₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪ ₪

*Άνθρωποι και κυβερνήσεις ποτέ δεν διδάχτηκαν τίποτα από την Ιστορία, ούτε ποτέ καθόρισαν την δράση τους επάνω σε αλήθειες και αρχές στηριγμένες σ' αυτήν *
(Χέγκελ)
*Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.*
(Μιγκέλ Ντε Θερβάντες)
*Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.*
(Ιπποκράτης)
Όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει*. (Σανταγίανα Ισπανός Φιλόσοφος)

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

Η σχέση Τουρκίας – ΝΑΤΟ μετά το πραξικόπημα.


του Γιώργου Κουλούρη, διεθνολόγου

Το αποτυχημένο πραξικόπημα που έλαβε χώρα στην Τουρκία την Παρασκευή 15 Ιουλίου δημιουργεί μία νέα βάση δεδομένων τόσο στο εσωτερικό της γείτονας χώρας όσο και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Παρά την ήδη ασταθή κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή λόγω της συριακής κρίσης αλλά και της δράσης του Ισλαμικού Κράτους, η απόπειρα ανατροπής της εξουσίας στην Τουρκία μέσω πραξικοπήματος καθιστά ευμετάβλητο το γεωπολιτικό περιβάλλον. Μολονότι έχει περάσει διάστημα από την διεξαγωγή του πραξικοπήματος οι υποκινητές του δεν έχουν καταγραφεί. Ορισμένοι αναφέρουν τον αυτοεξόριστο στην Πενσυλβάννια των Η.Π.Α ισλαμιστή κληρικό Φετουλάχ Γκιουλέν , άλλοι ότι το πραξικόπημα προήλθε από τον Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν ως μέσο εδραίωσής του στο εσωτερικό της χώρας.   

Ανεξαρτήτως της προέλευσής του, η Τουρκία βρίσκεται σε μία περίοδο αναδιάταξης. Ο στρατός από ισχυρό όπλο της Τουρκίας μετατρέπεται σε μαλακό υπογάστριο ήδη 6,000 στρατιωτικοί έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα ενώ ανοιχτό παραμένει το ζήτημα της επαναφοράς της θανατικής ποινής όσον αφορά τους πραξικοπηματίες. Το τεταμένο κλίμα που επικρατεί στο εσωτερικό της Άγκυρας αναμένεται να επηρεάσει την σχέση της με το ΝΑΤΟ, καθώς ήδη η βάση του Ιντσιρλίκ έχει κλείσει ενώ οι αυταρχικές κινήσεις του Τούρκου Προέδρου επιδεινώνουν την κατάσταση. Παράλληλα η απόπειρα πραξικοπήματος έγινε σε μία περίοδο που η Τουρκία μετά από πολύμηνη συγκρουσιακή σχέση με την Ρωσία φαίνεται να επέρχεται εξομάλυνση στις σχέσεις έπειτα από την συγγνώμη για την ρίψη του ρωσικού αεροσκάφους τον Νοέμβριο του 2015. Πέρα από την σχέση Τουρκίας-ΝΑΤΟ και Τουρκίας-Ρωσίας ιδιαίτερη σημασία αποκτά και ο ρόλος της τρομοκρατίας καθώς ήδη η Τουρκία έχει δεχθεί αρκετές επιθέσεις που σχετίζονται τόσο με το Ισλαμικό Κράτος όσο και με την κουρδική μειονότητα στο εσωτερικό της.

Σχέση Τουρκίας-ΝΑΤΟ μετά την απόπειρα πραξικοπήματος

Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952 και αποτελεί ένα κρίσιμο μέλος για την συμμαχία. Τα βασικά στοιχεία που καθιστούν την Τουρκία αναγκαία για το ΝΑΤΟ είναι η υψίστης σημασία γεωστρατηγική θέση και η στρατιωτική δύναμη. Συγκεκριμένα λόγω της γεωγραφικής της θέσης είναι η μόνη δίοδος προς την πλούσια περιοχή από ενεργειακά κοιτάσματα του Καυκάσου και της Κασπίας, ελέγχει τον Βόσπορο –ένα σημαντικό εμπορικό διάδρομο. Επίσης η εγγύτητά της με την Μέση Ανατολή και το γεγονός πως είναι η μοναδική μουσουλμανική χώρα της Συμμαχίας την καθιστούν δίαυλο επικοινωνίας με τον μουσουλμανικό κόσμο. Πέρα από την γεωστρατηγική της θέση όμως η Τουρκία διαθέτει και άλλα χαρακτηριστικά που την καθιστούν σημαντικό μέλος για το ΝΑΤΟ. Η οικονομική ανάκαμψη από το 2002 και μετά την έχει φέρει στις χώρες G-20 της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ όσον αφορά το στρατιωτικό σκέλος διαθέτει τον 2ο μεγαλύτερο στρατό της Συμμαχίας έπειτα από τις Η.Π.Α με 426,000 στρατιώτες.  Λαμβάνοντας υπόψη τα προαναφερθέντα στοιχεία αλλά και την κατασκευασμένη από το 1951 βάση του Ιντσιρλίκ που συνορεύει με την Συρία και κατέχει το ¼ των πυρηνικών όπλων του ΝΑΤΟ.

Παρόλο που η σημαντική θέση της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ περιγράφεται από τα δυναμικά χαρακτηριστικά της , μετά την αποτυχημένη διεξαγωγή του πραξικοπήματος αναδύθηκε το ζήτημα κατά πόσον η Τουρκία σέβεται και τηρεί τις αρχές του Βορειοατλαντικού Συμφώνου. Μετά τον απόηχο της 15ης Ιουλίου οι μαζικές εκκαθαρίσεις στρατιωτικών, οι διώξεις σε δημοσίους υπαλλήλους, ο περιορισμός της ελευθερίας του τύπου, η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η αναστολή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αλλά και οι αναφορές περί επαναφοράς της θανατικής ποινής εγείρουν υποψίες για το κατά πόσο η Τουρκία νιώθει μέλος του ΝΑΤΟ. Οι δημοκρατικές αξίες , η ελευθερία και ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα είναι βασικά χαρακτηριστικά του Οργανισμού και δεν δύναται να καταπατηθούν από ένα κράτος-μέλος ειδάλλως θα υπάρξουν αντιδράσεις στο εσωτερικό κάθε κοινωνίας, άρα ενδέχεται να τεθεί εν αμφιβόλω η συνοχή του. Στον αντίποδα, στην Τουρκία καλλιεργείται κλίμα ότι πίσω από το πραξικόπημα βρίσκεται ο Γκιουλέν , ο οποίος εάν δεν εκδοθεί από τις Η.Π.Α στην Τουρκία θα υπάρξουν υποψίες από τουρκικής πλευράς περί συνεργασίας.  Τα πρώτα σύννεφα στις σχέσεις Τουρκίας-ΝΑΤΟ υπήρξαν από το περασμένο καλοκαίρι όταν η Τουρκία καθυστέρησε τόσο να συμμετάσχει στον υπό τις Η.Π.Α διεθνή συνασπισμό εναντίον του Ισλαμικού Κράτους όσο και να παραδώσει την βάση Ιντσιρλίκ ως αεροπορική βάση. Οι εκατέρωθεν αμφισβητήσεις προκαλούν τριγμούς στις σχέσεις ανάμεσα σε δύο ισχυρά κράτη του ΝΑΤΟ και όσο αυτές θα διαιωνίζονται η Συμμαχία ενδέχεται να αντιμετωπίσει ζητήματα στο εσωτερικό της.

