, ενώνοντας υπό αυτήν όλα τα ηπειρώτικα φύλα. Θεωρείται δε ότι έκτοτε μόνον οι Μολοσσοί είχαν βασιλεία, ενώ οι υπόλοιπες φυλές είχαν «Προστάτας Επετησίους». Από την φυλή των Μολοσσών καταγόταν η Μυρτάλη, η οποία αργότερα επονομάσθηκε Ολυμπιάδα και ενυμφεύθη τον βασιλέα των Μακεδόνων Φίλιππο.
Από τους Νοτιοέλληνες, πρώτοι οι Ηλείοι και μετά οι Κορίνθιοι τον 8ο αιώνα ίδρυσαν αποικίες στα παράλια της Ηπείρου, κτίζοντας τις πόλεις Απολλωνία, Ανακτόριον, Επίδαμνος και Αμβρακία. Στους Περσικούς Πολέμους, οι Αμβρακιώτες έστειλαν 7 πλοία και 500 οπλίτες στις Πλαταιές.
Από τον 6ο αιώνα, η Κόρινθος είχε πετύχει να εξασφαλίσει τον οικονομικό έλεγχο επί των ηπειρωτικών φυλών. H κατάσταση αυτή διατηρήθηκε αμετάβλητη έως τις αρχές του Πελοποννησιακού πολέμου ( 431 - 404 ), όταν οι Μολοσσοί, υπό τον προαναφερθέντα βασιλέα Θαρύπα, έγιναν σύμμαχοι των Αθηνών, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα την εισβολή στην Ήπειρο του αττικού πολιτισμού. Με κύριους φορείς τους Μολοσσούς και το φιλοαθηναίο Θαρύπα σημειώθησαν από τα τέλη του 5ου αιώνος ριζικές μεταβολές ( μεγαλύτεροι και τειχισμένοι οικισμοί, θέσπιση ετησίων αρχόντων και Βουλής, κοπή τοπικού νομίσματος, εισαγωγή αττικού αλφαβήτου και γραφής ). Με πρωτοβουλία των Μολοσσών συγκροτήθηκε το 330 και το «Κοινόν των Μολοσσών», η πρώτη πολιτική ομοσπονδία της περιοχής. Με τη βίαιη έξωση των τελευταίων Αιακιδών ( το έτος 232 ) και την γενίκευση της Δημοκρατίας, δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία των Χαόνων το «Κοινόν των Ηπειρωτών» ( 232 - 168 ), μία νέα, ευρύτερη ομοσπονδία, στην οποία μετείχαν όλα τα ηπειρωτικά φύλα, από τον Αμβρακικό έως τις εκβολές του Αώου.
Μεγάλη στρατιωτική μορφή της Ηπείρου, υπήρξε ο βασιλεύς των Μολοσσών Πύρρος, γνωστός για την εκστρατεία του στη Νότιο Ιταλία (3ος αιών), προς ενίσχυση των Ελλήνων της Μεγάλης Ελλάδος (Τάρας). Με την εμφάνιση και τη βασιλεία του Πυρρού, η αρχαία Ήπειρος απέκτησε για πρώτη φορά ακτινοβολία, πολύ, πέρα από τα σύνορα της. Η εκστρατεία του Πύρρου στην Ιταλία και η αποδυνάμωση της πατρίδος του από μάχιμο πληθυσμό, κατέστη αργότερα η αιτία μεγάλων καταστροφών σε αυτήν, όταν εισέβαλαν οι Ρωμαίοι, νικητές μετά την αιματηρή Μάχη της Πύδνας. Το 167 η Ήπειρος κατελήφθη υπό των Ρωμαίων, με ανυπολόγιστες καταστροφές των πόλεών της και του πολιτισμού της, μετά από έναν αιώνα ωστόσο οι πόλεις της εγνώρισαν ξανά την ακμή έως την Ύστερη Αρχαιότητα που οι περισσότερες έσβησαν ως αποτέλεσμα των βαρβαρικών επιδρομών και της χριστιανικής επικρατήσεως.

ΠΗΓΗ

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

«Τούρκος» με απόφαση της UNESCO ο Καραγκιόζης

Την τουρκική υπηκοότητα έδωσε η UNESCO στον Καραγκιόζη, επικυρώνοντας σχετική απόφαση που είχε ληφθεί πέρυσι από μία υποεπιτροπή της, η οποία απαρτιζόταν από εκπροσώπους έξι χωρών: της Τουρκίας, της Εσθονίας, του Μεξικού, της Βόρειας Κορέας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Κένυας.
Η υποεπιτροπή είχε συνεδριάσει στο Άμπου Ντάμπι και είχε αποδεχθεί την εισήγηση που συνέταξε το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας, βάσει της οποίας τόσο ο Καραγκιόζης όσο και ο Χατζηαβάτης είναι Τούρκοι.
Η απόφαση επικυρώθηκε και από την αρμόδια επιτροπή της UΝΕSCΟ, χωρίς να υπάρξει καμία αντίδραση της Ελλάδος, παρά μόνο μία επιφύλαξη που διατύπωσε η διευθύντρια του Νεότερου Πολιτισμού του υπουργείου Πολιτισμού κυρία Τέτη Χατζηνικολάου, ότι ο Καραγκιόζης αποτελεί άυλη φιγούρα της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας.
Η εξέλιξη αυτή προβληματίζει τα υπουργεία Εξωτερικών και Πολιτισμού. Ήδη, ο Π. Γερουλάνος ζήτησε από τις αρμόδιες υπηρεσίες λεπτομερή ενημέρωση, ενώ ο πρεσβευτής της Ελλάδας στην UΝΕSCΟ Γ. Αναστόπουλος δήλωσε ότι είχε συστήσει εδώ και καιρό στο υπουργείο Πολιτισμού να δηλώσει στην UΝΕSCΟ ότι ο Καραγκιόζης αποτελεί τμήμα της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς.
Κυβερνητικοί παράγοντες αναφέρουν ότι η μοναδική περίπτωση να συμπεριληφθούν και οι πολιτιστικές ενστάσεις της Ελλάδας όσον αφορά τον Καραγκιόζη είναι να υπάρξει ένα είδος συμφωνίας με την Τουρκία.

ΠΗΓΗ

Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

Η Μαθηματική βάση τού Ελληνικού Ημερολογίου

Οι Έλληνες εχώριζαν το έτος σε 12 σεληνιακούς (συνοδικούς )μήνες και , επειδή εγνώριζαν, ότι ο κάθε συνοδικός μήνας δεν είχε ακέραιο πλήθος ημερών ( 29 ½ ημέρες περίπου ), έδιναν στους μήνες διάρκεια 30 ημερών ( τέλειοι μήνες) και 29 ημερών (κοίλοι μήνες) εναλλάξ ( κανένας μήνας δεν είχε 31 ή 28 ημέρες όπως σήμερα), και εφρόντιζαν ώστε η πρώτη ημέρα εκάστου μηνός
να συμπίπτει, κατά το δυνατόν, με την Νέα Σελήνη ( Νουμηνία).
΄Ετσι, όμως, το (σεληνιακό ) έτος, δηλαδή οι 12 σεληνιακοί μήνες, ισοδυναμούσε με άθροισμα 354 ημερών, δηλαδή ήτανε μικρότερο κατά 11 ¼ ημέρες από την πραγματική διάρκεια τού ( ηλιακού ) έτους.
Για να καλύψουν αυτήν την διαφορά, προχώρησαν στην εξής διόρθωση: υπολόγισαν, ότι σε κάθε οκτώ (8) σεληνιακά έτη προέκυπτε έλλειμμα ενενήντα (90) ημερών, δηλαδή ένα έλλειμμα τριών (3) μηνών τών 30 ημερών έκαστος ( 11 ¼ Χ 8= 90 ). Γι΄ αυτό, στην διάρκεια τών οκτώ (σεληνιακών ) ετών, παρενέβαλλαν τρείς (3) εμβόλιμους μήνες:

- έναν στην διάρκεια τού τρίτου έτους,
- δεύτερον στην διάρκεια τού πέμπτου έτους
-και τρίτον στην διάρκεια τού όγδοου έτους ( πλήρης οκτωχρονιά, εννεαετηρίς . Γέμινος 8.33).
Ο μήνας αυτός, συνήθως, έμπαινε εμβόλιμος αμέσως μετά τον μήνα Ποσειδαιώνα ( περίπου, 16 Δεκ.- 15 Ιαν.), και ονομαζότανε: Ποσειδαιών Β΄.
΄Ετσι, μέσα σε 8 ηλιακά έτη, προέκυπτε εξίσωση τού χρόνου μεταξύ τών 8 σεληνιακών ετών και τών 8 ηλιακών ετών!
Με αυτόν τον τρόπο οι Αρχαίοι ΄Ελληνες εδημιούργησαν το δικό τους ημερολόγιο, το οποίο, επειδή στηριζότανε κατά κύριο λόγο στους σεληνιακούς (συνοδικούς ) μήνες και διορθωτικά στο ηλιακό έτος , λέγεται σεληνοηλιακό ημερολόγιο( υπάρχει και το ηλιακό ημερολόγιο, καθώς και το γνησίως σεληνιακό ημερολόγιο).

