₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪

*Άνθρωποι και κυβερνήσεις ποτέ δεν διδάχτηκαν τίποτα από την Ιστορία, ούτε ποτέ καθόρισαν την δράση τους επάνω σε αλήθειες και αρχές στηριγμένες σ' αυτήν *
(Χέγκελ)
*Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.*
(Μιγκέλ Ντε Θερβάντες)
*Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.*
(Ιπποκράτης)
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

Ιωαννίτες Ιππότες της Ρόδου


Η ιστορία ξεκινάει πολύ παλιά, λίγο πριν από το τέλος της πρώτης σταυροφορίας, η οποία επισήμως έληξε στις 11/11/1100 (ενδιαφέρον νούμερο, ε;) με την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ από τους χριστιανούς σταυροφόρους. Οι Βενεδικτίνοι μοναχοί, όμως, είχαν παρουσία στην περιοχή από αρκετά πιο νωρίς, πριν ακόμα από την έναρξη της σταυροφορίας. Το δόγμα των Βενεδικτίνων, ανάμεσα στα λοιπά θρησκευτικά καθήκοντα, έθετε ως ύψιστο χρέος των πιστών την περίθαλψη των ασθενών και των αναπήρων. Στα πλαίσια αυτά, είχε ιδρυθεί από τους Βενεδικτίνους μοναχούς, ήδη από το 1070, ένα νοσοκομείο στην Ιερουσαλήμ, αφιερωμένο στον καθολικό 'Αγιο Ιωάννη τον Ελεήμονα ("St. John the Almsgiver").



Το έτος 1099, μαζί με τις λοιπές ανακατατάξεις που επέφερε στα εδάφη των Αγίων Τόπων η σταυροφορία, το νοσοκομείο αποκόπτεται διοικητικά από τους Βενεδικτίνους και αποκτά αυτόνομη υπόσταση, συνιστώντας πλέον ανεξάρτητη αρχή. Οι μοναχοί που το υπηρετούν ονομάζονται πλέον "Τάγμα των Περιθαλπόντων Μοναχών" ("Hospitallers") και φέρονται υπό την ηγεσία του ιδρυτή και πρώτου τους αρχηγού, Peter Gerard.



Αξίζει να σημειώσουμε την αρχική αυτή ενασχόληση των μοναχών του τάγματος με την περίθαλψη των νοσούντων και των πασχόντων. Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ιατρικές μέθοδοι της εποχής λίγο απείχαν από τις πρακτικές της μαγγανείας, και πως οι όποιες θεραπευτικές προσεγγίσεις ενάντια στις χρόνιες ασθένειες κατέληγαν συνήθως σε τεχνικές εξορκισμού «των δαιμονίων», μιας και οι περισσότερες νόσοι του σώματος αντιμετωπίζονταν σαν νόσοι της ψυχής. Έτσι, οι θεραπευτές μοναχοί, όποτε δεν ασχολούνταν με τη φροντίδα των νοσηλευόμενων τους, περνούσαν το χρόνο τους μελετώντας συγγράμματα σχετικά με τις θεραπευτικές πρακτικές της εποχής. Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την εξέλιξη του τάγματος και τη συνέχεια της ιστορίας.

Συνέχεια εδώ

Οι Ιωαννίτες Ιππότες

1 σχόλιο:

Παρακαλούμε τα σχολιά σας να ειναι περιεκτικά και ευπρεπή. Για την καλύτερη επικοινωνία δώστε ψευδώνυμο.
Προτιμάτε την ελληνική γραφή κι όχι την λατινική (κοινώς greeklish).Υβριστικά και μη ευπρεπή σχόλια θα διαγράφονται ή δεν θα δημοσιεύονται.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...