Ήδη ο αντίκτυπος της προσπάθειας πραξικοπήματος καταγράφηκε στην βάση Ιντσιρλίκ η οποία για ένα μικρό χρονικό διάστημα παρέμεινε κλειστή καθώς ήτανε βάση των πραξικοπηματιών. Για την συμμαχία του ΝΑΤΟ η συγκεκριμένη βάση είναι ζωτικής σημασίας στην προσπάθεια καταπολέμησης του Ισλαμικού Κράτους, ιδίως μετά τις επιθέσεις που έχουν λάβει χώρα σε Βέλγιο, Γαλλία, Η.Π.Α.  Όσο παρέμεινε κλειστή το Ισλαμικό Κράτος ευνοήθηκε καθώς δεν επιτρέπονταν οι αεροπορικές επιθέσεις εναντίον του, ενώ ο έλεγχος στα σύνορα με την Συρία ήτανε πιο χαλαρός.  Μολονότι η βάση τέθηκε σε λειτουργία έπειτα από την σύλληψη των πραξικοπηματιών παραμένει μοχλός πίεσης από την πλευρά της Τουρκίας σε μία μη έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν, οπότε η σχέση ανάμεσα στα δύο μέρη παραμένει ευάλωτη.
Εκτός από την βάση Ιντσιρλίκ, το ΝΑΤΟ επηρεάζεται και από την αποδιοργάνωση του στρατού της Τουρκίας. Οι φυλακίσεις μεγάλου αριθμού στρατιωτικών αλλά και η αναξιοπιστία του στρατού ελέω πραξικοπήματος περιορίζουν την ικανότητά του αλλά και την εμπιστοσύνη προς αυτόν. Στο επόμενο διάστημα θα είναι δύσκολο να ανταποκριθεί η Τουρκία στις συμμαχικές της υποχρεώσεις όπως η αποστολή στρατευμάτων σε διάφορες αποστολές του ΝΑΤΟ ,καθώς αναμένεται το βάρος να δοθεί στο εσωτερικό της και στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του θεσμού.
Παράλληλα δύο ακόμα μεταβλητές διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην σχέση Τουρκίας-ΝΑΤΟ, το κουρδικό και το προσφυγικό. Ανάμεσα στις 2 χώρες υπάρχει διαφορά στην προσέγγιση των Κούρδων της Συρίας. Για τις μεν Η.Π.Α αποτελούν τον ιδανικό εταίρο στην προσπάθεια καταπολέμησης του Ισλαμικού Κράτους για την δε Τουρκία οποιαδήποτε στήριξε στο συριακό κουρδικό κόμμα αποτελεί κίνδυνο για ενδεχόμενη σύμπλευση με το PKK. Η σκέψη ότι οι Η.Π.Α υποθάλπουν το συριακό κουρδικό κόμμα επηρεάζει αρνητικά την σχέση των 2 μερών.
Όσον αφορά το προσφυγικό, υπάρχει ο φόβος από πλευράς της Δύσης ότι μετά την απόπειρα πραξικοπήματος και τις αυταρχικές κινήσεις, η Τουρκία πιθανώς να αθετήσει την συμφωνία με την Ε.Ε. Ήδη στο εσωτερικό της υπάρχουν 3εκ πρόσφυγες, ενώ δεν αποκλείεται να υπάρξει και νέος κύκλος μετανάστευσης εξαιτίας της αστάθειας που προκάλεσε το πραξικόπημα. Αξίζει να αναφερθεί σε αυτό το σημείο πως οι μεταναστευτικές ροές είναι εμφανώς μεγαλύτερες κατά την περίοδο του πραξικοπήματος, αν και είχαν μειωθεί λόγω της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας.
Συμπεραίνεται ότι η συνεργασία Τουρκίας-ΝΑΤΟ είναι ιδιαίτερα κρίσιμη για την συμμαχία αλλά και την σταθερότητα στην ήδη ταραγμένη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η πληθώρα ζητημάτων που απασχολούν τα 2 μέρη επηρεάζονται από την αποτυχημένη έκβαση του πραξικοπήματος και αναμένεται να επιδράσουν αρνητικά στο εγγύς μέλλον στην ομαλή λειτουργία της Συμμαχίας.

Η αλλαγή στάσης Τουρκίας προς Ρωσία ανησυχεί το ΝΑΤΟ;
Η Τουρκία αν και είναι από το 1952 μέλος του ΝΑΤΟ υπάρχει η εκτίμηση ότι η χώρα μπορεί να δράσει και εκτός της Συμμαχίας. Αυτή η αντίληψη επικρατεί στην χώρα καθώς μία έρευνα του 2011 έδειξε πως το ΝΑΤΟ δεν είναι τόσο επιθυμητό στη χώρα. Η Τουρκία θέλει μεγαλύτερο ρόλο στο ΝΑΤΟ, θεωρεί τον εαυτό της σημαντικό δρών στο διεθνές σύστημα για αυτό θέλει να δρα και αυτόνομα, πέρα από τους Συμμάχους της.  Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται από το δόγμα του πρώην Πρωθυπουργού και Υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου περί περιφερειακής ηγεμονίας, κάτι που είναι σε αντίθεση με το ΝΑΤΟ και την καλή πίστη ανάμεσα στα κράτη-μέλη. Η μεγαλύτερη απόδειξη ως τώρα από την δράση της Τουρκίας ως αυτόνομης εξωτερικής πολιτικής καταγράφεται στην συγκρουσιακή σχέση που έχει αναπτυχθεί από τον Νοέμβριο του 2015 με την Ρωσία.
Οι σχέσεις των  2 χωρών επιδεινώθηκαν άρδην μετά την ρίψη του ρωσικού αεροσκάφους που πετούσε στον εναέριο χώρο της Τουρκίας τον περασμένο Νοέμβριο. Απόρροια της συγκεκριμένης πράξης ήτανε η επιβολή κυρώσεων από πλευράς Μόσχας που έπληξαν τον οικονομικό τομέα της Τουρκίας. Επίσης πάγωσαν σχέδια που αφορούσαν την κατασκευή έργων για προμήθεια φυσικού αερίου. Έχοντας ήδη διάφορα ανοιχτά μέτωπα  στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και η διαμάχη με την Ρωσία συνέβαλε στην σταδιακή απομόνωση της Άγκυρας σε διπλωματικό επίπεδο. Η σύγκρουση των 2 χωρών επεκτάθηκε και στον συριακό εμφύλιο όπου η Ρωσία στήριζε τον Αλαουίτη Πρόεδρο Άσαντ ενώ η Τουρκία την ισλαμική αντιπολίτευση. Αυτή η αρνητική συγκυρία για την Τουρκία έρχεται να επουλωθεί μετά την συγγνώμη από πλευράς Άγκυρας προς την Μόσχα για την ρίψη του αεροσκάφους.