Άγγελος Λιβαθινός,
ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Κρίσιμο λάθος των Συμμάχων στο Μάλεμε


Του Δημητρη Λυβανιου*

Το πρωί της 20ής Μαΐου 1941, ένας νεαρός Βρετανός αξιωματικός απολάμβανε ένα αξιοπρεπές πρωινό στα Χανιά, προσκεκλημένος ενός Νεοζηλανδού στρατηγού. Καθώς ανασήκωσε το βλέμμα του προς τον ουρανό, παρατήρησε πλήθος αεροπλάνων και αλεξιπτωτιστών. Οταν ο Κ. M. Γούντχαουζ υπέδειξε στον Μπέρναρντ Φρέιμπεργκ, διοικητή των συμμαχικών δυνάμεων της Κρήτης, το αναπάντεχο θέαμα, ο φλεγματικός στρατηγός, αφού συμβουλεύτηκε το ρολόι του, αρκέστηκε να παρατηρήσει: «Ακριβώς στην ώρα τους!». Η ηρεμία του οφειλόταν στο ότι είχε επαρκή, αλλά όχι άριστη, γνώση των γερμανικών κινήσεων. Καθώς η γερμανική κρυπτογραφική μηχανή «Αίνιγμα» είχε ήδη «σπάσει», οι Βρετανοί γνώριζαν πλήρως τον σχεδιασμό της εισβολής. Ωστόσο, η πολύτιμη αυτή πηγή πληροφοριών, με το κωδικό όνομα «Ultra», θα έπρεπε να διαφυλαχθεί με κάθε κόστος και κατά συνέπεια ο Φρέιμπεργκ δεν επρόκειτο να έχει πλήρη πρόσβαση στο υλικό που προερχόταν από αυτήν.

Οταν ο Χίτλερ εξέδωσε στις 25 Απριλίου τη «Διαταγή Αρ. 28» για την «Επιχείρηση Ερμής» εναντίον της Κρήτης, προσδοκούσε ταχύτατη νίκη, καθώς δεν θα έπρεπε να καθυστερήσει η «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα» εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης. Για τις ανάγκες του «Ερμή» συγκεντρώθηκαν 23.000 άνδρες, από τους οποίους περίπου οι μισοί ήταν αλεξιπτωτιστές υπό τη διοίκηση του στρατηγού Κουρτ Στουντέντ. Το μεγαλύτερο μέρος τους θα μεταφερόταν με αεροπλάνα και συρόμενα ανεμοπλάνα, ενώ βαρύς οπλισμός, πυροβολικό και 5.000 άνδρες θα αποβιβάζονταν από τη θάλασσα. Κύριοι στόχοι ήταν τα αεροδρόμια σε Μάλεμε, Ρέθυμνο και Ηράκλειο, η Σούδα και τα Χανιά. Η γερμανική αεροπορία (Luftwaffe), η οποία και διηύθυνε την όλη επιχείρηση, ήταν κυρίαρχη στον αέρα, ενώ οι Βρετανοί στη θάλασσα. Οι υπερασπιστές της Κρήτης ήταν περίπου 42.000, αλλά με ανεπαρκή οπλισμό. Από αυτούς, 10.000 ήταν Ελληνες στρατιώτες και οι υπόλοιποι Αυστραλοί, Βρετανοί και Νεοζηλανδοί. Φυσικά, υπήρχαν και οι Κρητικοί.

Η επίθεση ξεκίνησε στις 20 Μαΐου με ανηλεή αλλά αναποτελεσματικό βομβαρδισμό, λόγω των καλών τεχνικών απόκρυψης των Συμμάχων. Στη συνέχεια, οι αλεξιπτωτιστές έπεσαν κατά κύματα στους στόχους τους. Η έναρξη των επιχειρήσεων ήταν προβληματική. Πολλές μονάδες αλεξιπτωτιστών προσγειώθηκαν σε συμμαχικές θέσεις με αποτέλεσμα να αφανιστούν πλήρως, ενώ τουλάχιστον εκατό ερρίφθησαν στη θάλασσα και πνίγηκαν. Η θέση των αλεξιπτωτιστών ήταν πραγματικά άκρως δυσχερής. Ηταν ουσιαστικά άοπλοι κατά την κάθοδό τους, αφού ο βαρύτερος οπλισμός τους ήταν συσκευασμένος σε ειδικά κιβώτια που θα έπρεπε να περισυλλεχθούν μέσα στον ορυμαγδό της μάχης. Η μόνη προστασία τους ήταν η μανιώδης ταλάντευσή τους στον αέρα προκειμένου να αποφύγουν τα εχθρικά πυρά. Από τη στιγμή όμως που κατόρθωναν να προσγειωθούν, μετατρέπονταν σε ισχυρή δύναμη. Το σθένος των Συμμάχων και η γενναιότητα των Κρητικών, που επιτίθεντο στους αλεξιπτωτιστές με ελαφρά όπλα αλλά και με γυμνά χέρια, συνιστούν πραγματικό έπος, για το οποίο η Κρήτη πλήρωσε σημαντικό φόρο αίματος.

Την πρώτη ημέρα της μάχης, οι Σύμμαχοι αντιστάθηκαν σθεναρά σε Ρέθυμνο και Ηράκλειο, καταφέροντας βαρύτατα πλήγματα στους αλεξιπτωτιστές. Στο Μάλεμε όμως, οι Γερμανοί, παρά τις απώλειές τους, κατάφεραν να σταθεροποιηθούν και να εμπλακούν σε σφοδρές συγκρούσεις με Νεοζηλανδούς. Ωστόσο, ο διοικητής των δυνάμεων που κάλυπτε το αεροδρόμιο, έχοντας ανεπαρκή επικοινωνία με τις μονάδες του, εκτίμησε λανθασμένα την κατάσταση και αποφάσισε το βράδυ να υποχωρήσει, εγκαταλείποντας και το στρατηγικής σημασίας «Υψωμα 107». Ετσι, οι εξουθενωμένοι αλεξιπτωτιστές, παρότι είχαν ελάχιστα πυρομαχικά και αντιμετώπιζαν υπέρτερες δυνάμεις, κατόρθωσαν να ισχυροποιήσουν το προγεφύρωμά τους. Το επόμενο πρωί ερρίφθησαν επιπλέον αλεξιπτωτιστές και το απόγευμα γερμανικά αεροπλάνα κατάφεραν να προσγειωθούν, αν και υπό συνεχή πυρά, μεταφέροντας επίλεκτα στρατεύματα. Η συμμαχική αντεπίθεση στις 22 Μαΐου ήταν ανεπιτυχής και επέτρεψε στους Γερμανούς να καταλάβουν πλήρως το κρίσιμο αεροδρόμιο. Στις 25 Μαΐου, εξαπέλυσαν ισχυρότατη επίθεση, και δύο μέρες αργότερα κατέλαβαν τα Χανιά και τη Σούδα, αναγκάζοντας τον Φρέιμπεργκ να διατάξει την εκκένωση του νησιού. Περίπου 17.000 άνδρες παρελήφθησαν από το βρετανικό ναυτικό σε νυχτερινές επιχειρήσεις, ενώ 12.000 αιχμαλωτίστηκαν.

ΠΗΓΗ

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

ΘΑΛΗΣ ο ΜΙΛΗΣΙΟΣ


ΘΑΛΗΣ ο ΜΙΛΗΣΙΟΣ

'Eζησε στο διάστημα (640-546 π.Χ.).

* Σε όλη την αρχαιότητα θαυμάζονταν ως μεγάλος σοφός, με αποτέλεσμα περί το 582 π.Χ. να χαρακτηριστεί σαν ο πρώτος σοφός του Ελληνισμού.

* Στα Μαθηματικά συνεισέφερε με τις μελέτες του στην Γεωμετρία και την Αστρονομία. Ειδικότερα η προσφορά του κατά τομέα ήταν η παρακάτω:

Στην ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ
+ Εισήγαγε την έννοια των παραλλήλων ευθειών.
+ Εισήγαγε την έννοια των γωνιών και τα πρώτα τους θεωρήματα.
+ Μελέτησε τους Σκιοθηρικούς γνώμονες και τα τρίγωνά τους με τις σκιές τους.
+ Εισήγαγε την απόδειξη των γεωμετρικών προτάσεων, στηριγμένη σε ορισμούς, αξιώματα και κοινές έννοιες της Λογικής.
+ Ανακάλυψε κριτήρια ισότητας και ομοιότητας τριγώνων.
+ Ανακάλυψε το ομώνυμό του, Θεώρημα του Θαλή.
+ Ανακάλυψε το θεώρημα της γωνίας της εγγεγραμμένης στο Ημικύκλιο.
+ Εκτιμάται ότι ανακάλυψε το θεώρημα των τριών γωνιών τριγώνου.
+ Υπολόγισε με όμοια τρίγωνα το 'Yψος των Πυραμίδων (περί το 565 π.Χ.).
+ Υπολόγισε με όμοια τρίγωνα την απόσταση πλοίου από το λιμάνι.

Στην ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ
+ Ανακάλυψε (με σκιοθηρικό γνώμονα) την ανισότητα των εξαμήνων (θερινού και χει-μερινού).
+ Μέτρησε τη διάρκεια του έτους (365 ημέρες).
+ Μελέτησε τις τροπές και τις ισημερίες του 'Hλιου και ανέπτυξε μεθόδους εντοπισμού των αντίστοιχων ημερών μέσα στο έτος.
+ Ανέπτυξε μέθοδο υλοποίησης στο έδαφος της ακριβούς διεύθυνσης Βορράς-Νότος.
+ Εκτιμάται ότι πρόβλεψε μία έκλειψη Ηλίου (Μάιος 585 π.Χ.).
+ 'Eγραψε τα βιβλία "Περί Τροπής και Ισημερίας" και "Ναυτική Αστρολογία".

Οι ενασχολήσεις αυτές οδήγησαν στην ανάπτυξη της Ελληνικής Θεωρητικής Γεωμετρίας και στην απόσπασή της από το σύνολο των εμπειρικών γνώσεων των τεχνών της ζωής.

Βασική του αρχή, για την προέλευση του κόσμου, ήταν η παραδοχή ότι τα πάντα προέρχονται από το ΝΕΡΟ. Η πρωτοπόρα αυτή άποψη για την ενιαία υλική βάση του Σύμπαντος, τον οδήγησε στην δεύτερη βασική του εκτίμηση ότι η Γη μας είναι επίπεδη και επιπλέει στα νερά του μεγάλου Ω-κεανού.