Η διαφαινόμενη εξομάλυνση στις σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας αλλά και η σταδιακή δυσπιστία από πλευράς ΝΑΤΟ για την διαχείριση του αποτυχημένου πραξικοπήματος εγκυμονούν κινδύνους για την συμμαχία. Τόσο η Τουρκία όσο και η Ρωσία θεωρούν ότι η Δύση προσπάθησε να τις καταστήσει υπό την κυριαρχία της και να μην έχουν την θέση που επιθυμούν εντός του διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων.  Οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα αλλά και οι ηγεμονικές τάσεις των Ερντογάν-Πούτιν έναντι της Ευρώπης συμβάλλουν σε μία ενδεχόμενη συνεργασία που θα υπονομεύσει τα θεμέλια του ΝΑΤΟ.
Η Τουρκία το διάστημα μετά του πραξικοπήματος δείχνει ευάλωτη, συνεπώς η γεφύρωση του χάσματος με την Ρωσία φαντάζει ως εφικτό σενάριο για το άμεσο μέλλον. To ενδιαφέρον της Ρωσίας για την Ανατολική Μεσόγειο αποδεικνύεται με την συμμετοχή της στον συριακό εμφύλιο, την ναυτική βάση στο Ταρτούς της Συρίας αλλά και με την ίδρυση της Ναυτικής Διοίκησης Μεσογείου.  Η Ρωσία εκμεταλλευόμενη την καχυποψία μεταξύ Τουρκίας-ΝΑΤΟ μπορεί να εδραιώσει την παρουσία της και να επηρεάσει προς το συμφέρον της την Άγκυρα.
Η αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ των 2 χωρών διαπιστώνεται και από το γεγονός ότι η Ρωσία φέρεται να είχε προειδοποίηση την Τουρκία για το πραξικόπημα. Αυτή η εξέλιξη δείχνει ότι η Ρωσία προτιμά να συνδιαλέγεται με τον Πρόεδρο Ερντογάν παρά με μία ενδεχόμενη νέα δυτικότροπη κυβέρνηση που θα καθιστά την Τουρκία αμιγώς νατοϊκή δύναμη.
Παρόλο που η Τουρκία εμφορείται από κλίμα αστάθειας και αναδιοργάνωσης στο εσωτερικό της και η οποιαδήποτε συνεργασία φαντάζει τρωτή, η Ρωσία έχει την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί το κενό επικοινωνίας μεταξύ ΝΑΤΟ-Τουρκίας και να παγιώσει την θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο. Μία στενή συνεργασία μεταξύ των 2 μερών μετά την αποστροφή της Τουρκίας προς την Ρωσία ελλοχεύει κινδύνους για την ομαλή λειτουργία της Συμμαχίας.

Συμπέρασμα

Αν και στο πρώιμο στάδιο διακυβέρνησής του ο Ερντογάν διατήρησε ένα φιλοδυτικό προφίλ στην πορεία αναδύθηκε στην επιφάνεια η ισλαμική ατζέντα και ένας πιο αυταρχικός προσανατολισμός. Αυτό φαίνεται και από τις μαζικές εκκαθαρίσεις στο εσωτερικό μετά το πραξικόπημα με στόχο να εξαλειφθεί το μέτωπο που είναι προσκείμενο στον Φετουλάχ Γκιουλέν. Τόσο η σκληρή αντιμετώπιση στο εσωτερικό της χώρας όσο και η πρόσφατη συγγνώμη προς την Μόσχα υπονομεύουν την συνοχή στο εσωτερικό της Συμμαχίας. Μολονότι οι κίνδυνοι δεν είναι άμεσοι στο μέλλον η συγκεκριμένη αστάθεια ίσως επηρεάσει την παρουσία του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο. Η βαρύνουσας σημασίας βάση του Ιντσιρλίκ, οι πρόσφυγες που βρίσκονται στην τουρκική επικράτεια, η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας , το ζήτημα των Κούρδων και το μέλλον της σχέσης Ρωσίας-Τουρκίας αναμένεται να απασχολήσουν ιδιαίτερα την διεθνή γνώμη. Το ΝΑΤΟ δεν θέλει να απολέσει έναν σύμμαχο όπως η Τουρκία με σημαντική συνεισφορά, για αυτό τον λόγο δεν υπάρχει για την ώρα ζήτημα αποχώρησης από την Συμμαχία καθώς θα υπάρξουν αλυσιδωτές συνέπειες ωστόσο σε περίπτωση που η τεταμένη κατάσταση συνεχίζεται το μέλλον διαγράφεται ζοφερό.

ΠΗΓΗ

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Η τεχνική του Πραξικοπήματος ...

Πως θα καταλάβεις τι συμβαίνει σε ένα πραξικόπημα ;;;

Το βιβλίο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε το 1931 και είναι το έργο που πρόσφερε στον Κούρτσιο Μαλαπάρτε μια φήμη ευρωπαϊκών διαστάσεων, αν και την εποχή εκείνη, έβλαψε την ξεχωριστή θέση που κατείχε ο συγγραφέας στους κόλπους του φασιστικού καθεστώτος. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί και μια ωμή ακτινογραφία της επαναστατικής και αντεπαναστατικής Ευρώπης του Μεσοπολέμου, καθώς επιχειρείται μια λεπτομερής και ψυχρή ανατομία σημαντικών στιγμών του 20ού αιώνα (Οκτωβριανή Επανάσταση, η άνοδος του ναζισμού και η κατάληψη της εξουσίας από το Μουσολίνι).

Γραμμένη με το ιδιαίτερο ύφος του Μαλαπάρτε, το οποίο κινείται μεταξύ δημοσιογραφίας, μυθιστορήματος, ιστορικής έρευνας, λίβελου και δοκιμίου «Η τεχνική του πραξικοπήματος» μας μεταφέρει στην καρδιά των γεγονότων, σκιαγραφεί αποστασιοποιημένα τα πορτρέτα των μεγάλων πρωταγωνιστών του 20ού αιώνα (Μουσολίνι, Χίτλερ, Στάλιν, Τρότσκι, Λένιν), πολλούς από τους οποίους ο Ιταλός συγγραφέας γνώρισε και αποτελεί μια μοναδική και ανεκτίμητη ιστορική πηγή για το πρώτο μισό του αιώνα. Πάνω απ’ όλα όμως μέσα από τις σελίδες της προβάλλει μια ιδιαίτερη θεωρία πάνω στη βίαιη κατάληψη της εξουσίας (με τη μορφή του κινήματος, του πραξικοπήματος ή της εξέγερσης), η οποία και σήμερα παραμένει πλούσια σε διδάγματα και εξαιρετικά επίκαιρη. Για το Μαλαπάρτε, η κατάληψη της εξουσίας δεν πρέπει να λαμβάνει υπόψη τη γενικότερη πολιτική και οικονομική κατάσταση που επικρατεί σε μια χώρα, αρκεί μια θαρραλέα, αποφασισμένη και πιστή δράκα ανθρώπων. Από την άλλη αυτή είναι και η τακτική που θα πρέπει να ακολουθήσει και το επίσημο κράτος για να προστατευτεί.

Η παρούσα ελληνική έκδοση, συμπληρωμένη από νέο πρόλογο του Κούρτσιο Μαλαπάρτε, είναι η δεύτερη και κυκλοφόρησε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1948. Είναι εμπλουτισμένη με επίμετρο του δημοσιογράφου Μιχάλη Ν. Κατσίγερα και με ευρετήριο προσώπων.


Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

Γιατί δεν πέτυχε το πραξικόπημα στην Τουρκία!