Το σύνολο του έργου του προκάλεσε τον θαυμασμό όλων των Προσωκρατικών Φιλοσόφων, οι οποίοι από τον Θαλή και μετά θεωρούσαν υποχρέωσή τους να καταθέτουν γραπτά τις απόψεις τους, για τα τότε ερωτήματα, σε έργα με τον συνήθη τίτλο "Περί Φύσεως". Έτσι από τον Θαλή και μετά όλοι οι Προσωκρατικοί Φιλόσοφοι χαρακτηρίστηκαν ως "Φυσικοί".

ΠΗΓΗ

Σάββατο, 10 Ιουλίου 2010

«Σπαρτιάτης» 4.600 ετών


Το αξιοσημείωτο του ευρήματος είναι ότι η ανακάλυψη έγινε τυχαία στις ακτές της λίμνης Μπιγκ Τράουτ στο Βόρειο Οντάριο, από ψαράδες της περιοχής, όταν κατέβηκε η στάθμη του νερού, αφήνοντας εκτεθειμένο τον τάφο. Η δε σπανιότητα του ευρήματος έγκειται στο γεγονός ότι οι νόμοι του Καναδά απαγορεύουν τις ανασκαφές σε μεγάλο τμήμα αυτής της περιοχής. Παρ’ όλα αυτά ο Καναδάς έχει αρχαιολογικά ινστιτούτα σε άλλες χώρες και στην Ελλάδα.

Ο σκελετός της ταφής ανήκει σε έναν άντρα ηλικίας ανάμεσα στα τέλη των 30 χρόνων του ή στα 40. «Υψους περίπου 1,54 μ., ο άντρας διέθετε μια πολύ πολύ ρωμαλέα αρσενική σωματική διάπλαση» παρατηρεί ο επικεφαλής της ομάδας που χειρίζεται το εύρημα, καθηγητής Σκοτ Χάμιλτον. Προφανώς ανήκε σε υψηλή τάξη στην εποχή του, συμπεραίνουν εξαιτίας αυτής της φαινομενικά επίσημης ταφής.

Ο άντρας ζούσε περίπου την ίδια εποχή που χτίζονταν οι μεγάλες Πυραμίδες στην αρχαία Αίγυπτο και σπουδαίες πόλεις, όπως η αρχαία Βαβυλώνα. Ομως οι πολικές θερμοκρασίες του Καναδά, έως τους -30 βαθμούς Κελσίου, έκαναν αναγκαστικά τις συνθήκες ζωής πολύ διαφορετικές. Με πειράματα που διενήργησε η ομάδα κάνοντας ισοτοπικά τεστ διαπίστωσε ότι ο προϊστορικός άνθρωπος ζούσε τρώγοντας ψάρια και λίγο κυνήγι της περιοχής.

Ο σπαρτιάτικος τρόπος ζωής και η αποδημητική φύση της τροφής σημαίνουν ότι οι προϊστορικές φυλές του Οντάριο ταξίδευαν τεράστιες αποστάσεις σε ολιγάριθμα γκρουπ. «Ο χειμώνας γενικά είναι εποχή ανάγκης αποθεμάτων και κακουχιών, καθώς το φαγητό σε ορισμένες περιοχές εξαφανίζεται» σημειώνει ο καθηγητής. «Αυτό σημαίνει πως προκειμένου να επιβιώσουν οι άνθρωποι, κάτω από την Αρκτική, χρειαζόταν να ζουν σε έναν εποχικό κύκλο που ήταν ιδιαίτερα κινητικός».

Πάντως, κατά κάποιον τρόπο, ο αρχαίος τρόπος ζωής μοιάζει να έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα.

Και παράλληλα με την τεχνολογία, οι άνθρωποι της περιοχής (περίπου 1.200 άνθρωποι της φυλής Φερστ Νέισον) χρησιμοποιούν ακόμα κανό, παπούτσια για το χιόνι και παραδοσιακά υποδήματα και ενδυμασίες.

* Κόκκινη ώχρα
Η κόκκινη ώχρα που βρέθηκε στα οστά του άντρα θεωρούν πως προστέθηκε στο σώμα του πριν από την ταφή, ως μια κοινή πρακτική που έχει παρατηρηθεί σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Βόρειας Αμερικής.

ΣΟΦΙΑ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ

ΠΗΓΗ

Τετάρτη, 7 Ιουλίου 2010

«Ηταν τολμηρές οι αρχαίες εγχειρήσεις»



Τη χρήση περίτεχνων εργαλείων, που ήταν ανάλογα με τα σημερινά, από τους έλληνες γιατρούς πριν από 2.500 χρόνια, φωτίζει η αρχαιολόγος Μαρία Σούτου
Σήμερα μπορεί να έχει πρώτη θέση στο χειρουργείο, αλλά πριν από 2.500 χρόνια δεν είχε μόνο ιατρικό ρόλο. Βοηθούσε και τις γυναίκες στην Περσία να αφαιρούν τη μαστίχα που χρησιμοποιούσαν στα βλέφαρα- ως αρχαία μάσκαρα! Ο λόγος για μια μεταλλική λαβίδα. Ακόμη, μια ψαλίδα σήμερα μπορεί να έχει οδοντιατρική χρήση, αλλά στην αρχαιότητα βοηθούσε στην προσθετική χαμένων μελών.

Φως στην ιστορία των ιατρικών εργαλείων της αρχαιότητας- μια ενδιαφέρουσα συλλογή διαθέτει το Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά- ρίχνει τώρα η αρχαιολόγος Μαρία Σούτου, που έδωσε διάλεξη στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Και αποκαλύπτει πως τα ιατρικά εργαλεία έχουν τη δική τους ιστορία, που φτάνει έως τα ομηρικά έπη. «Οι Έλληνες ιατροί, και ιδιαιτέρως την Ελληνιστική Εποχή, είναι τολμηροί επειδή κατέχουν ανατομικές γνώσεις», επισημαίνει στα «ΝΕΑ» η κ. Σούτου. «Για πρώτη φορά η γνώση αυτή μεταφέρεται στον αριθμό των ιατρικών εργαλείων σε αντιστοιχία με τις διαφαινόμενες ειδικότητες. Η τυ πολογία των αρχαίων ιατρικών εργαλείων είναι απόλυτα συγκρίσιμη με τα σημερινά. Από τα ευρήματα γνωρίζουμε, μάλιστα, ότι τα ιατρικά εργαλεία είναι κατ΄ εξοχήν από μέταλλο- δηλαδή χαλκό ή ορείχαλκο- ενώ σε εργαλεία που απαιτούσαν ευκαμψία, όπως οι καθετήρες, το προτιμούμενο υλικό ήταν ο μόλυβδος. Οσον αφορά τις φαρμακοθήκες, πιθανώς ήταν από ξύλο, ελεφαντοστούν ή και γυαλί. Και η ταξινόμηση των εργαλείων είναι βασικό καθήκον του ιατρού. Δεν είναι τυχαίο που ο Ιπποκράτης δίνει οδηγίες για την τάξη της εργαλειοθήκης- απαραίτητη για την άμεση ιατρική επέμβαση», προσθέτει η αρχαιολόγος.

Πέρα από τα εργαλεία, απαραίτητα βοηθήματα για έναν γιατρό ήταν τα φυτά (ροδιά, σχίνος, κρόκος) που παρείχε απλόχερα η φύση, η οποία ουκ ολίγες φορές έδινε μαθήματα ιατρικής επιστήμης.

Ο Γαληνός (2ος αι. μ.Χ.), για παράδειγμα, αναφέρει ότι μια τυφλή από καταρράκτη κατσίκα έξυνε τον πάσχοντα οφθαλμό της σε αγκάθι σχίνου και ύστερα από λίγο μπορούσε να κινηθεί με άνεση. Δηλαδή καταβύθισε τον φακό, οι φωτεινές ακτίνες πέρασαν στον αμφιβληστροειδή και έτσι αποκαταστάθηκε η όρασή της!

Πέρα από την πραγματικότητα όμως ο μύθος θέλει ως πρώτο δάσκαλο της Ιατρικής τον Απόλλωνα και ως γιο του, τον θεό της Ιατρικής, Ασκληπιό, ο οποίος γεννήθηκε με απολλώνεια τομή, τη γνωστή μας καισαρική. Ο Ασκληπιός μάλιστα θανατώθηκε από τον Δία, όταν ο Αδης έκανε παράπονα πως λόγω του Ασκληπιού είχε μειωθεί ο αριθμός των νεκρών στον Αδη.


Ομηρικές... απολυμάνσεις

Πόσο πίσω όμως πηγαίνει η ιστορία της Ιατρικής; «Ο Ομηρος είναι βέβαιο πως δεν στερείται ιατρικής κατάρτισης, καθώς όχι μόνο χρησιμοποιεί τον όρο "ιατρός", αλλά και επειδή παρέχει πλήθος ιατρικών πληροφοριών», επισημαίνει η Μαρία Σούτου. Στην Οδύσσεια, το ανάκτορο της Ιθάκης απολυμαίνεται μετά τον φόνο των μνηστήρων, ενώ η Αφροδίτη συμβουλεύει τον Αχιλλέα να δέσει το τραύμα του με φυτό που εν συνεχεία ονομάστηκε αχίλλειον και είναι αποτελεσματικό για τις πληγές από ατσάλι. «Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως σύμφωνα με τον Γεράσιμο Ρηγάτο καταγράφονται περίπου 700 ομηρικές λέξεις στη σύγχρονη ιατρική ορολογία».


Ιαματικά φυτά

Ραπάνι: ορεκτικό, αντιβηχικό, βοηθά στη διάλυση λίθων σε νεφρό και χολή.

Χολοκούκι: καθαρτικό Υοσκύαμος (φωτό δεξιά): ανακατεμένο με κρασί για τον πυρετό και τον τέτανο.

Αβρουνιά: εγκαύματα από τον ήλιο.

Αντράκλα: για τον πονοκέφαλο και το έλκος στομάχου Στόρακας: για τον βήχα και το άσθμα Απήγανος (φωτό αριστερά):

ως αντίδοτο στα δαγκώματα φιδιών και για τη δύσπνοια.

Ασκέλλα: διουρητικό, καρδιοτονοτικό, αποχρεμπτικό και επουλωτικό τραυμάτων.

ΠΗΓΗ

Τα κανόνια του Αρχιμήδη

Live Science

Η θεαματική πυρπόληση του ρωμαϊκού στόλου από τον Αρχιμήδη με τη χρήση κατόπτρων κατά την πολιορκία των Συρακουσών είναι μια ιστορία λίγο ως πολύ γνωστή σε όλους. Είναι όμως αλήθεια;

Όχι, υποστηρίζει ο μηχανολόγος Cesare Rossi, του Πανεπιστημίου Federico II της Νάπολης, ο οποίος, στην πρόσφατη μελέτη του με τίτλο «Archimedes' Cannons against the Roman Fleet?» θεωρεί ότι ο μεγάλος μαθηματικός απέκρουσε τους εισβολείς χρησιμοποιώντας κανόνια ατμού!

Είναι γεγονός ότι η αντιμετώπιση των Ρωμαίων με κάτοπτρα είναι στην πραγματικότητα ένας θρύλος των μεσαιωνικών χρόνων. Από τις αρχαίες πηγές, ο φυσικός και φιλόσοφος Γαληνός αναφέρει μια συσκευή πυρπόλησης που χρησιμοποιήθηκε εναντίον του ρωμαϊκού στόλου, η λεπτομέρεια όμως με τα κάτοπτρα απουσιάζει, όπως και σε όλη την αρχαία γραμματεία. Αντίθετα, ο Πλούταρχος μιλάει για μια μακρόστενη μηχανή που ανάγκασε τους Ρωμαίους να εγκαταλείψουν την πολιορκία των Συρακουσών, ενώ άλλοι συγγραφείς αναφέρουν ένα κανόνι ατμού σε σχέση με τον Αρχιμήδη. Μάλιστα, ο Leonardo da Vinci είχε σχεδιάσει ένα παρόμοιο κανόνι αναφέροντάς το ως επινόηση του μεγάλου αρχαίου μαθηματικού. Έτσι, είναι πολύ πιθανότερο τα κάτοπτρα του θρύλου να ήταν στην πραγματικότητα κανόνια ατμού.

Με βάση τις πληροφορίες αυτές, η μελέτη του Rossi κινήθηκε στον καθορισμό της λειτουργίας και τον υπολογισμό των δυνατοτήτων ενός κανονιού ατμού. Έτσι, το όπλο περιείχε μια δεξαμενή με νερό το οποίο θερμαινόταν για να μετατραπεί τελικά σε ατμό και να δώσει ώθηση σε πήλινα σφαιρικά βλήματα τα οποία τελικά εκτοξεύονταν από την κάνη του. Κάθε βλήμα περιείχε το γνωστό, κυρίως από το Βυζάντιο, «ελληνικό πυρ» ή «υγρό πυρ» , μια μάζα από άγνωστα σε εμάς αλλά πάντως εύφλεκτα υλικά. Έτσι, η βολή προκαλούσε εκρήξεις και τελικά πυρπόληση των στόχων.

Ο Rossi και η ομάδα του υπολόγισαν επίσης ότι ο ατμός που παραγόταν είχε τη δυνατότητα να στείλει ένα βλήμα βάρους 6 κιλών στο στόχο του με ταχύτητα 60 μ. ανά δευτερόλεπτο. Η ταχύτητα αυτή επέτρεπε επιτυχείς βολές σε στόχους σε απόσταση μέχρι και 150 μ. Αντίθετα, μια παλαιότερη μελέτη των Ιωάννη Στάκα και Ευάγγελου Σταμάτη σχετικά με τη χρήση αναφλεγόμενων κατόπτρων είχε δείξει ότι εκείνα επέτρεπαν την πυρπόληση μόνο μικρών ξύλινων πλοιαρίων και μπορούσαν να δημιουργήσουν μικρής έκτασης φλόγες που καταστέλλονταν εύκολα.

Η μελέτη του Rossi εμφανίστηκε πρόσφατα σε παγκόσμιο συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε στις Συρακούσες στις αρχές Ιουνίου ενώ δημοσιεύεται στον σχετικό τόμο «The Genius of Archimedes: 23 Centuries of Influence on Mathematics, Science and Engineering».

Πηγή: Live Science, 28/06/10

Μ.Α.Β.Η. Κομμάτι της ιστορίας μας 1941-1944



Μ.Α.Β.Η. Κομμάτι της ιστορίας μας

Τα 50 χρόνιας της κόκκινης δικτατορίας-απομόνωσης δεν μας απέκοψαν μόνο από το εθνικό κέντρο αλλά και από την ίδια την Ιστορία μας. Από τότε που αυτή η ιστορία γράφετε χωριστά από την υπόλοιπη Ήπειρο, γεγονότα όπως ο Αυτονομικός Αγώνας(1914), Σχολικό Κίνημα (1935) και ΜΑΒΗ (1942-1944) που κοσμούν την ιστορία της ιδιαίτερης πατρίδα μας, παραμένουν άγνωστα ακόμα και στην πλειοψηφία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού. Καταντήσαμε (γιατί για κατάντια πρόκειται), να θεωρούμαι γραφικούς ή εξτρεμιστές όσους αναφέρονται στους αγώνες των προγόνων μας. Πριν από λίγες μέρες γράφτηκαν κάποια συνθήματα στη Μουζίνα με την υπογραφή της ΜΑΒΗ. Η ιστορία της Οργάνωσης δεν έχει καμία σχέση με τους πρώιμους αγωνιστές των μπλε σπρέι, ωστόσο ήταν μια αφορμή για να γράψουμε κάτι.
Το Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου (MABH), ήταν αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε στον γεωγραφικό χώρο της Βορείου Ηπείρου κατά την διάρκεια της ιταλικής και γερμανικής κατοχής της Αλβανίας από τον Άξονα (1941-1944).

Ίδρυση
Με την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την Βόρειο Ήπειρο (Απρίλιος 1941), σημειώθηκαν βιαιότητες στην περιοχή, από ομάδες ατάκτων ενόπλων καθώς και ιταλικού στρατού. Το Μάιο του 1942 οργανώθηκαν τα πρώτα αντάρτικα τμήματα από Βορειοηπειρώτες στην περιοχή του Δέλβινου, επικεφαλής ήταν δύο ντόπιοι αξιωματικοί του ελληνικού στρατού: Ο Σπυρίδων Λύτος και ο Ιωάννης Βιδέλης. Τον ίδιο μήνα Βορειοηπειρώτικα αντάρτικα οργανώθηκαν και σε άλλες περιοχές: Δρόπολη, Ρίζα, Χειμάρρα, Αυλώνας, Λιούντζη, Πωγώνι, Λεσκοβίκι, Κορυτσά. Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου στα Τίρανα, σε συγκέντρωση Βορειοηπειρωτών εκπροσώπων, συγκροτήθηκε η ΜΑΒΗ. Επικεφαλής της ΜΑΒΗ τίθεται ο Βασίλειος Σαχίνης, άλλα βασικά στελέχη της ήταν οι: Ηλίας Κώνστας, Γιώργος Τάσος, Σπύρος Ντάσιος και ο Χειμαριώτης εισαγγελέας Αναστάσιος Κοκκαβέσης. Το αρχηγείο του Μ.Α.Β.Η. ήταν ο Άγιος Δημήτριος, η κεντρική εκκλησία του χωριού Γλύνα Βορείου Ηπειρου

Στόχος και πεδίο δράσης
Κύριος στόχος της ήταν η προστασία των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου και, λόγω των διάφορων αντάρτικων και δοσίλογων οργανώσεων που δρούσαν εκείνη την περίοδο στην ευρύτερη περιοχή ανεξέλεγκτα λόγω της έλλειψης κάποιας κρατικής αρχής για την προστασία των πολιτών.
Οι κύριες περιοχές δράσης της ΜΑΒΗ ήταν η περιοχή του Δέλβινου, της Δρόπολης, της Χειμάρρας, του Βούρκου (η ευρύτερη περιοχή των Αγίων Σαράντα), της Ρίζας και της Ζαγοράς (περιοχή κοντά στην Πρεμετή).

Αλβανική αντίσταση
Στα τέλη του 1942 ιδρύεται η αριστερή αλβανική οργάνωση Front Nacional Cilirimitar (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) με επικεφαλής τον Ενβέρ Χότζα, την ίδια εποχή δρα στην ευρύτερη περιοχή και η φιλοναζιστική Bali Competar, τα στελέχη της είναι γνωστά και ως «Μπαλίστες», μεταξύ των ελληνικών πληθυσμών της περιοχής . Γενικά οι αλβανικές ένοπλες ομάδες αν και διέφεραν ριζικά οι επιδιώξεις τους, στο θέμα της Βορείου Ηπείρου διατηρούσαν κοινή στάση: υπαγωγή της περιοχής στο αλβανικό κράτος χωρίς αυτονομία και σταδιακό εξαλβανισμό της.

Σχέση με ελληνική αντίσταση
Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Βασιλείου συγγραφέα και ερευνητή των αρχείων του ελληνικού κράτους και του υπουργείου εξωτερικών, η οργάνωση είχε την στήριξη του ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα. Είναι όμως αξιοπρόσεκτη η στάση του ΕΑΜ που τάχθηκε ενάντια στην δράση της ΜΑΒΗ. Η συμβολή μάλιστα του ΕΑΜ υπήρξε ενεργή συνεργαζόμενο άμεσα με την οργάνωση του Ε. Χότζα κατά της ΜΑΒΗ, στον τομέα των πληροφοριών. Σε συναντήσεις στελεχών των δύο όμορων, ιδεολογικά, αντάρτικων οργανώσεων (ελληνικής και αλβανικής) υποστηρίχθηκε κοινή πολιτική στα εξής σημεία:

* Εκδίωξη των δυνάμεων του ΕΔΕΣ από τα σύνορα και να αποκοπεί η ΜABH

* Να υπαχθεί η ΜABH στην οργάνωση του Ε. Χότζα (με βία η χωρίς)

* Να συλληφθεί πάση θυσία ο Β. Σαχίνης.