Δραματικές οι εξελίξεις στην γείτονα χώρα όπου στρατιωτικοί προσπάθησαν να πάρουν την εξουσία καταπατώντας το Τουρκικό σύνταγμα. Μέχρι στιγμής οι φήμες μας παρουσιάζουν 265 νεκρούς και 1400 τραυματίες, ίσως να υπάρχουν και περισσότεροι βεβαίως. Τα γεγονότα τρέχουν με απίστευτες ταχύτητες. Αρχικά είχαμε την τρομοκρατική επίθεση στην Γαλλία και αμέσως μετά το πραξικόπημα στην Τουρκία.  Ο στρατός έχει ανατρέψει την κυβέρνηση στην Τουρκία τουλάχιστον τρεις φορές από το 1960. Το «Συμβούλιο για την Ειρήνη στην Πατρίδα», όπως ονομάζεται η στρατιωτική οργάνωση που έκανε το πραξικόπημα, ανακοίνωσε αυτή τη φορά ότι ανέλαβε τη διοίκηση της χώρας για να αποκαταστήσει τη συνταγματική τάξη, τα δικαιώματα, τις ελευθερίες, το κράτος δικαίου και την ασφάλεια των πολιτών.

Και ενώ οι πληροφορίες τρέχουν και αυτές με απίστευτη ταχύτητα, ουδείς γνωρίζει τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο. Η προπαγάνδα σε αυτές τις στιγμές είναι ένα πραγματικά φοβερό όπλο. Οι δυο αντικρουόμενες δυνάμεις προσπαθούν να κάμψουν το ηθικό του αντιπάλου ώστε να φτάσουν στον αντικειμενικό σκοπό τους. Μέχρι στιγμής δεν γνωρίζουμε τι είναι πραγματικό και τι όχι.
Ο χρόνος και η διαδικασία επαναφοράς της τάξης θα αποδείξει τι ακριβώς έχει συμβεί.

Γιατί όμως ένα τέτοιο πραξικόπημα δεν πέτυχε; Ερώτημα που θα ταλανίζει τις υπόλοιπες μέρες όλους τους δημοσιογράφους και τους διπλωμάτες.

  • Αρχικά, πρέπει να καταλάβουμε ότι η Τουρκία είναι πλέον ένα ισχυρά οικονομικό κράτος. Η Τουρκία είναι η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη της Μ. Ανατολής, με το ΑΕΠ της για το έτος 2015 να ανέρχεται στα 752 δισ. δολ., αφήνοντας πίσω της Σ. Αραβία, της οποίας το ΑΕΠ υπολογίζεται στα 649 δισ. δολ. για το ίδιο έτος. Το ερώτημα εδώ είναι, για ποιο λόγο, ο τουρκικός λαός να στηρίξει ένα πραξικόπημα από την στιγμή που το υπάρχον πολιτικό σύστημα, του έχει επιφέρει την άυξηση του βιοτικού του επιπέδου. 
  • To πραξικόπημα εκδηλώθηκε στις 23:00 περίπου. Ένα σοβαρό λάθος απο τους στασιαστές αφού τους έφερε αντιμέτωπους με τους πολίτες, που διαφορετικά εκείνη την ώρα θα κοιμόντουσαν. Όχι μόνο βέβαια τους πολίτες αλλά το ίδιο ισχύει και για την αστυνομία και την στρατοχωροφυλακή, τα στελέχη μέχρι να επιστρέψουν στα τμήματα τους από τις οικίες τους και να αναλάβουν τον οπλισμό τους και τα καθήκοντα τους θα υπήρχε το χρονικό περιθώριο για περισσότερες δράσεις και ενέργειες από τους στασιαστές. Συνήθως τα πραξικοπήματα εκδηλώνονται τις πρώτες πρωϊνές ώρες.
  • Τέτοιου είδους πραξικοπήματα δεν μπορούν πλέον να πετύχουν σε χώρες με μεγάλο αστικό περιβάλλον. Είναι πιο έυκολο να πετύχει ένα πραξικόπημα σε χώρες χωρίς υποδομές. Χώρες όπως οι ευρωπαϊκες δεν ανταποκρίνονται σε τέτοιες ενέργειες.  Ο λαός παίζει βασικό ρόλο στην επιτυχία του πραξικοπήματος. Οι στόχοι που εχουν να καλύψουν οι στασιαστές είναι πάρα πολλοί. Για παράδειγμα, πρέπει αρχικά να καταληφθούν ή και να καταστραφούν οι τηλεπικοινωνίες. Δεύτερον, να πιαστούν στο ύπνο και αιφνιδιαστικά οι πολιτικοί και στρατιωτικοί αντίπαλοι. Το κοινοβούλιο της Τουρκίας έχει 550 βουλευτές, ο στόχος αυτός δεν μπορεί να καλυφθεί εύκολα. 
  • Να δολοφονηθεί ή να αιχμαλωτιστεί ο Ερντογάν κάτι που δεν έγινε χάνοντας έτσι την ευκαιρία να ''κοκαλώσει'' ο λαός από αυτήν την εξέλιξη και όλες οι σημαντικές υπηρεσίες που θα έπαιζαν εκείνη την στιγμή τον ρόλο της μαζικής αντίδρασης στο πραξικόπημα. Αρχικά ενώ οι στασιαστές μπορούσαν και ήλεγχαν μέρος της αεροπορίας, κανένα αεροσκάφος δεν επιτέθηκε στο προεδρικό αεροπλάνο που μετέφερε τον Ερντογάν.
  • Σημαντικό επίσης, είναι να υπάρχει μεγάλο τμήμα της αστυνομίας και της στρατοχωροφυλακής το οποίο να πρόσκειται υπέρ των στασιαστών. Για παράδειγμα στο Ελληνικό πραξικόπημα των συνταγματαρχών του 67, η αστυνομία πόλεως και η χωροφυλακή πρόσκεινταν υπέρ των στασιαστών και ο λαός ήταν φιλικά προσκείμενος στον στρατό. Γι αυτό και στην χούντα των συνταγματαρχών δεν υπήρχαν θύματα. (Υπήρχαν, αλλά ήταν μόνο δυο, ο Παναγιώτης Έλης και η Μαρία Καυλαρά) Οπότε καταλαβαίνετε δεν θα υπήρχε καμία αντίδραση. Ο λαός τότε θα αποδέχονταν ούτως ή άλλως την νέα τάξη πραγμάτων.
  • Δεν έπεσε το ίντερνετ και τα social media που μπορούν να οργανώσουν την λαϊκή αντίδραση.
  • Όσοι στρατιώτες πήραν μέρος στο πραξικόπημα επρέπε να είναι έτοιμοι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν. Στην Τουρκία μεγάλο μέρος των στρατιωτών δεν γνώριζε ότι έπαιρνε μέρος σε πραξικόπημα, θεωρήθηκε ότι ήταν μια νυκτερινή άσκηση. Αυτός ήταν και ο λόγος που παραδίδονταν πολύ εύκολα. Επίσης ο αριθμός των στασιαστών ήταν πολύ μικρός.
  • Δεν κόπηκε η ρευματοδότηση στα σημεία που θα επιχειρούσαν οι στασιαστές. Η τουρκική ΔΕΗ έπρεπε να καταληφθεί ή και να καταστραφεί. Η νύχτα θα προξενούσε τον φόβο στο λαό και στους ''εχθρούς'' των στασιαστών. Οι βασικές υπηρεσίες δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αφού δεν θα υπήρχε ηλεκτροδότηση και τηλεπικοινωνίες.
  • Πολλοί πολιτικοί και στρατιωτικοί αρνήθηκαν κάθε εμπλοκή και καταδίκασαν την πραξικοπηματική ενέργεια. 
Τελικά όπως φαίνεται η Τουρκία ίσως να βαδίζει σε ένα στενό και δύσκολο μονοπάτι. Το μονοπάτι του εμφύλιου σπαραγμού. Ίσως όμως να βαδίζει στο μονοπάτι του ''στρατιωτικού νόμου'' από την πλευρά των Νικητών, αυτή του Ερντογάν ο οποίος θα αναγκαστεί να πάρει μέτρα κατάς της δημοκρατίας για να υπερασπιστεί την δημοκρατική νομιμότητα.
Αυτό το τελευταίο πως σας φάνηκε; Κατά περίεργο τρόπο από όλες τις πλευρές και να το δεις, αφού κατάφερε να κερδίσει την μάχη του πραξικοπήματος, έχει το λαϊκό έρεισμα να κάνει και ότι θέλει. Ψηφίζοντας μέτρα που θα τον κάνουν ''θεό'' στην Τουρκία.