Σταδιακό τέλος της δράσης
Στις 17 Νοεμβρίου 1943, ο αρχηγός της ΜΑΒΗ, Βασίλειος Σαχίνης, συλλαμβάνεται από άτομα της οργάνωσης του Εμβέρ Χότζα στο Αργυρόκαστρο, οι οποίοι κατόπιν εντολής, αφού τον βασανίζουν για να αποσπάσουν πληροφορίες, τον εκτελούν. Στις 3 Δεκεμβρίου δολοφονείται ο επικεφαλής της οργάνωσης στην περιοχής Χειμάρρας, Γεώργιος Μπολάνος . Ακολούθησε η καταστροφή του χωριού Γλυνά, στην περιοχή Αργυροκάστρου που αποτελούσε βάση της ΜΑΒΗ. Από τον Δεκέμβριο του 1944 ενεργό ρόλο αναλαμβάνει ο Γρηγόριος Λαμποβιτιάδης, γιατρός από το Αργυρόκαστρο.
Τρομοκρατικές επιθέσεις το 1984, 1991 και 1994
Τα έτη 1984, 1991 και 1994, πραγματοποιήθηκαν επιθέσεις τρομοκρατικού τύπου, κατά αλβανικών στόχων, σε Αλβανία και Ελλάδα. Η οργάνωση που ανέλαβε την ευθύνη για τις επιθέσεις έφερε το ίδιο όνομα (Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου). Δεν υπάρχουν στοιχεία, όμως, για υποτιθέμενη σύνδεση με την ιστορική αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε την δεκαετία του ’40, καθώς υπάρχει μεγάλο χρονικό κενό και δεν έχουν υποστηριχθεί υποθέσεις για πιθανή επιβίωσή της καθ’ όλο το διάστημα του καθεστώτος Ε. Χότζα στην Αλβανία.

ΠΗΓΗ

Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Γρηγόρης Αυξεντίου ο Αθάνατος αϊτός του Μαχαιρά.






Γρηγόρης Αυξεντίου ο Αθάνατος αϊτός του Μαχαιρά.

Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν».
Γρηγόρης Αυξεντίου.

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου γεννήθηκε στο χωριό Λύση της επαρχίας Αμμοχώστου, που βρίσκεται ανάμεσα στη Λευκωσία και την Αμμόχωστο, στις 22 Φεβρουαρίου του 1928. Από τη φύση του ήταν παράτολμος και ατίθασος, ενώ είχε γαλουχηθεί με εθνικά και θρησκευτικά ιδεώδη.
Οι γονείς του, Πιερής και Αντωνού, ήταν εύποροι αγρότες. Είχε και μια αδερφή, την Χρυσταλλού Αυξεντίου-Σουρουλλά
Ο Γρηγόρης μετά το δημοτικό σχολείο του χωριού του φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και ακολούθως έφυγε για την Ελλάδα με σκοπό να γίνει στρατιωτικός. Για να σπουδάσει, πήρε πρώτα την ελληνική υπηκοότητα και ξεγράφτηκε ουσιαστικά από την τότε αγγλοκρατούμενη Κύπρο. Μπήκε τελικά στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και παράλληλα μελετούσε φιλολογία σκοπεύοντας να παρακολουθήσει αργότερα τη Φιλοσοφική. Το 1949 απέτυχε στις εξετάσεις της Σχολής Ευελπίδων και γράφτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του Ελληνικού Στρατού και έλαβε κατάρτιση ανθυπολοχαγού. Εκεί αφού αποφοίτησε, έκανε τη στρατιωτική του θητεία στον 1° λόχο του 613ου τάγματος πεζικού, στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα και αλλού, απ’ όπου και έστελνε φλογερά πατριωτικά γράμματα στους δικούς του, αναφέροντας ότι εκεί αισθανόταν περήφανος γιατί έκανε το καθήκον του προς την πατρίδα.
Τελείωσε τη θητεία του στις 15/11/1952 και επέστρεψε στην Κύπρο, όπου άρχισε να εργάζεται στα κτήματα του πατέρα του σαν οδηγός, μεταφέροντας εργάτες από τη Λύση στην Αμμόχωστο. Εκείνη την περίοδο αρραβωνιάζεται.
Τον Ιανουάριο του 1955 μυήθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α. (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών, με κύριο στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα) από τον Ανδρέα Αζίνα και είχε την πρώτη του επαφή με το Γρίβα στις 20/1/1955, που ήταν αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. και μπήκε στον αγώνα κατά των Άγγλων.
Αντί του καθιερωμένου όρκου, ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής δέχτηκε τον λόγο της στρατιωτικής τιμής του Αυξεντίου.
Την άνοιξη του ιδίου χρόνου συμμετείχε στις επιθέσεις κατά της Ηλεκτρικής Εταιρείας και του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Λευκωσίας. Πολύ γρήγορα διακρίθηκε για τις ηγετικές του ικανότητες και ο Γρίβας, αναγνωρίζοντας το ήθος και τον πατριωτικό του ζήλο, του δίνει την θέση του υπαρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α και του αναθέτει την στρατολόγηση και εκπαίδευση ανδρών στον τομέα της Αμμοχώστου σε συνεργασία με τις οργανωμένες ήδη ομάδες της περιοχής, που δρούσαν στις τάξεις του ΕΜΑΚ (Εθνικό Μέτωπο Απελευθερώσεως Κύπρου), όπου και τον θέτει επικεφαλή. Μέσα στην Οργάνωση πήρε το κωδικό όνομα «Ζήδρος» (το αγωνιστικό του ψευδώνυμο παρέπεμπε στο Ζήδρο, το Δυτικομακεδόνα κλεφταρματολό επί Τουρκοκρατίας.), το οποίο και κράτησε μέχρι τον ηρωικό του θάνατο. Κατά τη διάρκεια της σύντομης αντιστασιακής του δράσης έλαβε και τα ψευδώνυμα «Ρήγας», «Αίαντας», «Άρης», «Μάστρος», «Ανταίος» και «Ζώτος» και έγινε το φόβητρο των Άγγλων και ο θρύλος των συμπατριωτών του.
Ήταν ηγετική φυσιογνωμία και διέθετε οργανωτικές και στρατιωτικές αρετές. Ήταν ο μόνος από τους νεαρούς μαχητές που διέθετε στρατιωτική κατάρτιση, αλλά παράλληλα διακρινόταν για τις πνευματικές του αρετές, την αγάπη και τη στοργή που έδειχνε προς τους συντρόφους του, τους οποίους και στήριζε, ενδυνάμωνε και ενίσχυε με σθένος, αγωνιστικότητα και αυταπάρνηση.
Ο Αυξεντίου ήταν ο πρώτος τομεάρχης της ΕΟΚΑ στην περιοχή Αμμοχώστου και την 1η Απριλίου του 1955, πρώτη μέρα του αγώνα κατά των Άγγλων, επειδή ανακαλύφθηκε το αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσε για την επιχείρηση ανατινάξεων στις πετρελαιοαποθήκες της αγγλικής βάσης Δεκέλειας, βγήκε στα βουνά και ηγήθηκε των επιθέσεων εναντίον αγγλικών στόχων στον τομέα του. Από τότε μέχρι το τέλος της ζωής του έζησε στην παρανομία διευθύνοντας ανταρτικές ομάδες.
Δεν άργησε να γίνει ο υπ’ αριθμόν ένα καταζητούμενος από τους Άγγλους, οι οποίοι τον επικήρυξαν αρχικά με 250 λίρες και στην συνέχεια, με το υπέρογκο για την εποχή, ποσό των 5.000 λιρών, επειδή ανατίναξε αγγλικές περιουσίες.
Μετά την επικήρυξη του καταφεύγει στην οροσειρά τού Πενταδάκτυλου, σε μια φυσική στενόχωρη σπηλιά. Εκεί τον βρήκε ο βοσκός από τη Λάπηθο, γέρο Γιώργος Ζοππής και άρχισε να τον τροφοδοτεί, εκμεταλλευόμενος το επάγγελμά του που δικαιολογούσε την καθημερινή παρουσία του στο βουνό. Εκεί ο Αυξεντίου μαθαίνει στους αγωνιστές την χρήση των όπλων, καθώς και τεχνικές ανταρτοπόλεμου.
Στην περιοχή κατέφυγαν τον επόμενο καιρό και άλλοι αντάρτες, οπότε ο Αυξεντίου σκέφτηκε πως ήταν αναγκαία η ύπαρξη συνεχούς υδροδότησής τους, διότι, όπως έλεγε, «την πείνα μπορείς να την αντέξεις, αλλά τη δίψα όχι». Σκέφτηκε πολύ το θέμα, έδερνε συνεχώς το μυαλό του, σε σημείο που η εξεύρεση νερού τού έγινε έμμονη ιδέα. Η πίστη, όμως, δεν του έλειψε ποτέ. Έτσι, ένα καλό πρωινό, πήρε τον κούσπο και άρχισε να κτυπά με δύναμη σε συγκεκριμένο σημείο της οροφής της σπηλιάς. Οι σύντροφοί του όχι μόνο παραξενεύτηκαν για την ενέργειά του αυτή, αλλά και από μέσα τους γελούσαν κοροϊδευτικά. Όμως, σε κάποια στιγμή, το θαύμα έγινε: Μαζί με το ποτάμι ιδρώτα, που έτρεχε από το πρόσωπο και το κορμί του ήρωα, άρχισε να στάζει και νερό στο κεφάλι του, η ροή, μάλιστα όλο και δυνάμωνε. Η έκπληξη όλων γι’ αυτό που έβλεπαν ήταν μεγάλη, οπότε ο Γρηγόρης, ρίχνοντας, κάτω τον κούσπο με ανακούφιση, φώναξε δυνατά: «Είδετε βρε τι σημαίνει να πιστεύκεις σε κάτι; Εγιώ αν δεν επίστευκα, νερόν δεν θα ευρίσκαμεν. Να πιστεύκετε, λοιπόν, να πιστεύκετε!..».
Το γεγονός, απέδειξε ότι η δύναμη της πίστης ήταν πολύ βαθιά ριζωμένη στην ψυχή του Γρηγόρη.
Η δράση του ήταν πλούσια τόσο στον Πενταδάκτυλο όσο και στο όρος Τρόοδος όπου κατέφυγε αργότερα.
Κρυφά παντρεύτηκε και κάτω από μυθιστορηματικές συνθήκες την ως τότε μνηστή του Βασιλεία Παναγή, μια νύχτα στο μοναστήρι του Αχειροποιήτου στις 10/6/1955. Ποτέ οι Άγγλοι δεν μπόρεσαν να πιάσουν το «Ζήδρο», όσες και αν κάνανε προσπάθειες. Πάντα τους ξέφευγε.
Οι μάχες διαδέχονται η μια την άλλη: Αγύρτα, Λάπηθος, Πεδουλάς, Δευτερά.
Στις 11 Δεκεμβρίου 1955 επέδειξε τις εξαίρετες στρατιωτικές του ικανότητες στην ιστορική μάχη των Σπηλιών, παρασύροντας δυο φάλαγγες των Άγγλων στρατιωτών, που ανηφόριζαν προς τα κρησφύγετα, να συγκρουστούν μεταξύ τους.
Πολλά και τα κουφάρια που οι αποικιοκράτες αναγκάστηκαν να μετρήσουν στα Χανδριά, το Μάρτιο του 1956. Εκεί έπεσε ένας από τους καλύτερους πολεμιστές του Αυξεντίου, ο Χρήστος Τσιάρτας. Το Πάσχα του 1956 βρίσκει τον ήρωα ν’ αναρρώνει στο ιστορικό (ιδρύθηκε το 1148) μοναστήρι του Μαχαιρά, μετά από εγχείρηση. Εκεί συνέβη και το πρωτοφανές της εμφάνισής του ενώπιον των διωκτών του, όταν πάνω από 100 Άγγλοι αξιωματικοί και στρατιώτες έζωσαν το μοναστήρι. Μεταμφιεσμένος σε καλόγερο, με γενειάδα και ράσο, ο Γρηγόρης Αυξεντίου παρουσιάστηκε και συστήθηκε στον Άγγλο επικεφαλής αξιωματικό ως ο «πάτερ-Xρύσανθος» και στην συνέχεια τους…κέρασε.
Ο Διγενής τού ανέθεσε μαζί με τον τομέα Πιτσιλιάς και τα χωριά της Ορεινής – Μαχαιρά. Τον Ιούλιο του 1956 προστέθηκαν στον τομέα του και τα κρασοχώρια Λεμεσού.
Στις 31 Δεκεμβρίου του 1956, παραμονή Πρωτοχρονιάς, κυκλώνεται μαζί με τα παλικάρια του στο χωριό Ζωοπηγή και ακολουθεί σφοδρή σύγκρουση. Ο Αυξεντίου τραυματίζεται, αλλά διαφεύγει, αφήνει όμως νεκρό πίσω, τον συναγωνιστή του Μάκη Γεωργάλλα.
Την 1η Μαρτίου του 1957, οι Άγγλοι ξαναεισβάλλουν στο μοναστήρι του Μαχαιρά. Υποβάλουν σ’ εξαντλητική ανάκριση τον αγωγιάτη της Μονής και τον αναγκάζουν ν’ αποκαλύψει ότι ο Αυξεντίου έχει κατασκευάσει καταφύγιο-κρύπτη ένα χιλιόμετρο πιο κάτω.
Στις 3 Μαρτίου 1957, Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετό του κοντά στον Μαχαιρά. Ο Γρηγόρης φώναξε τότε:
«Σύντροφοι, ο θεός να με βγάλει ψεύτη, προδοθήκαμε».
«Αρχηγέ, μαζί σου και στον θάνατο» ψιθύρισαν όλοι.
Δεν πρόλαβαν να τελειώσουν την κουβέντα τους και οι στρατιώτες έφθασαν στην είσοδο του κρησφύγετου. Φώναξαν στους άνδρες να παραδοθούν όμως καμία απάντηση.
Η μάχη κράτησε για ώρες. Στην ομάδα του ήταν οι Ανδρέας Στυλιανού, Αυγουστής Ευσταθίου, Αντώνης Παπαδόπουλος και Φειδίας Συμεωνίδης, τους οποίους, όμως, διέταξε να βγουν από το κρησφύγετο και να παραδοθούν για να σωθούν, ενώ αυτός έμεινε και πολέμησε μόνος επί 10 ώρες τους εχθρούς, τραυματισμένος από θραύσμα χειροβομβίδας.
«Εσείς να βγείτε», είπε ο Γρηγόρης στους άνδρες του, «Θα σας χρειαστεί αλλού η πατρίδα. Εγώ πρέπει να μείνω εδώ για να πολεμήσω για την πατρίδα μας».
Ο ίδιος αποφασισμένος να μην πέσει ζωντανός στα χέρια των Άγγλων και αν χρειαστεί να θυσιαστεί τους είπε επί λέξη:

Μέχρι σήμερα μαθαίνατε πώς πολεμούν οι Έλληνες. Σήμερα θα μάθετε και πως πεθαίνουν.

Σε προτροπές τών Άγγλων να παραδοθεί είχε μόνο μία απάντηση να δώσει «Μολών Λαβέ». Αμέσως, τέσσερις στρατιώτες όρμησαν μέσα στην σπηλιά. Ο Αυξεντίου τους υποδέχτηκε με καταιγιστικά πυρά. Οι τρεις Βρετανοί οπισθοχώρησαν έντρομοι, ο τέταρτος, ένας δεκανέας, έπεσε νεκρός.
Σύμφωνα με μαρτυρία του συμπολεμιστή του Αυγουστή Ευσταθίου, που μετά τη ρίψη χειροβομβίδας στο κρησφύγετο επέστρεψε, με υπόδειξη των Άγγλων, για να διακριβώσει αν ο Αυξεντίου ήταν ζωντανός και να τον πείσει να παραδοθεί. Ο Αυγουστής προτίμησε να μείνει μαζί με τον αρχηγό του.
Ο Γρηγόρης φώναξε: «Τώρα είμαστε δύο. Ελάτε να μας πάρετε». Και η μάχη συνεχίστηκε ως το απόγευμα. Προσπάθειά τους ήταν να κρατήσουν τη μάχη μέχρι να νυχτώσει και επωφελούμενοι από το σκοτάδι να διαφύγουν. Οι Άγγλοι στρατιώτες, που αντιλήφθηκαν τον σκοπό τους, περιέλουσαν το κρησφύγετο με βενζίνη, το πυρπόλησαν και έκαψαν ζωντανό τον Αυξεντίου, ενώ ο Αυγουστής Ευσταθίου, με βαριά εγκαύματα, επιχειρεί έξοδο και συλλαμβάνεται. Οι εμπρηστικές βόμβες πετρελαίου, των μισελλήνων του Λονδίνου, λαμπαδιάζουν τα πάντα. Έτσι, καιόμενος σαν λαμπάδα, έπεσε ο Γρηγόρης Αυξεντίου, άμορφη μάζα από καμένη σάρκα, πυροβολώντας ως το τέλος, Κυριακή 3 Μαρτίου 1957. Οι ισχυρές δυνάμεις των Άγγλων υπέστησαν όμως πρωτοφανείς απώλειες (πάνω από 40 οι νεκροί, ακόμα περισσότεροι οι τραυματίες).
Όπως έγραψαν εφημερίδες της εποχής:
Τις απογευματινές ώρες τού Σαββάτου, απόσπασμα του Βρεταννικού Στρατού από 60 άνδρες εκινήθη προς την Μονή, την οποία και εκύκλωσε για να συλλάβει τον καταδιωκόμενο Αγωνιστή. Οι Βρεταννοί στρατιώται ανεστάτωσαν κυριολεκτικώς την Μονή και έθεσαν υπό κράτησιν όλους τους μοναχούς, περιλαμβανομένου και του Ηγουμένου, τους οποίους και εκακοποίησαν για να τους αποσπάσουν πληροφορίες περί του ακριβούς σημείου όπου εκρύπτετο ο Αυξεντίου. Κανείς όμως μοναχός δεν είπε τίποτα. Κατά την διάρκεια της ερεύνης στην περιοχή γύρω από το μοναστήρι, οι Βρεταννοί στρατιώται ανεκάλυψαν μια σπηλιά κρυμμένη μέσα σε θάμνους.
Ο επί κεφαλής τού Βρεταννικού αποσπάσματος Ανθυπολοχαγός Middleton πλησίασε την είσοδο της σπηλιάς και εφώναξε: «Ρίξε τα όπλα σου και παραδώσου, αλλιώς θα επιτεθούμε». Κάποιος απήντησε: «Καλά παραδιδόμαστε». Τέσσερες άνδρες βγήκαν έξω, δύο από αυτούς επικηρυγμένοι με 5.000 λίρες, όπως και ο Αυξεντίου. Ο Αυξεντίου δεν ήταν μεταξύ αυτών. Ο Ανθυπολοχαγός Midleton τον εκάλεσε και πάλιν να παραδοθεί, αλλά έλαβε την υπερήφανη απάντησιν «Μολών Λαβέ».
Αμέσως, τέσερες άνδρες όρμησαν μέσα στην σπηλιά. Ο ηρωικός μαχητής τής Κυπριακής Ελευθερίας τούς υπεδέχθη με καταιγισμόν πυρός. Oι τρεις από τους τέσερες Βρεταννούς, οι οποίοι είχαν ελπίσει ότι θα εισέπραττον την επικήρυξιν του Αυξεντίου βγήκαν αμέσως έντρομοι, ενώ ο τέταρτος, τραυματισμένος στο στήθος κατέπεσε στο έδαφος, για να υποκύψει λίγες ώρες αργότερα στα τραύματά του. Ο επί κεφαλής τών Βρεταννικών δυνάμεων Ανθυπολοχαγός Middleton εζήτησε αμέσως ενισχύσεις, οι οποίες και κατέφθασαν με τα ελικόπτερα. Η μάχη συνεχίσθη έτσι επί 10 ολόκληρες ώρες, κατά την διάρκειά της δε οι Βρεταννοί εχρησιμοποίησαν μεταξύ των άλλων δακρυγόνες βόμβες.
Μπροστά στο αλύγιστο θάρρος τού Αυξεντίου και αφού προηγουμένως έκαναν χρήσιν όλων τών ειδών τών όπλων, οι Βρεταννοί στρατιώται έρριψαν μέσα στην σπηλιά βόμβες πετρελαίου. Τεράστιες φλόγες εκάλυψαν το σπήλαιο για να τυλίξουν σε λίγο το κορμί τού Ηρωικού Πατριώτη.
Η μάχη ετελείωσε στις 2 η ώρα την νύκτα. Η σορός τού Αυξεντίου ανευρέθη απηνθρακωμένη. Ο Αυξεντίου ήταν ηλικίας 29 ετών. Στον κατάλογο των καταζητουμένων από τους Άγγλους, ήταν εγγεγραμμένος δεύτερος μετά τον στρατηγό Γρίβα.
Το καρβουνιασμένο πτώμα του αναγνώρισε πρώτος ο πατέρας του στο στρατιωτικό νοσοκομείο Λευκωσίας.
«Απ’ τις χοντρές ελληνικές κοκκάλες του», όπως είπε, «κι από κείνο το χρυσό κωσταντινάτο που άχνιζε στον κόρφο του».
Βγήκε από το νεκροτομείο χαμογελώντας… Κι όταν ρωτήθηκε από τους οικείους του γιατί γελούσε, κι αν τελικά δεν είναι ο Γρηγόρης, αυτός απάντησε με περηφάνια:
«Ναι, ο Γρηγόρης είναι, αλλά να μην μας δούνε αυτά τα σκυλιά να κλαίμε» και αφού απομακρύνθηκε λίγο, έβαλε τα κλάματα…
Η μάνα του όταν πληροφορήθηκε το μαύρο μαντάτο έσφιξε το μαύρο της τσεμπέρι κάτω απ’ το δυνατό σαγόνι της και είπε ακριβώς τα λόγια που περίμενε ο γιος της:
«Είμαι περήφανη για τον γιο μου. Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου».