Ένα άλλο θέμα είναι, ποια είναι τα διπλωματικά μέτρα και τι θα κερδίσει από αυτή την απόπειρα η ελληνική κυβέρνηση ώς μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής ένωσης. Αν σκεφτεί κάποιος προσεκτικά αυτήν την στιγμή η Ελλάδα μπορεί να κερδίσει πολλά...(?)

Μαθαίνουμε Ελληνική Ιστορία

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

ΑΤΜΟΠΛΟΙΟ «ΟΡΙΑ». Ο «ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ» ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ



του Γιάννη Ράγκου


Το βράδυ της 12ης Φεβρουαρίου 1944 το νορβηγικών συμφερόντων αλλά επιταγμένο από τον γερμανικό στρατό ατμόπλοιο «Όρια» προσέκρουσε στη νησίδα Πάτροκλος (Γαϊδουρονήσι), κοντά στο ακρωτήριο του Σουνίου, και βυθίστηκε σε ελάχιστα λεπτά προκαλώντας τον θάνατο περισσότερων από 4.000 Ιταλών αιχμαλώτων πολέμου που ήταν κλεισμένοι στα αμπάρια του. Η βύθισή του ήταν μία από τις χειρότερες τραγωδίες στα παγκόσμια ναυτικά χρονικά, πολλαπλασίως μεγαλύτερη από αυτήν του θρυλικού «Τιτανικού» το 1912, ενώ ο αριθμός των θυμάτων το τοποθετεί στην κορυφή των πλέον πολύνεκρων ναυαγίων στη Μεσόγειο. Ωστόσο, παρά το γεγονός αυτό, το ναυάγιο του «Όρια» παρέμενε ως πρόσφατα σχεδόν άγνωστο…

Το «Όρια» (SS Oria) κατασκευάστηκε το 1920 στο Σάντερλαντ της Βρετανίας από την Osbourne, Graham & Co με αριθμό ναυπήγησης 222 και η συνολική χωρητικότητά του ήταν 2.127 τόνοι. Αποτελούσε ιδιοκτησία της νορβηγικής εταιρείας Fearnley & Eger με έδρα το Όσλο και με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι Γερμανοί το χρησιμοποίησαν για τη μεταφορά στρατευμάτων τους στη Νορβηγία, ενώ κατόπιν εντάχθηκε στις γερμανικές νηοπομπές με προορισμό τη Βόρεια Αφρική. Το 1941 και ενώ βρισκόταν στο λιμάνι της Καζαμπλάνκα, επιτάχθηκε από τη φιλογερμανική γαλλική «κυβέρνηση του Βισύ», μετονομάστηκε σε «Sainte Julienne» και με έδρα το λιμάνι της Μασσαλίας χρησιμοποιήθηκε στη Μεσόγειο. Στις 25 Νοεμβρίου 1942 επιστράφηκε στον νόμιμο ιδιοκτήτη του και πήρε εκ νέου το αρχικό του όνομα, ενώ λίγο καιρό αργότερα δόθηκε στη γερμανική εταιρεία Mittelmeer Reederei GmbH και απέπλευσε για την Ιταλία.
Τον Σεπτέμβριο του 1943, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας με τους Συμμάχους και την κατάληψη των Δωδεκανήσων από τις γερμανικές δυνάμεις, το «Όρια» βρέθηκε στη Ρόδο, συμμετέχοντας σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των γερμανικών στρατευμάτων στην περιοχή. Στις 10.25 το πρωί της 11ης Φεβρουαρίου 1944 (κατ’ άλλες πηγές το απόγευμα της ίδιας ημέρας) απέπλευσε από το λιμάνι του νησιού με κατεύθυνση τον Πειραιά. Στα αμπάρια του μετέφερε περισσότερους από 4.000 Ιταλούς αιχμαλώτους από τις φρουρές της Ρόδου και της Λέρου, μεταξύ των οποίων βρίσκονταν 43 αξιωματικοί και 118 υπαξιωματικοί όλων των όπλων. Σημειώνεται ότι ο ακριβής αριθμός των Ιταλών αιχμαλώτων παραμένει αδιευκρίνιστος, καθώς σε διαφορετικές πηγές αναφέρεται πως ήταν από 4.046 ως 4.233. Εκτός από τους αιχμαλώτους, στο πλοίο επέβαιναν ακόμα 90 Γερμανοί στρατιώτες (οι 30 ως φρουρά), ενώ το πλήρωμα αποτελείτο από πέντε ναυτικούς, μεταξύ των οποίων ένας Έλληνας μηχανικός, και τον Νορβηγό καπετάνιο Μπιάρνε Ρασμούσεν.
Κατά το ταξίδι του προς τον Πειραιά το «Όρια» συνοδευόταν από τα ιταλικά ελαφρά αντιτορπιλικά ΤΑ16, ΤΑ17 και ΤΑ19, τα οποία είχαν καταληφθεί από τους Γερμανούς. Λίγες ώρες μετά τον απόπλου από τη Ρόδο, ανοιχτά της Κω, η νηοπομπή δέχτηκε επίθεση από βρετανικά πλοία, ενώ σύμφωνα με άλλες πληροφορίες κοντά στην Αστυπάλαια επίθεση και από υποβρύχιο, που εκτόξευσε ανεπιτυχώς τρεις τορπίλες εναντίον του.

Η πρόσκρουση και η βύθιση
Γύρω στις 6.30 το απόγευμα της επομένης, 12 Φεβρουαρίου, πλέοντας με ταχύτητα 9 κόμβων, το «Όρια» έφθασε στην περιοχή του Σουνίου, όπου επικρατούσε σφοδρή κακοκαιρία, με την ταχύτητα των ανέμων να φτάνει στα 10 μποφόρ! Ο δίαυλος μεταξύ της νησίδας Πάτροκλος (Γαϊδουρονήσι) και των αττικών ακτών είναι γεμάτος ξέρες και υφάλους και για τον λόγο αυτόν, σύμφωνα με τα ημερολόγια των συνοδών πλοίων και παρά την έλλειψη σε ενημερωμένους ναυτικούς χάρτες, είχε υποδειχθεί στον καπετάνιο του «Όρια» η πορεία που έπρεπε να ακολουθήσει στην περιοχή, ώστε να παραπλεύσει τον Πάτροκλο. Ωστόσο, καθώς το «Όρια» εξακολουθούσε την εσφαλμένη πορεία του «σπρωγμένο» από τους ισχυρούς δυτικούς ανέμους, το πλοίο συνοδείας ΤΑ19 με νέα του διαταγή και με την εκτόξευση ερυθρών φωτοβολίδων επιχείρησε να προειδοποιήσει τον Ρασμούσεν για τον επερχόμενο κίνδυνο. Παρά την απάντηση «Κατανοητό!» του καπετάνιου, στις 6.45 μ.μ. το «Όρια» κτύπησε με τη δεξιά του πλευρά στα βράχια. Ο Ρασμούσεν ανέφερε έντρομος στον ασύρματο «Προσαράξαμε», όμως η έντονη θαλασσοταραχή δεν επέτρεπε στα τρία ελαφρά αντιτορπιλικά να επέμβουν. Το «Όρια» πλημμύρισε αμέσως και σε ελάχιστα λεπτά ανατράπηκε, με την πλώρη του να εξέχει από το νερό, σε μια περιοχή που το βάθος των νερών κυμαίνεται από 5 ως 42 μέτρα. Παρά τις δυσμενείς συνθήκες, τα συνοδά πλοία κατάφεραν να φτάσουν στον Πειραιά και να ενημερώσουν τις εκεί κατοχικές αρχές.
Νωρίς το πρωί, με το πρώτο φως της ημέρας, ξεκίνησαν από τον Πειραιά πέντε ρυμουλκά πλοία με κατεύθυνση την περιοχή του ναυαγίου, λόγω όμως της θαλασσοταραχής το σημείο προσέγγισε τελικά μόνο το «Vulcan». Έκπληκτο, το πλήρωμά του διαπίστωσε ότι στην επιπλέουσα πλώρη του καραβιού βρίσκονταν παγιδευμένοι πέντε άνθρωποι. Η φορητή συσκευή οξυγόνου όμως, με την οποία προσπάθησαν να κόψουν τις λαμαρίνες του πλοίου ώστε να τους απεγκλωβίσουν, παρασύρθηκε από τα ορμητικά κύματα και έτσι την επομένη κατέπλευσε στο σημείο το ρυμουλκό «Τιτάν» με νέα συσκευή, με την οποία έγινε δυνατή η διάνοιξη ενός περάσματος, από το οποίο βγήκαν οι πέντε ναυαγοί, προτού το «Όρια» βυθιστεί εντελώς.
Σύμφωνα με τις καταθέσεις των επιζώντων, από το ναυάγιο του «Όρια» διασώθηκαν μόνο τα μέλη του πληρώματος, ο καπετάνιος, 45 Γερμανοί και 49 Ιταλοί στρατιώτες, οι οποίοι βγήκαν εξαντλημένοι ή τραυματισμένοι στην ακτή. Μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής αναφέρουν ότι για πολλές εβδομάδες τα κύματα ξέβραζαν στη ακτή Χάρακας και στην ευρύτερη περιοχή δεκάδες πτώματα, τα οποία οι Γερμανοί έθαβαν πρόχειρα στην άμμο. Αν και οι πηγές δεν συμφωνούν, το βέβαιο είναι ότι τελικά τα θύματα υπερέβησαν τα 4.000 –με πιθανότερο αριθμό τα 4.184–, τα περισσότερα από τα οποία πνίγηκαν εγκλωβισμένα στα αμπάρια του πλοίου, προκαλώντας τη χειρότερη απώλεια ζωών από ναυάγιο στη Μεσόγειο.
Επισημαίνεται ότι τις ημέρες του ναυαγίου αλλά και τα επόμενα χρόνια διατυπώθηκε η υπόνοια ότι, στην πραγματικότητα, το «Όρια» είχε τορπιλιστεί είτε από γερμανικό είτε από το ελληνικό υποβρύχιο «Παπανικολής». Το «σενάριο» αυτό στηρίχθηκε σε μαρτυρίες κατοίκων των Λεγραινών ότι άκουσαν έναν δυνατό κρότο λίγο πριν από τη βύθιση του πλοίου. Ωστόσο, η ύπαρξη γερμανικού υποβρυχίου στην περιοχή δεν επιβεβαιώνεται από καμία αξιόπιστη πηγή, ενώ σύμφωνα με τα αρχεία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, στις 12 Φεβρουαρίου 1944 το «Παπανικολής» κατευθυνόταν προς την Βηρυτό, ύστερα από περιπολίες που είχε διενεργήσει στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ της Κρήτης, της Μήλου και της νησίδας Φαλκονέρα.
To μνημείο για τους νεκρούς που πνίγηκαν στο δρόμο προς Λεγρενά Αττικής...

ΠΗΓΗ

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Ένας Τούρκος λοχίας θυμάται τα εγκλήματα στην Κύπρο.