Από φόβο λαϊκών εκδηλώσεων οι Άγγλοι έθαψαν το καμένο σώμα του Αυξεντίου στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, στις 4 Μαρτίου 1957, στον χώρο που είναι γνωστός σήμερα ως «Φυλακισμένα Μνήματα».

Έτσι ο Γρηγόρης Αυξεντίου με τη θυσία του επισφράγισε τον αγώνα του για την ελευθερία της Κύπρου, περνώντας στην αθανασία και στην άφθαρτη μνήμη της ιστορίας επονομαζόμενος επάξια ως «ο αετός του Μαχαιρά» από τον κυπριακό λαό.



ΒΙΝΤΕΟ
ΠΗΓΗ

Δεινοκράτης και ο Μέγας Αλέξανδρος


Ο Δεινοκράτης, ένας αρχιτέκτονας, ο οποίος ήταν γεμάτος με αυτοπεποίθηση για τις ιδέες του και την ικανότητα του, έφυγε από τη Μακεδονία, όταν ο Αλέξανδρος εξουσίαζε τον κόσμο, για να πάει στο στρατό με την επιθυμία να κερδίσει την εύνοια του βασιλιά. Πήρε μαζί του επιστολές από τους συγγενείς και τους φίλους του για τους αξιω­ματικούς του στρατού, για να μπορέσει να έχει ευκολότερη πρόσβαση. 'Οταν τον δέχτηκαν ευγενικά, τους ρώτησε αν θα μπορούσε να δει τον Αλέξανδρο όσο το δυνατόν συντομότερα. Του το υποσχέθηκαν, αλλά αυτοί καθυστερούσαν περιμένοντας να βρουν την κατάλληλη ευκαιρία. Έτσι, ο Δεινοκράτης νομίζοντας ότι εμπαίζεται απ' αυτούς, αποφάσισε πως έπρεπε να βασιστεί στις δικές του δυνάμεις. Ήταν πολύ ψηλός, καλοφτιαγμένος και πολύ αξιοπρεπής. Έχοντας εμπιστοσύνη, επομέ­νως, στα φυσικά του προσόντα γδύθηκε στο πανδοχείο, άλειψε το σώμα του με λάδι, έστεψε το κεφάλι του με λευκά φύλλα, κάλυψε τον αριστερό του ώμο με δέρμα λιονταριού και κρατώντας ένα ρόπαλο στο χέρι του πήγε μπροστά από το βήμα στο οποίο ο βασιλιάς δίκαζε.

Η παράξενη αυτή εμφάνιση έκανε τους ανθρώπους στο πλήθος να τον κοιτάξουν κι έτσι προσέλκυσε και την προσοχή του Αλέξανδρου. Εντυπωσιασμένος ο βασιλιάς διέταξε ν' αφήσουν χώρο, για να τον πλησιάσει και να τον ρωτήσει ποιος ήταν. «Ο Δεινοκράτης» είπε «ένας Μακεδόνας αρχιτέκτονας, ο οποίος φέρνει τις ιδέες και τα σχέδια τα οποία είναι αντάξια της εκλαμπρότητάς Σου. Έχω κάνει ένα σχέδιο για τη μορφοποίηση του όρους Άθω σε άγαλμα ενός άντρα, στου οποίου το αριστερό χέρι να υπάρχει μια ευρύχωρη οχυρωμένη πόλη και στο δεξί ένα κύπελλο, για να συγκεντρώνεται το νερό απ' όλα τα ρυάκια του βουνού, έτσι ώστε από το κύπελλο να χύνεται το νερό στη θάλασσα»1.

Την ιδέα επαναλαμβάνει ο Πλίνιος (σχετικά με το Αθωνικό όρος επικράτησε επί εκατονταετίες ο μύθος του υπεράνθρωπου Μ. Αλεξάνδρου).

0 Αλέξανδρος έκπληκτος με την ιδέα αμέσως ρώτησε εάν υπήρχαν αγροί στην περιοχή για να επισιτισουν αυτήν την πόλη. 'Οταν διαπίστωσε ότι αυτό ήταν αδύνατο χωρίς μεταφορά από τη θάλασσα είπε: «Δεινο­κράτη, εκτιμώ το σχέδιο σου ως εξαίρετο σε μορφή και σε σύνθεση και είμαι πολύ ευχαριστημένος μ' αυτό, αλλά παρατηρώ ότι όποιος έχτιζε μια πόλη σ' αυτήν την τοποθεσία θα επικρινόταν η απόφαση του. Διότι, όπως ένα νεογέννητο μωρό δεν μπορεί να τραφεί χωρίς το γάλα της τροφού του, έτσι και μια πόλη δεν μπορεί να ζήσει χωρίς λιβάδια και τα προϊόντα τους σε επάρκεια και εντός των τειχών δεν μπορεί να αποκτή­σει μεγάλο πληθυσμό χωρίς άφθονη τροφή. Επομένως, πιστεύω ότι το σχέδιο σου είναι άξιο επαίνου, αλλά η επιλογή της τοποθεσίας είναι αξιοκατάκριτη. Όμως, θα σε αφήσω να έρθεις μαζί μου, γιατί σκοπεύω να χρησιμοποιήσω τις υπηρεσίες σου».

Από τότε ο Δεινοκράτης δεν εγκατέλειψε το βασιλιά και τον ακολούθησε στην Αίγυπτο. Εκεί ο Αλέξανδρος παρατήρησε ένα φυσικό λιμάνι, ένα τέλειο κέντρο για εμπόριο, με αγρούς και τα εξαίρετα πλεο­νεκτήματα του Νείλου και τον διέταξε να κτίσει την πόλη της Αλεξάν­δρειας1, που ονομάστηκε έτσι από το όνομα του. Ο Δεινοκράτης, λοιπόν, μόνο από την ομορφιά του και την αξιοπρέπεια του έφτασε να γίνει τόσο διάσημος.

Η Αλεξάνδρεια ιδρύθηκε στο δυτικό στόμιο του Δέλτα του Νείλου (332/331 π.Χ.), στον Ελληνικό εμπορικό οικισμό Κάνωπο και απέναντι από τη νησίδα που ονομαζόταν Φάρος. Τα όρια της πόλης καθόρισε ο ίδιος ο Αλέξανδρος, το πολεοδομικό σχέδιο εκπόνησε ο Δεινοκράτης και την εκτέλεση του έργου ανέλαβε ο Κλεομένης (μηχανι­κός από τη Ναύκρατη του Δέλτα).

ΠΗΓΗ

ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ

Ορισμένα ανθελληνικά κέντρα στις ιστοσελίδες τους αναφέρουν ότι ο Φίλιππος ο Μακεδών και ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν παρανοϊκοί φονιάδες που κατάσφαξαν χωρίς λόγο πολλούς λαούς, καθώς και ότι οι Μακεδόνες δεν ήσαν Έλληνες, επειδή από τις πιο κάτω πηγές (που όμως οι πηγές αυτές είναι άλλες παραποιημένες και άλλες παρερμηνευμένες, όπως θα δούμε πιο κάτω) προκύπτει ότι οι Μακεδόνες δεν ήσαν Έλληνες , δεν μίλαγαν ελληνικά κτλ::

1. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι οι Μακεδόνες στρατιώτες χαιρέτησαν τον Ευμένη στη Μακεδονική γλώσσα όταν ανέλαβε τη διοίκηση αυτών (Πλούταρχος Ευμένης 14. 11). Σε άλλο χωρίο του αναφέρει για τον Αλέξανδρο "Αναπηδήσας ανεβόα Μακεδονιστί.." (Πλούταρχος: ¨Βίος Αλεξάνδρου 47)

2. Ο Ψευδοκαλλισθένης στην ιστοριογραφία του αναφέρει έναν στρατιώτη που μιλάει στον ετοιμοθάνατο Αλέξανδρο στη Μακεδονική Γλώσσα (Ps-Callisthenes B 32. 14 ed. Kroll).