O Μουσταφά Ονγκάν, ένας Τούρκος λοχίας αφηγείται την εισβολή μέσα από τα δικά του μάτια. Μία από τις αφηγήσεις που ξεφεύγει από την γραμμή της Άγκυρας για επέμβαση που είχε σκοπό την απελευθέρωση των Τουρκοκυπρίων
Adtech Ad
Ο Κούρδος δημοσιογράφος, Ρόνι Αλάσορ γεννήθηκε στο χωριό Γκιοβεντίκ, της επαρχίας Χινίς του Ερζερούμ. Ένα τόπο ιστορικό αφού, όπως αναφέρει στο βιβλίο του “Διαταγή: Εκτελέστε τους αιχμαλώτους” που κυκλοφόρησε και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη, σε αυτόν ζούσαν οι Αρμένιοι πριν την γενοκτονία του 1915.
 “Τα χρόνια που ακολούθησαν μετά την γενοκτονία των Αρμενίων το Χινίς αποτέλεσε τόπο εξορίας και εξολόθρευσης των Ελλήνων του Πόντου. (...) Και παρ' ότι πέρασαν πολλά χρόνια από την γενοκτονία των Αρμενίων και των Ποντίων, οι μνήμες είναι ακόμη ζωντανές μέσα από τις αφηγήσεις των πατεράδων και των παππούδων μας”.
AdTech Ad
Ο Ρόνι μεγάλωσε με τις μαρτυρίες ενός συγχωριανού του που πολέμησε στην “απελευθέρωση” της Κύπρου και τα δημοσιεύματα των τουρκικών εφημερίδων. Χρόνια μετά, όταν το 1980 λόγω του πραξικοπήματος διέφυγε στο εξωτερικό, άρχισε μεταξύ άλλων να ψάχνει την αλήθεια για το τι πραγματικά συνέβη στην Κύπρο.
 Ταξίδευσε αρκετά και συγκέντρωσε μαρτυρίες από Τούρκους στρατιώτες που έλαβαν μέρος στην εισβολή. Τις συγκέντρωσε και το 1999 τις συμπεριέλαβε στο βιβλίο του “Διαταγή: Εκτελέστε τους αιχμάλωτους (το 2001 κυκλοφόρησε και στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Καστανιώτη). Από εκεί το WE τουnews247 επέλεξε και παρουσιάζει την μαρτυρία του δεκανέα Μουσταφά Ονγκάν.
Αυτόπτης μάρτυρας Μουσταφά Ονγκάν (Ομαδάρχης)
Γεννήθηκα στο χωριό Άκντεμις (...)στις 16 Μαρτίου του 1953. Το Μάρτιο του 1974 κατατάχτηκα στον τουρκικό στρατό με την κλάση 53/1. (...) Επισήμως ήμουν δεκανέας όμως κατά την θητεία μου είχα αναλάβει καθήκοντα λοχία.
Είμαι καρδιοπαθής. Υποβλήθηκα πρόσφατα σε εγχείρηση ανοικτής καρδιάς και έχω ακόμη σοβαρά προβλήματα υγείας. Παρακαλώ να με συγχωρέσετε που δεν μπορώ να περιγράψω με λεπτομέρειες τα γεγονότα που έζησα στην Κύπρο. Θα σας διηγηθώ σύντομα κάποια πράγματα, γιατί δεν κάνει να συγκινούμαι.
Τον Ιούλιο του 1974 υπηρετούσα στην Άγκυρα. Ένα απόγευμα μάς ανακοίνωσαν ότι θα συμμετείχαμε τάχα σε κάποια νατοϊκή άσκηση. Όπως μας είπαν, η μονάδα μας έπρεπε να μετακινηθεί. Έτσι νομίζοντας ότι πηγαίναμε σε άσκηση, μεταφερθήκαμε στο λιμάνι της Μερσίνας, νότια παράλια της Τουρκίας. Εκεί μας μάζεψαν οι ανώτεροί μας και μόνο τότε μας αποκάλυψαν ότι θα πάμε να “σώσουμε” την Κύπρο. Έπειτα μας επιβίβασαν μαζί με τα άρματα μάχης και τον υπόλοιπο εξοπλισμό σ' ένα πλοίο και αμέσως μας έστειλαν στο νησί. Ήμασταν περίπου 500-600 άτομα. Εγώ ήμουν υπεύθυνος ενός αντιαεροπορικού ερπυστριοφόρου, που μπορούσε να χτυπήσει στόχο εν κινήσει. Επειδή είχα αποστηθίσει τον αριθμό του τανκ, τον θυμάμαι ακόμη και τώρα. Ήταν το υπ' αριθμόν 23 ερπυστριοφόρο της μοίρας, με στρατιωτικό αριθμό κυκλοφορίας 189820. Υπό τις διαταγές μου είχα έντεκα άτομα.
(...) Στην Κύπρο πήγα απ' την αρχή της εισβολής και παρέμεινα εκεί για περίπου 3-5 μήνες. Αυτά που έζησα και είδα ακόμη και σήμερα μου φέρνουν εφιάλτες.

 

Μόλις φτάσαμε στην Κυρήνεια, οι Έλληνες μαχητές μάς έκαναν να ζήσουμε στιγμές αγωνίας. Σύμφωνα με το σχέδιο, έπρεπε να ενωθούμε με τις μονάδες της Ταξιαρχίας Αλεξιπτωτιστών της Καισαρείας, που έπεσαν με αλεξίπτωτα πίσω από τον Πενταδάκτυλο. Απ' ό,τι ακούσαμε, οι αλεξιπτωτιστές και οι καταδρομείς είχαν πολλές απώλειες. Εμείς, μόνο μετά την αεραπόβαση, τη σταθεροποίηση και την προώθηση των καταδρομέων και των αλεξιπτωτιστών προς τον Πενταδάκτυλο, νιώσαμε ασφαλείς. Μέχρι να μας καλύψουν οι καταδρομείς επικρατούσε ένα χάος. Κανένας δεν ήξερε τι έκανε και που πήγαινε. Μερικοί από εμάς έκλαιγαν και άλλοι τρέπονταν σε άτακτη φυγή. Όλη η περιοχή έμοιαζε με κόλαση. Η πείνα, η δίψα, η ψυχολογική ένταση ήταν ανυπόφορες. Πρώτη φορά βρέθηκα τόσο κοντά στο θάνατο και πρώτη φορά συνειδητοποίησα την αξία της ζωής.
Αργότερα, όταν είχαμε πλέον διαφύγει τον κίνδυνο και οι Έλληνες μαχητές αποσύρθηκαν από τον Πενταδάκτυλο και κατέφυγαν σε νοτιότερες περιοχές αρχίσαμε τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στα γύρω χωριά. Κατά την πραγματοποίηση αυτών των επιχειρήσεων, που έμειναν γνωστές με το όνομα “Επιχειρήσεις Σκούπα”, στην ουσία ο τουρκικός στρατός και οι Τουρκοκύπριοι Μουτζαχίντ δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να λεηλατούν τις περιουσίες των Ελληνοκυπρίων, να βιάζουν γυναίκες και μικρά κορίτσια, να δολοφονούν αμάχους, ακόμη και μικρά παιδιά. Εδώ δεν ίσχυαν οι διεθνείς συμβάσεις και οι κανόνες του πολέμου. Οι συμμορίες των Μουτζαχίντ, που υποτίθεται πως ήταν υπό τις διαταγές των αξιωματικών του τουρκικού στρατού, ήταν αυτοί που είχαν το γενικό πρόσταγμα και αποφάσιζαν για όλα. Το τραγικό σε αυτή την υπόθεση είναι πως παρίσταναν τους ήρωες και νόμιζαν ότι επιτελούν εθνικό και θεάρεστο έργο. Αυτοί αποφάσιζαν και για τις ομαδικές εκτελέσεις των αιχμαλώτων. Έλεγαν γεμάτοι κυνισμό: “Τι να τους κάνουμε; Αν δεν τους σκοτώσουμε, θα έχουμε να τους ταϊζουμε”.
Στο χωριό Μόρα, (Μέριτς), κοντά στην Λευκωσία, εκτελέστηκαν ομαδικά, δηλαδή δολοφονήθηκαν 100 περίπου Ελληνοκύπριοι. Ήταν κάτοικοι του χωριού και άλλοι που κατέφυγαν εκεί από τις γύρω περιοχές. Μεταξύ των ανθρώπων που σκοτώθηκαν στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από τις εξόδους του χωριού υπήρχαν ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά. Μετά την απάνθρωπη εκείνη σφαγή, τα πτώματα έμειναν άταφα για περίπου μία εβδομάδα. Με τη ζέστη που επικρατούσε (βρισκόμασταν στην καρδιά του καλοκαιριού) η έκθεση τους στον ήλιο δημιουργούσε κινδύνους για την υγεία μας. Στην ατμόσφαιρα υπήρχε μια έντονη μυρωδιά. Μεγάλες μαύρες μύγες ήρθανε κατά σμήνη στην περιοχή και οι στρατιώτες άρχισαν να υποφέρουν από ναυτία, διάρροιες και εμετούς. Μετά από αυτά οι διοικητές μας, που φοβήθηκαν ότι τα μικρόβια θα προκαλούσαν επιδημίες, έδωσαν εντολή να ταφούν τα πτώματα. Την εκτέλεση της εντολής της αναλάβαμε εγώ και ο συστρατιώτης μου, ο Σεβκέτ Αβτσίογλου, που έτυχε να είναι και συμπατριώτης μου. Εγώ ήξερα να χειρίζομαι σκαπτικά μηχανήματα και μπουλντόζες. Γι' αυτό με όρισαν υπεύθυνο της ταφής των πτωμάτων. Με μία μπουλντόζα, που μας δόθηκε για αυτό τον σκοπό, ανοίξαμε ένα μεγάλο λάκκο και πετάξαμε μέσα τα νεκρά διαμελισμένα σώματα, που βρίσκονταν σε προχωρημένη σήψη. Μη με ρωτάτε πως μαζέψαμε τα πτώματα και πως τα βάλαμε στον λάκκο. Ο Σεβκέτ Αβτσίογλου είναι αυτόπτης μάρτυρας και μπορεί να επιβεβαιώσει το γεγονός αυτό της σφαγής και της ομαδικής ταφής των θυμάτων του χωριού Μόρα. Ο ομαδικός τάφος βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό, κοντά σε ένα ρέμα. Ακόμα θυμάμαι πάρα πολύ καλά αυτό το μέρος. Θα μπορούσα να πάω ακόμη και σήμερα και αν χρειαστεί να το εντοπίσω. Εκεί, μέσα σε αυτό τον ομαδικό τάφο, υπάρχουν εκατό περίπου άνθρωποι, για τους οποίους δεν γνωρίζει κανείς τίποτα.

 

Από τους Ελληνοκύπριους που πιάναμε αιχμαλώτους αλλά και του από αυτούς που σκοτώναμε στο δρόμο παίρναμε ό,τι πολύτιμο είχανε πάνω τους, λεφτά και χρυσαφικά. Ειδικά οι διοικητές μας ήταν αυτοί που, όταν γύρισαν πίσω στην Τουρκία από την “Επιχείρηση Ειρήνη” στην Κύπρο, ήταν πλούσιοι. Αυτοί ήταν που διέπραξαν τα περισσότερα εγκλήματα και τις περισσότερες λεηλασίες.
Ο πόλεμος αποκτηνώνει τους ανθρώπους. Ένας ψηλός μελαχρινός υπολοχαγός, που δήλωνε ότι καταγόταν από την κωμόπολη Μπαμπά Εσκιλί της Θράκης, ενώ κάποιοι λέγανε ότι ήταν στην πραγματικότητα από τα Άδανα, βιάσε μία μικρή Ελληνοκύπρια 13-14 χρονών. Βρισκόμασταν στη βιομηχανική περιοχή της Λευκωσίας. Το κορίτσι όταν είδε τις διαθέσεις του, άρχισε να ουρλίαζει τρομαγμένο. Ένας Κούρδος συστρατιώτης μας από την Ούρφα, ο Μεχμέτ Ντεμίρ, που μιλούσε με δυσκολία τα τουρκικά, μπαίνοντας στην μέση παρακάλεσε τον υπολοχαγό να μην πειράξει τη μικρή. Εκείνος όμως δεν άκουγε κανέναν. Ο Μεχμέτ, ένας άνθρωπος αγνός, λαϊκός, δεν του το συγχώρεσε ποτέ. Με την πρώτη ευκαιρία, όταν βρέθηκαν μόνοι τους σε κάποια περιπολία, τον πυροβόλησε και τον σκότωσε. Αργότερα, στην αναφορά που έδωσε στους ανωτέρους μας, ισχυρίστηκε ότι ο υπολοχαγός σκοτώθηκε σε ενέδρα των Ελληνοκυπρίων. 
“Και Τουρκοκύπριοι έπεσαν θύματα του τουρκικού στρατού και των παρακρατικών κατά την εισβολή”
Κατά την περίοδο της εισβολής είχαν και οι Τουρκοκύπριοι το μερίδιο τους στις ταπεινώσεις και τους εξευτελισμούς από τον τουρκικό στρατό και τους παρακρατικούς. Θα αναφέρω ένα περιστατικό: Έξω από το χωριό Μόρα είδαμε δύο νεαρές κοπέλες που βάδιζαν μόνες τους. Εμείς τις συλλάβαμε, όπως είχαμε εντολή να κάνουμε με όποιον κυκλοφορούσε στην περιοχή. ΄Όπως μας είπαν οι ίδιες οι κοπέλες, ήταν Τουρκοκύπριες. Ακολουθώντας την τυπική διαδικασία, τις παραδώσαμε στους ανωτέρους μας. Αργότερα ακούσαμε ότι τις βίασαν οι ίδιοι οι διοικητές μας.
Μία από τις φρικτότερες αναμνήσεις μου από εκείνη την περίοδο είναι η εξής: Σ' ένα αγρόκτημα κοντά στην παλιά πόλη της Λευκωσίας βρήκαμε κρυμμένο μέσα σ' ένα στάβλο έναν άοπλο νεαρό Ελληνοκύπριο. Ήταν 20 έως 23 χρονών. Οι Μουτζαχίντ, σε συνεργασία με τους επικεφαλής μας, αφού βασάνισαν τον νεαρό με τον πλέον απάνθρωπο τρόπο, τον δολοφόνησαν εν ψυχρώ. Αυτό το γεγονός ήταν καθοριστικής σημασίας για εμένα. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η καρδιά μου ράγισε από αυτή την κτηνωδία και σκέφτηκα πως οι δήθεν ελευθερωτές, αυτοί που βρίσκονταν στην Κύπρο τάχα για την ειρήνη, ήταν στην πραγματικότητα τέρατα.
Αλήθεια τίποτα το ανθρώπινο δεν έβρισκα στις πράξεις τους.
 Προς το παρόν αυτά μόνο μπορώ να σας πω. Αν μου το επιτρέψει η υγεία μου στο μέλλον και αν υπάρξει εγγύηση για τη ζωή μου, θα μπορέσω να σας διηγηθώ με λεπτομέρειες όσα έζησα στην Κύπρο. 

 

-Ο Ρόνι Αλάσορ αναφέρει στο σημείωμα που συνοδεύει την μαρτυρία του Ονγκάν: Η αφήγηση αυτή του Μοσταφά Ονγκάν έγινε σε κάποια πόλη της Γερμανίας, όπου ζούσε ως πολιτικός πρόσφυγας, και πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ozour Politika, που εκδίδεται και κυκλοφορεί στην Ευρώπη. Μετά την δημοσίευση της αφήγησης αυτής ο Ονγκάν δέχθηκε απειλές για τη ζωή του από ακροδεξιές τουρκικές οργανώσεις. Στη συνέχεια η γερμανική κυβέρνηση αποφάσισε να τον απελάσει μαζί με την οικογένεια του στην Τουρκία. Έκτοτε ο Μουσταφά Ονγκάν εξαφάνισε τα ίχνη του. Η οικογένεια του τελικά απελάθηκε στην Τουρκία και αυτή τη στιγμή ίσως βρίσκεται σε κίνδυνο. Όταν ετοιμαζόταν η έκδοση αυτού του βιβλίου προσπάθησα να έρθω σε επαφή μαζί του για να εμπλουτίσω την αρχική του μαρτυρία σχετικά με την συμμετοχή του στις επιχειρήσεις στην Κύπρο. Δεν κατέστη δυνατό να εντοπίσω τα ίχνη του. Επειδή δεν είχα την ευκαιρία να συναντηθώ με τον μάρτυρα, αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω τις πληροφορίες που μου έδωσε κατά τη διάρκεια της πρώτης μας συνάντησης, που έγινε λίγες μέρες μετά την εγχείρηση ανοικτής καρδιάς που είχε υποβληθεί. Ελπίζω να είναι καλά εκεί που βρίσκεται.

Πηγή
http://news247.gr/
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...