3. Ο Αρριανός κάνει Εθνοτική αντιδιαστολή μεταξύ Μακεδόνων και Ελλήνων, αφού λέει "Μακεδόνες και Έλληνες" (Αρριανός: Αλεξάνδρου Ανάβασις)

4. Ο ιστορικός Δημοσθένης αποκαλούσε ακόμα το βασιλέα των Μακεδόνων Φίλιππο ως βάρβαρο, άρα μη Έλληνα.

5. Ο Ηρόδοτος χαρακτηρίζει το βασιλέα Αλέξανδρο Α΄ της Μακεδονίας (498-454 π.Χ.) ως Φιλέλληνα, άρα όχι Έλληνα. Ο ίδιος ιστορικός αναφερόμενος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 500 πΧ χαρακτηρίζει τον Αμύντα που ήταν το 500 π.Χ σαν Έλληνα που κυβερνά Μακεδόνες (Her.5.20. 4). Ο ίδιος αναφέρεται στην αρχική άρνηση των Ελλήνων αθλητών να δεχθούν τη συμμετοχή του βασιλιά Αλέξανδρου Α΄ (498-454 πΧ) στους Ολυμπιακούς αγώνες, ο οποίος τελικά τους έπεισε πως είναι Έλληνας. Σε άλλο χωρίο του (7.130) ο Ηρόδοτος θέτει τους Μακεδόνες έξω από τα όρια του Ελληνισμού αφού αναφέρει πως οι Θεσσαλοί ήσαν οι πρώτοι Έλληνες που υποτάχθηκαν στους Πέρσες.

6. Ο Θουκυδίδης χαρακτηρίζει τους Μακεδόνες και άλλους βόρειους λαούς ως βάρβαρους με την έννοια των μη Ελλήνων (Thuc. 2. 80. 5-7; 2. 81. 6; 4. 124.1) και ο ιστορικός Τραχύμαχος χαρακτήρισε ρητά το βασιλέα της Μακεδονίας Αρχέλαο (413-399 BC) ως βάρβαρο.

7. Ο Ισοκράτης εξήρε το Φίλιππο ως γαλαζοαίματο Έλληνα, αλλά ταυτόχρονα κατέστησε σαφές ότι οι Μακεδόνες δεν ήσαν Έλληνες (Isoc. 5. 108 και 154). Λέει "Μακεδόνες ουχ ομόφυλον των Ελλήνων γένος" (Ισοκράτης Φίλιππος 107,108)

8. Ο Στράβωνας λέει " Ημαθία εκαλείτο πρότερον η νύν Μακεδονία. Κατείχον δε την χώραν ταύτην Ηπειρωτών τινές και Ιλλυριών, το δε πλείστον Βοττιαίοι και Θράκες" (Στράβων Ζ-11)



Όλα τα πιο πάνω είναι ψεύδη, κακοήθειες ανθελληνικών κέντρων, γιατί:

συνέχεια εδώ

Παρασκευή, 2 Ιουλίου 2010

ΣΟΦΟΚΛΗΣ Αθήνα 496 - 406 π.Χ.


Ο δεύτερος από τους τρεις μέγιστους τραγικού του Ε’ αιώνος, και ένας από τους επιφανέστερους που είδε ο κόσμος. Υιός του Σόφιλλου, γεννήθηκε στον αττικό δήμο του Κολωνού στα 496 π.Χ., μέσα σε πλούσια οικογένεια. Μορφώθηκε άρτια και από παιδί πρώτευε στους αγώνες της μουσικής και της γυμναστικής. Κατά τα επινίκια, μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνος, ο Σοφοκλής, κρατώντας λύρα, παιάνιζε μπροστά στην πομπή. Είχε διδαχθεί τόσο καλά μουσική, ώστε τα χορικά των τραγωδών του τα συνέθετε ο ίδιος. Την τραγωδία τη διδάχθηκε από τον Αισχύλο, για να νικήσει το δάσκαλό του, με την πρώτη του εμφάνιση σαν δραματικός ποιητής στον αγώνα του 468, με την τετραλογία του «Τριπτόλεμος», και με κριτές τον Κίμωνα και τους συστράτηγούς του. Επί δέκα έτη, οι δύο αυτοί μεγάλοι τραγικοί, κυριαρχούσαν στο θέατρο. Ο Σοφοκλής ενδιαφέρθηκε για τα πολιτικά πράγματα και τιμήθηκε από τους Αθηναίου, και μάλιστα, ύστερα από την παρουσίαση της «Αντιγόνης», τον εξέλεξαν στρατηγό στον κατά των Σαμίων πόλεμο (441 – 439). Ο Περικλής τον έστειλε στη Λέσβο και στη Χίο, όπου γνώρισε τον ποιητή Ίωνα. Την εποχή αυτή έγινε φίλος με τον Ηρόδοτο, του οποίου το ιστορικό έργο φαίνεται μελέτησε. Στα 443/2 τιμήθηκε και με άλλα αξιώματα, ακόμα και ιερατικά. Ίδρυσε το ιερό του Μηνυτού Ηρακλέους και έγραψε και μελοποίησε παιάνα στον Ασκληπιό. Όντας φίλος του αθηναϊκού λαού και φιλελεύθερος, ουδέποτε προσήλθε σε Αυλή τυράννου ή βασιλιά όπως ο Αισχύλος, ο Ευριπίδης, ο Αγάθων κ.α.

ΠΗΓΗ

Ανοίγει ο τάφος του Σοφοκλή


Προστατεύεται από τις καιρικές συνθήκες, σύντομα θα αποκτήσει στέγαστρο και το κοινό θα μπορεί να τον επισκέπτεται μαθαίνοντας την ιστορία του. Πρόκειται για τον «Τύμβο του Σοφοκλή» στη Βαρυμπόμπη, ένα άγνωστο στον πολύ κόσμο μνημείο- είναι άλλωστε πολύ απομακρυσμένο: πάνω από την πλατεία της Βαρυμπόμπης στη θέση Μεγάλη Βρύση ή Παναγίτσα- στο οποίο μόλις ξεκίνησαν εργασίες ώστε να συντηρηθεί και να αναδειχθεί.
Ο Τύμβος του Σοφοκλή ή της Καμβέζας βρίσκεται στους πρόποδες της Πάρνηθας, 150 μ. ανατολικά του παλαιού δρόμου Αχαρνές- Δεκέλεια. Ο χώρος είναι ήδη περιφραγμένος, με τον τύμβο, διαμέτρου περίπου 40 μ. και ύψους 13 μ., στο κέντρο. Στον περίβολό του υπάρχουν σήμερα δύο ανοιγμένες λάρνακες- από τις τέσσερις που είχαν αποκαλυφθεί αρχικώς. Μόλις πριν από λίγα χρόνια εξάλλου, το 2006, κηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος, παρ΄ ότι το μνημείο εντοπίστηκε το 1886.
Αμφιβολία υπάρχει ακόμη, πάντως, για το αν ο τύμβος ανήκε πραγματικά στον Σοφοκλή, ο οποίος ήταν μεν δημότης Κολωνού αλλά καταγόταν από τη Δεκέλεια. Η θεωρία περί της ταφής του εκεί (406 ή 405 π.Χ.) βασίζεται σε ανώνυμο βιογράφο του, ο οποίος αναφέρει ότι πέθανε επί Καλλίου άρχοντος και ότι «επί τον πατρώον τάφον ετέθη τον επί τη οδώ την κατά την Δεκέλειαν φερούση κείμενον προ του τείχους ια΄ σταδίων». Σημειώνεται ότι μιλάμε για την περίοδο του Πελοποννησιακού Πολέμου, όταν οι Σπαρτιάτες είχαν στρατοπεδεύσει στις Αχαρνές χρησιμοποιώντας μάλιστα το συγκεκριμένο τείχος ως ορμητήριο κατά των Αθηναίων. Γι΄ αυτό και χρειάστηκε να δώσουν ειδική άδεια για την ταφή. Προσθέτει μάλιστα ότι επάνω στον τάφο είχε τοποθετηθεί μια χάλκινη σειρήνα και μια χελιδόνα. Να σημειωθεί ότι κατά την ανασκαφή που είχε γίνει, βρέθηκαν σε μία από τις λάρνακες τα οστά ενός ηλικιωμένου άνδρα με λίγα αγγεία καθώς και ένα κομμάτι ξύλου με ρόζους σαν μπαστούνι, το οποίο θεωρήθηκε ότι ήταν η βακτηρία του Σοφοκλή.
Τάφροι με εσχάρες για την απορροή των ομβρίων υδάτων και στερέωση των πρανών του τύμβου περιλαμβάνουν οι πρώτες εργασίες. Παράλληλα γίνεται αποκατάσταση των καλυμμάτων των σαρκοφάγων ενώ διαμορφώνεται περιμετρική διαδρομή για τους επισκέπτες με πρόβλεψη και για όσους έχουν κινητικά προβλήματα. Όλο το έργο, το οποίο υλοποιείται υπό την εποπτεία της Β΄ Εφορείας Αρχαιοτήτων, χρηματοδοτείται από τη Νομαρχία Ανατολικής Αττικής με 45.000 ευρώ για την πρώτη φάση, ενώ θα ακολουθήσει η δεύτερη με την κατασκευή του στεγάστρου. Η ολοκλήρωσή του αναμένεται σε πέντε μήνες.


Πηγή: Το Βήμα, Μ. Θερμού, 1/7/10
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...